II SA/Po 3158/01

II SA/Po 3158/01 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2004-04-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-08-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jolanta Szaniecka /przewodniczący/
Karol Pawlicki
Stanisław Małek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
609  Gospodarka wodna, w tym ochrona wód, budownictwo wodne, melioracje, zaopatrzenie w wodę
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Stanisław Małek /spr./ Asesor sąd. Karol Pawlicki Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Gminy C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego; uchyla zaskarżoną decyzję /-/ K.Pawlicki /-/ J.Szaniecka /-/ St.Małek
Uzasadnienie
Starosta P. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 20 i art. 82 ustawy Prawo wodne (Dz.U. z 1974 r. Nr 38 poz. 230 ze zm.) orzekł o odmowie udzielenia Urzędowi Gminy C. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie zbiornika małej retencji wodnej "M." w C., przedstawiając następującą argumentację.
Wójt Gminy C. wniósł [...] marca 2000 r. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie zbiornika małej retencji wodnej "M." w C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...]r. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Nadleśnictwo C., na terenie którego miałby znajdować się planowany zbiornik w piśmie z [...] stycznia 2001 r. odmówiło wyrażenia zgody na udostępnienie tego terenu pod inwestycję. Stwierdzono także, iż realizacja inwestycji spowoduje podtopienie przyległych gruntów i niektórych gatunków drzew. Nadleśnictwo nie wyraziło także zgody na powstanie infrastruktury turystyczno-wypoczynkowej.
Gmina nie przedstawiła też wymaganej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko (rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska - § 2 pkt 8e Dz.U. Nr 93 poz. 589).
Według wskazanych przepisów każdy zbiornik wodny i każdą zaporę wodną na obszarach lasów uznaje się za inwestycję mogącą pogorszyć stan środowiska.
Urząd Gminy winien także przedstawić bilans wodny zlewni rowu "K", na którym miałby być zlokalizowany zbiornik.
Z tych powodów Starosta orzekł o nie udzieleniu Urzędowi Gminy pozwolenia wodnoprawnego.
Odwołanie wniósł Urząd Gminy C., domagając się uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podkreślono, że zbiornik będzie pełnił funkcję retencyjną, co nie wyklucza, iż w przyszłości będzie służył jako zbiornik przeciwpożarowy, bądź pełnił będzie funkcję rekreacji biernej.
Odnosząc się do wymaganych przez Starostę opracowań ekspertyz, czy oceny oddziaływania na środowisko, Gmina stwierdziła, iż nie była obowiązana do ich przedstawienia skoro zamierzona budowa jest jedynie modernizacją lub rozbudową istniejącego już zbiornika. W każdym razie Gmina oczekuje sprecyzowania przez Starostę niezbędnego zakresu wymaganych opracowań, przy uwzględnieniu przedłożonego operatu wodnoprawnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zaskarżoną decyzją na podstawie przepisu art. 138 § 1 kpa w związku z art. 20 ust. 2 i art. 32 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne z 24 października 1974 r. (Dz.U. Nr 38 poz. 26 z 1980 r.) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy podzielił argumentację Starosty, iż planowany zbiornik w świetle stanowiska Nadleśnictwa może spowodować zmiany w poziomie wód gruntowych, a w konsekwencji wpłynie negatywnie na drzewostan leśny. Wskazano także, iż według projektu zbiornik ma mieć wyłącznie charakter retencyjny, a tymczasem planowane drogi i miejsca parkingowe dla pojazdów świadczą o innym przeznaczeniu zbiornika. Gmina nie przedłożyła też wymaganych ekspertyz na podstawie, których można było określić w pozwoleniu wodnoprawnym dodatkowe obowiązki gwarantujące ochronę interesów innych podmiotów.
Urząd Gminy wniósł skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzucono naruszenie przepisu art. 10 § 1 kpa oraz przepisu art. 37 pkt 1 ustawy Prawo wodne przez to, że we wznowionym postępowaniu nie przeprowadzono rozprawy wodnoprawnej. Nie zawiadomiono też o toczącym się postępowaniu Regionalnej Dyrekcji Gospodarki Wodnej, jako strony tego postępowania.
Skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu. Wyjaśniono dodatkowo, że aktem notarialnym z [...] czerwca 2001 r. Gmina przejęła działkę, na której ma być zlokalizowany zbiornik wodny.
Podkreślono, iż planowana budowa nie jest nową inwestycją, której skutkiem byłaby zmiana, czy wyłączenie gruntów leśnych z produkcji. Inwestycja polegać będzie bowiem jedynie na gruntownej modernizacji istniejącego zaewidencjonowanego w rejestrach gruntów zbiornika.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Starosty z [...]r. o nie udzieleniu Gminie C. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie zbiornika małej retencji.
Przedstawione przez organ odwoławczy akta sprawy nie są kompletne. Nie zawierają nawet żądania zainteresowanej strony o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie zbiornika małej retencji wodnej (art. 20 ust. 1 ustawy Prawo wodne Dz.U. z 1974 r. Nr 38 poz. 230 ze zm.).
Z akt sprawy wynika, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie poprzedzone było wcześniejszymi decyzjami wydanymi w rozpatrywanej sprawie.
W tym zakresie organ odwoławczy przedstawił jedynie na żądanie Sądu odpis swojej decyzji z [...]r. Na mocy tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty P. z [...]r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.
Z treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego oraz z akt niniejszej sprawy wynika, iż Urząd Gminy C. wniósł [...] marca 2000 r. żądanie wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie zbiornika małej retencji wodnej zlokalizowanego na rowie "K" w miejscowości M. Starosta P. decyzją z [...]r., uwzględniając operat wodnoprawny, udzielił Gminie C. pozwolenia wodnoprawnego na okres do [...] maja 2002 r.
Postępowanie w powyższej sprawie, na wniosek A.K., zostało wznowione i w wyniku tego wznowienia Starosta decyzją z [...]r. uchylił swoją decyzję z [...]r.
Organ odwoławczy nie przedstawił całości akt sprawy, a w szczególności akt poprzedzających wydanie zaskarżonych decyzji.
Powyższe uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzje bowiem, od których stronom nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie administracyjnym lub w ustawach szczególnych (art. 16 § 1 kpa).
Jeżeli w sprawie Starosta wydał [...]r. ostateczną decyzję udzielającą Gminie C. pozwolenia wodnoprawnego na budowę przedmiotowego zbiornika, to jej uchylenie mogło nastąpić tylko w trybie, o którym mowa w art. 16 § 1 kpa. Tymczasem z decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, czy jest to decyzja wydana na podstawie nowego wniosku zainteresowanej strony o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, co jego merytoryczne załatwienie byłoby niedopuszczalne z uwagi na treść przepisu art. 156 § 1 pkt 3 kpa, czy też jest to decyzja wydana w toku wznowienia postępowania. Wówczas jednak podstawę wydania decyzji stanowi przepis art. 151 kpa, który precyzuje między innymi warunki uchylenia decyzji dotychczasowej.
Strona skarżąca słusznie zwraca uwagę, iż stosownie do przepisu art. 37 pkt 1 ustawy Prawo wodne organ administracji zarządza rozprawę wodnoprawną.
Z akt niniejszej sprawy nie wynika, iż rozprawa taka została przeprowadzona.
Przepis art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001 r. Nr 62 poz. 627) stanowi, iż sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymaga planowane zamierzenie inwestycyjne mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Podobne rozwiązanie zawierał przepis art. 22 i art. 70 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. z 1994 r. Nr 49 poz. 196 ze zm.). Wyjaśnienia wymagało zatem, czy przedmiotowa budowa jest zaliczona do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, a w konsekwencji czy istniał obowiązek przedstawienia raportu, o którym wyżej mowa w świetle rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 14 lipca 1998 r. (Dz.U. Nr 93 poz. 589), a od 13 listopada 2002 r. rozporządzenia Rady Ministrów z 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko Dz.U. Nr 179 poz. 1490).
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę stwierdził, iż nie naruszył postanowień przepisu art. 10 § 1 kpa. Tymczasem z przesłanych akt sprawy nie wynika, aby zainteresowanej stronie umożliwiono wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów. Brak jest również adnotacji o przyczynach odstąpienia od zasady określonej w powyższym przepisie.
W świetle powyższych okoliczności zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy w oparciu o kompletne akta sprawy winien odnieść się do zarzutów wniesionego odwołania i dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/ K.Pawlicki /-/ J.Szaniecka /-/ St.Małek
MK