II SA/KE 280/05

II SA/Ke 280/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-01-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Anna Żak /przewodniczący/
Dorota Chobian /sprawozdawca/
Sylwester Miziołek
Symbol z opisem
6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne
Lasy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 73 poz 764
Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia.
Sentencja
Sygnatura akt: II SA/Ke 280/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant: referent stażysta Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Kolegium Odwoławczego z dnia [...] numer [...] w przedmiocie odmowy przekazania praw i obowiązków związanych z prowadzeniem uprawy leśnej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją po rozpatrzeniu odwołania A.W. od decyzji Starosty Kieleckiego odmawiającej przekazania A.W. praw i obowiązków związanych z prowadzeniem uprawy leśnej na obszarze 0.80 ha, na działce nr 262 położonej w obrębie P. Gm. S., na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II Instancji wskazał, iż Starosta w podstawie swego rozstrzygnięcia powołał art. 7 ust. 6a ustawy z dnia 8 czerwca 2001 roku o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia i wskazał, że na wniosek PP. E. i J. W. decyzją z dnia [...]. Starosta wyraził zgodę na przeznaczenie gruntu rolnego o pow. 1 ha do zalesienia na opisanej działce. Nadleśniczy Nadleśnictwa K. sporządził dla tych osób plan zalesienia i dostarczył sadzonki. Ani Starostwo Powiatowe ani Nadleśnictwo nie zostały powiadomione, że aktem notarialnym z dnia 24 lutego 2003r. właścicielem przeznaczonej do zalesienia działki stał się syn wnioskodawców A.W. Zmiana właściciela spowodowała, że nie zostały spełnione wymogi z art. ust.3 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, dotyczące prawidłowości zalesienia. Skutkiem takiego działania było wydanie w oparciu o art. 4 ust. 3 cyt. ustawy decyzji z dnia 5 sierpnia 2003 roku o odmowie stwierdzenia prowadzenia przez PP.E. i J. W. uprawy leśnej. Wnioskiem z dnia [...]. A.W. zwrócił się do Starosty o wydanie decyzji w kwestii przysługującego mu ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z uprawy leśnej. Organ I Instancji stwierdził, iż skoro decyzją z dnia [...] odmówiono stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej to brak jest podstaw do naliczenia ekwiwalentu. Tę argumentację Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło wskazując, że zasady przeznaczania gruntów rolnych do zalesienia reguluje ustawa z dnia 8 czerwca 2001 o przeznaczaniu gruntów rolnych do zalesienia / Dz. U. Nr 73 poz. 764/. Zgodnie z jej art. 7 ust. 1 właściciel gruntu, który otrzymał decyzję administracyjną o prowadzeniu uprawy leśnej nabywa prawo do comiesięcznego ekwiwalentu. Skarżący takiej decyzji nie otrzymał co stanowi negatywną przesłankę do otrzymania ekwiwalentu.
Skargę na tę decyzję wniósł A.W. podnosząc iż rodzice przekazali mu gospodarstwo ze względu na swój zły stan zdrowia, on zgodnie z planem zalesienia najął ludzi i poniósł koszty z tym związane. Skarżący domagał się "nadania mu praw do miesięcznego ekwiwalentu".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn.
Zgodnie z art.134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.] zwanej dalej uppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Otóż w niniejszej sprawie organy obu instancji orzekały na podstawie przepisów ustawy, która w dacie orzekania przez nie już nie obowiązywała. Zgodnie bowiem z art. 15 ustawy
z dnia 28 listopada 2003 r. w sprawie rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji
i Gwarancji Rolnej [ Dz. U. Nr 229 poz.2273 ze zm.] traci noc ustawa z dnia 8 czerwca 2001r. o przeznaczaniu gruntów rolnych do zalesienia. Utrata mocy nastąpiła z dniem 15 stycznia 2004 roku. Przepis przejściowy zawarty w art. 14 ust.3 ustawy z 28 listopada 2003r.nakazujący stosować przepisy dotychczasowe dotyczy tylko spraw w zakresie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia a więc spraw z art.3 ustawy z 2001 roku nie zaś z art. 7 który stanowił podstawę orzekania w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 145 § 1 ust.2 uppsa Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kpa lub
w innych przepisach. Z kolei zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdza się nieważność decyzji wydanej bez podstawy prawnej. Skoro w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały bez podstawy prawnej należało uwzględniając skargę orzec zgodnie z art. 145 §1 pkt 2 uppsa.