II SA/KE 285/24

II SA/Ke 285/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2024-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Jacek Kuza /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 138 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 20 marca 2024 r. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z 20 marca 2024 r., [...], po zapoznaniu się z odwołaniem P. K. od decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 31 stycznia 2024 r. o ustaleniu, na wniosek Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach, lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie poligonu ośrodka szkolenia KWPSP w K., na działce nr ewid. [...] oraz na części działki nr ewid. [...] obręb 0022 w rejonie al. [...] w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, umorzyło postępowanie odwoławcze, wszczęte z odwołania [...] Sp. z o.o.
W uzasadnieniu Kolegium podało, że odwołanie od opisanej wyżej decyzji z 31 stycznia 2024 r. złożyła spółka [...], która nie była stroną postępowania zakończonego jej wydaniem. SKO wskazało, że podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), która nie zawiera unormowania odnoszącego się do pojęcia strony w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dlatego też zastosowanie znajdzie art. 28 kpa.
Rozstrzygając o legitymacji procesowej strony organ odwoławczy stwierdził, że do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie poligonu ośrodka szkolenia, inwestor dołączył "Analizę akustyczną. Określenie i ocena hałasu emitowanego dla środowiska z terenu poligonu pożarniczego, K., ul. [...]". Z ustaleń tej analizy wynika, że hałas generowany przez źródła hałasu emitowanego do środowiska nie będzie powodował przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu na terenach, gdzie występuje zabudowa mieszkalna. Zatem oddziaływanie na środowisko ww. przedsięwzięcia zamknie się faktycznie w granicach terenu inwestycji. Organ też dodał, że planowana inwestycja nie została ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Zdaniem Kolegium, zebrane w sprawie dowody świadczą, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia nie obejmuje terenu spółki tj. działki nr [...], ponieważ nie ma żadnych udokumentowanych przesłanek prawnych wskazujących, że zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje nieruchomość należącą do spółki. Tak więc na skutek wydanej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zmieni się dotychczasowy sposób zagospodarowania i przeznaczenia terenu spółki. Powyższe wskazuje na występowanie po stronie spółki jedynie interesu faktycznego, a nie prawnego, a tylko ten ostatni uprawnia do bycia stroną postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W ocenie organu II instancji, przedstawione w odwołaniu ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości spółki nie wynikają z przepisów obowiązującego prawa. Nie ma również podstaw prawnych ku temu, aby w postępowaniu badać wpływ planowanej inwestycji na komfort użytkowania czy też wartość gruntów. Brak jest bowiem stosownych przepisów uprawniających organ do takich czynności, jak również uzależniających rozstrzygnięcie od ww. okoliczności (por. wyrok WSA w Olsztynie z 5 marca 2020 r. sygn. akt II SA/O1 747/19).
Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO podniosło, że wnioskowane przedsięwzięcie należy do inwestycji celu publicznego, zgodnie z treścią art. 6 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.), zgodnie z którym budowa, utrzymywanie obiektów oraz urządzeń, niezbędnych na potrzeby obronności państwa, a także ustanowienie strefy ochronnej terenu zamkniętego, wynikające z umów lub porozumień międzynarodowych, ochrony granicy państwowej lub ze względu na zapewnienie bezpieczeństwa publicznego, w tym budowa i utrzymywanie aresztów śledczych, zakładów karnych oraz zakładów dla nieletnich stanowi cel publiczny w rozumieniu ustawy. Z kolei zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z 21 kwietnia 2022 r. w sprawie obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa lub obronności państwa oraz ich szczególnej ochrony (Dz. U. z 2022 r. poz. 880), rodzajami obiektów, które Rada Ministrów uznaje za szczególnie ważne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa są zgodne z § 2 pkt 16 tego rozporządzenia (obiekty organów i jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych). Z uwagi na okoliczność, że przedmiotem inwestycji jest budowa ośrodka szkolenia poligonu dla K. K., a Komendant Wojewódzkiej Straży Pożarnej w K. jest organem podległym ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, to planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym.
Jak wynika z analizy przedłożonych akt sprawy, lokalizacja wnioskowanej inwestycji wskazana została na terenie Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu ustanowionego uchwałą Sejmiku Województwa Ś. Nr [...] z dnia 27 września 2010r. w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Ś. Nr [...], poz. 3020) w strefie B (tereny ekosystemów leśnych, muraw i zarośli kserotermicznych, istniejącej i planowanej do urządzenia zieleni miejskiej, cmentarzy i ogrodów działkowych). Lokalizacja planowanego poligonu projektowana jest na terenie leśnym oraz na terenie objętym formą ochrony przyrody. W związku z tym, projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego został stosownie uzgodniony z właściwymi organami tj. m.in. z: Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Kielcach oraz Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Radomiu. Odnośnie organizacji ruchu drogowego projekt decyzji został uzgodniony pozytywnie z właściwym zarządcą drogi. Zatem w tych trzech spornych kwestiach wypowiedziały się organy specjalistyczne nie wskazując naruszenia prawa. Nadto, w punkcie 6 rozstrzygnięcia decyzji, organ I instancji określił warunki w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Wskazał, że należy zapewnić ochronę m.in. przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje itp. oraz to, że inwestycję należy zaprojektować z zastosowaniem rozwiązań chroniących interesy osób trzecich w szczególności przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, P. K., decyzji tej zarzuciła naruszenie:
1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w związku z art. 80 kpa poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji błędnej oceny dowodów i błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, to jest:
- niepotraktowanie skarżącej jako strony postępowania, pomimo że spółka uprawdopodobniła, że zasięg inwestycji będzie oddziaływał na jej nieruchomość;
- nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w konsekwencji ustalenie lokalizacji celu publicznego - poligonu ośrodka szkolenia;
2. art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 kpa poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca nie posiadała interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie lokalizacji celu publicznego, podczas gdy posiada ona taki interes, który na skutek powstania inwestycji istotnie wpłynie na jej prawa i obowiązki;
3. art. 8 kpa poprzez jego naruszenie i uznanie, że skarżąca nie posiadała interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie lokalizacji celu publicznego, podczas gdy w pierwszej decyzji z 31 lipca 2023 r. SKO uznało [...] Sp. z o.o. za stronę tego postępowania;
4. art. 2 pkt 5 w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne uznanie, że planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym;
5. § 4 ust. 1 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa Ś. z dnia 27 września 2010 r. poprzez jego pominięcie przy wydaniu decyzji.
W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że orzecznictwo dopuszcza możliwości uznania za strony postępowania w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego właścicieli i użytkowników wieczystych działek sąsiednich, które nie sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji. Dodał, że o statusie stron decyduje potencjalna możliwość negatywnej ingerencji w prawo własności. Tak więc SKO w Kielcach, pomimo sformułowania obszernego wywodu teoretycznoprawnego na temat pojęcia interesu prawnego, najprawdopodobniej błędnie to pojęcie zinterpretowało i zastosowało.
Wnoszący skargę zaznaczył, że immisje stanowią źródło interesu prawnego skarżącej, ponieważ art. 144 kodeksu cywilnego wprost zakazuje immisji ponad przeciętną miarę. Dalej podniósł, że inwestycja polegająca na budowie poligonu spowoduje znaczące zwiększenie natężenia ruchu na drogach publicznych sąsiadujących z tą inwestycją zarówno na etapie budowy inwestycji, jak i jej późniejszego użytkowania. Ogranicza to prawo spółki do korzystania z drogi publicznej (art. 1 ustawy o drogach publicznych). Wpływa to istotnie na interes spółki, gdyż w przyszłości ograniczy możliwości zmiany zagospodarowania nieruchomości z uwagi na zmianę uwarunkowań komunikacyjnych.
Ponadto przedmiotowa inwestycja ma zostać zlokalizowana na osiedlu mieszkaniowym. Rewitalizacja tego obszaru spowodowała, że planowane są kolejne inwestycje mieszkaniowe. Wybudowanie poligonu kompletnie zaburzy tę koncepcję. Inwestycja zakłóci harmonię okolicy i negatywnie wpłynie na wszystkich mieszkańców osiedla. Wybudowanie poligonu będzie wiązało się także ze wzrostem emisji hałasu, w szczególności zwiększonym hałasem drogowym związanym z użytkowaniem sprzętu i wozów strażackich. W związku z tym poligon powinien być zlokalizowany poza granicami miasta, a nie w sercu terenów rekreacyjnych miasta. Wreszcie planowana inwestycja spowoduje obniżenie wartości nieruchomości.
Następnie skarżąca zwróciła uwagę, że decyzją z 31 lipca 2023 r. znak: [...] - [...]/643/2023 na skutek odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o., SKO uchyliło w całości zaskarżoną pierwszą decyzję dotyczącą ustalenia przedmiotowej lokalizacji poligonu. Wtedy SKO uznało [...] Sp. z o.o. za stronę tego postępowania. Ponieważ nie zaistniały żadne okoliczności do zmiany tego stanowiska, obecna decyzja SKO jest z sprzeczna z art. 8 § 2 kpa.
Skarżąca także podkreśliła, że poligon ma powstać na terenie Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu ustanowionego uchwałą Sejmiki Województwa Ś. NR [...] z dnia 27 września 2010 r. w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Jest to obszar ekosystemu leśnego, a budowa poligonu będzie wiązała się z wycinką wielu drzew i krzewów, a przez to jego zaburzeniem i degradacją. Zgodnie z § 4 ust. 1 uchwały ustala się następujące działania w zakresie czynnej ochrony ekosystemów, m.in.: kształtowanie i rozwój terenów zieleni celem stworzenia ciągłości systemu przyrodniczego miasta dla poprawy warunków życia mieszkańców, wypoczynku i rekreacji. Zdaniem autora skargi organ powinien wziąć po uwagę powyższy przepis, czego nie uczynił. Tymczasem budowa poligonu spowoduje degradację walorów lokalnego krajobrazu w ujęciach wewnętrznych i zewnętrznych, co z kolei spowoduje pogorszenie warunków życia mieszkańców w aspekcie wypoczynku i rekreacji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze.
Na wstępie należy zaznaczyć, że decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony, lecz powoduje jedynie skutek procesowy w postaci uznania, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy, a rolą Sądu jest jedynie ocena, czy stanowisko organu II instancji o braku przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym jest prawidłowe.
Rację ma organ odwoławczy, że w sprawach, których przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, właściciele lub wieczyści użytkownicy zarówno działek sąsiadujących jak i nie sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 kpa, który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Co do kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego Sąd podziela w całości argumentację organu zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodny pogląd, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym to tyle, co wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którym składający wniosek opiera swoje żądanie. Przy tym interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie przymiotu strony w sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Od interesu prawnego dającego prawa strony należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne. W przypadku bowiem interesu faktycznego dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa - mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć więc każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie, jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.
W niniejszej sprawie skarżąca Spółka podnosiła, że planowana inwestycja:
- zaburzy ład przestrzenny, funkcjonalny i komfort życia mieszkańców okolicy al. [...],
- spowoduje spadek wartości nieruchomości sąsiednich,
- będzie miała wpływ na wzrost emisji hałasu,
- będzie miała negatywny wpływ na środowisko oraz znajduje się na terenie Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.
Co do pierwszych dwóch wymienionych wyżej kwestii należy podkreślić, że brak jest przepisów – a skarżący również ich nie wskazał – uprawniających organy do badania wpływu planowanej inwestycji na komfort użytkowania czy też wartość gruntów sąsiednich, a także przepisów uzależniających rozstrzygnięcie od takich okoliczności (por. wyrok WSA w Olsztynie z 5 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 747/19, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto co do podnoszonych w skardze okoliczności zwiększenia natężenia ruchu pojazdów, czy zaburzenie koncepcji mieszkaniowej osiedla planowanego przez skarżącą, należy stwierdzić, że subiektywne odczucie skarżącej ewentualnych następstw np. spodziewanego ruchu pojazdów w pobliżu planowanej inwestycji nie może mieć wpływ na ocenę interesu prawnego (być jego źródłem). Żaden bowiem właściciel nieruchomości nie ma zagwarantowanego przepisami prawa określonego status quo, czy też pewnej gwarancji niezmienności otoczenia, zwłaszcza położonego nie w bezpośredniej bliskości. Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym możliwe utrudnienia związane ze wzmożonym ruchem pojazdów i osób w okolicy planowanej inwestycji wskazują wyłącznie na interes faktyczny właściciela nieruchomości dotkniętej takimi utrudnieniami, który nie skutkuje jednak uznaniem go za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2011 r., II OSK 61/11, LEX nr 1152179). Trzeba nadto podkreślić, że w punkcie 6 decyzji organu I instancji wskazano, że inwestycję należy zaprojektować z zastosowaniem rozwiązań chroniących interesy osób trzecich w szczególności przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej. Skarżąca natomiast nie wykazała, aby była pozbawiona korzystania z nieruchomości.
Odnośnie kwestii emisji hałasu zasadnym jest zaznaczenie, że do wniosku została załączona "Analizę akustyczną - Określenie i ocena hałasu emitowanego do środowiska z terenu poligonu pożarniczego K., ul. [...] (dz. ewid. [...], obręb 0022 K.)". Z ustaleń tej analizy wynika, że hałas generowany przez źródła hałasu emitowanego do środowiska nie będzie powodował przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu na terenach, gdzie występuje zabudowa mieszkalna. Z kolei z załącznika nr 1 do wniosku inwestora wynika, że szkolenia planowane są w wybrane dni powszednie w godzinach od 8 do 15, nie częściej niż 10 dni w miesiącu, w grupie szkoleniowej liczącej około 12 osób. Ponadto inwestycja planowana jest na działce ogrodzonej płotem betonowym z wypełnieniem pełnym o wysokości 2 metrów, co stanowi barierę akustyczna. Dodatkową barierę akustyczną stanowią też drzewa i krzewy znajdujące się na terenie działki. Nie ulega więc wątpliwości, że oddziaływanie na środowisko planowanego przedsięwzięcia zamknie się faktycznie w granicach terenu inwestycji. Niezbędnym jest też podkreślenie, że działka skarżącej nie tylko nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji, ale znajduje się w dość znacznym oddaleniu. Linie rozgraniczające teren inwestycji wskazują, że odległość ta wynosi nie mniej niż 82,5 metra. Wreszcie w punkcie 6 decyzji organu I instancji podano, że obowiązkiem inwestora będzie zapewnienie ochrony interesów osób trzecich między innymi przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas czy wibracje.
Planowana inwestycja nie będzie również miała negatywnego wpływu na środowisko i nie będzie naruszała warunków określonych w uchwale Sejmiku Województwa Ś. Nr [...] z dnia 27 września 2010 r. w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Ś. nr [...], poz. 3020), w tym – wbrew zarzutom skargi - nie będzie naruszała zapisów znajdujących się w § 4 ust. 1 tej uchwały. Trzeba zauważyć, że organ I instancji w decyzji z 31 stycznia 2024 r. zawarł szczegółowe uzasadnienie oraz ustalenia w aspekcie działań mających na celu ochronę przyrody. I tak Prezydent wskazał, że lokalizacja wnioskowanego zamierzenia pozwala na zachowanie w zdecydowanej większości powierzchni tego obszaru w stanie nieprzekształconym, łącznie z zachowaniem w większości istniejącego drzewostanu. Analiza widokowa pozwala na stwierdzenie, że zachowane zostaną walory styku krajobrazu kulturowego i naturalnego. Ponadto w celu zmniejszenia negatywnych skutków inwestycji w decyzji wskazano warunki jej realizacji w stosunku do fauny i flory. Niezbędnym jest również dodanie, że projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego został uzgodniony z właściwymi organami m.in. z: Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Kielcach oraz Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Radomiu, a projekt organizacji ruchu drogowego z właściwym zarządcą drogi. Żaden z tych organów nie dostrzegł naruszenia prawa.
Z powyższego zatem niezbicie wynika, że skarżąca spółka nie posiada interesu prawnego uprawniającego ją do bycia stroną przedmiotowego postępowania. Nie sposób bowiem stwierdzić, że w tej konkretnej sprawie istnieje przepis materialnoprawny, w którym można by doszukiwać się bezpośredniego związku pomiędzy sytuacją prawną skarżącej a rozstrzyganą sprawą. Zwłaszcza, że skarżąca nie podała żadnej normy prawa materialnego, z której mogłaby wywodzić związek pomiędzy swoją sytuacją prawną (uprawnieniami i obowiązkami), a lokalizacją przedmiotowej inwestycji. Podnoszona przez spółkę argumentacja związana z obawą potencjalnego oddziaływania planowanej inwestycji na tereny spółki, które nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, poprzez hałas, obniżenie wartości nieruchomości, zaburzenie ładu przestrzennego, naruszenie ekosystemu leśnego i formy ochrony przyrody, świadczyć mogą jedynie o posiadaniu przez nią interesu faktycznego, na co zresztą słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Zatem brak legitymacji skarżącej do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji dawał Kolegium podstawę do umorzenia postępowania odwoławczego zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
Jeśli chodzi o wskazaną w skardze decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z 31 lipca 2023 r., znak SKO.PZ - [...]/643/2023, to jak wynika z odpowiedzi na skargę, rozstrzygnięciem tym Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Kielce z 12 kwietnia 2023 r. w przedmiocie ustalenia na wniosek K. K. z 12 stycznia 2023 r. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie poligonu ośrodka szkolenia KW PSP w K. na działce nr ewid. [...], obręb 0022, w rejonie al. [...] w K.. Po zwrocie akt z organu odwoławczego, pismem z 25 sierpnia 2023 r. inwestor wycofał wniosek z 12 stycznia 2023 r., co spowodowało umorzenie postępowania przez organ I instancji. W postępowaniu odwoławczym zakończonym wydaniem decyzji z 31 lipca 2023 r., Kolegium stwierdziło wiele uchybień i braków we wniosku inwestorskim powodujących brak jednoznacznego ustalenia granic obszaru oddziaływania terenu inwestycji, mającego decydujący wpływ na określenie katalogu stron postępowania. W takich okolicznościach sprawy wobec braku udokumentowanego obszaru oddziaływania uznało, że firma P. K. uprawdopodobniła posiadanie prawa strony tego postępowania i rozpoznało jej odwołanie. Natomiast obecnie inwestor złożył 27 października 2023 r. nowy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji. Z analizy tego wniosku i załączonej do niego dokumentacji nie wynikało, aby skarżąca spółka posiadała nieruchomość na terenie planowanej inwestycji oraz w obszarze oddziaływania terenu inwestycji.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że stan faktyczny i prawny sprawy toczącej się z wniosku K. K. z 12 stycznia 2023 r. był zupełnie inny niż sprawy toczącej się z wniosku 27 października 2023 r. Nie jest więc trafny zarzut naruszenia art. 8 § 2 kpa, który stanowi, że organy administracji publicznej bez uzasadnianej przyczyny nie odstępują od utrwalone praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.
Nie jest trafne zawarte w skardze stanowisko, że źródło interesu prawnego skarżącej można wywieść z art. 144 kodeksu cywilnego. Przepis ten bowiem na etapie ustalania warunków zabudowy nie ma zastosowania. Należy podkreślić, że nie występują wówczas na nieruchomości, na której ma zostać zlokalizowana inwestycja, jakiekolwiek zakłócenia mające wpływ na nieruchomość sąsiednią. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie są zagadnienia związane z wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnie odczuwana uciążliwość inwestycji, czy też spadek atrakcyjności lub wartości działki. Subiektywne bowiem przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, związane z rodzajem działalności gospodarczej prowadzonej na działce, której dotyczy kwestionowana decyzja oraz podejrzenie, że inwestor będzie rozwijał uciążliwą dla niego działalność, nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. (por. wyrok NSA z 27 października 1999 r., IV SA 1731/97, LEX nr 48740).
Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2024 r., poz. 935), Sąd oddalił skargę.