II SA/Ke 260/23

II SA/Ke 260/23 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2023-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek
Renata Detka /sprawozdawca/
Sylwester Miziołek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 615
art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 17b ust. 1 i 2, art. 16a,
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
Dz.U. 2020 poz 1341
art. 21
Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 maja 2023 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2023 r., [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 16 lutego 2023 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z 4 listopada 2022 r., którą odmówiono M. B. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na siostrę G. B..
W uzasadnieniu SKO wskazało, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący zarzucił naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że strona czerpie korzyści z prowadzonego gospodarstwa rolnego.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO wskazało na art. 17 ust. 1 i 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych i podniosło, że w dniu 4 października 2022 r. M. B., zwany dalej skarżącym, wystąpił do organu I instancji o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad siostrą, która jest panną nieposiadającą dzieci. Do wniosku załączone zostało orzeczenie z 5 listopada 1987 r., z którego wynika, że G. B. została zaliczona do pierwszej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia. W orzeczeniu wskazano, że inwalidztwo powstało przed 16 rokiem życia.
Wskazując na art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a ustawy Kolegium podniosło, że matka osoby wymagającej opieki – M. B. – jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, co wynika z wypisu z treści orzeczenia Lekarza Rzeczoznawcy KRUS z 25 sierpnia 2021 r.
Zachodzą zatem przesłanki do uznania, że ciążący na M. B. obowiązek alimentacyjny względem córki przeszedł na wnioskodawcę, jako brata, następnego w kolejności.
Organ wskazał, że bezspornym jest, iż skarżący w części III wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oświadczył, pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, że zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego i wykonywania pracy w nim od 29 września 2022r.
Organ I instancji ustalił, że skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego
o powierzchni 3,88 ha fizycznych, czyli 5,0755 ha przeliczeniowych. Z zaświadczenia wydanego przez ARiMR z 14 października 2022 r. wynika, że otrzymał płatności
w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021 r. oraz, że na 2022 r. również złożył wniosek o przyznanie płatności.
Z nowego zaświadczenia ARiMR z 14 lutego 2023 r. wynika, że skarżący jest zarejestrowany w systemie informatycznym ARiMR jako producent rolny. Strona otrzymała również płatności za 2022 r.
Wskazując na art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach
w ramach systemów wsparcia bezpośredniego SKO podniosło, że dopłaty nie są przewidziane dla właścicieli bądź współwłaścicieli, którzy dysponują jedynie tytułem własności i nie zajmują się produkcją rolną. Istotą płatności obszarowych jest to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście uprawia grunty rolne, tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać i swobodnie dokonuje zabiegów agrotechnicznych, zbiera plony oraz utrzymuje grunty zgodnie z normami i wymogami. Płatności przysługują faktycznemu użytkownikowi, który wykonuje wszelkie czynności niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa. Mogą nimi być działania organizacyjne, kierownicze, jak i osobiste zaangażowanie w bezpośrednim wykonywaniu pracy fizycznej w gospodarstwie. Potwierdzenie działalności rolniczej nie musi polegać tylko na własnoręcznym prowadzeniu prac polowych, ale obejmuje również swobodne decydowanie o tym, jakie rośliny uprawiać, jakich należy dokonywać zabiegów agrotechnicznych, czy zbierać plony samodzielnie lub przy udziale innych osób.
Skoro zatem strona odwołująca ubiega się o ww. pomoc i ją otrzymuje, to jest czynnym zawodowo rolnikiem. W ocenie SKO oświadczenia odwołującego się
w zakresie rezygnacji z pracy w gospodarstwie rolnym nie mogą być odmienne
w zależności od okoliczności i świadczeń, o które w danym momencie się ubiega. Rezygnacja z pracy w gospodarstwie rolnym powinna być faktyczna i formalna.
A zatem strona nie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w nim, a tym samym nie została spełniona przesłanka z art. 17b ust. 1 i 2 ustawy.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze M. B. zarzucił decyzji z 16 lutego 2023 r. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącego w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie
w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji;
Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania,
a także zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący wskazał na treść art. 17 ust. 1 ustawy
o świadczeniach rodzinnych i związane z tym przepisem orzecznictwo oraz podniósł, że złożył oświadczenie o zaprzestaniu pracy w gospodarstwie rolnym, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Organy nie kwestionowały złożonego oświadczenia, natomiast nie przedstawiły żadnego dowodu obalającego jego prawdziwość, tj. by skarżący faktycznie prowadził gospodarstwo rolne.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożony został
w skardze, zaś organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez organy administracji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615 ze zm.), zwanej dalej ustawą.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem
o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Stosownie do art. 17b ust. 1 ustawy w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio:
1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego;
2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym.
Jak stanowi art. 17b ust. 2 ustawy, zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.
W stanie sprawy nie ma wątpliwości co do tego, że skarżący – co do zasady – spełnia wymogi określone w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Opiekuje się bowiem niepełnosprawną siostrą, wobec której ciąży na nim obowiązek alimentacyjny, gdyż matka niepełnosprawnej, uprawniona do świadczenia w pierwszym rzędzie z mocy art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy, legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do odpowiedzi na pytanie, czy organy administracji miały podstawy do przyjęcia, że skarżący nie zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego w celu sprawowania opieki nad siostrą, skoro złożył oświadczenie, o jakim mowa w art. 17b ust. 2 ustawy.
Pokreślić należy, że przewidziana w powyższym przepisie forma dowodzenia podstawowej przesłanki przyznania świadczenia została wprowadzona z uwagi na specyficzny charakter pracy rolnika. Z oczywistych względów nie ma w tym przypadku innych dokumentów wskazujących na rezygnację z aktywności zawodowej, tak jak w przypadku osób rezygnujących zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Ułatwienie dowodowe nie oznacza jednak, że oświadczenie rolnika nie podlega weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Takie założenie byłoby sprzeczne z podstawowym obowiązkiem ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym (zasada prawdy obiektywnej). Nie przeczy temu również fakt, że oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej (por. wyroki WSA: w L. z 5 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 614/21; w K. z 7 lutego 2022, sygn. akt III SA/Kr 1600/21; dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).
W niniejszej sprawie Kolegium oparło swoje ustalenia na zaświadczeniach:
- z 11 października 2022 r. wydanego z up. Wójta Gminy B.,
- z 12 października 2022 r. wydanego z up. Burmistrza [...] i G. K. Wielka
oraz na pismach informacyjnych:
- z 14 października 2022 r. Kierownika Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Biura Powiatowego w K. W.,
- z 11 października 2022 r. podpisanego z up. Wójta Gminy B..
Z dokumentów tych wynika, że skarżący jest płatnikiem podatku rolnego
z gospodarstwa rolnego o łącznej pow. 3,88 ha. W 2021 r. pobrał dopłaty unijne
w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Ponadto w okresie od 1 lutego do 31 sierpnia 2022 r. składał w Urzędzie Gminy w B. wniosek o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej.
Już po wniesieniu przez skarżącego odwołania, w odpowiedzi na pismo SKO
w K., Świętokrzyski Oddział Regionalny ARiMR pismem z 14 lutego 2023 r. poinformował, że skarżący na dzień 9 lutego 2023 r. jest zarejestrowany w systemie informatycznym Agencji jako producent rolny. W ramach kampanii na 2022 r. złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatności takie są wypłacane w terminie od 17 października w postaci zaliczek,
a następnie końcowych, tj. od 1 grudnia do 31 czerwca 2023 r. Kwota [...]zł została zrealizowana 25 października 2022 r., płatność końcowa w kwocie [...]zł - 30 stycznia 2023 r.
Zdaniem Sądu, sam fakt złożenia przez skarżącego wniosków o przyznanie płatności na 2022 r. nie ma znaczenia przesądzającego dla oceny prawidłowości poczynionego przez SKO ustalenia, że skarżący nie zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy, co stanowi przeszkodę w przyznaniu mu świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1775), obowiązującej na dzień wydania decyzji, wniosek
o przyznanie płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Wniosek o płatności na
2022 r. skarżący złożył zatem jeszcze przed dniem złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. przed 29 września 2022 r., w którym zawarł oświadczenie, że z tym właśnie dniem zaprzestał również prowadzenia gospodarstwa rolnego.
Tym samym, na tej tylko podstawie nie można stwierdzić, że oświadczenie skarżącego nie pokrywa się z rzeczywistością.
Podobnie rzecz się ma z dostrzeżoną przez organ odwoławczy okolicznością złożenia wniosku o zwrot podatku akcyzowego, zawartego w cenie oleju napędowego, wykorzystywanego do produkcji rolnej. W aktach sprawy znajduje się informacja o złożeniu przez skarżącego takiego wniosku w okresie od 1 lutego do 31 sierpnia 2022 r. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej (Dz. U. z 2022 r., poz. 846 ze zm.), wniosek o zwrot podatku składa się w terminach od dnia 1 lutego do ostatniego dnia lutego i od dnia 1 sierpnia do dnia 31 sierpnia danego roku. Złożenie przez skarżącego takiego wniosku w ww. terminie nie oznacza więc automatycznie, że na dzień 29 września 2022 r. skarżący prowadził gospodarstwo rolne, jak zdaje się przyjmować organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Kluczową w sprawie jest natomiast informacja wynikająca z pisma ARiMR
z 14 lutego 2023 r., która jednoznacznie wskazuje, że na dzień 9 lutego 2023 r. skarżący zarejestrowany był jako producent rolny, a ponadto po zadeklarowanym dniu zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego (tj. po 29 września 2022 r.) pobrał płatności unijne za rok 2022. Okoliczność ta przesądza o prawidłowości dokonanej przez organ II instancji oceny, że nie spełniona została przesłanka z art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż nie można przyjąć, aby w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji skarżący zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego.
Krajowy system ewidencji producentów rolnych prowadzony jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 885). Ewidencja producentów, o jakiej mowa w art. 7 tej ustawy, obejmuje m.in. producentów rolnych tj. osoby fizyczne (osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej), będące rolnikiem
w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) [...] z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiającego przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylającego rozporządzenia (UE) nr [...] i (UE) nr [...] (Dz. U. UE. L. z 2021 r. Nr 435, str. 1 z późn. zm.). Zgodnie z tym ostatnim przepisem, bycie rolnikiem związane jest bezpośrednio z prowadzeniem działalności rolniczej.
Wpis do ewidencji producentów rolnych (czyli rolników) jest jednym z warunków przyznania rolnikowi płatności obszarowych, gdyż prawne przesłanki pobierania płatności z ARiMR są ściśle powiązane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1775 z późn. zm.), płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystywany do ubiegania się o te płatności (pkt 1), oraz łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha (pkt 2).
W ocenie Sądu, dopóki rolnik figuruje w ewidencji krajowych producentów rolnych, dopóty nie można stwierdzić, że zaprzestał on prowadzenia gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy. Wpis do ewidencji oznacza bowiem stałą gotowość do ubiegania się o płatności bezpośrednie, które może uzyskać rolnik prowadzący gospodarstwo rolne.
Sąd stoi na stanowisku, że zaprzestanie prowadzenia przez rolnika gospodarstwa rolnego, o jakim mowa w art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy, nie polega tylko na faktycznym zaniechaniu wykonywania przez rolnika pewnych czynności, jak np. zaprzestanie osobistej uprawy, zbierania plonów, czy uzyskiwania zysków
z gospodarstwa, w tym zaprzestanie składania wniosków o dopłaty unijne. Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego wymaga poza tym przedsięwzięcia szeregu czynności prawnych, powiązanych integralnie ze statusem rolnika
i prowadzeniem przez niego działalności rolniczej, takich jak np. złożenie wniosku
o usunięcie wpisu z ewidencji producentów rolnych, który pozwala danemu producentowi (rolnikowi) na korzystanie z systemów wsparcia bezpośredniego, a więc prowadzenie gospodarstwa rolnego. Figurowanie w ewidencji producentów rolnych jest więc jednym z elementów koniecznych do przyjęcia, że mamy do czynienia z rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne, co ma miejsce w kontrolowanej sprawie.
Na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy skarżący był więc formalnie rolnikiem i organ nie miał podstaw do przyjęcia, że zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego w związku z opieką nad siostrą, co uzasadniało wydanie decyzji o odmowie przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 11 grudnia 2012 r., sygn. I OPS 5/12, wyjaśnił, że prowadzenie gospodarstwa rolnego oznacza stałą i osobistą działalność rolnika, mającą charakter zarówno wykonywania pracy lub innych zwykłych czynności wiążących się z tym prowadzeniem, jak i zarządzanie gospodarstwem. W stanie faktycznym sprawy mamy do czynienia z tą ostatnią formą aktywności związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, gdyż zarządzanie gospodarstwem przez skarżącego nadal jest możliwe dzięki wpisowi do krajowej ewidencji producentów i nie musi polegać na wykonywaniu przez niego osobiście prac w gospodarstwie. Jest to twierdzenie tym bardziej zasadne, że – jak wynika z pisma M. B. z 17 października 2022 r. (k. 25 akt administracyjnych) - gospodarstwo rolne należące do skarżącego uprawniane jest faktycznie przez L. B. (żonę skarżącego) oraz przez P. N. i R. B., z którymi zawarł jedynie ustne umowy. Jak powiedziano już wyżej, zarządzanie gospodarstwem rolnym umożliwia skarżącemu wpis do ewidencji producentów rolnych. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że już po złożeniu oświadczenia o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego skarżący pobrał płatności bezpośrednie za rok 2022 w łącznej kwocie [...]zł, które przysługują rolnikom prowadzącym gospodarstwo rolne.
Z podniesionych wyżej względów, Kolegium prawidłowo odmówiło skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na niespełnienie przesłanki – zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą podstawy uzasadniające jej uchylenie.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.