II SA/Ke 264/25

II SA/Ke 264/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-07-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /przewodniczący/
Renata Detka /sprawozdawca/
Sylwester Miziołek
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona przyrody
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1112
art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, art. 84 ust. 1a, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 59 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędzia WSA Sylwester Miziołek Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2025 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2025 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 25 marca 2025 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "Kolegium" lub "SKO") po rozpatrzeniu odwołania G. B. od decyzji Wójta Gminy B. z 23 grudnia 2024 r., stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, której integralną częścią jest załącznik tekstowy nr 1 stanowiący charakterystykę przedsięwzięcia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło co do istoty sprawy w następujący sposób:
I. stwierdziło brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi oraz niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, planowanego na działce nr ewid. [...], w obrębie 0010 K. , gm. B., powiat skarżyski, województwo świętokrzyskie";
II. określiło istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia - w sposób wskazany w punktach 1 - 41;
III. określiło wymagania, o których mowa w art. 82 ust.1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia
3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.), przywoływanej dalej jako "ustawa środowiskowa", tj. dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa
w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym, w przypadku decyzji o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23, 26 i 27;
IV. stwierdziło, że integralną częścią decyzji jest załącznik tekstowy nr [...] stanowiący charakterystykę przedsięwzięcia.
W obszernym uzasadnieniu Kolegium wskazało, że jej materialnoprawną podstawę stanowiły przepisy ustawy środowiskowej i ustaliło, że organ I instancji procedował we wskazanym trybie na wniosek inwestorów D. P. - P.
i A. Ś., złożony 8 września 2023 r. Organ odwoławczy zaznaczył, że uprzednio decyzją z 22 kwietnia 2024 r. uchylił w całości decyzję Wójta Gminy B. z 31 stycznia 2024 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium, organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy w wymaganym zakresie oraz wyjaśnił wszelkie wątpliwe kwestie.
Zgodnie z Kartą informacyjną przedsięwzięcia (dalej "KIP") przedmiotem inwestycji będzie budowa 39 budynków mieszkalnych jednorodzinnych parterowych
z możliwością wykorzystania poddasza na cele mieszkaniowe, budynków garażowych i gospodarczych oraz niezbędnej infrastruktury towarzyszącej na wydzielonych działkach wraz z drogą wewnętrzną. Przewidziano ogrzewanie każdego z planowanych budynków przy użyciu powietrznej pompy ciepła o mocy poniżej 50 kW oraz montaż paneli fotowoltaicznych na potrzeby własnej konsumpcji energii. Powierzchnia działki inwestycyjnej wynosi 7,51 ha i w związku z realizacją przedsięwzięcia cały jej teren zostanie trwale przekształcony.
Powierzchnia zabudowy oraz planowanych utwardzeń terenu wyniesie do 2,83 ha, w tym powierzchnia zabudowy do 0,975 ha (łącznie), powierzchnia utwardzona do 1,17 ha (łącznie), powierzchnia wewnętrznej drogi dojazdowej do 0,685 ha. Pozostała część terenu, tj. ok 4,68 ha, stanowić będzie zieleń urządzoną
w postaci rodzimych gatunków drzew i krzewów charakterystycznych dla lokalnej dendroflory, bez udziału gatunków obcych i inwazyjnych.
Jak ustaliło Kolegium, dla obszaru planowanej inwestycji nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani też nie wydano decyzji
o warunkach zabudowy. Inwestycja zlokalizowana jest na terenie Suchedniowsko-Oblęgorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz otuliny Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego i została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września
2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019.1839), zwanego dalej "rozporządzeniem". Z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej wynika, że dla tego rodzaju przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane tylko wówczas, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy.
Decyzja wydana została po uprzednim uzyskaniu, wymaganych art. 64 w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, opinii: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w postanowieniu z 17 września 2024 r., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w opinii sanitarnej z 17 października 2023 r. i Dyrektora Zarządu Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego (PGW) Wody Polskie w opinii z 15 listopada 2024 r.
W związku z tym, że oceniana w trybie odwoławczym decyzja Wójta Gminy B. z 23 grudnia 2024 r. nie rozstrzygała w sentencji miejsca realizacji planowanej inwestycji, a nadto zawierała braki dotyczące określenia istotnych warunków korzystania ze środowiska oraz dotyczących ochrony środowiska,
a jednocześnie ww. warunki określone zostały w postanowieniu RDOŚ z 17 września 2024 r. oraz w ww. opiniach PPIS i Dyrektora Zarządu Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim PGW Wody Polskie, Kolegium uchyliło wydaną decyzję i orzekło
o istocie sprawy, rozstrzygając w zakresie warunków i wymagań, o których mowa
w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) lub c) ustawy środowiskowej oraz nakładając obowiązki wykonania działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b) lub c) w zw. z art. 84 ust. 1a tej ustawy.
Kolegium podzieliło stanowisko Wójta co do braku przesłanek, które uzasadniałyby konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym uwzględniając postanowienie organu uzgadniającego oraz opinie organów opiniujących, szczegółowo określiło rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia z uwzględnieniem:
a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie,
b) powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,
c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi,
d) emisji i występowania innych uciążliwości; przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, oraz zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji,
e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu.
Dalej Kolegium uwzględniło szczegółowo usytuowanie przedsięwzięcia - ze zwróceniem uwagi na możliwe zagrożenie środowiska - zwłaszcza przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolność samooczyszczania się środowiska i odnawianie się zasobów naturalnych, walory przyrodnicze i krajobrazowe oraz uwarunkowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Organ wskazał m.in., że w kierunku południowym zamierzenie bezpośrednio graniczy z Suchedniowsko-Oblęgorskim Parkiem Krajobrazowym, obszarem Natura 2000 - Lasy Suchedniowskie PLH260010 i korytarzem ekologicznym Puszcza Świętokrzyska. Najbliższe siedlisko gatunku podlegającego ochronie w ramach ww. obszaru Natura 2000, tj. przeplatki aurinii, znajduje się w odległości ok. 240 m od planowanej inwestycji. Ponadto w kierunku północno-zachodnim w odległości ok.
1 km znajduje się obszar Natura 2000 Dolina Krasnej PLH26000J.
Biorąc pod uwagę usytuowanie przedsięwzięcia, jego zakres i charakter, nie przewiduje się wpływu na ww. obszarowe formy ochrony przyrody oraz znaczącego negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszarów Natura 2000, w tym
w szczególności: stan siedlisk przyrodniczych, siedlisk gatunków roślin i zwierząt, gatunków, dla których ochrony wyznaczono lub planuje się wyznaczyć obszary Natura 2000 oraz ich integralność i powiązania z innymi obszarami.
Ponadto planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest na terenie Suchedniowsko - Oblęgorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, częściowo na terenie korytarza ekologicznego Częstochowa-Wschód oraz w obszarze zlewni Jednolitej Części Wód Powierzchniowych Rzecznych oznaczonej Europejskim kodem RW200016254429, nazwanym Krasna, zaliczonym do regionu wodnego Środkowej Wisły i na terenie Jednolitej Części Wód Podziemnych oznaczonej Europejskim kodem JCWPd GW200085, region wodny Środkowej Wisły.
Mając na uwadze rozwiązania opisane w zakresie gospodarki wodno-ściekowej oraz gospodarowania odpadami, planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla osiągnięcia celów środowiskowych wyznaczonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły oraz dla wód podziemnych. Przy zastosowaniu opisanych rozwiązań dotyczących zabezpieczenia środowiska nie przewiduje się wystąpienia znaczącego negatywnego odziaływania na wody powierzchniowe i podziemne.
Kolegium oceniło również rodzaj i skalę możliwego oddziaływania, rozważanego w odniesieniu do opisanych wyżej uwarunkowań.
Ostatecznie organ stwierdził, że przy zachowaniu zaplanowanych warunków inwestycji, budowa oraz eksploatacja przedsięwzięcia nie spowoduje istotnych emisji i uciążliwości dla mieszkańców, w tym zagrożenia dla zdrowia ludzi oraz szkód dla środowiska przyrodniczego, w tym korytarzy ekologicznych, obszarów Natura 2000, Suchedniowsko-Oblęgorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz otuliny Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego.
SKO odniosło się także do zarzutów wniesionego odwołania, uznając je za niezasadne.
Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach G. B., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. "poprzez dokonanie orzeczenia co do istoty sprawy
w sytuacji gdzie organ uchylił skarżoną decyzję w całości, a przepis ten dopuszcza dokonanie takiego orzeczenia kiedy skarżona decyzja uchylona jest w części i tylko co do uchylonej części można takiego orzeczenia dokonać";
2) art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez powołanie faktów i dowodów potwierdzających, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, co jest sprzeczne z uchyleniem jej w całości przez organ odwoławczy
i "wykluczeniem" z obiegu prawnego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości.
W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Wskazał ponadto, że zgodnie z obowiązującymi przepisami na gruntach użytkowanych rolniczo, na których prowadzona jest produkcja rolna, można wybudować jeden budynek mieszkalny wraz z budynkami gospodarczymi przeznaczonymi do produkcji rolnej. Działka nr [...] w Kucębowie jest obecnie użytkowana rolniczo po przystosowaniu jej poprzez przeprowadzoną wycinkę drzew
i obecnie prowadzona jest na niej produkcja rolnicza. W związku z tym planowana inwestycja w postaci wybudowania 39 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z garażami i budynkami gospodarczymi, nieprzeznaczonymi do produkcji rolnej, nie może ulec realizacji, gdyż obecne prawo na to nie zezwala.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie 23 lipca 2025 r. uczestniczka postępowania D. P. - P. wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.), które dawałyby podstawy do uwzględnienia skargi.
Na wstępie Sąd uznał za celowe odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 2 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., gdyż ich ewentualne uwzględnienie powodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji bez względu na ocenę zgodności z prawem merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Błędnie skarżący rozumie normę zawartą w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., która była formalnoprawną podstawą decyzji objętej skargą. Przepis art. 138 § 1 k.p.a. określa enumeratywnie rodzaje rozstrzygnięć, jakie może podjąć organ odwoławczy
w wyniku rozpatrzenia sprawy wskutek wniesionego odwołania, a mianowicie organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo
3) umarza postępowanie odwoławcze.
Stosując art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ II instancji może więc wydać następujące rozstrzygnięcia:
- albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości – i wówczas orzeka merytorycznie co do istoty sprawy bądź umarza postępowanie pierwszej instancji w całości,
- albo uchyla decyzję organu I instancji w części – i w tym przypadku jedynie
w części uchylonej orzeka co do istoty sprawy bądź umarza postępowanie pierwszej instancji, zaś w pozostałym zakresie utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy.
Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze, brzmienie przywołanego wyżej przepisu nie daje podstaw do przyjęcia, jak twierdzi skarżący, że uchylając zaskarżoną decyzję w całości organ nie może orzec co do istoty sprawy, gdyż "uchylenie w całości (...) decyzji Wójta Gminy B. spowodowało wyeliminowanie jej z obrotu prawnego z dniem uprawomocnienia się decyzji organu drugiej instancji (...)". Przepis art. 138 § 1 k.p.a. nie przewiduje bowiem takiego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, które jedynie uchyla decyzję wydaną w I instancji, bez orzeczenia co do istoty sprawy. Przedstawione przez skarżącego rozumienie treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. pozostaje w rażącej sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 k.p.a. Zasada ta oznacza, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie merytorycznie rozpatrywana najpierw w pierwszej, a następnie – jeżeli wniesione zostanie odwołanie – w drugiej instancji.
W kontrolowanej sprawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie został więc naruszony, gdyż uchylając zaskarżoną decyzję Wójta Gminy B. z 23 grudnia 2024 r., SKO rozstrzygnęło sprawę merytorycznie co do jej istoty zgodnie z ww. przepisem
i zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Organ nie naruszył także art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., zgodnie z którym decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne.
Lektura obszernego i szczegółowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie może budzić wątpliwości co do tego, że zawiera ona oba wymagane przywołanym przepisem elementy tj. zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Organ opisał
i scharakteryzował przedsięwzięcie objęte wnioskiem w oparciu o złożoną
i trzykrotnie uzupełnianą KIP, przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania z uwzględnieniem stanowisk organów opiniujących oraz wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, przytaczając przepisy mające w sprawie zastosowanie.
Naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. skarżący upatruje w tym, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji potwierdził, że "decyzja Wójta Gminy B.
z dnia 23 grudnia 2024 r. (...) faktycznie została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami z uwzględnieniem zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w K. zawartych w decyzji z dnia 22 kwietnia 2023 r. (...) a co jest sprzeczne
z treścią jego orzeczenia uchylającego w całości tę decyzję, co oznacza, że organ
w postępowaniu odwoławczym nie znalazł żadnych argumentów merytorycznych aby ta decyzja funkcjonowała w obiegu prawnym (...)".
Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że podzielenie stanowiska organu I instancji w zakresie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko nie wyklucza możliwości wydania przez organ odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego, o jakim mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynikają powody, dla których organ zastosował ww. przepis. Sentencja decyzji z 23 grudnia 2024 r. nie zawierała
bowiem miejsca realizacji planowanej inwestycji, a nadto nie określała istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich – jak stanowi art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) w zw.
z art. 84 ust. 1a ustawy środowiskowej. Warunki te określone zostały
w postanowieniu RDOŚ z 17 września 2024 r., w opinii sanitarnej PPIS z 12 lipca 2024 r. oraz w piśmie Dyrektora Zarządu Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim PGW Wody Polskie z 15 listopada 2024 r. i na mocy ww. przepisów zostały przeniesione do decyzji organu odwoławczego. Z przywołanych regulacji wynika, że w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w której może określić m.in. istotne warunki korzystania ze środowiska
w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Podobnie w przypadku:
- wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia
w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1,
w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23, 26, 27 i 29 oraz
- obowiązku unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,
jeżeli zostały określone przez organy opiniujące, warunki te mogą zostać przeniesione do decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co też miało miejsce w sprawie na podstawie art. 84 ust. 1a w zw. z art. 82 ust. 1 pkt lit. c) oraz pkt 2 lit. b) ustawy środowiskowej.
Skoro więc Kolegium, w oparciu o zgodne stanowiska wyrażone przez organy opiniujące, podzieliło ocenę organu I instancji, że w stanie sprawy brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko, a ponadto uznało za konieczne określić w decyzji warunki, o jakich mowa wyżej, to zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. było prawidłowe i nie naruszyło w żaden sposób art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, które okazały się niezasadne, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. dokonał z urzędu kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem.
Bezsporne jest, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepisy ustawy środowiskowej, a oba organy orzekały w przedmiocie wniosku D. P. i A. Ś. z 7 września 2023 r. o wydanie decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji pod nazwą "Budowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi oraz niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, planowanego na działce nr ewid. [...],
w obrębie 0010 K., gm. B., powiat skarżyski, województwo świętokrzyskie".
Jak słusznie wskazało Kolegium, z uwagi na datę złożenia wniosku w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy środowiskowej wedle brzmienia obowiązującego przed 16 października 2023 r., za wyjątkiem art. 82 ust. 1, który stosuje się w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (art. 15 ust. 1 tej ustawy - Dz. U. poz. 1890 z późn. zm.).
Na podstawie KIP prawidłowo organ ustalił, że przedmiotem inwestycji jest budowa 39 budynków mieszkalnych jednorodzinnych parterowych
z możliwością wykorzystania poddasza na cele mieszkaniowe, budynków garażowych i gospodarczych oraz niezbędnej infrastruktury towarzyszącej na wydzielonych działkach wraz z drogą wewnętrzną. Powierzchnia działki inwestycyjnej wynosi 7,51 ha, dla obszaru planowanej inwestycji nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani też nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto przedsięwzięcie ma być zlokalizowane na terenie Suchedniowsko-Oblęgorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz otuliny Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego.
Niesporne jest także, że inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia. Przepis ten zalicza do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zabudowę mieszkaniową wraz
z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy,
o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody,
o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.
Suchedniowsko-Oblęgorski Obszar Chronionego Krajobrazu oraz Suchedniowsko-Oblęgorski Park Krajobrazowy, w otulinie którego położona jest planowana inwestycja, to formy ochrony przyrody wymienione odpowiednio w art. 6 ust. 1 pkt 4 (obszary chronionego krajobrazu) i pkt 3 (parki krajobrazowe) ustawy
z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1478 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, realizacja planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko tylko wówczas, gdy taki obowiązek został stwierdzony, w drodze postanowienia, przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 63 ust. 1. Ten ostatni przepis z kolei wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionych w tym przepisie, przy czym art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy środowiskowej obliguje organ do uprzedniego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, państwowego inspektora sanitarnego oraz właściwego organu PGW Wody Polskie. Organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany zatem do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, mając na względzie stanowisko ww. organów opiniujących. W przypadku zaś, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych przepisami procedury administracyjnej, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 powyższej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej).
W niniejszej sprawie nie zostało wydane postanowienie, o jakim mowa w art. 63 ust. 1. Organy opiniujące tj. RDOŚ w K. w postanowieniu z 17 września 2024 r., PPIS w S.-K. w opinii sanitarnej z 12 lipca 2024 r. oraz Dyrektor Zarządu Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim PGW Wody Polskie w piśmie
z 15 listopada 2024 r. zgodnie uznały, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Opiniujące organy uzasadniły szczegółowo swoje stanowiska z uwzględnieniem rodzaju
i charakterystyki przedsięwzięcia, jego położenia na terenie Suchedniowsko-Oblęgorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w otulinie Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego (w postanowieniu RDOŚ), możliwych zagrożeń dla środowiska oraz rodzaju i skali oddziaływania na środowisko. Jak powiedziano już wyżej, warunki i wymagania określone przez RDOŚ (w punktach 1-3 postanowienia z 17 września 2024 r.) oraz przez Dyrektora Zarządu Zlewni
w Piotrkowie Trybunalskim PGW Wody Polskie (w pkt II pisma z 15 listopada 2024 r.) zostały przeniesione do zaskarżonej decyzji SKO na podstawie art. 85 ust. 2 pkt 2 oraz art. 84 ust. 1a w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) oraz pkt 2 lit. b) ustawy środowiskowej.
Wskazać jednocześnie należy, że organy opiniujące orzekały w oparciu o KIP wraz z jej uzupełnieniami z 6 listopada 2023 r., 19 czerwca 2024 r. i 17 sierpnia
2024 r., opracowanymi na podstawie wezwań: RDOŚ z 11 października 2023 r. i 22 lipca 2024 r. (uzupełnienie nr 1 i 3) oraz Wójta Gminy B. z 22 maja 2024 r. (uzupełnienie nr 2), zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji kasacyjnej SKO
z 22 kwietnia 2024 r.
Kartę informacyjną przedsięwzięcia należy dołączyć do wniosku, który dotyczy wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tak jak w tym przypadku (art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej). Informacje w niej zawarte stanowią podstawę oceny, czy wnioskowane przedsięwzięcie może negatywnie oddziaływać na środowisko, jaka może być skala tego oddziaływania i czy w związku z tym konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, w ramach której wnioskodawca zobowiązany jest do złożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 3 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 66 i nast. ustawy środowiskowej).
Zgodnie z art. 62a ust. 1 ustawy środowiskowej, karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69, w szczególności dane o:
1) rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,
2) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną,
3) rodzaju technologii,
4) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi,
o której mowa w art. 24ga ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego,
5) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii,
6) rozwiązaniach chroniących środowisko,
7) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko,
8) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko,
9) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzach ekologicznych, znajdujących się
w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia,
10) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego
w przypadku drogi, o której mowa w art. 24ga ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,
11) przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,
12) ryzyku wystąpienia poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej,
13) przewidywanych ilościach i rodzajach wytwarzanych odpadów oraz ich wpływie na środowisko,
14) pracach rozbiórkowych dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
- z uwzględnieniem dostępnych wyników innych ocen wpływu na środowisko, przeprowadzonych na podstawie odrębnych przepisów.
Kartę informacyjną przedsięwzięcia podpisuje autor, a w przypadku gdy jej wykonawcą jest zespół autorów - kierujący tym zespołem, wraz z podaniem imienia
i nazwiska oraz daty sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia (art. 62a ust. 2).
W orzecznictwie przyjmuje się, że karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym, ale przysługuje jej szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń wynikających z karty informacyjnej mogłoby jedynie nastąpić, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające
w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia lub
z powodu wykazania wewnętrznej sprzeczności, względnie niepełności i co za tym idzie nieprzydatności dowodowej tego dokumentu (por. wyroki NSA: z 19 grudnia 2017 r., II OSK 713/16, LEX nr 2435556, z 26 maja 2020 r., II OSK 513/20, LEX nr 3155865, z 20 kwietnia 2021 r., III OSK 1538/21, LEX nr 3171598).
W niniejszej sprawie wnioskodawczynie złożyły Kartę informacyjną przedsięwzięcia, która – jak wskazano już wyżej - w toku postępowania była trzykrotnie uzupełniana. Zawiera ona wszystkie elementy ustawowe wymienione
w art. 62a ust. 1 ustawy środowiskowej. KIP podlegała następnie ocenie nie tylko organów orzekających w sprawie, ale również wyspecjalizowanych organów współdziałających, które uznały, że dane w niej zawarte są rzetelne, wiarygodne
i wystarczające do oceny w zakresie możliwego odziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.
Rozstrzygając sprawę organ wyjaśnił także kwestię wycinki drzew, dokonanej na działce nr [...] w K. przed złożeniem wniosku z 7 września 2023 r.
Okoliczność tę podnosił skarżący w toku postępowania administracyjnego zarzucając wprowadzenie organów w błąd poprzez prowadzenie prac przygotowawczych do realizacji inwestycji jeszcze przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia. Jak wynika z akt sprawy, właścicielki działki inwestycyjnej zgłosiły 24 lutego 2023 r. zamiar usunięcia 50 sosen, 70 brzóz i 85 osik wskazując, że celem wycinki jest przywrócenie gruntów nieużytkowanych do użytkowania rolniczego (fakt wcześniejszego zaprzestania rolniczego użytkowania działki nr [...] nie był kwestionowany przez strony).
W odpowiedzi na zgłoszenie Wójt Gminy B. udzielił wnioskodawczyniom informacji, że wskazany we wniosku powód wycinki podlega zwolnieniu
z konieczności zgłaszania zamiaru usunięcia drzew oraz uzyskiwania zezwolenia na usunięcie drzewa zgodnie z art. 83f ust. 1 pkt 3b ustawy o ochronie przyrody (pismo Wójta Gminy B. z 27 lutego 2024 r. skierowane do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego w Kielcach – k. 134 akt administracyjnych).
Okoliczności te uwzględnił RDOŚ w postanowieniu z 17 września 2024 r. wskazując, że do czasu realizacji przedsięwzięcia działka będzie użytkowana rolniczo. Z uzupełnienia KIP nr 2 wynika, że jest na niej obecnie prowadzona uprawa łubinu. Stwierdzenie przez organ opiniujący, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oznacza, że RDOŚ nie znalazł podstaw do przyjęcia, że wcześniejsza wycinka drzew miała negatywny wpływ na ochronę celów środowiskowych na tym terenie.
W sprawie nie zaszła również podstawa do obligatoryjnego stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o jakiej mowa
w art. 63 ust. 3 ustawy środowiskowej. Możliwość realizacji przedsięwzięcia nie jest bowiem uzależniona od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (art. 63 ust. 3 pkt 1), zaś z Karty informacyjnej przedsięwzięcia (str. 14) oraz z jej uzupełnień nie wynika, że realizacja przedsięwzięcia może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 63 ust. 3 pkt 2).
Obszerne uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że nie znajdując podstawy do przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko organ oceniał wszystkie elementy, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ustawy środowiskowej, tj.:
1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:
a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie,
b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,
c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi,
d) emisji i występowania innych uciążliwości,
e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu,
f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie,
g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji;
2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:
a) obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek,
b) obszary wybrzeży i środowisko morskie,
c) obszary górskie lub leśne,
d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,
e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody,
f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia,
g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,
h) gęstość zaludnienia,
i) obszary przylegające do jezior,
j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej,
k) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe;
3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z:
a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,
b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,
c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania,
z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania,
d) prawdopodobieństwa oddziaływania,
e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania,
f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,
g) możliwości ograniczenia oddziaływania.
Uwzględniając powyższe kryteria i dokonując ich szczegółowej analizy
w oparciu o złożoną przez wnioskodawcę KIP oraz jednoznaczne stanowisko organów opiniujących, organ był uprawniony do przyjęcia, że w okolicznościach sprawy nie było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z dokumentacji sprawy wynika bowiem, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, w tym na zdrowie i życie ludzi.
Prawidłowo organ drugiej, jak i wcześniej pierwszej instancji oraz RDOŚ
w postanowieniu z 17 września 2024 r. oceniły, że realizacji inwestycji nie stoi na przeszkodzie fakt położenia na terenie Suchedniowsko-Oblęgorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w otulinie Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego. Uchwała Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego Nr XLIX/880/14 z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie Suchedniowsko-Oblęgorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz.Woj.Święt. z 2014 r. poz. 3154) w § 4 ust. 1 w zw.
z § 4 ust. 2 pkt 3 przewiduje wprawdzie szereg zakazów, jednak nie dotyczą one realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których procedura dotycząca oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu.
Jeśli zaś chodzi o zakazy zamieszczone w § 5 uchwały Nr XLIX/872/14 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie utworzenia Suchedniowsko - Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego (Święt. z 2014 r. poz. 3147; zm.: Święt. z 2017 r. poz. 4130), dotyczą one tylko terenu Parku, a nie jego otuliny.
Skoro zatem ocena oddziaływania na środowisko nie została przeprowadzona, organ II instancji - zgodnie z art. 84 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej - w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Co do sformułowanego w skardze twierdzenia, że planowana inwestycja
w postaci wybudowania 39 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz
z garażami i budynkami gospodarczymi nieprzeznaczonymi do produkcji rolnej nie może ulec realizacji na działce użytkowanej rolniczo, należy podkreślić, że na tym etapie procesu inwestycyjnego nie przesądza się kwestii związanych z budową inwestycji, które są rozstrzygane w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, prowadzonym przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.
W postępowaniu mającym na celu wydanie decyzji środowiskowej rolą organów jest określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia zaproponowanego przez wnioskodawcę i ocena, czy na danym terenie – z punktu widzenia standardów środowiska – można wnioskowaną inwestycję lokować, a jeśli tak, pod jakimi warunkami.
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.