II SA/Ke 295/07

II SA/Ke 295/07 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-07-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Chobian /sprawozdawca/
Jacek Kuza
Teresa Kobylecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Sygn. powiązane
II OSK 2/08 - Wyrok NSA z 2009-01-23
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
art.5
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant Pomocnik sekretarza sądowego Izabela Suchenia, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lipca 2007r. sprawy ze skargi M. B., I. B. i J. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [..] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. B., działającą w imieniu własnym i małoletniej córki I. B. oraz J. B. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], orzekającej o wymeldowaniu skarżących z lokalu położonego
w K., Al. N. S., na podstawie art. 15 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy
z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie złożył J. B., wskazując, że jego była żona i dzieci nie zamieszkują w miejscu zameldowania od 1998r. Organ
I instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego orzekł
o wymeldowaniu. W odwołaniu od tej decyzji podniesiono, że wymeldowanie
z miejsca stałego pobytu daje J. B. możliwość sprzedaży domu bez wiedzy M. B., co pozbawi ją i dzieci części majątku wspólnego. Rozpoznając to odwołanie Wojewoda ustalił, że M. B. w 1998r. wraz z dziećmi opuściła miejsce dotychczasowego pobytu w lokalu przy Al. N. S.
i zamieszkała w zakupionym przez siebie mieszkaniu przy ul. K. w K.. W późniejszym czasie mieszkanie to sprzedała i przeniosła się do swoich rodziców przy ul. H.. Obecnie oczekuje na mniejsze mieszkanie,
w którym ma zamiar zamieszkać za około 3 – 4 miesiące. Fakty te jednoznacznie dowodzą, że lokal położony przy Al. N. S. przestał być dla niej i jej dzieci miejscem pobytu stałego, a co więcej, że nie wiąże ona z tym lokalem swojej dalszej przyszłości w sensie zamieszkiwania w nim. Nie ulega wątpliwości, że opuszczenie miejsca pobytu przez odwołujących się nastąpiło w wyniku konfliktów rodzinnych,
w efekcie których orzeczono rozwód, ale z całą pewnością zdaniem organu nie można z tego faktu wywieść wniosku, że M. B. była zmuszona do opuszczenia miejsca pobytu. Organ wskazał, że z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego
w K. z dnia 25 stycznia 2001r. wynika, że M. B. zakupiła mieszkanie,
a część kwoty, tj. 60.000zł otrzymała od J.B. jako częściowe rozliczenie ze wspólnej nieruchomości położonej w Kielcach przy Al. N. S. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z przepisami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, prowadzenie ewidencji ludności służy wyłącznie celom ewidencyjnym, jej zadaniem jest zbieranie informacji o faktycznym pobycie osób. Osoba, która opuściła miejsce stałego pobytu ma obowiązek dokonać wymeldowania się z niego a jeśli tego obowiązku nie wykonuje, to zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy organ gminy na wniosek lub z urzędu wszczyna postępowanie i orzeka o wymeldowaniu. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że sprawy podziału majątku dorobkowego byłych małżonków nie mają wpływu na rozstrzygnięcie meldunkowe.
W skardze na tę decyzję M. B., działając także w imieniu swoich dzieci zarzuciła, że w uzasadnieniu decyzji zawartych jest wiele nieprawdziwych faktów. Mianowicie nie jest prawdą, aby mieszkała u swojej matki przy ul. H., aby od byłego męża otrzymała 60 tyś. zł. na zakup mieszkania oraz, że nie wiąże ona swojej przyszłości z lokalem przy Al. N. S. Podniosła, że aktualnie toczy się postępowanie o podział majątku wspólnego i wszystko zależy od rozstrzygnięcia sądu, komu zostanie przyznany dom. Podniosła, że bardzo ciężko pracowała, aby wybudować dom, w jego budowę wniosła większy wkład niż jej mąż i że J. B. podobnie jak i ona w nim nie zamieszkuje. Żądanie wymeldowania jej przez byłego męża jest nieetyczne i że bez meldunku jej rodzina nie będzie mogła funkcjonować.
W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego a przy jej wydaniu organ nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w taki sposób, aby mogło to mieć wpływ na wynik sprawy.
W szczególności słusznie Wojewoda wskazał, że celem ewidencji ludności jest rejestracja danych dotyczących miejsca pobytu osób. Tak więc zameldowanie kogoś pod konkretnym adresem wiązać się musi z jego faktycznym przybywaniem pod tym adresem. Z kolei jeśli osoba opuszcza miejsce pobytu stałego, gdzie jest zameldowana, obowiązana jest się wymeldować. Meldunek powinien więc odpowiadać stanowi faktycznemu, natomiast bez znaczenia jest przy orzekaniu
w sprawach dotyczących zameldowania okoliczność, czyją własność stanowi lokal,
w którym osoba ma być zameldowana bądź z którego ma być wymeldowana.
W niniejszej sprawie okolicznością niesporną - gdyż przyznaną
w całości przez skarżących M. B. i J. B. - jest to, że w domu Nr[...] przy Al. N. S. w K. nie zamieszkują od 1998r. a więc już od 9 lat. Po opuszczeniu tego domu zamieszkali oni w mieszkaniu spółdzielczym zakupionym przez M. B.. Skarżąca przesłuchiwana w toku postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji na rozprawie w dniu 13 listopada 2006r. zeznała, że po jego sprzedaży w 2006r. zamieszkała wraz z dziećmi u swoich rodziców. Podnoszona aktualnie w skardze okoliczność, iż obecnie skarżący już nie zamieszkują przy ul. H. jest bez znaczenia, zwłaszcza w sytuacji, gdy nadal niesporne jest, że nie zamieszkują oni w lokalu przy Al. N. S.. Władny był również organ odwoławczy ustalić, że M. B. nawet nie wiąże swojej przyszłości z lokalem przy Al. N. S. skoro, jak to wynika z treści złożonego odwołania od decyzji organu I instancji, oczekuje ona na nowe mieszkanie, z kolei J. B. oświadczył, że do mieszkania, z którego wyprowadził się w 1998r. wróci tylko wtedy, gdy wróci do niego jego matka.
Jak wcześniej wspomniano, dla oceny prawidłowości decyzji
o wymeldowaniu nie ma żadnego wpływu fakt, że dom przy Al. N. S. stanowi współwłasność M. B.; podobnie bez znaczenia jest podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż do jego budowy przyczyniła się w większym stopniu niż jej były mąż. Nie ma również żadnego znaczenia kwestia, czy skarżąca otrzymała od byłego męża pieniądze na zakup mieszkania, do którego wyprowadziła się w 1998r., a którą to okoliczność organ ustalił powołując się na treść uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 25 stycznia 2001r. Odnosząc się do zarzutu, iż brak zameldowania jest utrudnieniem dla skarżących, wskazać należy, iż powinni się oni zameldować tam, gdzie aktualnie faktycznie zamieszkują. Taki zresztą obowiązek na nich spoczywa z mocy przepisów art. 5 i następnych ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Mając powyższe na uwadze skargę jako niezasadną należało oddalić,
o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./.