II SA/Ke 307/09

II SA/Ke 307/09 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2009-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Jacek Kuza /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
II OSK 1661/09 - Wyrok NSA z 2009-12-08
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Oddalono skargę w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 94 ust. 1, art. 101 ust. 1 i 4
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
art. 6 pkt. 9 , art. 22 pkt. 2, art. 48, art. 53 ust. 1
Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity
Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
art. 125
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 14 ust. 8
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 § 1, art. 53 § 2, art. 145 § 1, art. 147 § 1, art. 151, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka - Armańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2009r. sprawy ze skargi Spółki "A" w K. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zagospodarowania przestrzennego gminy I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, w części w jakiej przewiduje możliwość zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie udokumentowanego złoża surowców mineralnych oznaczonego na rysunku planu jako Z. – K. [...], symbol G-bckln.R; II. oddala skargę w pozostałej części ; III. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części o jakiej mowa w pkt I wyroku, nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
W dniu [...] Rada Gminy, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. – określonych uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] - podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M.
W § 14 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalono, że ochronie podlegają tereny udokumentowanych złóż surowców mineralnych i ustalono zasady ochrony tych terenów poprzez zakaz zainwestowania w taki sposób, który uniemożliwiałby eksploatację złóż wymienionych w § 14 ust. 1 w przyszłości.
Skargę na powyższą uchwałę złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach "A" sp. z o.o. w K., zaskarżając ją w części dotyczącej: działki należącej do skarżącej spółki oznaczonej nr 291/3 położonej w miejscowości D., gmina M. oraz terenów położonych w dwóch pasach, oznaczonych symbolami G-bkMN2 oraz G-kMN2, przylegających do tej działki.
Skarżąca spółka zarzuciła, że zaskarżona uchwała została podjęta
z naruszeniem przepisów prawa dotyczących ochrony złóż surowców mineralnych określonych w art. 48, art. 53 ust. 1 i 2 ustawy prawo geologiczne i górnicze, art. 125 ustawy prawo ochrony środowiska, art. 10 ust. 1 pkt 11, art. 15 ust. 2, art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Skarżąca spółka powołując się na treść art. 101 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wniosła o nakazanie Radzie Gminy lub organowi nadzoru- Wojewodzie, dokonania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy M., zawartego w uchwale Rady Gminy nr [...] z dnia [...] poprzez zmianę przeznaczenia terenów położonych w miejscowości D., oznaczonych symbolami G-bk MN2, G-MN2 oraz G-kMN2 z terenów budowlanych na tereny rolne lub kopalniane oraz dokonanie zmiany przeznaczenia terenu działki nr 291/3 z terenu rolnego na kopalniany.
Żądanie swe skarżąca spółka uzasadniła tym, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z uwagi na treść § 48 umożliwia wykonanie na terenach oznaczonych wskazanymi wyżej symbolami zabudowy mieszkaniowej, pomimo znajdujących się na części tych terenów udokumentowanych złóż kopalin, co godzi w interes prawny spółki, gdyż uniemożliwia ochronę udokumentowanych złóż surowców mineralnych złoża Z. oraz złoża D. a co za tym idzie uniemożliwia ich eksploatację przez spółkę na działce nr 291/3. Ponadto Rada Gminy, wbrew przepisowi art. 48 ustawy prawo geologiczne i górnicze, pomimo udokumentowania przez "A" Sp. z o.o.
w K. na należącej do niej działce złoża dolomitów "D." nie uwzględniła tego złoża w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i nie zmieniła przeznaczenia terenów działki nr 291/3 z terenów rolnych na górnicze.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że uprzednio obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał dla wskazanych wyższej działek przeznaczenie kopalniane, zaś zaskarżoną uchwałą zmieniono ich przeznaczenie na tereny przeznaczone m.in. pod budownictwo mieszkaniowe.
Autor skargi podał, że w dniu 9 kwietnia 2008 r. "A" Sp. z o.o. w K. nabyła od Agencji Nieruchomości Rolnych działkę nr 291/3 o powierzchni 13,62 ha, przy czym z aktu wynikało, że nieruchomość ta stanowi użytek rolny – grunty orne, które od wielu lat nie były użytkowane rolniczo, a teren był częściowo zalesiony i zadrzewiony. Skarżąca spółka uzyskała koncesję na rozpoznanie na działce złoża dolomitów i wapieni dewońskich "D." i po przeprowadzeniu badania terenu złożyła w Urzędzie Marszałkowskim dokumentację geologiczną dotyczącą złoża dolomitów "D.".
Skarżąca spółka wskazała, że w dniu 22 stycznia 2009 r. wystąpiła do Gminy M. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze wskazanego złoża dolomitów, równocześnie w dniu 27 stycznia 2009 r. zwrócono się do Rady Gminy z prośbą o uwzględnienie w planie zagospodarowania przestrzennego udokumentowanego złoża dolomitów dewońskich poprzez zmianę przeznaczenia terenu działki o nr 291/3 z rolnego na kopalniany oraz o zmianę przeznaczenia terenów przylegających do złoża na rolne, bądź kopalniane.
Autor skargi wskazał, że w odpowiedzi na powyższe Rada Gminy pismem z dnia 23 lutego 2009 r. poinformowała o przyjęciu wniosku i odłożeniu go do załatwienia w bliżej nieokreślonym terminie, co skutkowało złożeniem przez "A." Sp. z o.o. do Rady Gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Po rozpoznaniu wezwania, Rada Gminy podjęła w dniu [...] uchwałę nr [...], w której wskazano, że wezwanie nie zostało uwzględnione, gdyż w przekonaniu Rady tereny zabudowy mieszkaniowej określone w wezwaniu nie stanowią własności skarżącej spółki, wobec czego plany ich dotyczące nie mogą naruszać interesu prawnego skarżącej spółki. Natomiast żądanie naniesienia na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego udokumentowanego złoża dolomitów poprzez zmianę przeznaczenia terenu działku nr 291/03 z rolnego na kopalniany, pozostawione zostało bez rozpoznania.
Autor skargi zarzucił, że w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy M. przyjętym w uchwale z dnia [...], istnieje sprzeczność pomiędzy jego częścią graficzną a częścią opisową. Na mapie dla niektórych terenów położonych w miejscowości D., przylegających bezpośrednio do złoża "D." przewidziano możliwość zabudowy mieszkaniowej, co pozostaje w opozycji do normy zawartej w § 14 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ustala się zasady ochrony terenów udokumentowanych złóż surowców mineralnych poprzez zakaz zainwestowania w taki sposób, który uniemożliwiłby eksploatację złóż wymienionych w § 14 ust. 1 planu. W przepisie tym natomiast wymienione zostało m. in. złoże "D.".
Skarżący podniósł, że art. 48 prawa geologicznego i górniczego, zsynchronizowanego z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym zakłada, że udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych uwzględnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.
Autor skargi wskazał, że wbrew twierdzeniu Rady Gminy, skarżąca spółka posiada interes prawny w żądaniu wprowadzenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tereny, których zmiany przeznaczenia domaga się skarżący wchodzą częściowo na złoże dolomitów Z. oraz graniczą bezpośrednio ze złożem skarżącej spółki położonym na działce o nr 291/3. Co więcej z karty informacyjnej planowanej inwestycji polegającej na eksploatacji dolomitów ze złoża D., sporządzonej przez geologa A. G. oraz z załączonej do kart mapy wynika, że strefa udarowej fali powietrza oraz strefa rozrzutu odłamków skalnych obejmuje swoim zasięgiem m.in. tereny oznaczone symbolami G-bk MN2, G-MN2 oraz G-kMN2 przeznaczone pod zabudowę, co oznacza, że uzyskanie przez właściciela działki położonej na tym terenie pozwolenia na budowę spowoduje odmowę wydania skarżącej spółce koncesji na wydobywanie kopaliny na działce 291/3.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy podniosła, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim zdaniem organu, skargę sporządzono w sposób uniemożliwiający ustalenie jej zakresu, zarzuty skargi bowiem nie odpowiadają treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 2 marca 2009 r. W wezwaniu skarżąca spółka wniosła o zmianę uchwały Nr [...], natomiast w skardze, powołując art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. podniosła zarzut bezczynności uchwałodawczej na podstawie art. 101 a ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym, przy czym zaskarżenie aktu prawa miejscowego oraz skarga na bezczynność uchwałodawczą są odrębnymi instrumentami kontroli sądowej i wynikają z odmiennych podstaw prawnych i wywołują różne skutki.
Rada Gminy podniosła ponadto, że skarżąca spółka nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi, gdyż nie wskazuje ona przepisu prawa materialnego, z którego wywodzi naruszenie swojego interesu prawnego bądź uprawnienia, ani też nie wykazuje związku między własnym interesem prawnym i uprawnieniem a wskazanymi w skardze zarzutami.
Odnosząc się do zarzutów merytorycznych skargi organ wskazał, że uchwała nie uwzględnia złóż kopalin opisanych w skardze, gdyż w dacie podejmowania uchwały złoża te nie były udokumentowane. Rada Gminy podkreśliła, że nie uchyla się od obowiązku uwzględnienia w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego udokumentowanych złóż dolomitów dewońskich D.. Żaden przepis prawa nie określa jednak daty, w jakiej Rada Gminy jest zobowiązana do podjęcia czynności w tym zakresie. Ponadto obowiązek uwzględnienia udokumentowanych złóż kopalin w planie miejscowym nie oznacza prawnego obowiązku ukształtowania planu miejscowego w sposób umożliwiający eksploatacje złoża kopaliny. Rozstrzygnięcie kwestii przeznaczenia terenów objętych planem miejscowym jest bowiem pozostawione uznaniu Rady Gminy.
Nieuzasadniony również pozostaje w przekonaniu organu zarzut naruszenia art. 53 prawa geologicznego i górniczego, gdyż obowiązek objęcia zapisami planu miejscowego terenu górniczego powstaje dopiero po wydaniu decyzji koncesyjnej określonemu przedsiębiorcy przez właściwy organ i przedłożeniu jej organowi stanowiącemu. Taki dokument nie został natomiast przedłożony Radzie Gminy, co oznacza, że zarzut bezczynności uchwałodawczej jest przedwczesny.
Ponadto organ podkreślił, że z uwagi na fakt, iż na obszarze Gminy M. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który nie przewiduje wydobywania kopalin ze złoża dolomitów dewońskich D., nie będzie możliwe dokonanie uzgodnień w przedmiocie koncesji na wydobywanie kopalin na tym obszarze.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach w dniu 26 czerwca 2009 r. pełnomocnik skarżącej spółki wyjaśnił, że przedmiotem zaskarżenia pozostaje jedynie uchwała Rady Gminy z dnia [...] Nie podtrzymał natomiast wniosków zawartych w skardze, opartych na podstawie art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Analizując skargę na uchwałę rady gminy wnoszoną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) sąd administracyjny zobowiązany jest do badania, czy skarga spełnia wymagania formalne (termin, wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa, charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia), a następnie, gdy wymagania te zostały spełnione, sąd przystępuje do badania legitymacji skarżących. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia.
Biorąc pod uwagę w/w przepis podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego musi mieć w złożeniu takiej skargi nie tylko interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem, lecz nadto ów interes prawny lub uprawnienie winny być naruszone taką uchwałą.
Dokonując wskazanej analizy Sąd uznał, iż przedmiotowa skarga jest dopuszczalna w świetle przesłanek z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Została bowiem wniesiona po wezwaniu Rady Gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącej spółki i z zachowaniem 30-dniowego terminu, o jakim mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, jaką niewątpliwie jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działanie takie niewątpliwie należy traktować jako władczą wypowiedź organu administracji w sprawie należącej do zakresu jego zadań publicznych.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że
w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego
i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 u.p.p.s.a). Mając na względzie wynikające z przytoczonego przepisu kryterium sądowej kontroli, jakim jest zgodność z prawem przedmiotu zaskarżenia, zaznaczyć należy, iż obowiązek sądu administracyjnego uwzględnienia skargi na akt prawa miejscowego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie uprawnienia, w którego ramach rada gminy przyznaje prawa i nakłada obowiązki na określone podmioty.
Po uściśleniu skargi przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 26 czerwca 2009 r., przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie była jedynie legalność uchwały Rady Gminy z dnia [...]. Poza zakresem rozpoznania pozostała bowiem zasygnalizowana w pisemnej skardze kwestia bezczynności uchwałodawczej organu w przedmiocie ewentualnej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym znaczna część argumentacji zawartej w skardze była bezprzedmiotowa. Nie miały w szczególności znaczenia zarzuty dotyczące nieuwzględnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy M., złoża D. i nie zmienienia przeznaczenia terenów działki skarżącej oznaczonej numerem 291/3 z rolnego na kopalniany, gdyż w dacie uchwalania tego planu złoże to nie było jeszcze udokumentowane. Trafny bowiem jest pogląd organu, że Rada Gminy ma obowiązek uwzględnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego złóż kopalin dopiero po ich udokumentowaniu, co wynika wprost z art. 48 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, przytaczanej dalej jako P.g.g. (Dz. U. Nr 228/05 poz. 1947 ze zm.). Nie może być również mowy o sprzeczności zaskarżonej uchwały z wynikającym z art. 53 ust. 1 P.g.g. obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego obejmującego złoże D., skoro teren górniczy w rozumieniu art. 6 pkt. 9 P.g.g. dla tego obszaru nie został wyznaczony w trybie art. 22 pkt. 2 P.g.g. ani obecnie, ani tym bardziej w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, jak również nie została wydana co do tego terenu decyzja koncesyjna wyznaczająca granice takiego terenu górniczego.
Oceniając zaskarżoną uchwałę według wskazanych wyżej kryteriów obiektywnego naruszenia porządku prawnego i naruszenia interesu skarżącej spółki, Sąd uznał, że co do części zaskarżonej uchwały, w której przewiduje ona możliwość zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie udokumentowanego złoża surowców mineralnych oznaczonego na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. jako Z. KD 897, symbol G-bckln.R - skarga jest zasadna.
Niesporne w sprawie było, że w dacie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., udokumentowane było złoże surowców mineralnych oznaczone na rysunku tego planu jako Z. KD 897. Wynika to bowiem wprost z zapisu zawartego w § 14 ust. 1 części graficznej planu. Nie było również sporne, że część tego złoża pokrywała się z terenem działki skarżącej spółki, a na innej części tego złoża położonej tuż obok działki skarżącej, w zaskarżonym planie przewidziano przeznaczenie oznaczone w części graficznej planu symbolem identyfikacyjnym G-bkMN2, co w części opisowej planu wyjaśniono jako: G – sołectwo D., b – obszar na terenie udokumentowanego złoża surowców mineralnych – ograniczenie w użytkowaniu wynikające z § 14, k – obszar w pasie technicznym linii elektroenergetycznej 220 kV, 110 kV i 15 kV – ograniczenia w użytkowaniu wynikające z przepisów odrębnych na warunkach zarządcy sieci, MN2 – przeznaczenie podstawowe – projektowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, przeznaczenie uzupełniające – istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, pomieszczenia o funkcji usługowej wbudowane w budynki mieszkalne, nie zakłócającej funkcji mieszkaniowej terenu, urządzenia i obiekty towarzyszące, obiekty usługowe, handlowe, drogi, dojścia, dojazdy, mała architektura, zieleń oraz szczegółowe ustalenia dotyczące zasad zagospodarowania terenów, parametrów i wskaźników zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy. Ograniczenie w użytkowaniu określone w § 14 części opisowej planu polegały natomiast na tym, że na terenie udokumentowanego złoża surowców mineralnych Z. (KD 897 – wapienie, gliny zwałowe), ustalono zakaz zainwestowania w taki sposób, który uniemożliwiałby eksploatację wymienionych złóż.
Z przytoczonego opisu wynika jednoznacznie, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy M., na terenie udokumentowanego złoża Z., wbrew przewidzianemu w samym planie ograniczeniu w takim użytkowaniu, które uniemożliwiałoby eksploatację tego złoża, ustalono w przeznaczeniu podstawowym - projektowaną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Takie przeznaczenie tego terenu w żaden sposób nie da się, zdaniem Sądu, pogodzić z jakąkolwiek możliwością eksploatacji tego złoża. Zachodzi tu więc podniesiona w skardze wewnętrzna sprzeczność pomiędzy wskazanymi zapisami zaskarżonego planu. Dopuszczenie zabudowy mieszkaniowej na terenie złoża jest również sprzeczne z celem, jakiemu służy obowiązek uwzględnienia udokumentowanego złoża w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a który to obowiązek wynika z art. 48 P.g.g. Celem tym bowiem jest ochrona złoża kopalin i ochrona możliwości ich kompleksowego wykorzystania jako bogactwa naturalnego kraju, o czym stanowi również art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 25/08 poz. 150 ze zm.). Gdyby bowiem ustawodawca nie zakładał eksploatacji udokumentowanego złoża kopaliny w dającej się przewidzieć przyszłości, to uwzględnianie jego istnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego byłoby zbyteczne. W tym znaczeniu nie można podzielić poglądu organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, że obowiązek uwzględnienia udokumentowanego złoża kopaliny w planie miejscowym nie oznacza prawnego obowiązku ukształtowania planu miejscowego w sposób umożliwiający eksploatację złoża kopaliny. Nie można też zaakceptować poglądu, że dopiero uzyskanie koncesji na wydobywanie kopaliny wyznaczającej granice terenu górniczego kreuje obowiązek gminy objęcia zapisami planu miejscowego terenu górniczego. Uzyskanie bowiem koncesji nie byłoby możliwe co do terenu przeznaczonego w planie na cele uniemożliwiające eksploatację kopaliny, np. na cele mieszkalne.
Wbrew twierdzeniom organu, wskazane zapisy planu w części dotyczącej działki objętej zarówno granicami udokumentowanego złoża Z., jak i granicami terenu oznaczonego w części graficznej tego planu symbolem G-bkMN2, naruszały również interes prawny skarżącego. Analizując ten aspekt sprawy należy na wstępie zauważyć, że o ile naruszenie przez kwestionowane zapisy planu obiektywnego porządku prawnego należy oceniać według daty uchwalenia planu, to ocena czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego musi być dokonana według stanu z daty wniesienia skargi. Wtedy bowiem, a także w dacie orzekania - skarżący winien legitymować się tym przymiotem. Odmienna wykładnia uniemożliwiałaby bowiem na przykład następcom prawnym właścicieli nieruchomości położonych na terenie objętym planem w dacie jego uchwalenia, zaskarżenie takiego planu.
Przy takim założeniu należy zauważyć, że skarżąca spółka jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr 291/3, której południowo-zachodnia część położona jest na terenie udokumentowanego złoża wapieni oznaczonego w planie jako Z. KD 897. Ta część nieruchomości skarżącej może więc być wykorzystywana w celu eksploatacji tego złoża, o czym było wiadomo już w dacie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M.. W tej sytuacji spółka A, mimo tego że nie jest właścicielem opisanego wyżej terenu, to jednak jako właściciel nieruchomości niemal bezpośrednio z nim sąsiadującej, została ograniczona w prawie korzystania z własnej nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem wynikającym z obowiązującego planu (art. 140 kc), tj. została ograniczona w możliwości eksploatacji znajdującego się na jej nieruchomości udokumentowanego złoża. Sąd podziela tu pogląd, że interes prawny lub uprawnienie nie musi mieć podstawy w przepisach materialnych prawa administracyjnego. Uchwały organów samorządowych, mieszcząc się w zakresie "administracji publicznej", mogą bowiem ograniczać również uprawnienia ze sfery prawa cywilnego (na przykład prawo własności) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1990 r. SA/Wr 952/90, ONSA 1990/4/4.
Ponieważ więc zaskarżona uchwała w części, w jakiej przewiduje możliwość zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie udokumentowanego złoża surowców mineralnych oznaczonego na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. jako Z. KD 897, symbol G-bckln.R, narusza zarówno przepisy prawa materialnego, tj. art. 48 P.g.g. oraz art. 125 Prawa ochrony środowiska, jak i interes prawny skarżącej spółki - Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. stwierdził jej nieważność w tej części. Sąd uwzględnił przy tym treść przepisów art. 101 ust. 1 i 4 w zw. z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, z których wynika, że mimo upływu ponad jednego roku od dnia podjęcia zaskarżonej uchwały podlegała ona stwierdzeniu nieważności, gdyż jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80/03 poz. 717 ze zm.).
W pozostałej części skarga podlegała oddaleniu.
Odnośnie terenów położonych w dwóch pasach w miejscowości D. oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy M. symbolami G-bkMN2, G-MN2, G-kMN2 i G-MN2 i znajdujących się poza terenem udokumentowanego złoża oznaczonym w tym planie jako Z. KD 897 nie można przyjąć, aby kwestionowane zapisy planu naruszały przepisy prawa. Na uzasadnienie żądań skargi w tej części skarżąca spółka wskazała, że tereny te "wchodzą częściowo na złoże dolomitów Z. oraz graniczą bezpośrednio ze złożem skarżącej położonym na działce nr 291/3 D.". Ponieważ, jak to już wyżej wyjaśniono, złoże D. w dacie uchwalenia zaskarżonego planu nie było jeszcze udokumentowane, to nie mogło ono wówczas wpływać na zapisy planu dotyczące terenów tego złoża, a także terenów położonych w jego pobliżu. Nie mogło więc również wpływać na kwestionowane w skardze zapisy oznaczone symbolami G-bkMN2, G-MN2, G-kMN2 i G-MN2 dotyczące dwóch pasów gruntu położonych w miejscowości D., zaznaczonych kolorem zielonym na dołączonej do skargi mapce. Uwaga ta dotyczy tym bardziej nieruchomości oznaczonej numerem 291/3, stanowiącej własność skarżącej spółki, co do której kwestionowanie jej przeznaczenia w planie jako terenu rolnego oznaczonego symbolem G-bn.R na teren kopalniany było bezzasadne, skoro złoże D. znajdujące się na tej działce, nie było jeszcze wtedy udokumentowane.
Mając to na uwadze Sąd we wskazanej części oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Orzeczenie zawarte w pkt. III wyroku wydane zostało na podstawie art. 152 p.p.s.a.