II SA/KE 312/25

II SA/Ke 312/25 - Postanowienie WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-09-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Jacek Kuza /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 ust. 5a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 40
art. 101 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Asesor WSA Magdalena Stępniak Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. K. oraz W. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] kwietnia 2025 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej W. K. uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 300 (trzysta) złotych; 3. zwrócić skarżącej W. K. uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 300 (trzysta) złotych.
Uzasadnienie
Rada Miasta Kielce 15 kwietnia 2025 r., na podstawie art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 195) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.) podjęła uchwałę nr X1X/341/2O25 w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wyodrębnioną częścią usługową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...] przy ul. [...]/[...] w K..
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą uchwałę, domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości, W. K. oraz W. K. zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie prawa materialnego: art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 4 i art. 17 ust. 2 pkt 2 w związku z ust. 3 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących.
Uzasadniając legitymację do wniesienia skargi strona skarżąca wskazała, że skarga ta składana jest w imieniu mieszkańców Wspólnot Mieszkaniowych przy ul. [...] oraz [...] 5, właścicieli nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją. Budynek mieszkalny Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] znajduje się na działkach o nr ewid. [...] oraz [...], a budynek mieszkalny Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] znajduje się na działce o nr ewid.[...] Z kolei zaskarżona uchwała przewiduje lokalizację budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wyodrębnioną częścią usługową o 21 kondygnacjach i wysokości budynku do 79 m. Biorąc pod uwagę, że budynki skarżących stanowią bloki mieszkalne 4- i 10- piętrowe, to niewątpliwie nowa budowla ograniczy nasłonecznienie w ich lokalach mieszkalnych i znacząco wpłynie na komfort życia. Dalej zauważono, że planowany budynek znacznie przekracza średnią wysokość zabudowy w tej części miasta, a sam inwestor wskazuje wielokrotnie w koncepcji urbanistyczno-architektonicznej, że inwestycja będzie stanowić lokalną dominantę, jednak nie uzasadnia swoich motywów posadowienia budowli o tak kolosalnych parametrach.
Ponadto, planowana liczba mieszkań w nowej inwestycji - 175, bezsprzecznie doprowadzi do przeciążenia komunikacyjnego, utrudni dojazd do nieruchomości skarżących oraz parkowanie pojazdów. Ulica [...], którą przewidziano jedyny dojazd do inwestycji jest ulicą wąską, o niskiej przepustowości, która nie nadaje się do obsługi łącznie obecnych i nowych mieszkańców. Planowana inwestycja wraz z jej bliźniaczą na sąsiedniej działce, przewidują do 370 nowych miejsc parkingowych. Takie natężenie ruchu wpłynie na drgania budynków skarżących, które z uwagi na upływ lat znajdują się w słabym stanie technicznym. Również głębokie wykopy towarzyszące inwestycji będą stanowić zagrożenie dla posadowienia budynków. Inwestycja znacznie także zwiększy poziom hałasu i spalin.
Wobec powyższego autorzy skargi, powołując się na art. 140 Kodeksu cywilnego uznali, że skutki uchwały wpłyną negatywnie na sposób korzystania właścicieli (użytkowników wieczystych) z ich nieruchomości. Dodali, że co prawda działki skarżących nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów, na których planowana jest inwestycja, jednak nie przesądza to o braku oddziaływania inwestycji na nieruchomości skarżących. Nie można bowiem a limine wykluczyć uprawnień właściciela działki niesąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji. W każdej sytuacji o istnieniu interesu prawnego danego podmiotu decydują z jednej strony (w sferze faktycznej) charakter, cechy i skutki planowanej inwestycji (w tym rodzaj, stopień i zakres możliwych uciążliwości) dla całego obszaru potencjalnego jej oddziaływania, z drugiej zaś strony (w sferze normatywnej) - treść przepisów prawa materialnego, które ze względu na zasadnicze parametry planowanej inwestycji i terytorialny zasięg jej oddziaływania mogą i powinny mieć zastosowanie w sprawie.
Zdaniem skarżących przy ocenie interesu prawnego nie można również pominąć, że zaskarżona uchwała pełni funkcję analogiczną do ustaleń planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy, a w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy, status strony mogą mieć właściciele, użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z terenem inwestycji oraz właściciele i użytkownicy wieczyści gruntów nie sąsiadujących z terenem inwestycji, lecz znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji na ich grunty. Wnoszący skargę zaznaczyli, że orzecznictwo wskazuje na konieczność szerokiego rozumienia terminu działki sąsiedniej, stwierdzając, że uprawnienie do bycia stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy nie jest sztywno i bezwzględnie zastrzeżone wyłącznie dla właścicieli (użytkowników wieczystych) działek graniczących z działką, której dotyczy postępowanie.
Na koniec skarżący także podkreślili, że inwestor nie uzasadnił sposobu określenia obszaru oddziaływania i nie wskazał, dlaczego ujął w nim budynek hotelu, ale nie ujął budynku Wspólnoty [...] 5, który znajduje się w niemal tej samej odległości od terenu inwestycyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z 28 sierpnia 2025 r. uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła o odrzucenie skargi z powodu wniesienia jej po terminie i z powodu braku interesu prawnego skarżących. Autor pisma stwierdził, że skarga, o której mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być wniesiona w terminie 30 dni od dnia opublikowania uchwały, o której mowa w art. 7 ust. 4, w wojewódzkim dzienniku urzędowym lub przekazania tej uchwały inwestorowi. Zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego 17 kwietnia 2025 r., więc 30-dniowy termin upływał 19 maja 2025 r. (17 maja wypadał w sobotę). Natomiast jak wynika z prezentaty naniesionej na odpisie skargi - została ona wniesiona 21 maja 2025 r., czyli 2 dni po terminie.
Odnośnie posiadania przez skarżących interesu prawnego, uczestnik podniósł, że nieruchomości skarżących nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie z planowaną inwestycją. Inwestycję od Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] oddziela droga publiczna, zaś od Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] inwestycję oddzielą inne nieruchomości, niestanowiące nawet własności uczestnika. Ponadto obszar zagospodarowania inwestycji nie obejmuje nieruchomości skarżących i nieruchomości te nie zostały nawet objęte obszarem oddziaływania inwestycji, a ewentualne oddziaływanie inwestycji na te nieruchomości będzie przedmiotem analizy w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.
Planowana inwestycja nie zmienia także dotychczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości. Na tym obszarze od lat funkcjonuje bowiem zabudowa mieszkaniowa, której to planowana inwestycja w żaden sposób nie zmienia. Już sam fakt braku zmiany przeznaczenia oznacza, że nie może być mowy o naruszeniu interesu prawnego skarżących.
Zdaniem autora pisma, na ocenę braku legitymacji skargowej skarżących nie może mieć wpływu okoliczność ewentualnego zacieniania ich nieruchomości przez budynki wielorodzinne, która to kwestia może być badana na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Ponadto abstrahując od faktu, że inwestycja nie spowoduje zacienienia budynku oddalonego o 50-60m, to nie wykazano jaka konkretnie norma techniczna w kontekście nasłonecznienia została naruszona.
Z kolei sama okoliczność zwiększenia w przyszłości na danym obszarze ruchu i hałasu komunikacyjnego nie stanowi prawnego ograniczenia własności nieruchomości, które warunkowałyby przyznanie skarżącemu legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały (postanowienie NSA z 13 lutego 2022 r., II OSK 2179/22). W tej kwestii w piśmie zauważono, że każda z uciążliwości, na które powołują się skarżący to okoliczności przyszłe i potencjalne, a nie bieżące i realne. Ponadto jeśli chodzi o przeciążenie komunikacyjne, utrudnienie dojazdu oraz parkowania, to na etapie uzgodnień inwestycji z zarządcą drogi wykonano badania ruchu, których wyniki zostały uwzględnione w uzgodnieniu i stanowisku zarządcy drogi, ich efektem będzie przebudowa ul. [...] w sposób istotnie poprawiający przejezdność drogi.
Na rozprawie sądowej pełnomocnik organu uzupełnił wnioski zawarte w odpowiedzi na skargę, wnosząc przede wszystkim o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Następnie zmodyfikował wniosek o odrzucenie skargi wyjaśniając, że jego podstawą może ewentualnie być brak naruszenia interesu prawnego skarżących, czego ocenę pozostawił do uznania Sądu.
Pełnomocnik uczestnika podtrzymał wnioski z pisma procesowego z 28 sierpnia 2025 r. W uzupełnieniu argumentacji, uzasadniającej wniosek o odrzucenie skargi, powołał się na pogląd wyrażony w prawomocnym wyroku WSA w Kielcach wydanym w sprawie II SA/Ke 59/22.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2024.1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Stosownie do art. 15 specustawy mieszkaniowej skargę, o której mowa w art. 101 u.s.g., można wnieść w terminie 30 dni od dnia opublikowania uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w wojewódzkim dzienniku urzędowym lub przekazania tej uchwały inwestorowi. Nadto, zgodnie z art. 16 specustawy mieszkaniowej, do skarg na uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022.329), dalej p.p.s.a. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 2 specustawy mieszkaniowej, uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej podlega publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym.
Uchwałę w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej podjętą stosownie do przepisów specustawy należy zatem kwalifikować zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie wskazuje się, że uchwała w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej z uwagi na swój konkretny charakter (dotyczy konkretnej inwestycji mieszkaniowej) nie jest aktem prawa miejscowego (por. np. wyrok NSA z 16 lutego 2021 r., sygn. II OSK 2521/20, M. Szewczyk, Charakter prawny uchwały rady gminy w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszących, Specustawa mieszkaniowa samodzielność planistyczna gminy. Dylematy prawników i urbanistów, pod red. J. H. Szlachetki, Gdańsk 2019).
Z powyższego wynika, że zaskarżona uchwała Rady Miasta Kielce podjęta w trybie przepisów specustawy mieszkaniowej podlega kognicji sądów administracyjnych.
W sprawie niniejszej, wbrew zarzutom uczestnika [...] [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., nie ma wątpliwości, że zachowany został 30-dniowy termin do skutecznego zaskarżenia przedmiotowej uchwały z dnia 15 kwietnia 2025 r., licząc od daty opublikowania jej w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego – pod poz. 1585, to jest od dnia 17 kwietnia 2025 r. Skargę wniesiono bowiem za pośrednictwem Poczty Polskiej w poniedziałek 19 maja 2025 r. (koperta k. 5), a jak wynika z art. 15 specustawy, skarga, o której mowa w art. 101 u.s.g., może być wniesiona w terminie 30 dni od dnia opublikowania uchwały, o której mowa w art. 7 ust. 4 (tj. uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej) w wojewódzkim dzienniku urzędowym lub przekazania tej uchwały inwestorowi. Zgodnie natomiast z art. 57 § 4 k.p.a., jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Ponieważ więc 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał w sobotę 17 maja 2025 r., dzień wniesienia skargi, tj. poniedziałek 19 maja 2025 r. - był ostatnim dniem terminu do jej wniesienia.
W dalszym ciągu należy zauważyć, że stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W rozpoznawanej sprawie takim przepisem jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. 2021.1834) zwanej dalej: u.s.g., wedle którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, w zw. z art. 15 specustawy mieszkaniowej. Skuteczne wniesienie skargi w trybie przywołanych przepisów, umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie następuje wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie wszystkie wskazane tam warunki dopuszczalności skargi, w tym strona skarżąca wykaże, że posiada interes prawny w skarżeniu aktu, a następnie, że jej interes prawny został naruszony postanowieniami zaskarżonej uchwały.
W ocenie Sądu, szczegółowa analiza argumentów przytoczonych w uzasadnieniu skargi prowadzi do wniosku, że żadna ze skarżących wspólnot mieszkaniowych nie wskazała żadnej normy prawnej (konkretnego przepisu prawa materialnego), naruszenie której dałoby się zakwalifikować jako podstawa do skutecznego wniesienia skargi na uchwałę, podjętą na podstawie specustawy mieszkaniowej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowany jest pogląd, że u podstaw legitymacji skargowej aktu podjętego przez organ stanowiący gminy leży aktualny interes prawny. Podstawą zaskarżenia jest bowiem niezgodność uchwały (zarządzenia) z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy. Powyższym zagadnieniem dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r., (sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84) i (sygn. SK 76/06, OTK-A 2/7/121) podzielił ówczesną interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym, wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Należy również dodać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, rzeczą strony skarżącej jest wykazanie, że kwestionowana uchwała naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jej sfery prawno-materialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (wyrok z dnia 1 lipca 2020 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, IV SA/Wa 2926/19 - LEX nr 3058814). W wyroku tym wskazano między innymi, że "zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Naruszenie tego interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Inaczej mówiąc, w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy Sąd w pełni podziela, przyjmuje się, że podmiot skarżący uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II OSK 2105/12, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć również należy, iż w przywołanym już wyżej wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z 7 marca 2018 r., II OSK 1213/16, z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., II SA/Wa 1928/04, wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Obowiązkowi temu skarżący, zdaniem Sądu, nie sprostali.
W obszernym uzasadnieniu legitymacji skarżących do wniesienia skargi zamieszczonym w skardze, jedyny przepis prawa materialnego, na jaki się powołano, to art. 140 k.c. Stwierdzono przy tym, że skutki zaskarżonej uchwały negatywnie wpłyną na sposób korzystania przez właścicieli (użytkowników wieczystych) z ich nieruchomości przy ulicy [...] [...]. Skarżący dostrzegli przy tym, że ich działki nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie działek, na których planowana jest inwestycja. Stwierdzili bowiem, że oddziela je od nieruchomości Skarżącej nr [...] (czyli Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...]) jedynie wąska działka drogowa oraz, że nieruchomości skarżących znajdują się w niedalekim (kilkadziesiąt metrów) sąsiedztwie z terenem inwestycji.
Wskazując na przesłanki mające świadczyć o naruszeniu przez zaskarżoną uchwałę interesu prawnego skarżących wspólnot, powołano się ponadto na to, że:
1. nowa budowla, przez jej wysokość do 79 m, ograniczy nasłonecznienie w ich lokalach mieszkalnych znajdujących się blokach mieszkalnych zaledwie 4 i 10 piętrowych oraz znacząco wpłynie na komfort życia,
2. planowana liczba mieszkań w nowej inwestycji to aż 175, co doprowadzi do przeciążenia komunikacyjnego, utrudni dojazd do nieruchomości skarżących oraz parking pojazdów;
3. planowana inwestycja łącznie z jej bliźniaczą na sąsiedniej działce, przewidują do 370 nowych miejsc parkingowych. Takie natężenie ruchu wpłynie na drgania budynków skarżących, które znajdują się w słabym stanie technicznym;
4. głębokie wykopy towarzyszące planowanej inwestycji będą stanowić zagrożenie dla posadowienia budynków skarżących;
5. nowa inwestycja zwiększy poziom hałasu i spalin.
Powyższych twierdzeń skarżący nie poparli jakimikolwiek dowodami, ani też nie powołali się na jakiekolwiek przepisy administracyjnego prawa materialnego, które by chroniły ich interes prawny przed naruszeniem spowodowanym podjęciem zaskarżonej uchwały.
Odnosząc się do takiego tylko uzasadnienia naruszenia interesu prawnego skarżących należy zauważyć, co następuje.
Samo posiadanie przez skarżące Wspólnoty Mieszkaniowe tytułu prawnego do nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi tych wspólnot, jak również powołanie się na wynikające z art. 140 Kodeksu cywilnego uprawnienie do korzystania z nieruchomości w sposób zgodny z jej przeznaczeniem, nie są wystarczające do tego, aby przyznać uprawnienie do zaskarżenia uchwały lokalizacyjnej w niniejszej sprawie (por. postanowienie NSA z 21 maja 2024 r. II OSK 681/24).
Inwestycja objęta zaskarżoną uchwałą planowana jest na działce nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...], [...] przy ul. [...]/Czarnowskiej w K.. Nieruchomość Wspólnoty [...] 4 położona jest na działce nr [...] w odległości ponad 30 metrów od strony wschodniej względem działki inwestycyjnej. Budynek tej wspólnoty położony jest jeszcze dalej, bo ponad 50 metrów od budynku projektowanego przez inwestora. Trzeba też zauważyć, że pomiędzy przedmiotową inwestycją planowaną przez [...] Spółkę z o.o. z siedzibą w K. na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...], [...], a działką nr [...] zabudowaną 10-piętrowym blokiem skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] 4, znajdują się działki nr [...] i [...], objęte uchwała Nr XII/248/2025 Rady Miasta Kielce z dnia 16 stycznia 2025 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wyodrębnioną częścią usługową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną (Dz.Urz. Woj. Świętokrz.2025.342). Zgodnie z tamtą uchwałą, która nie została dotychczas zaskarżona do sądu administracyjnego nie tylko przez Wspólnotę Mieszkaniową [...], ale przez nikogo, inwestycja mieszkaniowa projektowana na wskazanych dwóch działkach nr [...] i [...] ma mieć parametry zbliżone do inwestycji objętej uchwałą zaskarżoną w niniejszej sprawie, w tym zwłaszcza dotyczące wysokości do 79 metrów, liczby kondygnacji nadziemnych 21 i planowanej liczby mieszkań od 99 do 195. Oznacza to między innymi, że potencjalne oddziaływanie tamtej inwestycji na nieruchomość skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] [...] może być znacznie większe, niż oddziaływanie, na które ta wspólnota powołuje się w niniejszej sprawie. W szczególności dotyczy to domniemanego ograniczenia nasłonecznienia w lokalach mieszkalnych tej Wspólnoty Mieszkaniowej. Brak naruszenia interesu prawnego tej wspólnoty w takim zakresie wynika ponadto z usytuowanie inwestycji planowanej w niniejszej sprawie, od strony zachodniej względem budynku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] [...] oraz z fakt dołączenia do akt sprawy analizy obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji zawierającej analizę nasłonecznienia, z której wynika, że mimo znacznego zasięgu cienia planowanego budynku w skrajnych godzinach, działki budowlane będące w zasięgu oddziaływania nie są ograniczone w związku z zapisami § 60 rozporządzenia ws. warunków technicznych, gdyż nie powodują skrócenia czasu nasłonecznienia poniżej wymaganej przepisami wartości.
Ze względu na usytuowanie budynku mieszkalnego skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] [...] od strony południowej względem inwestycji objętej uchwałą zaskarżoną w niniejszej sprawie, o ograniczeniach w nasłonecznieniu lokali mieszkalnych tej Wspólnoty w ogóle nie może być mowy.
Pozostałe podniesione w skardze argumenty mające świadczyć o naruszeniu przez zaskarżoną uchwałę interesu prawnego skarżących wspólnot, nie zostały w jakikolwiek sposób wykazane, a ponadto nie znajdują oparcia w przepisach materialnego prawa administracyjnego, które by chroniły interes właścicieli nieruchomości, zwłaszcza niesąsiadujących z terenem planowanej inwestycji.
Spodziewane przeciążenia komunikacyjne oraz utrudnienia dojazdu do nieruchomości skarżących i parkowania pojazdów właścicieli mieszkań skarżących Wspólnot, może ewentualnie świadczyć o interesie faktycznym tych Wspólnot skoro nie ma regulacji, które by takie interesy chroniły, względnie nie zostało w żaden sposób wykazane, aby miało to nastąpić.
Domniemane zagrożenia wynikające z drgań, które ma generować wzmożony ruch pojazdów wynikły z planowanego powstania na potrzeby inwestycji objętej zaskarżoną uchwałą oraz bliźniaczej inwestycji na sąsiedniej działce, nieobjętej niniejszą skargą, ani jakąkolwiek inną – do 370 nowych miejsc parkingowych, również nie został niczym potwierdzony. Tak samo trzeba ocenić domniemane zagrożenie dla posadowienia budynków skarżących mające wynikać z głębokich wykopów towarzyszących planowanej inwestycji. Poza brakiem dowodów na tę okoliczność można dodać, że na etapie postępowania zmierzającego do uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę koniecznym elementem tamtego postępowania będzie opracowanie między innymi opinii geotechnicznej oraz informacji o sposobie posadowienia obiektu budowlanego, a w zależności od potrzeb - dokumentacji geologiczno-inżynierskiej lub geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (art. 34 ust. 3 pkt 2 d) i pkt 3 d) Prawa budowlanego).
Podobnie należy ocenić argument skarżących, że spodziewane zwiększenie poziomu hałasu i spalin ma świadczyć o naruszeniu ich interesu prawnego. Ewentualne przyszłe i hipotetyczne, subiektywnie odczuwalne przez skarżących, niedogodności w korzystaniu z drogi stanowiącej dojazd do ich posesji związane z intensyfikacją jej użytkowania przez nowych mieszkańców (utrudnienia w ruchu, ograniczenia w dostępie do nieruchomości skarżących, zwiększenie hałasu, emisji spalin) pozostają poza sferą regulacji normatywnych, które mogłyby kształtować interes prawny skarżącego na typ etapie inwestycji (por. postanowienie NSA z 21 maja 2024 r. II OSK 681/24). Trzeba dodać, że niektóre z tych kwestii podlegać będą ocenie na etapie postępowania poprzedzającego uzyskanie pozwolenia na budowę. Skoro tak, to nie można skutecznie twierdzić, że ich nieuwzględnienie świadczy o naruszeniu interesu prawnego skarżących w niniejszym postępowaniu.
Uwzględniając wzajemne usytuowanie działek stron oraz przedstawiony wyżej i mający oparcie w części orzecznictwa sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym u podstaw legitymacji skargowej, o jakiej mowa w art. 101 § 2 u.s.g. leży aktualny interes prawny, nie może być wątpliwości co do tego, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenie tak rozumianego interesu prawnego skarżących Wspólnot Mieszkaniowych.
Przesądza o tym bowiem odległość budynków mieszkalnych tych Wspólnot od lokalizacji planowanego przez inwestora budynku oraz to, że ze sobą nie sąsiadują, a planowana budowa nie ogranicza aktualnego sposobu ich wykorzystywania. Przy przedstawionej wykładni pojęcia naruszenia interesu prawnego natomiast, przyszły, hipotetyczny sposób jej zagospodarowania nie ogranicza w żaden sposób aktualnego interesu prawnego skarżącej.
Gdyby jednak nawet nie podzielić powyższej wykładni pojęcia interesu prawnego i przyjąć, że jakkolwiek interes prawny ma być realny, to owa realność powinna być, w przypadku uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego szerzej rozumiana, niekoniecznie jako zdarzenie które już nastąpiło, ale i takie, które niechybnie albo w stopniu wysoce prawdopodobnym wystąpi w przyszłości i z tego tytułu już dziś wywołuje określone skutki, choć jeszcze niekoniecznie prawne (por. wyrok WSA w Poznaniu z 21 stycznia 2021 r., IV SA/Po 381/20), to i tak nie można by w okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć naruszenia interesu prawnego skarżących przez postanowienia zaskarżonej uchwały. Skarżące Wspólnoty nie powołały bowiem żadnego konkretnego przepisu materialnego prawa administracyjnego, który wskazywałby na ich własne prawo (interes prawny) lub obowiązek, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym, o czym była już wyżej mowa.
Podsumowując należy zauważyć, że ponieważ dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego naruszenia można uznać za dopełnienie warunku dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uzasadniające jej merytoryczne rozpoznanie, a strona skarżąca nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego, którego naruszenie powoduje możliwość skutecznego wniesienia skargi w tej sprawie, Sąd nie mógł przystąpić do oceny legalności zaskarżonego aktu, w tym do badania prawidłowości zasad i trybu jego podjęcia. Nie mógł też z tych samych powodów odnieść się do pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w skardze.
Dlatego skarga, na podstawie art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.
Ze względu na takie rozstrzygnięcie Sąd w punkcie 2 i 3 wyroku, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł o zwrocie obu skarżącym wspólnotom uiszczonych wpisów sądowych od skargi w kwocie po 300 zł (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 16 czerwca 2020 r., I SA/Gl 279/20).