II SA/Ke 268/21

II SA/Ke 268/21 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2021-06-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach
Beata Ziomek
Dorota Pędziwilk-Moskal /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2679/21 - Wyrok NSA z 2023-01-30
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1, art. 49b ust. 1 i ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2020 poz 471
art. 25
Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151 i art. 119 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Agnieszka Banach, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi S.P. i P.P. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 grudnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 28 grudnia 2020 r. znak: [...] 1.2020 Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej też jako "ŚWINB"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.-K. (dalej też jako "PINB") z dnia 10 listopada 2020 r. znak: [...], którą nakazano S. P. i P. P. dokonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanej zabudowy na garażu budynku mieszkalnego (tzw. ogrodu zimowego o wymiarach ok. 3,60 x 8,60 m) na działce przy ul. [...] w S.-K. oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia ŚWINB wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), zwanej dalej "P.b." obowiązujące do dnia 18 września 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
Organ odwoławczy powołał się na treść art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 P.b. w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 września 2020 r., wskazując, że z powyższych przepisów wynika, iż budowa oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, których łączna liczba na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki wymaga dokonania zgłoszenia.
ŚWINB wskazał, że w ustawie Prawo budowlane nie ma definicji oranżerii (ogrodu zimowego), jednak zgodnie ze słownikiem języka polskiego przez ogród zimowy należy rozumieć rodzaj oranżerii, oszklone pomieszczenie, w którym hoduje się rośliny rosnące w cieplejszym klimacie. Nie ma przy tym znaczenia, czy jest ona umieszczona bezpośrednio na gruncie, czy jest usytuowana na elemencie istniejącego budynku, przykładowo tarasie lub też, czy będzie ona zbudowana z wykorzystaniem istniejącej konstrukcji, np. wiaty bądź dachu.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy ŚWINB podał, że w dniu 12 lipca 2018 r. organ nadzoru budowlanego przeprowadził kontrolę podczas, której ustalono, że na dachu istniejącego garażu wykonano otwartą drewnianą zabudowę o wymiarach 3,58 x 8,48m, h = 2,70-2,45 m, składającą się z belek w kształcie ram przymocowanych do budynku mieszkalnego i posadzki tarasu (płaskiego dachu garażu). Przy drewnianej barierce tarasu, w linii ściany zachodniej garażu, umocowano ścianki dekoracyjno - osłonowe wykonane z elementów drewnianych. Powierzchnia tarasu była wyłożona deskami tarasowymi.
Dalej ŚWINB wskazał, że w dniu 3 września 2018 r. do Starostwa Powiatowego w S.-K. wpłynęło zgłoszenie zamiaru wykonania "ogrodu zimowego" przydomowego o wymiarach 8,40 x 3,60 m konstrukcji drewnianej, z dachem jednospadowym przykrytym płytami poliwęglowymi, wypełnienie ścian z elementów szklanych. W październiku 2018 r. A. K. i Z. K. interweniowali do organów nadzoru budowlanego wskazując, że zabudowa tarasu zagraża bezpieczeństwu, a wody opadowe niszczą elewację ich budynku.
W dniu 13 listopada 2018 r. organ pierwszej instancji ponownie przeprowadził kontrolę zabudowy tarasu na garażu budynku mieszkalnego. Ustalono, że w odniesieniu do poprzedniej kontroli, zostały wykonane roboty polegające na: ułożeniu płyt komorowych z poliwęglanu, jako pokrycie dachu na drewnianych krokwiach opartych na wcześniej wykonanej konstrukcji drewnianej na tarasie, zamontowaniu rynny wykonanego dachu (wzdłuż ściany północnej), zamontowaniu przesuwnych elementów ścianek zamykających przestrzeń zadaszonego tarasu od strony wschodniej i zachodniej (elementy z płyt komorowych z poliwęglanu, zamknięte w ramach z profili aluminiowych) oraz zamontowaniu oświetlenia. Uczestnicząca w czynnościach kontrolnych S. P. poinformowała, że we wrześniu 2018 r. wykonane zostało zadaszenie z lekkich płyt poliwęglanowych i zamontowane przesuwne osłony ścian wschodniej i zachodniej, a roboty zostały poprzedzone zgłoszeniem do Starosty [...] z dnia 3 września 2018 r., na które nie został wniesiony sprzeciw.
W ocenie ŚWINB, powyższe zgłoszenie jest nieskuteczne, bowiem zostało dokonane po rozpoczęciu robót budowlanych związanych z wykonaniem spornego ogrodu zimowego. Organ odwoławczy ustalił, że już w dniu 12 lipca 2018 r., tj. w dniu kontroli przeprowadzonej przez PINB, znajdowała się na dachu garażu drewniana konstrukcja z belek w formie ram umocowanych do ściany budynku mieszkalnego oraz posadzki tarasu. Konstrukcja ta stanowiła początek inwestycji związanej z wykonaniem zabudowy na dachu garażu, której to inwestor mógł dokonać po dopełnieniu czynności formalno - prawnych w organie administracji architektoniczno - budowlanej. ŚWINB podniósł, że dopiero po interwencji sąsiadów do organów nadzoru budowlanego, inwestorzy dokonali zgłoszenia zamiaru budowy "ogrodu zimowego", na wykonanej w tym celu wcześniej konstrukcji drewnianej przymocowanej do ściany budynku mieszkalnego i posadzki tarasu znajdującego się na garażu.
Organ odwoławczy nie przychylił się do twierdzeń inwestorów, że zamiar wykonania ogrodu zimowego powstał po interwencjach sąsiadów. Zdaniem ŚWINB, to czynny sprzeciw sąsiadów na przeprowadzanie robót na dachu garażu spowodował, że inwestorzy uznali, iż zgłoszenie zamiaru przeprowadzenia dalszych robót budowlanych związanych z wykonaniem zabudowy na garażu "zatwierdzi" wykonane już roboty i zezwoli na wykonanie pozostałych prac zgodnie z przepisami prawa budowlanego. ŚWINB dodał, że zgłoszone przez inwestorów roboty budowlane w dniu 3 września 2018 r. przeprowadzone miały zostać w bliskiej granicy nieruchomości (ok. 1 m). Zamontowanie na dachu garażu drewnianych belek spowodowało reakcję sąsiadów spotęgowaną wykonaniem ścian i dachu na powstałej konstrukcji.
Wobec powyższego ŚWINB stwierdził, że PINB prawidłowo wszczął postępowanie w sprawie i podjął działania na podstawie art. 49b ust. 1 P.b. Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie nie można wszcząć postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 49b ust. 2 P.b., ponieważ wykonany nad garażem "ogród zimowy" narusza przepisy warunków technicznych z uwagi na jego usytuowanie w granicy nieruchomości.
ŚWINB podniósł, że już samo usytuowanie tarasu, który znajduje się na dachu garażu w granicy jest niezgodne z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem". Przepis ten stanowi bowiem, że odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Z akt sprawy wynika, że sporny taras usytuowany jest w granicy działki, zaś kwestia powstania samego garażu także jest przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego.
Nadto ŚWINB wskazał, że wykonanie drewnianej zabudowy na tarasie (dachu garażu) pokrytej płytami poliwęglanu, tj. materiałami łatwopalnymi w granicy nieruchomości oraz w odległości ok. 1,5 m od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce sąsiedniej spowodowało naruszenie kolejnych przepisów warunków technicznych, tj. § 272 ust. 3 rozporządzenia. Zgodnie z treścią powołanego przepisu budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia, gdyż w omawianym przypadku ściana "ogrodu zimowego" usytuowana w granicy jest drewniana.
Analizując przepisy ww. rozporządzenia ŚWINB podkreślił, że ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany. Ścianę tą należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej, zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60. Natomiast w budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem; przekrycie na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia, zgodnie z § 235 ust. 1-3 rozporządzenia.
Sumując ŚWINB stwierdził, że ściana "ogrodu zimowego" usytuowana w granicy jest drewniana, a przekrycie dachu stanowią płyty z poliwęglanu. W związku z tym usytuowanie spornej zabudowy tarasu jest niezgodne z przepisami rozporządzenia, co skutkuje niemożliwością wszczęcia postępowania legalizacyjnego i obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 49b ust. 1 P.B.
Odnosząc się do treści odwołania ŚWINB uznał, że wykonanie dodatkowego pomieszczenia nad garażem budynku mieszkalnego (ogrodu zimowego) stanowi część budynku mieszkalnego w stosunku do którego mają zastosowanie przepisy ww. rozporządzenia określające warunki techniczne.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję organu odwoławczego wnieśli S. P. i P. P. zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:
1) przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie odwołania mimo naruszenia w toku postępowania przepisów określonych treścią art. 7 i art. 8 k.p.a, bowiem wydanie decyzji uwzględniającej tylko interes jednej strony postępowania narusza wymienione zasady, a także art. 77 i art. 78 k.p.a.;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy decyzja ta jest nieprawidłowa;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 12 i art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wymaganego postępowania wyjaśniającego, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz błędne ustalenie stanu faktycznego.
W uzasadnieniu skargi jej autorzy podnieśli w szczególności, że ogród zimowy na tarasie legalnie wybudowanego garażu, powstał na podstawie zgłoszenia do Starosty [...] z dnia 3 września 2018 r., w którym inwestorzy określili jak ogród ten zostanie wykonany, dołączając kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej z określoną lokalizacją tego ogrodu oraz jego szkic. Na szkicu oznaczono, że ogród zimowy będzie zrealizowany na tarasie istniejącego budynku w odległości około 1 m od granicy działki: słupy drewniane, ściana północna wykonana z drewnianych ażurowych elementów, ściany zachodnia i wschodnia oraz pokrycie z płyt poliwęglanu. Skarżący podkreślili, że od dokonanego zgłoszenie Starosta nie wniósł sprzeciwu.
Zdaniem skarżących, wbrew stanowisku organów nadzoru budowanego, nie można uznać wykonania obiektu na podstawie powyższego zgłoszenia za samowolą budowlaną. Faktem jest, że w 2018 r. inwestorzy wymienili podłogę na tarasie, a następnie wykonali pergolę w celu jego ukwiecenia, jednak prace te nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.
Dalej skarżący podnieśli, że z uwagi na zakup roślin na taras wymagających ochrony przed zimnem postanowili wykonać jego zadaszenie i w tym celu dokonali stosownego zgłoszenia realizacji tzw. ogrodu zimowego. Dodali, że o terminie rozpoczęcia robót świadczy interwencja sąsiadów z października 2018 r., przy czym termin do wniesienia sprzeciwu od ww. zgłoszenia upłynął dnia 25 września 2018 r.
W ocenie skarżących, zrealizowany ogród zimowy nie jest rozbudową istniejącego budynku, a więc nie narusza warunków technicznych, bowiem przepisom powołanego rozporządzenia winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie zaś wykonany ogród zimowy. Zdaniem skarżących, organy nadzoru budowlanego dokonały nadinterpretacji przepisów tego rozporządzenia i naruszyły art. 49b ust. 1 P.b., przyjmując, że budynek został wykonany z naruszeniem warunków technicznych i podlega rozbiórce. Skarżący dodali, że ściana ogrodu zimowego nie znajduje się w granicy działki, ale w odległości 1 m od tej granicy. Nadto, płyty z poliwęglanu są trudnopalne i nie rozprzestrzeniają ognia.
Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia, odpowiadające przepisom prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ŚWINB utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakazującą S. P. i P. P. dokonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanej zabudowy na garażu budynku mieszkalnego (tzw. ogrodu zimowego o wymiarach ok. 3,60 x 8,60 m) na działce przy ul. [...] w S.-K. oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce.
Na wstępie wskazać należy, że w sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby istotnie wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego.
W sprawie niniejszej, wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom. Ustalenia organów obu instancji, jak również ich ocena prawna, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych, który był wystarczający do wydania decyzji. Sąd ustalenia te akceptuje w całości i uznaje za własne.
Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji należy podnieść, że organy prawidłowo procedowały w oparciu o przepisy P.b. obowiązujące do dnia 18 września 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
Z treści art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 P.b. w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 września 2020 r., wynika, że budowa oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, których łączna liczba na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki wymaga dokonania zgłoszenia.
Jak trafnie zauważył ŚWINB, przepisy P.b. nie definiują pojęcia oranżerii (ogrodu zimowego). W myśl wykładni językowej, jeżeli interpretowany tekst prawny nie zawiera definicji legalnej określonego wyrazu (w sprawie niniejszej "oranżeria", "ogród zimowy"), należy temu pojęciu przypisać znaczenie, jakie ma on w języku powszechnym. W tym celu należy posłużyć się słownikiem języka polskiego. W realiach kontrolowanej sprawy, organ odwoławczy zasadnie odwołał się do słownika języka polskiego i wskazał, że "ogród zimowy" to rodzaj oranżerii, oszklone pomieszczenie, w którym hoduje się rośliny rosnące w cieplejszym klimacie. Nie ma przy tym znaczenia, czy jest ona umieszczona bezpośrednio na gruncie, czy jest usytuowana na elemencie istniejącego budynku, np. na tarasie lub też, czy będzie ona zbudowana z wykorzystaniem istniejącej konstrukcji, np. wiaty bądź dachu.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 12 lipca 2018 r. organ nadzoru budowlanego przeprowadził kontrolę podczas, której ustalono, że na dachu istniejącego garażu wykonano otwartą drewnianą zabudowę o wymiarach 3,58 x 8,48m, h = 2,70-2,45 m, składającą się z belek w kształcie ram przymocowanych do budynku mieszkalnego i posadzki tarasu (płaskiego dachu garażu). Przy drewnianej barierce tarasu, w linii ściany zachodniej garażu, umocowano ścianki dekoracyjno - osłonowe wykonane z elementów drewnianych. Powierzchnia tarasu była wyłożona deskami tarasowymi.
W trakcie ponownej kontroli przeprowadzonej w dniu 13 listopada 2018 r. ustalono, że w odniesieniu do poprzedniej kontroli, zostały wykonane roboty polegające na: ułożeniu płyt komorowych z poliwęglanu, jako pokrycie dachu na drewnianych krokwiach opartych na wcześniej wykonanej konstrukcji drewnianej na tarasie, zamontowaniu rynny wykonanego dachu (wzdłuż ściany północnej), zamontowaniu przesuwnych elementów ścianek zamykających przestrzeń zadaszonego tarasu od strony wschodniej i zachodniej (elementy z płyt komorowych z poliwęglanu, zamknięte w ramach z profili aluminiowych) oraz zamontowaniu oświetlenia. Uczestnicząca w czynnościach kontrolnych S. P. poinformowała, że we wrześniu 2018 r. wykonane zostało zadaszenie z lekkich płyt poliwęglanowych i zamontowane przesuwne osłony ścian wschodniej i zachodniej, a roboty zostały poprzedzone zgłoszeniem do Starosty [...] z dnia 3 września 2018 r., na które nie został wniesiony sprzeciw.
Poza sporem jest, że w dniu 3 września 2018 r. inwestorzy dokonali w Starostwie Powiatowym w S.-K. zgłoszenia zamiaru wykonania "ogrodu zimowego" przydomowego o wymiarach 8,40 x 3,60 m konstrukcji drewnianej, z dachem jednospadowym przykrytym płytami poliwęglowymi, wypełnienie ścian z elementów szklanych.
W świetle ustaleń poczynionych w trakcie kontroli organy słusznie uznały, że powyższe zgłoszenie było nieskuteczne, gdyż zostało dokonane po rozpoczęciu robót budowlanych związanych z wykonaniem ogrodu zimowego. Jak wynika z protokołu kontroli, już 12 lipca 2018 r. (a zatem przed dokonaniem zgłoszenia), na dachu garażu znajdowała się drewniana konstrukcja z belek w formie ram umocowanych do ściany budynku mieszkalnego oraz posadzki tarasu. Konstrukcja ta zapoczątkowała inwestycję związaną z wykonaniem zabudowy na dachu garażu. Zauważyć należy, że zgłoszone przez inwestorów roboty budowlane w dniu 3 września 2018 r. miały zostać przeprowadzone ok. 1m od granicy nieruchomości.
W tych okolicznościach faktycznych, organ zasadnie wszczął postepowanie i podjął działania na podstawie art. 49b ust. 1 P.b. Jednocześnie Sąd podziela stanowisko organu w zakresie braku podstaw do wszczęcia postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 49b ust. 2 P.b. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy dokonały trafnej oceny prawnej zrealizowanej inwestycji wskazując, że wykonany nad garażem "ogród zimowy" narusza przepisy rozporządzenia, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Niewątpliwie wykonanie dodatkowego pomieszczenia nad garażem budynku mieszkalnego (ogrodu zimowego) stanowi część budynku mieszkalnego w stosunku do którego mają zastosowanie przepisy rozporządzenia. W związku z powyższym zarzuty skargi w tym zakresie są nieuzasadnione.
Z prawidłowych ustaleń organów wynika, że usytuowanie tarasu, znajdującego się na dachu garażu w granicy nieruchomości narusza § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Z akt sprawy wynika, że sporny taras usytuowany jest w granicy działki. Niezależnie od powyższego, wykonanie drewnianej zabudowy na tarasie (dachu garażu) pokrytej materiałami łatwopalnymi (płytami poliwęglanu) w granicy nieruchomości oraz w odległości ok. 1,5 m od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce sąsiedniej narusza również § 272 ust. 3 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia. Wymaga podkreślenia, że ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany. Ścianę należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej, zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60. Natomiast w budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem; przekrycie na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia, stosownie do treści § 235 ust. 1-3 rozporządzenia.
W tym stanie rzeczy, prawidłowe jest stanowisko organu, że wykonany nad garażem "ogród zimowy" narusza przepisy rozporządzenia, co uniemożliwiało wszczęcie postępowania legalizacyjnego i obligowało organ do wydania nakazu rozbiórki. W związku z powyższym zarzut zawarty w pkt 4 petitum skargi nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.