II SA/Ke 298/25

II SA/Ke 298/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /przewodniczący/
Jacek Kuza
Krzysztof Armański /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne
Zatrudnienie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200 w zw. z art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1409
art. 36 ust. 8
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).
Dz.U. 2019 poz 391
§ 10 ust. 2, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. b, § 1 ust. 1, § 2 ust. 1, § 3 ust. 2 §
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. przy udziale Wiesławy Klimontowicz Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 1 kwietnia 2025 r. znak: SKO.PS-80/950/166/2025 w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz R. J. kwotę 1241 (jeden tysiąc dwieście czterdzieści jeden) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z 1 kwietnia 2025 r., znak: SKO.PS-80/950/166/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania R. J., utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Samorządowego Centrum Oświaty we Włoszczowie z 7 stycznia 2025 r., znak: OS1.4441.15.2024, o odmowie przyznania pracodawcy R. J. dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika – P. Z.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że podstawę prawną rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowiły przepisy art. 122 ust. 1, 7 i 11 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 737 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. z 2018 r. poz. 2010 r. ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem".
Kolegium ustaliło, że wniosek o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika wpłynął do organu 7 listopada 2024 r., tj. w ustawowym terminie, nieprzekraczającym 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy. Kopia dyplomu zawodowego potwierdza, że młodociany pracownik w okresie od 1 września 2021 r. do 31 sierpnia 2024 r. na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego realizował u wnioskodawcy naukę zawodu, którą zakończył zdaniem 30 sierpnia 2024 r. przed Komisją Egzaminacyjną w [...] egzaminu zawodowego w zakresie kwalifikacji BUD.11. - wykonywanie robót montażowych, okładzinowych i wykończeniowych wyodrębnionej w zawodach monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie 712905, technik robót wykończeniowych w budownictwie 311219. Tym samym pracodawca spełnił dwie z trzech przesłanek przyznania dofinansowania: zawarł z młodocianym pracownikiem 1 września 2021 r. umowę o pracę w celu nauki zawodu, a młodociany pracownik zdał ww. egzamin.
Kolegium stwierdziło natomiast brak spełnienia przesłanki posiadania odpowiednich kwalifikacji osób prowadzących przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika, stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia oraz § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. z 2019 r. poz. 391). Organ wyjaśnił, że nauka zawodu prowadzona była przez instruktora praktycznej nauki zawodu zatrudnionego przez wnioskodawcę – E. G. Kwalifikacje instruktora w zakresie przygotowania pedagogicznego zostały potwierdzone zaświadczeniem o ukończeniu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu wydanym przez Zakład Doskonalenia Zawodowego w Kielcach, Ośrodek Kształcenia Zawodowego we Włoszczowie (Nr 06/031/03/2021 r. z 20 sierpnia 2021 r.), a tytuł zawodowy technika budownictwa kopią dyplomu ukończenia Policealnego Studium Budowlanego w Kielcach, wydaną przez Policealne Studium Budowlane w Kielcach (Nr 1193/83 z dnia 27 czerwca 1983 r.).
Kolegium wskazało, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz.U. z 2018 r. poz. 227 ze zm.) zawód technik budownictwa (kod 311204), który posiada instruktor nauki zawodu, został umieszczony w grupie średniej o kodzie 311 "Technicy nauk fizycznych, chemicznych i technicznych" i grupie elementarnej o kodzie 3112 "Technicy budownictwa". Z kolei zawód monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie (kod 712905) został umieszczony w grupie średniej o kodzie 712 "Robotnicy budowlani robót wykończeniowych i pokrewni", grupie elementarnej o kodzie 7129 "Robotnicy budowlani robót wykończeniowych i pokrewni gdzie indziej niesklasyfikowani".
W ocenie Kolegium, organ I instancji słusznie stwierdził, że załączone świadectwa pracy oraz wydruk z CEIDG wskazujące na wykonywanie przez instruktora nauki zawodu zadań specjalisty w dziale przygotowania produkcji, kosztorysanta czy prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług remontowo-budowlanych, nie dają podstaw do uznania, że posiada on kwalifikacje - w rozumieniu § 10 ust. 4 rozporządzenia o praktycznej nauce zawodu - do nauki w zawodzie monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie. Pomimo umiejscowienia w rozporządzeniu w sprawie klasyfikacji zawodów zawodu technik budowlany w trzeciej grupie zawodów (wyższej), a zawodu monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie w siódmej grupie, to pokrewieństwo zawodów należy ustalać w obrębie konkretnej elementarnej grupy zawodów.
Zdaniem Kolegium, wnioskodawca nie spełnił określonych w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy warunków do przyznania dofinansowania, ponieważ instruktor nauki zawodu legitymuje się tytułem zawodowym technik budownictwa, który nie jest zawodem pokrewnym do zawodu monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie, w którym młodociany pracownik pobierał naukę i zdał egzamin zawodowy. Oceny, czy zawód monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie jest zawodem pokrewnym do zawodu technik budownictwa, powinno dokonać się bowiem na podstawie klasyfikacji zawodów i specjalności, zawartej w rozporządzeniu w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania, gdzie wszystkie pozycje klasyfikacyjne w rozporządzeniu opatrzone zostały symbolem cyfrowym (kodem). Zdaniem Kolegium zawód monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie nie jest więc zawodem pokrewnym do zawodu technik budownictwa.
Odnosząc się do argumentu odwołania Kolegium uznało, że wpisanie do CEIDG określonego kodu PKD (np. 43.31.Z tynkowanie lub 43.39.Z Wykonywanie pozostałych robót budowlanych i wykończeniowych) i w związku z tym posiadanie przez instruktora uprawnień do prowadzenia nauki w omawianym zawodzie pozbawione jest podstaw, gdyż biorąc pod uwagę wypis z CEIDG E. G. mogłaby prowadzić przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika również w zawodzie elektryk (PKD 43.21.Z Wykonywanie instalacji elektrycznych) lub sprzedawca (PKD 46.90.Z Sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana). Suplement do zaświadczenia nr 06/031/03/2021 potwierdza wyłącznie ukończenie kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, co nie świadczy o tym, że technik budownictwa jest zawodem pokrewnym do zawodu ukończonego przez młodocianego pracownika.
W skardze do tut. Sądu R. J. zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 122 ustawy i § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu, przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że instruktor praktycznej nauki zawodu nie posiadał kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego i że w tej sprawie brak było pokrewieństwa zawodów instruktora nauki zawodu i szkolonego pracownika młodocianego - co doprowadziło do wydania decyzji o odmowie przyznania dofinansowania kosztów szkolenia.
Zdaniem skarżącego, przy wydawaniu decyzji doszło również do rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż niedostatecznie ustalono i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy mające wpływ na treść wydanej decyzji, a także naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu podniesiono w szczególności, że sam brak tożsamości nazwy zawodów nie może stanowić przesłanki braku pokrewieństwa tych zawodów, tym bardziej, że w dacie uzyskiwania kwalifikacji i tytułów zawodowych przez E. G. nie było wyodrębnionego zawodu pod nazwą: monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie. Wobec tego do celów określenia czy zawód technik budowlany jest zawodem pokrewnym do zawodu monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie organ winien dokonać porównania treści kształcenia zawartych w programie nauczania E. G., zgodnie z którym realizowane było kształcenie w policealnym studium zawodowym z podstawą programową kształcenia w zawodzie monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie, zgodnie z którą młodociany pracownik realizował przygotowanie zawodowe - czego nie dokonał. W związku z tym przy wątpliwościach związanych z posiadanymi kwalifikacjami pedagogicznymi i zakresem kształcenia dla zawodu technik budowlany i weryfikacji pokrewieństwa tych zawodów z zawodem kształconego młodocianego, organ nie mógł jednoznacznie wskazać, że osoba której kwalifikacje instruktora praktycznej nauki zawodu są sporne posiadała, czy nie posiadała kalifikacji do prowadzenia zajęć w zawodzie monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie. W tej sytuacji organ miał możliwość zastosowania art. 7a k.p.a.
Skarżący podkreślił, że zawód ucznia został zdefiniowany dopiero w 2017 r. W ramach pobierania wykształcenia i uzyskiwania umiejętności praktycznych E. G. wykonywała prace fizyczne (budowlane), które później uprawniały ją do uzyskania zawodu technika budownictwa. Doświadczenie zawodowe umożliwiało rozpoczęcie i prowadzenie od 1999 r. własnej działalności gospodarczej związanej z szeroko rozumianym budownictwem, objętej m.in. kodami PKD 43.31.Z (tynkowanie), 43.32.Z (zakładanie stolarki budowanej), 43.3.Z (posadzkarstwo, tapetowanie), 43.34.Z (malowanie i szklenie) i 43.39.Z (wykonywanie pozostałych robót budowlany i wykończeniowych) - zgodnie z wpisem do CEIDG.
Zgodnie ze stanowiskiem skarżącego, posiadany przez instruktora zawód jest zawodem pokrewnym do zawodu młodocianego ucznia. Organ zaś nie odniósł się w żaden sposób do treści dyplomu zawodowego P. Z. z 30 sierpnia 2024 r. potwierdzającego, że spełnił on warunki uzyskania kwalifikacji w zawodzie monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie, a przede wszystkim do kopii certyfikatu kwalifikacji zawodowej z 30 sierpnia 2024 r., zgodnie z którym uczeń zdał egzamin zawodowy w zakresie kwalifikacji BUD.11. - wykonywanie robót montażowych, okładzinowych i wykończeniowych wyodrębnionej w zawodach: monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie 712905 oraz technik robót wykończeniowych w budownictwie 311219. Prawidłowa ocena zawodu kształcącego i młodocianego pracownika powinna prowadzić zatem do konstatacji pokrewieństwa obu tych zawodów, a w konsekwencji powodować wypłatę należnego dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Uprawnienia instruktora świadczą o tym, że posiada on pełne uprawnienia do szkolenia młodocianego pracownika w zawodzie, w którym się kształcił. Trudno uznać - w ślad za organem - że uprawnienia te byłyby adekwatne jeżeli instruktor posiadałby zawód o niższych kwalifikacjach i uprawnieniach (kod 712) niż posiada (kod 311), gdyż byłoby to sprzeczne z kompetencjami wymaganymi przez przepisy prawa oświatowego i rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu oraz objaśnieniami do tych klasyfikacji.
Skarżący podniósł, że gdyby miał świadomość, że organ może odmówić dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, nie podjąłby się trudu jego kształcenia. Organ zaś na żadnym etapie szkolenia pracownika, tj. przez okres 3 lat w żaden sposób nie kwestionował uprawnień osoby szkolącej.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
Należy w tym miejscu zaznaczyć, że Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez tut. Sąd w wyroku z dnia 7 sierpnia 2025 r. w sprawie o sygn. II SA/Ke 297/25, dotyczącej również odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika dla tego samego wnioskodawcy (sprawa dotyczyła innego pracownika). Wyrok ten zapadł w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, dlatego też Sąd orzekający w niniejszej sprawie posłuży się argumentacją zawartą w uzasadnieniu tegoż rozstrzygnięcia.
Otóż jak stanowi art. 122 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na datę wniosku w zw. z art. 24 ustawy z dnia 21 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1933), pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:
1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;
2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał:
a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle,
b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - egzamin zawodowy;
3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.
Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, przygotowanie zawodowe młodocianych pracowników, zwanych dalej "młodocianymi", może odbywać się przez: 1) naukę zawodu; 2) przyuczenie do wykonywania określonej pracy. Nauka zawodu ma na celu przygotowanie młodocianego do pracy w charakterze wykwalifikowanego pracownika lub czeladnika i obejmuje praktyczną naukę zawodu, która jest organizowana u pracodawcy na zasadach ustalonych w odrębnych przepisach, oraz dokształcanie teoretyczne (ust. 2). Stosownie do § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić: 1) pracodawca, 2) osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy, 3) osoba zatrudniona u pracodawcy - pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. Kwalifikacje, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą pracodawców, w imieniu których przygotowanie zawodowe młodocianych prowadzą uprawnieni do tego pracownicy (ust. 2).
Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia MEN z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (które zgodnie z § 2 ust. 2 stosuje się do młodocianych pracowników, odbywających w ramach przygotowania zawodowego), praktyczna nauka zawodu młodocianych jest organizowana przez pracodawcę, który zawarł z nimi umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. Natomiast z § 10 ust. 2 cyt. rozporządzenia wynika, że zajęcia praktyczne u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić instruktorzy praktycznej nauki zawodu. Instruktorami praktycznej nauki zawodu mogą być: 1) pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi stanowi podstawowe zajęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin przewidzianym dla nauczycieli, albo 2) pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy. Dodatkowe wymagania dla instruktora zostały wyliczone alternatywnie w § 10 ust. 3 pkt 1-6 rozporządzenia. Może to być np. ukończony kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, którego program został przygotowany zgodnie z ramowym programem kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonym w załączniku do rozporządzenia, i zatwierdzony przez kuratora oświaty (pkt 1).
Dodatkowo, zgodnie z § 10 ust. 4 pkt rozporządzenia, w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 1-5, instruktorzy praktycznej nauki zawodu, którzy spełniają co najmniej jedno z wymagań określonych w ust. 3 pkt 1-5, posiadają ponadto np. (pkt 1) tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz: a) świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej lub b) świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej.
W świetle powyższego, zawierając umowę o praktyczną naukę zawodu skarżący jako pracodawca powinien spełniać sam, bądź zatrudniać pracownika, który spełnia wymagania w zakresie posiadania kwalifikacji niezbędnych do prowadzenia praktycznej nauki zawodu. W rozpoznawanej sprawie, skarżący w dacie zawierania umowy w celu przygotowania zawodowego młodocianego pracownika posiadał zawartą z E. G. umowę o zatrudnieniu jej na stanowisku referenta ds. organizacji pracy i zaopatrzenia, technika budownictwa. Od 1 września 2021 r. ww. pracownica pełniła też funkcję instruktora praktycznej nauki zawodu. Legitymuje się ukończeniem kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu (zaświadczenie wydane 20 sierpnia 2021 r.) oraz dyplomem ukończenia policealnego studium zawodowego dającym kwalifikacje do wykonywania zawodu technika budowlanego (dyplom wydany 27 czerwca 1983 r.). Spełnione zostały więc wymogi określone w § 10 ust. 2, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. b rozporządzenia MEN. Z kolei młodociany pracownik P. Z. zdał egzamin zawodowy w zakresie kwalifikacji BUD.11. - wykonywanie robót montażowych, okładzinowych i wykończeniowych wyodrębnionej w zawodach monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie 712905, technik robót wykończeniowych w budownictwie 311219. Spełniony więc został warunek z art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy.
Osią sporu w niniejszej sprawie jest kwestia spełnienia warunku określonego w § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia MEN w sprawie praktycznej nauki zawodu, a mianowicie, czy zatrudniony przez skarżącego instruktor praktycznej nauki zawodu, tj. technik budowlany E. G. posiada tytuł zawodowy w zawodzie, którego nauczała lub w zawodzie pokrewnym, do zawodu, którego nauczała, tj. w zawodach monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie i technik robót wykończeniowych w budownictwie. Kwestia posiadania przez instruktora wymaganego stażu pracy jest w sprawie bezsporna. Organ uznając, że sporny warunek nie został spełniony, powołał się na rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz.U. z 2018 r. poz. 227 ze zm.), wydane na podstawie art. 36 ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Istotnie, zawód technik budownictwa, który posiada E. G. został umieszczony w grupie średniej o kodzie 311 "Technicy nauk fizycznych, chemicznych i technicznych" i grupie elementarnej o kodzie 3112 "Technicy budownictwa". Natomiast zawód monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie, który zdobył P. Z., został umieszczony w grupie średniej o kodzie 712 "Robotnicy budowlani robót wykończeniowych i pokrewni", grupie elementarnej o kodzie 7129 "Robotnicy budowlani robót wykończeniowych i pokrewni gdzie indziej niesklasyfikowani". Przedwczesne jednak jest twierdzenie organu, że w tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że E. G. posiada kwalifikacje - w rozumieniu § 10 ust. 3 i 4 rozporządzenia o praktycznej nauce zawodu - do nauki w zawodzie monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie. W sytuacji, gdy przepisy nie zawierają legalnej definicji pojęcia "zawód pokrewny", jedynego kryterium pozwalającego na ocenę tej przesłanki nie może stanowić rozporządzenie z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy (...) jako akt wykonawczy do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Uwzględniając okoliczność, że E. G. uzyskała tytuł technika budownictwa w 1983 r., natomiast zawód montera zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie został wprowadzony do programu nauczania w szkołach branżowych dopiero od roku szkolnego 2017/18, istotne znaczenie w powyższym zakresie dla niniejszej sprawy ma również rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 maja 2019 r. w sprawie podstaw programowych kształcenia w zawodach szkolnictwa branżowego oraz dodatkowych umiejętności zawodowych w zakresie wybranych zawodów szkolnictwa branżowego (Dz.U. poz. 991 ze zm.), wydane na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa oświatowego. Rozporządzenie to zgodnie z jego § 1 określa podstawy programowe kształcenia w zawodach szkolnictwa branżowego wymieniając 32 branże, pośród nich budowlaną (BUD), do której odnosi się załącznik nr 2 do rozporządzenia (ust. 1 pkt 2).
Powyższy załącznik wymienia 28 zawodów szkolnictwa branżowego przyporządkowanych do branży budowlanej, m.in. montera zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie (poz. 12) oraz technika budownictwa (poz. 16). Kwalifikację montera zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie w zawodzie załącznik określa jako BUD.11. Wykonywanie robót montażowych, okładzinowych i wykończeniowych. Jako zadania zawodowe w zakresie tej kwalifikacji wymienia: 1) montowanie systemów suchej zabudowy; 2) wykonywanie robót malarskich; 3) wykonywanie robót tapeciarskich; 4) wykonywanie robót posadzkarskich; 5) wykonywanie robót okładzinowych. Z kolei kwalifikację technika budownictwa załącznik określa jako: BUD.01. Wykonywanie robót zbrojarskich i betoniarskich; BUD.14. Organizacja i kontrola robót budowlanych oraz sporządzanie kosztorysów. Jako zadania w zakresie kwalifikacji BUD.01. wymienia: a) przygotowywanie i montaż zbrojenia oraz układanie zbrojenia w deskowaniu lub formie, b) wykonywanie mieszanek betonowych, c) układanie i zagęszczanie mieszanki betonowej w deskowaniu lub formie oraz pielęgnacji świeżego betonu. W zakresie kwalifikacji BUD.14. wymienia zaś: a) organizowanie i kontrolowanie robót związanych z zagospodarowaniem terenu budowy, b) organizowanie i kontrolowanie robót konstrukcyjno-budowlanych stanu surowego, c) organizowanie i kontrolowanie budowlanych robót wykończeniowych, d) organizowanie i kontrolowanie robót związanych z utrzymaniem obiektów budowlanych w pełnej sprawności technicznej, e) sporządzanie kosztorysów na roboty budowlane.
Porównanie zadań w zakresie kwalifikacji obu zawodów, zwłaszcza organizowanie i kontrolowanie budowlanych robót wykończeniowych (BUD.14 lit. c), sugeruje pokrewieństwo obu zawodów. Dodatkowo, jak wynika z certyfikatu kwalifikacji zawodowej z 30 sierpnia 2024 r., młodociany pracownik zdał egzamin zawodowy w zakresie kwalifikacji BUD.11 - wykonywanie robót montażowych, okładzinowych i wykończeniowych wyodrębnionej w zawodach monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie 712905, technik robót wykończeniowych w budownictwie 311219. Drugi z tych zawodów został umieszczony w rozporządzeniu w sprawie klasyfikacji zawodów (...) w tej samej grupie elementarnej 3112, co technik budownictwa. Skoro E. G. uzyskała tytuł technika budownictwa w 1983 r., natomiast zawód montera zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie został wprowadzony do programu nauczania w szkołach branżowych dopiero od roku szkolnego 2017/18, to bez porównania programu kształcenia obowiązującego E. G. w dacie uzyskania przez nią tytułu technika budownictwa z programem kształcenia montera zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie nie sposób jednoznacznie wykluczyć braku pokrewieństwa między oboma zawodami. Brak ustaleń w tym zakresie oznacza, że organ poprzestał jedynie na pobieżnej weryfikacji uprawnień instruktora praktycznej nauki zawodu. Tym samym dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
W tym stanie rzeczy konieczne było uchylenie decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożyły się: kwota wpisu sądowego - 324 zł, opłata od pełnomocnictwa - 17 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika - 900 zł. Wynagrodzenie, przy wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej 8081 zł, zostało obliczone na podstawie § 2 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). Sąd skorzystał jednak z dyspozycji art. 206 p.p.s.a. i zasądził połowę kwoty tego wynagrodzenia uwzględniając fakt, że skarga sporządzona w niniejszej sprawie była kolejną praktycznie tej samej treści z tą, jaka podlegała rozpoznaniu w sprawie II SA/Ke 297/25. Należało zatem uwzględnić stosunkowo mniejszy nakład pracy pełnomocnika w sprawie niniejszej.
Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji w szczególności ustali program kształcenia E. G. w zawodzie technika budownictwa potwierdzony tytułem uzyskanym w 1983 r. w kontekście pokrewieństwa z zawodem montera zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie. W swoich rozważaniach uwzględni też okoliczność, że młodociany pracownik zdał egzamin zawodowy w zakresie kwalifikacji BUD.11 wyodrębnionej m.in. w zawodzie technik robót wykończeniowych w budownictwie 311219. Dopiero jednoznaczne wykluczenie, że program kształcenia E. G. nie obejmował żadnego z zadań zawodowych w zakresie kwalifikacji montera zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie uzasadniałoby uznanie braku pokrewieństwa zawodu technika budownictwa.