II SA/Ke 293/14

II SA/Ke 293/14 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2014-12-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Sylwester Miziołek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 868/15 - Wyrok NSA z 2016-12-30
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151, art. 147 par. 1, art. 53 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2013 poz 594
art. 101, art. 7 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 21
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 3 ust. 1, art. 28 ust.1, art. 14, art. 17, art. 20 ust. 1, art. 19, art. 25, art. 21
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2014r. sprawy ze skarg J. C., B. C., R. K. i T. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy dla części wsi [...] oddala skargi.
Uzasadnienie
W dniu [...] Rada Miejska podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (opublikowaną w Dz. Urz. Województwa z 2013r. poz. 2035 ).
Pismem z dnia 17 grudnia 2013r. J. C., reprezentując również mieszkańców wsi: [...], wezwał Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie ww. uchwały w całości.
Pismem z dnia 30 grudnia 2013r., doręczonym w dniu 14 stycznia 2014r., Przewodniczący Rady Miejskiej w S. poinformował stronę, że przedmiotowe wezwanie zostanie rozpatrzone w terminie do 25 stycznia 2014r. – co wynika
z terminarza obrad.
Uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...], doręczoną w dniu 11 lutego 2014r., odmówiono uwzględnienia ww. wezwania do usunięcia naruszeń prawa.
W dniu 6 marca 2014r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. C., działając w imieniu mieszkańców miejscowości [...] i zarzucając uchwale z dnia [...]:naruszenie:
1. art. 28 ust. 1, w związku z art. 19 i art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003r.
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012, poz. 647 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. – poprzez wprowadzenie zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie zmian m.p.z.p. bez ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 u.p.z.p., w zakresie niezbędnym do dokonania zmian w projekcie planu miejscowego, albo ich pominięcie, m.in. poprzez dokonywanie pomiarów i wizji w zakresie istniejącej zabudowy mieszkaniowej wzniesionej na terenie objętym zmianą planu miejscowego w latach 2010 i 2011 dopiero w dniu 23 stycznia 2014r., a także bez ponowienia uzgodnień z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym;
2. art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP – poprzez nierówne traktowanie oraz naruszenie nakazu równej ochrony prawa własności i praw majątkowych, a także przez działalnie na rzecz konkretnego podmiotu w drodze aktu prawa miejscowego;
3. art. 15 ust 3 u.p.z.p. w związku z art. 72 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.) oraz art. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012r. poz. 145) – poprzez brak uzyskania opinii dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej w przedmiocie ochrony wód podziemnych występujących pod nazwą [...];
4. § 10 ust. 1 i 2 w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587) oraz § 2 pkt 2 i § 3 ust. 2i § 4 i § 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (Dz. U. nr 155, poz. 1298) w związku z art. 72 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały bez uprzedniego sporządzenia kompletnego i ostatecznego problemowego opracowania ekofizjograficznego obszaru objętego zmianą planu, co uniemożliwia merytoryczną ocenę poprawności tego opracowania;
5. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826 ze zm.) poprzez powoływanie się jedynie na wskazane tamże poziomy hałasu z pominięciem hałasu wywołanego infradźwiękami i ich oddziaływanie na człowieka i otoczenie, także w zakresie innych organizmów żywych;
6. art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie "zasady przezorności".
7. art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r. poz. 594) oraz art. 21 u.p.z.p. poprzez dopuszczenie do poniesienia kosztów zmiany m.p.z.p. w zaskarżonym zakresie przez inwestora bezpośrednio zainteresowanego lokalizacją elektrowni wiatrowych na terenie ww. miejscowości; Mając na względzie powyższe skarżący wnieśli o:
- stwierdzenie nieważności ww. uchwały, ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem,
- przeprowadzenie na rozprawie uzupełniających dowodów z dokumentów na okoliczności powołane w uzasadnieniu,
- zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazano, że skarga została wniesiona z uchybieniem sześćdziesięciodniowego terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Termin ten rozpoczął bowiem bieg w dniu 17 grudnia 2013r. i z uwagi na nieudzielenie przez organ odpowiedzi do dnia 14 lutego 2014r. (w terminie 60 dni) z tymże dniem upływał skarżącemu termin do wniesienia skargi. Jakkolwiek odpowiedź organu została doręczona skarżącemu dopiero po upływie sześćdziesięciodniowego terminu), to nie konwaliduje to wniesienia skargi w dniu 6 marca 2014r. Wynika to z faktu, że zdaniem organu z dniem 22 lutego 2014r. nie rozpoczął bieg trzydziestodniowy terminu do wniesienia skargi. W tym zakresie powołano się na postanowienie NSA z dnia 25 września 2013r. o sygn. akt II GSK 1766/13, LEX 1401322) oraz uchwałę NSA z dnia 2 kwietnia 2007r. o sygn. akt II OPS 2/07 (publ. ONSAiWSA 2007, Nr 3, poz. 60) oraz postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013r. o sygn. akt I OSK 710/13.
Z ostrożności procesowej organ wniósł także o oddalenie skargi, podnosząc że skarżący nie wykazali w sposób nie budzący wątpliwości, że naruszenie ich interesu prawnego jako właścicieli nieruchomości przekroczyło granicę przysługującego Gminie zgodnie z art. 1 u.p.z.p władztwa planistycznego. Podkreślono przy tym, że przed podjęciem zakwestionowanej uchwały został wyczerpany tok postępowania przewidziany w art. 19 ust. 1 w zw. z art. 17 ust 1-14 u.p.z.p. Uchwała o przystąpieniu do zmiany m.p.z.p. została poprzedzona analizą zasadności przystąpienia do sporządzenia tej zmiany oraz stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S.. Uzyskano przy tym wszystkie wymagane opinie, prognoza oddziaływania na środowisko została przesłana do wszystkich jednostek uzgadniających i opiniujących w wersji elektronicznej, a dodatkowo do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska i wojewody w wersji papierowej (organy te zaparafowały przedmiotowy dokument). Ponadto w dniu 9 maja 2012r. wystąpiono do RZGW w Krakowie o uzgodnienie projektu zmiany m.p.z.p. wraz z prognozą, jednakże w zakreślonym terminie nie otrzymano stanowiska co było równoznaczne z pozytywnym uzgodnieniem. Zasada z art. 25.ust 2 dotyczy wszystkich organów uprawnionych do opiniowania i uzgadniania planu. Następnie przeprowadzono wymagane konsultacje społeczne i i ogłoszono o wyłożeniu projektu zmiany planu wraz z prognozą do wglądu publicznego zamieszczono w prasie (30 lipca 2012r.), obwieszczono na tablicy ogłoszeń tut. organu i w BIP tut. organu (od 27 lipca 2012r do 3 października 2012r.). Plan był wyłożony do publicznego wglądu w tut. Urzędzie Miejskim w okresie od 6 sierpnia 2012r. do 4 września 2012r. Wyłożenie planu przewidywało dyskusję publiczną nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie, która odbyła się w dniu 4 września 2012r. Z czynności tej została sporządzona lista obecności i protokół. Po upływie terminu na zgłaszanie uwag rzez zainteresowanych mieszkańców, w dniu 19 września 2012r. Burmistrz wydał oświadczenie o braku uwag w trakcie wyłożenia projektu zmiany planu, a następnie przedłożył Radzie Miejskiej projekt zmian m.p.z.p., które zostały uchwalone w dniu 26 października 2012r. Po podjęciu tej uchwały wykonano szereg wymaganych czynności, w tym zamieszczono na stronach BIP Gminy informację o zmianie planu, prognozie oddziaływania na środowisko i opracowaniu ekofizjograficznym z dniem 26 października 2012r. – zgodnie z art. 21 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 3 października 2008r.o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Organ podkreślił przy tym, że opracowanie ekofizjograficzne podstawowe Gminy S. dla potrzeb zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. oraz opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zostało wykonane w sierpniu 2010r. i stanowiło materiał wyjściowy do opracowania prognozy.
Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 29 listopada 2012r. Wojewoda Świętokrzyski stwierdził nieważność ww. uchwały, uzasadniając to brakiem zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nie leśne jeżeli wymagają tego przepisy odrębne.
Z tego też względu ponowiono procedurę w kwestii brakującego dokumentu – uzyskując w tym zakresie pozytywną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Następnie Rada Miejska w S. podjęła uchwałę z dnia [...] w sprawie zmiany m.p.z.p. – w stosunku do której Wojewoda Świętokrzyski nie wniósł już żadnych zastrzeżeń.
Organ, odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, wskazał na prawidłowe wykonanie wszystkich obowiązków i przestrzeganie przepisów przy wprowadzaniu zmian m.p.z.p. Za chybiony uznano również zarzut naruszenia przepisów art. 2, art. 32 ust. 1, art. 64 ust 1, 2 i 3 Konstytucji, podkreślając m. in. że:
- w niniejszej sprawie na etapie projektowania zmian nie zgłaszano żadnych zastrzeżeń,
- poprzez ustalenia przyjęte w planie, w efekcie końcowym charakter przeznaczenia działek skarżących nie ulega zmianie, stanowią one w znacznej mierze tereny rolne i nadal mogą być w ten sposób wykorzystywane,
- uchwalenie treści zmian planu miało na uwadze interesy właścicieli nieruchomości dotkniętych zmianami z zachowaniem zasady proporcjonalności interesów.
Za nietrafną uznano także argumentację skarżącego o braku sporządzenia kompletnego i ostatecznego, bezproblemowego opracowania ekofizjograficznego – jako że dokument ten powstał w sierpniu 2010r., odnosząc się w sposób zasadniczy do celów i przedmiotu zmiany planu (w szczególności w zakresie planowanych turbin wiatrowych). Brak również podstaw, aby uznać że w niniejszej sprawie uchybiono zapisom rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, gdyż podstawą zatwierdzania zmiany m.p.z.p. była "Prognoza oddziaływania na środowisko projektu zmiany m.p.z.p. Gminy S. dla części wsi: [...]". W dziale "Klimat akustyczny" tej Prognozy dokonano pozytywnej dla planowanych turbin wiatrowych analizy hałasu (Rozdział 7.2.4
Odnosząc się do zarzutu o naruszeniu przez organ "zasady przezorności", wskazano że przyjęte w zaskarżonej uchwale zapisy planu są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, które wprost nie warunkują budowy wiatraków od określenia minimalnej odległości elektrowni od zabudowań. Jeśli chodzi zaś o zlokalizowanie turbin, tak by nie wpływały niekorzystnie na zdrowie mieszkańców i ich otoczeniu, to służyło temu opracowanie przez właściwe i kompetentne podmioty wnikliwej prognozy oddziaływania na środowisko. Zapisy tejże oceny znalazły swoje odzwierciedlenie w postanowieniach planu.
Końcowo, ustosunkowując się do argumentacji o naruszeniu art. 7 ust. 1 u.s.g. oraz art. 21 u.p.z.p., wyjaśniono że ostatni z powołanych przepisów nie ustanawia zakazu korzystania przez Gminę w ramach procedury planistycznej z pomocy podmiotów zewnętrznych w zakresie poniesienia kosztów zmiany m.p.z.p.
Zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2014r. tut. Sąd wezwał występującego w imieniu skarżących adwokata do złożenia czytelnej listy skarżących oraz ich adresów, a także wykazania naruszenia interesu prawnego każdego z nich, do jakiego doszło w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi z dnia 25 czerwca 2014r. pełnomocnik skarżących wskazał, że skarżącymi pozostają J. C., B. C., zamieszkali w [...] oraz R. K., zamieszkały w [...]. Co się zaś tyczy naruszenia ich interesu prawnego to osoby te są właścicielami oraz dzierżawcami od Agencji Nieruchomości Rolnych (J. C.) działek położonych w projektowanym zmianą m.p.z.p. obszarze lokalizacji elektrowni wiatrowych (5 elektrowni), co narusza ich prawo własności oraz prawo prowadzenia działalności rolniczej bez jej ograniczeń, (art. 31 Konstytucji RP, art. 140 K.c.).
W piśmie z dnia 13 sierpnia 2014r. pełnomocnik skarżących poinformował tut. Sąd., że:
- J. C. jest właścicielem i dzierżawcą działek: [...]
- B. C. jest jedynym właścicielem działek [...],
- R. K. jest użytkownikiem działek [...], będących własnością jego ojca T. K..
Wskazano przy tym, że wszystkie ww. działki są położone w projektowanym obszarze lokalizacji elektrowni wiatrowych. W załączeniu przedstawiono pełnomocnictwo udzielone przez T. K. jego synowi P. do zaskarżenia uchwały z dnia [...], obejmujące również upoważnienie do udzielania dalszych pełnomocnictw (podobnie jak w przypadku pełnomocnictw udzielonych J. C. przez B. C. oraz R. K.).
Mając na uwadze powyższe zarządzeniem z dnia 4 września 2014r. tut. Sąd uznał za skarżących w niniejszej sprawie J. C., B. C., R. K. oraz T. K.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Podstawę wniesienia skargi w niniejszej sprawie stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r. poz. 594 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Z przedstawionych Sądowi akt wynika, że skarżący spełnili opisane wyżej wymogi formalne, a mianowicie wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa (pismem z dnia 17 grudnia 2013r.), dokonanego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...]. W tym miejscu wskazać trzeba, że do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 u.s.g. zastosowanie znajduje art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. (por. uchwałę NSA z dnia 2 kwietnia 2007r. sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60). Zgodnie z tym przepisem w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 ustawy P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Jak z kolei podkreśla NSA w postanowieniu z dnia 23 kwietnia 2013r. o sygn. akt I OSK 710/13, LEX nr 1309896 "wskazany w art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, bądź wprawdzie taką odpowiedź udzielił, ale została ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa". Tymczasem w niniejszej sprawie odpowiedź doręczono jeszcze w okresie sześćdziesięciu dni od wezwania, to jest w dniu 11 lutego 2014r. – nie zaś 22 lutego 2014r., jak twierdzi organ. W konsekwencji brak podstaw by podzielić argumentacją przedstawioną w odpowiedzi na skargę o uchybieniu przez skarżących ww. terminu sześćdziesięciu dni. Jak wskazuje bowiem NSA w ww. orzeczeniu "analiza cyt. przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów (sześćdziesięciodniowy), jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie.
W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że skarga została wniesiona w wymaganym w stanie faktycznym niniejszej sprawie terminie trzydziestodniowym, jako że odpowiedź organu na wezwanie doręczono w dniu 11 lutego 2014r., a skargę wniesiono w dniu 6 marca 2014r. (załącznik nr A w tomie akt administracyjnych zatytułowanym "Załączniki od 1 – 5 i od 8 – 24, k. 99 akt sądowych).
Nie budzi również wątpliwości Sądu fakt naruszenia przez zaskarżoną w niniejszej sprawie zmianę m.p.z.p. gminy S. dla części wsi [...] interesu prawnego skarżących J. C., B. C. (zamieszkałych w [...]) oraz R. K. i T. K. (zamieszkałych w [...]) – z uwagi na planowaną w tej uchwale lokalizację elektrowni wiatrowych. Twierdzeń tych organ nie kwestionuje, jest to zatem okoliczność niesporna, zwłaszcza że za prawidłowością stanowiska skarżących w tym zakresie przemawia lokalizacja należących doń (bądź użytkowanych przezeń) działek, wyszczególnionych w piśmie z dnia 13 sierpnia 2014r. (k. 138 akt sądowych).
Jakkolwiek zaskarżonym aktem prawa miejscowego niewątpliwie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących, to okoliczność ta nie skutkuje automatycznym uwzględnieniem wniesionej przez nich skargi. Zasadniczym celem m.p.z.p. jest bowiem ustalenie przeznaczenia danego terenu (terenów), co wiąże się w konsekwencji z ograniczeniem prawa własności nieruchomości położonych na terenie objętym jego zasięgiem. Podkreślić trzeba, że prawo własności, pomimo że podlega ochronie konstytucyjnej (art. 21 Konstytucji RP), to nie jest jednak prawem bezwzględnym. Przejawem sposobu ingerencji w prawo własności jest m.in. właśnie plan miejscowy jako akt prawa miejscowego wykonujący ustawę. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., ustanawia zasadę samodzielności planistycznej gminy zwanej doktrynalnie władztwem planistycznym, w ramach którego gmina ustala w miejscowym planie przeznaczenie terenów, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby i warunki zabudowy. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów, należy do zadań własnych gminy. Tym samym ustawodawca przekazał gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu w drodze aktu prawa miejscowego. W pojęciu władztwa planistycznego mieszczą się właśnie wprowadzone przez plany miejscowe ograniczenia prawa własności. Zainteresowane podmioty (w niniejszej sprawie skarżący) nie mogą więc oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień, a jedynie dostosuje się do żądań właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1995r., sygn. IV SA 346/93, publ. ONSA 1996/3/125). W konsekwencji brak podstaw, aby podzielić przedstawioną w skardze argumentację o naruszeniu art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP.
Pomimo, że bezsporne naruszenie interesu prawnego skarżących nie powoduje automatycznie konieczności wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego, to otwiera drogę do jej merytorycznej oceny i zbadania - w ramach kontroli sądowoadministracyjnej – czy w toku procedury planistycznej i w trakcie samego aktu uchwalania planu doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują bowiem nieważność uchwały rady gminy w całości lub części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.), do stwierdzenia czego uprawniony jest sąd administracyjny – na podstawie art. 147 § 1 ustawy P.p.s.a. Wskazania wymaga, że zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą takiej problematyki merytorycznej, jak zawartość aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki) i znajdujących się w nim ustaleń. Zasady te ujęte zostały w art. 15 ust. 1 i 2, art. 17 pkt 4, czy art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Natomiast tryb postępowania dotyczy sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia danego aktu planistycznego. W przypadku planu miejscowego, w pierwszym rzędzie będzie to podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania (zmiany) planu na podstawie art. 14 ust. 1; kolejne etapy określa art. 17 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p.
Mając na względzie powyższe należy podkreślić, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia ze szczególną sytuacją, kiedy zmiany do m.p.z.p., które miały zostać wprowadzone poprzednią uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] (załącznik nr 14 ww. tomu akt administracyjnych), nie weszły w życie z uwagi na stwierdzenie nieważności tego aktu rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody z dnia [...] (załącznik nr 22 ww. tomu). W uzasadnieniu organ nadzorczy wskazał, że "analiza prac planistycznych, dołączonych do uchwały (m. in. oryginalnych map, na których sporządzono przedmiotową zmianę planu miejscowego) wykazała, że wyznaczone liniami rozgraniczającymi tereny elektrowni wiatrowych, zarówno na załączniku nr 1a do uchwały (oznaczone symbolami EW2, EW3 i EW4), jak też na załączniku nr 1b do uchwały (oznaczone symbolami EW6 i EW7) oraz tereny projektowanych dróg wewnętrznych (oznaczone symbolem KDWp) znajdują się na gruntach rolnych klasy III, których zwarty obszar przekracza 0,5 ha. W dokumentacji prac planistycznych brak jest zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy III na cele nierolnicze".
Kierując się stanowiskiem zawartym w cyt. rozstrzygnięciu nadzorczym organ w sposób prawidłowy uzupełnił poprzednio prowadzone postępowanie planistyczne stosownie do art. 17 pkt 6 c u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno występuje o zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. W tym zakresie wystąpiono w dniu 14 grudnia 2012r. z wnioskiem do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, którą uzyskano na podstawie decyzji w dniu 15 lutego 2013r. (załącznik nr 23 ww. tomu akt administracyjnych). Następnie w dniu [...] Rada Miejska w S. podjęła zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę. Tryb ten nie wzbudził zastrzeżeń Wojewody, któremu przedłożono uchwałę na podstawie art. 90 ust. 1 u.s.g.
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że obydwie ww. uchwały są tożsame treściowo, a zasadniczą zmianą w stosunku do poprzednio obowiązującego m.p.z.p. wyraża regulacja § 10 ust. 1, 2 i 3 tych uchwał. Mianowicie, jak wynika z tego przepisu "1.ustala się przeznaczenie, zasady zabudowy i zagospodarowania terenów rolniczych, oznaczonych na Rysunku Planu symbolem R.
2. Podstawowym przeznaczeniem terenów R, o których mowa w ust. 1 jest użytkowanie rolnicze.
3. Dopuszczalnym przeznaczeniem terenów R jest:
1) realizacja infrastruktury technicznej w tym infrastruktury towarzyszącej elektrowniom wiatrowym oraz stacji bazowych telefonii komórkowych,
2) realizacja urządzeń związanych z melioracją wodną, przeciwpowodziowych, przeciwpożarowych,
3) realizacja dróg dojazdowych do gruntów rolnych, ścieżek pieszych i rowerowych oraz szlaków turystycznych,
4) realizacja masztów pomiarowych wiatru do wysokości 200 m n.p.t."
Tymczasem skarżący w pkt 1 skargi podnoszą zarzut braku ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 u.p.z.p., w zakresie niezbędnym do dokonania zmian w projekcie planu miejscowego, albo ich pominięcie. W tym zakresie skarżący powołują się także na:
- art. 19 u.p.z.p., zgodnie z którym jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian (ust. 1); przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą (ust. 2)
- art. 28 u.p.z.p., zgodnie z którym naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części (ust. 1); jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w sprawie studium lub planu miejscowego, stanie się prawomocne z powodu niezłożenia przez gminę, w przewidzianym terminie, skargi do sądu administracyjnego lub jeżeli skarga zostanie przez sąd odrzucona albo oddalona, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu studium lub planu z przepisami prawnymi (ust. 2).
Analizując treść cyt. przepisów w kontekście zakresu postępowania zakwestionowanego przez Wojewodę, a następnie uzupełnionego przez organ gminy, brak podstaw, aby podzielić powyższe stanowisko skarżących. Nie sposób bowiem uznać, aby sama tylko okoliczność ostatecznego uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze – nie rzutująca w żaden sposób na zawartość treściową uchwały – wymagała ponownego przeprowadzenia długotrwałego i kosztownego postępowania poprzedzającego wydanie poprzedniej uchwały.
W tym miejscu należy wyjaśnić skarżącym, że obowiązek ponowienia czynności planistycznych, o jakich mowa w art. 25 u.p.z.p. nie istnieje generalnie, tzn. wymogu tego nie można odnosić do każdej sytuacji, w której doszło do zmian w projekcie –nawet gdy do zmian doszło w wyniku uwzględnienia uwag do projektu (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2013r. o sygn. akt II OSK 2517/12, LEX nr 1358513). Skutki braku ponowienia określonych czynności planistycznych w przypadku stwierdzenia konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego (a tym bardziej w przypadku dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego), w tym uwzględnienia przez organ planistyczny uwag dotyczących projektu, należy bowiem oceniać na gruncie konkretnego przypadku (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2008r. o sygn. akt II SA/Kr 29/07, LEX nr 497586). Za istotne naruszenie zasad i trybu sporządzania planu miejscowego uznaje się brak ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, w tak ważnych i mających tak szeroki zakres zmianach jak te, w wyniku których zmodyfikowano przeznaczenie niektórych terenów, zmieniono nieprzekraczalną linię zabudowy, jak również zmniejszono wskaźniki minimalnej powierzchni zabudowy, zwiększono maksymalne wskaźniki powierzchni zabudowy, zwiększono maksymalną wysokość zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014r. o sygn. akt II OSK 505/13, LEX nr 1457714). Istotne naruszenie trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Co do naruszeń trybu decyduje wpływ naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2011r. o sygn. akt II SA/Kr 17/11, LEX nr 1162401).
Przenosząc treść cyt. przepisów oraz powołanego orzecznictwa do stanu faktycznego niniejszej sprawy brak jest podstaw by zakwestionować brak ponowienia przez organ gminy postępowania we wskazanym przez skarżących zakresie. Jak już to wyżej podkreślono, zarówno uchwała zakwestionowana uprzednio w trybie nadzoru, jak i akt będący przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie są tożsame treściowo. W rezultacie uchwałą z dnia [...] nie dokonano jakichkolwiek modyfikacji ustaleń planistycznych, zawartych w poprzedniej uchwale z dnia 26 października 2012r. Jednocześnie nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość postępowania poprzedzającego podjęcie ostatniej z powołanych uchwał (za wyjątkiem braku uzyskania zgody, o jakiej mowa w art. 17 pkt 6 c u.p.z.p. – sanowanego następnie przez organ) – którego przebieg został szczegółowo opisany w odpowiedzi na skargę i udokumentowany w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że skarżący zasadniczo nie kwestionują prawidłowości przeprowadzenia tego (poprzedniego) postępowania, wskazując przede wszystkim na konieczność jego powtórzenia.
Ustosunkowując się do zarzutu o braku uzyskania przez organ opinii dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej w przedmiocie ochrony wód podziemnych [...] brak podstaw by podzielić stanowisko skarżących w tym zakresie. Jak wynika bowiem z załącznika nr 8a ww. tomu akt administracyjnych pismem z dnia 9 maja 2012r. Burmistrz Miasta S. przedstawił Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej do zaopiniowania projekt zmiany m.p.z.p. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – stosownie do wymogu określonego w art. 4a pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012r. poz. 145 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami, w tym w szczególności ochrony zasobów wodnych oraz ochrony ludzi i mienia przed powodzią, uzgodnienia z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej wymaga miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i plan zagospodarowania przestrzennego województwa w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody, obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych i obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Z wykazu uzgodnień, przedstawionych w załączniku nr 9 wynika, że wprowadzana zmiana została pozytywnie uzgodniona przez ww. organ – na podstawie art. 25 ust. 2 u.p.z.p. Jak wynika bowiem z treści tego przepisu nieprzedstawienie stanowiska lub warunków we wskazanym przez burmistrza (wójta, prezydenta miasta) terminie uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu.
Jednocześnie wskazać trzeba, że pismem z dnia 9 listopada 2011r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił zakres i stopień szczegółowości prognozy oddziaływania na środowisko projektu zmiany m.p.zp. (załącznik nr 4 do ww. tomu akt administracyjnych), wskazując na ocenę rozwiązań dotyczących gospodarki wodno-ściekowej na terenach przeznaczonych pod zmianę ich zagospodarowania, przy uwzględnieniu:
- rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzeniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2006r. nr 137, poz. 984),
- oceny wpływu planowanej zmiany zagospodarowania terenu na środowisko gruntowo-wodne, w szczególności na zasoby Głównego Zbiornika Wód Podziemnych 409 "[...]", a także w kontekście zakazów obowiązujących dla stref ochronnych ewentualnych ujęć wody na omawianym terenie lub w jego pobliżu (głównie tereny posadowienia elektrowni wiatrowych oraz dróg dojazdowych).
Podobnie, jeśli chodzi o zarzut podjęcia zaskarżonej uchwały bez uprzedniego sporządzenia kompletnego i ostatecznego opracowania ekofizjograficznego obszaru objętego zmianą m.p.z.p., to również ta argumentacja okazała się nietrafiona. Jak wynika bowiem z załączonego do akt administracyjnych "opracowania ekofizjograficznego podstawowego Gminy S. dla potrzeb zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. oraz opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego", dokument ten powstał w sierpniu 2010r. – a zatem przed sporządzeniem projektu uchwały dotyczącej zmian w m.p.z.p. W konsekwencji, wbrew zarzutom skarżących, w toku prowadzonego postępowania zapewniono – zgodnie z art.17 (pkt 4) p.z.p. – właściwą sekwencję czasową przeprowadzanych czynności. Jak wynika bowiem z treści tego przepisu wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, kolejno:
- ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia (pkt 1);
- zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu (pkt 2);
- sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (pkt 4);
Należy przy tym wyjaśnić, że w spisie treści prognozy oddziaływania na środowisko znajduje się przywołanie opracowania ekofizjografii jako dokumentu wykorzystanego do sporządzenia prognozy (dział "Charakterystyka ustaleń projektu zmiany planu i jego powiązania z innymi dokumentami dział 2.2.3 str. 15 tom I prognozy). Analizując treść kwestionowanej przez skarżącego dokumentacji, wskazać trzeba, że opracowanie to odnosi się do celów i przedmiotu zmiany – to jest do planowanych elektrowni wiatrowych. W tym zakresie w ekofizjografii uwzględniono kwestie różnorakich uwarunkowań związanych z turbinami wiatrowymi – fizjograficznych, ekologicznych, akustycznych, elektroenergetycznych, prawnych (dział 7.2.4). Z tych też względów na podstawie opracowania ekofizjograficznego można było sporządzić projekty: studium, zmiany m.p.z.p., a przede wszystkim prognozy oddziaływania na środowisko. Jednocześnie podkreślić trzeba, że kwestionowane opracowanie stanowiło część dokumentacji, która towarzyszyła procedurom związanym z opiniowaniem, wykładaniem do publicznego wglądu, przy sporządzaniu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. jak również przy zmianie m.p.z.p. Żadna z instytucji biorących udział w opiniowaniu wprowadzanej zmiany nie zakwestionowała prawidłowości, zasadności i celowości tego dokumentu, zaś żaden z mieszkańców gminy nie zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie tego dokumentu.
Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty skargi o naruszeniu rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r. poz. 112). W tym zakresie ponownie podnieść trzeba, że podstawą zatwierdzania zmiany m.p.z.p. była "Prognoza oddziaływania na środowisko projektu zmiany m.p.z.p. Gminy S. dla części wsi: [...]". W dziale Klimat akustyczny rozdział 7.2.4 dokonano analizy hałasu, a w rozdziale 7.2.5 (str. 84), przeanalizowano emisję infradźwięków i wibracje. Z przeprowadzonej analizy wynika, że poziom infradźwięków generowanych przez turbiny jest bardzo mały, zdecydowanie poniżej wartości mogących wpływać na zdrowie ludzi. Jednocześnie, jak prawidłowo wskazano w odpowiedzi na skargę, wyniki analizy akustycznej oddziaływania elektrowni wiatrowych na warunki akustyczne, na etapie eksploatacji dla 7 elektrowni dopuszczonych ustaleniami planu, dla pory dziennej i nocnej, pozwalają na ustalenie, że natężenie hałasu wynikające z pracy planowanych turbin nie będzie przekraczać dopuszczalnych norm w obrębie istniejących terenów osadnictwa wiejskiego, w tym norm hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Prognozowany poziom hałasu nie przekroczy granic terenów, dla których w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczono zabudowę zagrodową. W tym zakresie podkreślono, że dokonana analiza natężenia dźwięku wskazuje, że przy najbardziej niekorzystnych warunkach, przebieg izofony o natężeniu 45 dB nie przekracza istniejącej zabudowy mieszkaniowej i mieści się w granicach opracowania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (co uwidoczniono na mapach, stanowiących załącznik do prognozy oddziaływania, tom 1). Natomiast najmniejsza odległość minimalna od lokalizacji turbiny do budynku mieszkalnego wynosi aż 516 m, a pozostałe odległości oscylują w granicach od 600 do 800 m. W konsekwencji prognozowany poziom hałasu nie przekracza wartości 40 dB (w dzień) i 30 dB (w nocy), wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. nr 75, poz. 690 ze zm.). Ponadto te wartości normatywne są zbliżone do granicznych wartości poziomu hałasu zalecanych przez Międzynarodową Organizację Normalizacji - ISO 1996-1997, określających graniczne poziomy hałasu w społeczności lokalnej zamieszkałej przez ludzi. Dodano przy tym, że planowana inwestycja znajduje się poza ustanowionymi terytorialnymi formami ochrony przyrody w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004r. (Dz. U. z 2009r. nr 151, poz. 1220 ze zm.), jak również poza terenami chronionymi akustycznie, zaś wnioski z opracowań wykonanych na potrzeby zmiany planu (np. botaniczna inwentaryzacja przyrodnicza, monitoring awifauny) pozwalają na uznanie, że planowane inwestycje nie wpłyną znacząco negatywnie na środowisko analizowanego terenu oraz terenów sąsiednich.
Analizując podniesiony w skardze zarzut o naruszeniu przy uchwalaniu zmiany m.p.z.p. zasady przezorności, wskazać trzeba, że art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2012 C 326, s. 1) wśród zasad, na jakich opiera się polityka UE w dziedzinie środowiska wskazuje zasadę przezorności (ostrożności). Jak wynika z wytycznych Komisji Europejskiej w sprawie stosowania zasady przezorności w prawodawstwie UE (dostępnych w systemie eur-lex.europa.eu) zasada ta zobowiązuje instytucję lub osobę, która zamierza podjąć określone działania do udowodnienia, że jej działalność nie spowoduje zagrożenia dla środowiska. Jedynie w przypadku, gdy wykazanie braku zagrożenia dla środowiska nie jest możliwe, konieczne jest podjęcie działań chroniących środowisko. Tymczasem – jak już to wyżej wskazano – w niniejszej sprawie ani w opracowaniu ekofizjograficznym, ani w prognozie oddziaływania na środowisko (znajdujących swoje odzwierciedlenie zapisach zmiany m.p.z.p.) nie stwierdzono jakichkolwiek przeciwskazań dla lokalizacji elektrowni wiatrowych. To samo dotyczy organów uzgadniających przedmiotową zmianę m.p.z.p., jak również organu nadzorczego – Wojewody. W konsekwencji brak podstaw by podzielić stanowisko skarżących o naruszeniu w niniejszej sprawie zasady przezorności. W tym miejscu podkreślić trzeba, po dogłębnej analizie akt administracyjnych, że planowana lokalizacja elektrowni wiatrowych nie jest sprzeczna z obowiązującymi w ustawodawstwie polskim (i w województwie świętokrzyskim) regulacjami oraz uwzględnia dokonane pomiary i natężenia hałasu. Z tego też względu nie mogła odnieść skutku argumentacja skarżących, powołujących się na przepisy uchwalane w tym zakresie w innych państwach oraz województwach, czy też projektowane rozwiązania legislacyjne. Co się zaś tyczy załączonych do skargi publikacji naukowych wskazać trzeba, że w toku prowadzonego postępowania dotyczącego zmiany m.p.z.p. powołano się na opracowania naukowe o przeciwnej treści, tj. "Wytyczne w zakresie prognozowania oddziaływania na środowisko farm wiatrowych", autorstwa Macieja Stryjeckiego oraz Krzysztofa Mielniczuka.
Jednocześnie należy wyjaśnić, że dopuszczalność lokalizacji określonego rodzaju siłowni wiatrowych może być ograniczona przez przepisy dotyczące dopuszczalnych wielkości emisji czynników szkodliwych, w tym hałasu, jednakże wymogi te zaktualizują się nie na etapie planowania przestrzennego, lecz dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę i poprzedzającej uzyskanie tegoż pozwolenia opinii o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Przepisy m.p.z.p. regulują bowiem wyłącznie zagadnienia związane z potrzebą zapewnienia ładu przestrzennego i w żadnym razie nie modyfikują przepisów dotyczących ochrony środowiska, w tym ochrony przed hałasem. W kontrolowanej uchwale zasada ta została zaakcentowana w § 6, w którym ustalono m. in. następujące zasady ochrony powietrza i przyrody:
- obowiązek stosowania rozwiązań technicznych mających na celu minimalizację uciążliwości prowadzonej działalności w celu ochrony powietrza, gleb, wód podziemnych oraz ochrony przed hałasem (pkt 1),
- lokalizacja elektrowni wiatrowych nie może powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w terenach przeznaczonych pod zabudowę, zlokalizowanych poza obszarem objętym planem, dla których zostały określone dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, zgodnie z przepisami odrębnymi (pkt 2),
- obszar objęty planem położony jest w obrębie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 409 [...], gdzie należy zachować warunki wynikające z przepisów odrębnych oraz z dokumentacji geologicznej zatwierdzonej przez Ministra OŚZN i L decyzją znak: DG kdh/BJ/489-6227/99 z dnia 14 lipca 1999r. (pkt 6),
- na Rysunku Planu została oznaczona strefa ochronna – izofona oddziaływania akustycznego 45 dB, określająca zasięg dopuszczalnego poziomu hałasu, jak dla terenów zabudowy zagrodowej w porze nocnej (pkt 7).
Końcowo, za nieuzasadniony należy uznać zarzut o naruszeniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 21 u.p.z.p. poprzez dopuszczenie do poniesienia kosztów zmiany m.p.z.p. w zaskarżonym zakresie przez inwestora bezpośrednio zainteresowanego lokalizacją elektrowni wiatrowych na terenie ww. miejscowości. Należy przy tym wskazać, że wskazanie w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym spraw ładu przestrzennego jako należących do zadań własnych gminy, jak również treść art. 21 u.p.z.p. nie ustanawiają zakazu korzystania przez gminę w ramach procedury planistycznej z pomocy podmiotów zewnętrznych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 października 2008r. o sygn. akt II SA/Gd 799/07, LEX nr 511480 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lipca 2011r. o sygn. akt II SA/Po 482/11, LEX nr 898088). Jakkolwiek bowiem zasadą jest obciążenie kosztami sporządzenia planu miejscowego budżetu gminy (art. 21 ust. 1 u.p.z.p.), to wyjątkiem w tym zakresie jest obciążenie tymi kosztami m. in. inwestora realizującego inwestycję celu publicznego – w części, w jakiej jest on bezpośrednią konsekwencją zamiaru realizacji tej inwestycji (art. 21 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p.). Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest przekazanie przez firmę WINPROJEKT środków finansowych na pokrycie kosztów opracowania "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S." i "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S." – co potwierdza pismo Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 3 lutego 2014r. (k. 78 akt sądowych). Powyższe nie może jednak – w ocenie Sądu – stanowić podstawy do uznania, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała jest nieważna. Kwestia ponoszenia kosztów sporządzenia planu miejscowego została bowiem uregulowana wyczerpująco w u.p.z.p. i oznacza, że gmina nie może domagać się ponoszenia i pokrywania tych kosztów (poza wypadkami przewidzianymi w art. 21 ust. 2) przez np. właścicieli nieruchomości objętych postanowieniami planu, czy też od innych osób fizycznych lub prawnych zainteresowanych sporządzaniem planu. Natomiast pokrycie tych kosztów przez inny podmiot, w zaistniałej sytuacji, jest kwestią wewnętrzną Gminy, i wobec zachowania wszelkich wymogów procedury planistycznej nie może stanowić samoistnej podstawy dla stwierdzenia nieważności uchwały.
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.