II SA/KE 257/25

II SA/Ke 257/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-10-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Krzysztof Armański /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135, art. 200 w zw. z art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, 77 § 1 i 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 51 ust. 7, art. 28 ust. 1 , art. 3 pkt 7a , art. 51 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Asesor WSA Andrzej Mącznik, protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] oraz Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 19 marca 2025 r. znak: WOA.7721.24.2025 w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z 19 marca 2025 r. znak: WOA.7721.24.2025 Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach (dalej "ŚWINB"), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. D oraz odrębnego odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. C od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce (dalej "PINB") z 23 stycznia 2025r. znak: PINB-SO.5160.39.2023.VI, nakładającej na Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. D obowiązek wykonania w terminie do dnia 30 kwietnia 2025 r. następujących czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych, polegających na wyznaczeniu dodatkowych stanowisk postojowych na parkingu zlokalizowanym na działce nr ewid. A w obrębie [...] przy ul. D, do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami § 19 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.):
zamontować wzdłuż południowej granicy nieruchomości nr ewid. A, obręb [...], metalowe lub betonowe ograniczniki parkowania o wysokości minimum 0,50 m, w rozstawie maksimum 1,50 m, trwale zakotwione w gruncie w linii wyznaczonej w odległości 6,00 m od granicy działki nr ewid. B w obrębie [...] przy ul. D,
usunąć w sposób trwały poziome linie wykonane na utwardzonym terenie kostką betonową, sugerujące utworzenie dodatkowych miejsc postojowych, znajdujące się w środkowo - zachodniej części działki nr ewid. A w obrębie [...], tj. cztery miejsca postojowe na kostce betonowej koloru czerwonego oraz znajdujące się w środkowej części działki nr ewid. A, tj. cztery miejsca postojowe na kostce betonowej koloru szarego oraz trzy miejsca postojowe na kostce betonowej koloru czerwonego, zlokalizowane przy altanie śmietnikowej,
- uchylił zaskarżoną decyzję w części nakładającej obowiązek wykonania czynności i robót budowlanych określonych w punkcie 2 i w tym zakresie nałożył obowiązek wykonania czynności i robót budowlanych określonych w punkcie 2 w brzmieniu: usunąć dodatkowe miejsca postojowe, znajdujące się w środkowo-zachodniej części działki nr ewid. A w obrębie [...], to jest cztery miejsca postojowe na kostce betonowej koloru czerwonego oraz trzy miejsca postojowe na kostce betonowej koloru czerwonego, zlokalizowane przy altanie śmietnikowej, poprzez rozebranie kostki betonowej i podbudowy pod kostką i przywrócenie w tych miejscach nieutwardzonego gruntu,
- oraz uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej termin wykonania obowiązków do 30 kwietnia 2025 r., wyznaczając nowy termin – do 31 lipca 2025 r.,
- w pozostałej części utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję.
ŚWINB, opisując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy wskazał, że:
- decyzją z 22 października 2004 r. Prezydent Miasta Kielce ustalił na wniosek inwestora warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu hotelowo-handlowo-usługowego przeznaczonego do prowadzenia działalności usługowej w zakresie usług: hotelowych, handlu detalicznego, gastronomii, sportu, rekreacji, medycznych i biurowych, wraz z urządzeniami techniczno-budowlanymi i stacji transformatorowej na działkach nr [...];
- decyzją z 28 lipca 2005 r. Prezydent Miasta Kielce zmienił na wniosek inwestora, za zgodą stron ww. decyzję w części dotyczącej rozszerzenia zamierzenia inwestycyjnego o funkcję mieszkalną;
- decyzją z 21 grudnia 2004 r. Prezydent Miasta Kielce zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę obejmującego budynek nr 1 centrum handlowo-usługowo-biurowego z wewnętrznymi instalacjami, a także drogi wewnętrzne i parking na 60 miejsc postojowych na terenie działek nr ewid [...] – co stanowiło I etap projektowanej inwestycji, obejmujący obecnie istniejący budynek przy ul. D;
- w wyniku kolejnego wniosku inwestora Prezydent Miasta Kielce decyzją z 20 lutego 2006 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego zespół budynków handlowo-usługowo-mieszkalnych o 55 lokalach mieszkalnych z garażem podziemnym na 35 stanowisk postojowych wraz z budową wewnętrznych instalacji, z określeniem, że budynek stanowić będzie część kompleksu hotelowo-handlowo-usługowo-mieszkalnego na terenie działek nr ewid. [...] – co stanowiło II etap projektowanej inwestycji, obejmujący obecnie istniejący budynek przy ul. D;
- decyzją z 11 stycznia 2008 r. Prezydent Miasta Kielce zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego, stanowiącego trzeci etap inwestycji w kompleksie hotelowo-handlowo-usługowym – co stanowiło III etap projektowanej inwestycji, obejmujący obecnie istniejący budynek przy ul. D;
- w wyniku interwencji Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. D przedstawiciele PINB przeprowadzili 28 grudnia 2023 r. oględziny, ustalając że na działce nr ewid. A przy ul. D znajduje się parking dla samochodów osobowych należący do Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. D, zawierający 82 wyznaczone białymi liniami stanowiska postojowe o zróżnicowanych wymiarach, szerokość poszczególnych stanowisk postojowych wynosi od 2,30 do 3,00 m, natomiast długość wynosi od 4,45 do 5,10 m; odległość stanowisk postojowych od okien w ścianie północnej budynku mieszkalno-usługowego przy ul. C wynosi około 2,50 m, odległość stanowisk postojowych od okien w ścianie wschodniej budynku mieszkalno-usługowego przy ul. D wynosi około 11 m, odległość stanowisk postojowych od okien w ścianie południowej budynku usługowo-handlowego przy ul. D wynosi około 3,50 m;
- pismem z 8 stycznia 2024 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. C wystąpiła do PINB, wnosząc uwagi do oględzin i wskazując, że rozbudowa parkingu wymagała pozwolenia na budowę, a obowiązujący plan zagospodarowania nie przewiduje na przedmiotowym terenie samodzielnie funkcjonujących parkingów.
ŚWINB, uwzględniając powyższe, wskazał że inwestycja obejmująca wszystkie ww. trzy budynki zaprojektowana została na działkach nr ewid. F, B, G i części H należących do tego samego inwestora, przy czym budynek przy ul. D zaprojektowany został i wybudowany w taki sposób, że północna ściana tego budynku zawierająca okna i wejście do budynku usytuowana jest w granicy z działką sąsiednią, która na etapie wydawania pozwoleń posiadała nr G. W okresie późniejszym budynki stały się własnością poszczególnych wspólnot mieszkaniowych, a działka nr G została podzielona tak, że z budynkiem przy ul. C graniczy obecnie działka nr ewid. A, na której znajduje się parking – przy czym działka nr ewid. A i znajdujący się na niej parking stanowi obecnie własność Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. D.
W piśmie z 24 stycznia 2024 r., skierowanym do PINB, Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. D wskazała, że projekt budowlany jej budynku został zrealizowany w oparciu o warunki zabudowy z 2004 r., a parking i cała powierzchnia utwardzona wykonana została w 2006 r. – zgodnie z projektem. Działka A zakwalifikowana jest jako tereny komunikacyjne i została już na etapie budowy utwardzona, także w części przylegającej do budynku przy ul. C. Wyjaśniono również kwestie dotyczące elastycznych słupków blokujących oraz zmiany lokalizacji altany śmietnikowej.
Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. C wystąpiła do PINB pismem z 27 marca 2024 r., przesyłając w załączeniu postanowienie Prezydenta Miasta Kielce z 26 lutego 2024 r., którym organ odmówił wszczęcia postępowania na jej wniosek w sprawie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działki nr ewid. A oraz jej przyległych, wchodzących w skład ww. kompleksu.
Decyzją z 10 kwietnia 2024 r. PINB, po rozpatrzeniu sprawy rozbudowy parkingu dla samochodów osobowych zlokalizowanego na działce nr ewid. A w obrębie [...] przy ul. D, nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. D likwidację w terminie do dnia 28 czerwca 2024r. wykonanych dodatkowych stanowisk postojowych na parkingu zlokalizowanym na działce nr ewid. A w obrębie [...] przy ul. D.
Decyzją z 10 czerwca 2024 r. ŚWINB, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. C, uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W piśmie z 8 sierpnia 2024 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. D poinformowała PINB, że na działce nr ewid. A przywrócono liczbę miejsc parkingowych do liczby 58 sztuk, spełniających przepisy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie odległości do budynków sąsiednich.
W dniu 27 sierpnia 2024 r. przedstawiciele PINB przeprowadzili oględziny na działce nr ewid. A przy ul. D, ustalając że miejsca parkingowe, zlokalizowane wzdłuż ściany północnej budynku przy ul. C oraz znajdujące się w środkowej części działki nr ewid. A, zostały przez Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul. D wraz z numerami przemalowane na kolor szary. Przedstawiciel tej Wspólnoty oświadczył do protokołu, że zostaną zdemontowane gumowe odboje, umiejscowione przy ścianie budynku przy ul. C oraz zostaną wykonane dodatkowe linie na wykonanych miejscach postojowych niespełniających warunków technicznych co do wielkości. Z kolei białe linie zostały przemalowane na kolor szary, ponieważ próba ich wytarcia okazała się nieskuteczna ze względów technologicznych. Zarządca nieruchomości przy ul. C oświadczyła, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. C wnioskuje, aby Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. D trwale zabezpieczyła teren wzdłuż ściany budynku przy ul. C przed parkowaniem tam aut oraz zlikwidowała szare linie sugerujące wyznaczenie miejsc postojowych.
Pismem z 6 września 2024 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. C poinformowała PINB, że pomimo przemalowania ww. linii, auta nadal parkują na zamalowanych miejscach postojowych. Ponadto, poprzez wybrukowanie działki, zmieniono pierwotny współczynnik powierzchni biologicznie czynnej, co narusza obowiązujące przepisy.
W piśmie z 30 października 2024 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. D podtrzymała swoje stanowisko, że zamalowanie kolorem szarym białych linii spowodowało przywrócenie liczby miejsc parkingowych na działce nr ewid. A do ilości 58 sztuk, powołując się na przepis § 85 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych.
Mając na uwadze powyższe PINB, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 752 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", decyzją z 23 stycznia 2025 r. nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. D obowiązek wykonania wyszczególnionych (jak na wstępie) czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych, polegających na wyznaczeniu dodatkowych stanowisk postojowych na parkingu zlokalizowanym na działce nr ewid. A do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami.
ŚWINB, uzasadniając wydanie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. przytoczonej na wstępie decyzji 19 marca 2025 r. (w części reformatoryjnej), wskazał że PINB w pkt 2 ww. decyzji nałożył obowiązek polegający na tym, aby usunąć w sposób trwały poziome linie wykonane na utwardzonym terenie kostką betonową – sugerujące utworzenie dodatkowych miejsc postojowych, znajdujące się w środkowo-zachodniej części działki nr ewid. A w obrębie [...], tj. cztery miejsca postojowe na kostce betonowej koloru czerwonego oraz znajdujące się w środkowej części działki nr ewid. A cztery miejsca postojowe na kostce betonowej koloru szarego oraz trzy miejsca postojowe na kostce betonowej koloru czerwonego, zlokalizowane przy altanie śmietnikowej. W rezultacie, organ I instancji przewidział w tej części likwidację w sumie 11 miejsc postojowych, ograniczając ich ilość do 56. W tym zakresie organ odwoławczy stwierdził, że na takich nieoznakowanych, ale utwardzonych, miejscach postojowych także mogłoby odbywać się parkowanie pojazdów – czemu należy przeciwdziałać. W tym zakresie, właściwym sposobem jest – zdaniem ŚWINB – usunięcie z likwidowanych miejsc postojowych kostki i podbudowy pod kostką i przywrócenie w tych miejscach nieutwardzonego gruntu. Zaznaczono zarazem, że wystarczające będzie usunięcie 7 miejsc postojowych i tym samym uzyskanie 60 miejsc postojowych – tak jak przewidywała to decyzja o pozwoleniu na budowę i zarazem jest to największa ilość, przy której odległość parkingu do granicy może wynosić tylko 6 m. Ze względu na upływ czasu w toku postępowania odwoławczego wyznaczono również nowy termin na wykonanie wszystkich nałożonych decyzją obowiązków – do 31 lipca 2025 r.
W pozostałym zakresie organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, przytoczył art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 7, art. 3 pkt 6, art. 3 pkt 7a ustawy, stwierdzając że PINB zasadnie uznał, że wykonane w 2023 r. roboty budowlane zwiększające ilość stanowisk postojowych na parkingu stanowiły przebudowę parkingu. Przebudowa istniejącego parkingu do postaci parkingu zawierającego 83 stanowiska postojowe wymagała jednak uzyskania przed rozpoczęciem budowy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, przy czym przebudowa należy do robót budowlanych zdefiniowanych w art. 3 pkt 7a ustawy i są to roboty budowlane odrębne od budowy, zdefiniowanej w przepisie art. 3 pkt 6 ustawy. W związku z tym do przypadku samowolnej przebudowy parkingu zastosowanie znajdują przepisy art. 50 i 51 ustawy, które organ I instancji zasadnie zastosował. W przedmiotowym przypadku na działce nr ewid. A istniał już parking wybudowany na podstawie ww. decyzji z 21 grudnia 2004 r. – przy czym w rozstrzygnięciu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę określono, że zezwolenie obejmuje parking na 60 stanowisk postojowych. Natomiast w wyniku robót wykonanych w 2023 r. na parkingu zlokalizowanym pomiędzy budynkiem D a budynkiem C pojawiły się 83 stanowiska postojowe wyznaczone białą farbą, w tym na parkingu dostępnym po przejechaniu szlabanu istniało 68 stanowisk postojowych, z czego 15 stanowisk postojowych usytuowanych było w pobliżu południowej granicy działki A, a w północnej części parkingu istniały 53 stanowiska postojowe. Ponadto, poza parkingiem dostępnym po przejechaniu szlabanu, od strony wschodniej przed szlabanem, istniało 5 stanowisk postojowych, w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej, natomiast od strony zachodniej istniało 10 stanowisk postojowych dostępnych z drogi wewnętrznej na działce nr ewid. K. Wykazane w projekcie stanowiska postojowe obejmowały w swoim zakresie te stanowiska postojowe od strony zachodniej, jak i od strony wschodniej, które są poza parkingiem dostępnym po przejechaniu szlabanu. ŚWINB powołał się następnie na § 19 ust. 1 pkt 1 i § 19 ust 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022r., poz. 1225), zwane dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych", podkreślając że podczas oględzin w dniu 28 grudnia 2023 r. organ I instancji ustalił, iż odległość stanowisk postojowych od okien w ścianie północnej budynku mieszkalno-usługowego przy ul. C i zarazem od południowej granicy działki A wynosi około 2,50 m, przy czym są to między innymi okna do aneksów kuchennych w pokojach dziennych mieszkań. Tymczasem odległość ta powinna wynosić 20 m od okien i zarazem 16 m od granicy dla parkingu liczącego powyżej 60 stanowisk postojowych. Jednak w przypadku zmniejszenia ilości miejsc postojowych na parkingu do 60 odległość ta powinna wynosić 10 m od okien i 6 m od granicy. W toku postępowania dokonane zostało w 2024 r. przez właściciela parkingu zamalowanie kolorem szarym białych linii, wyznaczających te stanowiska postojowe, które zostały wykonane jako dodatkowe, w stosunku do pierwotnie istniejącego parkingu. Jednak pomimo zamalowania nadal obserwowane są przypadki parkowania samochodów na tych zamalowanych miejscach postojowych, w tym parkowania na miejscach postojowych w odległości 2,5 m od południowej granicy działki i zarazem od okien w budynku przy ul. C. W związku z tym organ odwoławczy:
- podzielił zasadność nałożonego w punkcie 1 zakwestionowanej decyzji obowiązku, polegającego na zamontowaniu wzdłuż południowej granicy nieruchomości nr ewid. A metalowych lub betonowych ograniczników parkowania o wysokości minimum 0,50 m, w rozstawie maksimum 1,50 m, trwale zakotwionych w gruncie w linii wyznaczonej w odległości 6,00 m od granicy działki nr ewid. B w obrębie [...] przy ul. D, stwierdzając że takie zabezpieczenie, w połączeniu z faktem, że za linią ograniczników przebiega ciąg komunikacyjny na parkingu, spowoduje że odległość pozostawionych miejsc postojowych od okien w budynku przy ul. C także zostanie zachowana;
- a w celu uzyskania sytuacji, w której odległość 6 m od granicy będzie wystarczająca, niezbędne jest równoczesne zmniejszenie liczby miejsc postojowych do wartości co najwyżej 60.
ŚWINB, odnosząc się do zarzutów odwołań, stwierdził że:
- parking został wybudowany na podstawie ww. decyzji z 21 grudnia 2004 r. i wykonany został w okresie do 2006 r.;
- zagrodzenie wjazdu i wykonanie szlabanu nie spowodowało efektu w postaci wybudowania parkingu i bezzasadna jest próba badania tego parkingu pod kątem ustaleń planu zagospodarowania wprowadzonego uchwałą z 2013 r.;
- odnośnie kwestii drogi nieprzelotowej organ I instancji zasadnie wskazał, że wystarczającym jest stanowisko Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach (podtrzymane przez Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej) zawarte w piśmie z 13 września 2022 r. w sprawie montażu słupków na drodze pożarowej do nieruchomości przy ul. C i 55, informujące zarządcę nieruchomości przy ul. D, że zastosowanie słupków elastycznych nie stanowi żadnego utrudnienia w przejeździe samochodów straży pożarnej, a słupki takie stosowane są powszechnie na terenie całego kraju, ponieważ stanowią doskonałe zabezpieczenie dróg pożarowych przed wjazdem samochodów osobowych, dodając, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów przeciwpożarowych;
- odnośnie altany śmietnikowej PINB zasadnie wskazał, że budowa wiaty (altany) śmietnikowej, jako obiektu małej architektury, na działce niebędącej miejscem publicznym, jest zwolniona z obowiązku zgłoszenia i uzyskania pozwolenia na budowę.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skierowała Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. D (sprawa o sygn. akt II SA/Ke 257/24), domagając się zbadania prawidłowości decyzji ŚWINB z 19 marca 2025 r. i zastosowanej interpretacji prawa. Strona zarzuciła organowi, że mija się z prawdą, sugerując że budowa parkingu nastąpiła w latach 2004-2006 na podstawie pozwolenia z 21 grudnia 2004 r. – w których to latach nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.). Ówczesny inwestor, budując cały kompleks, na terenie działki nr A przewidział plac z wyznaczonymi miejscami postojowymi dla obsługi całej inwestycji. Miejsc wyznaczonych dla wszystkich mieszkańców kompleksu było na placu 58 i miejsca te były ogólnodostępne dla wszystkich mieszkańców oraz klientów budynku usługowego wchodzącego w skład tego kompleksu, teren ten nie stanowił wydzielonej powierzchni, co definiuje pojęcie "parkingu". Natomiast parking zbudowała Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. D w ostatnich latach. § 3 pkt 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowi, że "przez parking należy rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują". Niewątpliwie Wspólnota przy ul. D wykonanymi pracami budowlanymi stworzyła wydzieloną powierzchnię terenu, zagradzając wyjazd poprzez montaż szlabanów wjazdowych oraz ograniczając wyjazd i wjazd na ten teren i montując słupki. Teren ten, po wydzieleniu pod parking, utracił status integralnej części przynależnej do całego pierwotnie zbudowanego kompleksu. Na terenie, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja obowiązują zapisy m.p.z.p. dla obszaru położonego w rejonie ul. Klonowa - uchwała nr XLIII/778/2013 Rady Miasta Kielce z dnia 11 kwietnia 2013 r. – zgodnie z którą cały teren, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy parking, posiada oznaczenie U/MW1 i nie jest przeznaczony na samodzielnie funkcjonujące "parkingi", o których mówi np. zapis dla terenu oznaczonego symbolem KS1. Dlatego też miejsca parkingowe muszą być ściśle związane z obiektami i działalnościami usytuowanymi na tym terenie - tak jak było pierwotnie. Oznacza to, że powstały parking jest samowolą budowlaną, gdyż nie jest zgodny z zapisami w m.p.z.p. dla tego terenu. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że przeprowadzony przez właściciela zakres prac budowlanych, polegający na budowie parkingu, winien być poprzedzony postępowaniem administracyjnym, zmierzającym do wydania decyzji zatwierdzającej pozwolenie na wykonanie takiego zakresu prac budowalnych z reorganizacją komunikacji dla całego kompleksu włącznie z nowym, zaopiniowanym przez odpowiednie służby, projektem zagospodarowania terenu. Pojęcie obiektu budowlanego wyjaśnione zostało w art. 3 ustawy i obejmuje ono m.in. budowlę, a więc wszystko to, co nie jest budynkiem bądź obiektem małej architektury, a jednocześnie stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Niewątpliwie, w takich właśnie kategoriach należy rozważać budowę parkingu, a nawet zwykłe utwardzenie terenu. Skarżąca podniosła, że ŚWINB w decyzji dotyczącej powstałej drogi nieprzelotowej odniósł się jedynie do pisma Komendanta Straży Pożarnej z 13 września 2022 r. Oczywiście, że zainstalowane słupki spełniają przepisy przeciwpożarowe, natomiast powstała wskutek prac budowlanych droga nieprzelotowa nie spełnia warunków technicznych takiej drogi zgodnie z ustawą. Natomiast Komendant Państwowej Straży Pożarnej nie jest władny do opiniowania warunków technicznych drogi nieprzelotowej. Pierwotny projekt zagospodarowania terenu, zatwierdzony przez Wydział Budownictwa, nie posiadał takiej drogi. Wybudowany w 2006 r. układ komunikacyjny dopuszczał swobodny wjazd i wyjazd bez konieczności zawracania czy cofania samochodem. Przeprowadzone prace budowlane doprowadziły do istotnej zmiany istniejącego układu komunikacyjnego, powstała nowa droga nieprzelotowa niezgodna z przepisami budowlanymi, powstał nowy parking i zmieniła się droga pożarowa. Przeorganizowanie ruchu kołowego poprzez ustawienie szlabanów, pozwalających na opuszczenie parkingu z działki A tylko w jedną stronę spowodowało, że zorganizowana droga komunikacyjna na działce K stała się drogą nieprzelotową (drogą ślepą) na odcinku blisko 90 mb. Takie rozwiązanie stanowi zagrożenie życia i zdrowia ludzi i jest niezgodne z projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonym ww. decyzją z 11 stycznia 2008 r. oraz warunkami technicznymi dla tego typu dróg. W tym momencie osoby wjeżdżające w tą drogę zmuszone są cofać samochodem na odcinku 90 mb – z uwagi na brak placu do zawracania na jej końcu. Powstałe wskutek przeprowadzonych prac budowlanych rozwiązanie nie spełnia żadnych warunków technicznych dla drogi. Powstała droga nieprzelotowa nie posiada na jej końcu wymaganego prawem placu do zawracania. Z kolei zmiana usytuowania altany śmietnikowej wskutek działań Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. D pozbawiła pozostałych mieszkańców bloków wchodzących w skład kompleksu możliwości korzystania z niej – pomimo, że ta Wspólnota, nabywając działkę, miała pełną świadomość obciążenia jej m.in. altaną śmietnikową, która obsługiwała wszystkie budynki ww. kompleksu. Końcowo skarżąca zauważyła że utworzone przez ww. Wspólnotę miejsca postojowe zaburzyły ustaloną w dokumentacji projektowej powierzchnię biologicznie czynną (§ 5 pkt 8 lit. b ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych [...]), co ma również negatywny wpływ na retencję wód opadowych i mikroklimat. Ponadto, strona poddała pod wątpliwość zgodność z prawem sprzedaży przez dewelopera działki nr A tylko na rzecz jednej Wspólnoty Mieszkaniowej kompleksu, tj. D, bez poinformowania o takim fakcie pozostałych dwóch Wspólnot Mieszkaniowych – ul. C i Da – w sytuacji gdy wszystkie pozwolenia, warunki zagospodarowania terenu obejmowały kompleks wszystkich trzech Wspólnot. Natomiast sprzedaż działki na rzecz jednego użytkownika zaburzyła całkowicie funkcjonowanie całego kompleksu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Skargę na decyzję ŚWINB z 19 marca 2025 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach również Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. D (pierwotnie sprawa o sygn. akt II SA/Ke 258/24), podnosząc zarzuty:
1) naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 §1 pkt 5 i 6 oraz § 3 K.p.a. - poprzez zaniechanie rzetelnego ustalenia okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w tym podjęcia odpowiednich czynności dowodowych i brak zawarcia tych ustaleń w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w szczególności w następującym zakresie:
- jaka była dokładna treść projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do wniosku dewelopera o wydanie pozwolenia na budowę parkingu,
- jakie były parametry wybudowanego parkingu przez dewelopera na podstawie pozwolenia na budowę,
- czy i ewentualnie jakie czynności lub roboty budowlane, które skutkowałyby zmianą ilości stanowisk postojowych na parkingu na działce nr A w stosunku do stanu pierwotnego wykonano w okresie od powstania parkingu do czasu wydania skarżonej decyzji,
- jeżeli takie czynności lub roboty budowlane zostały wykonane - w jakim okresie i przez kogo zostały wykonane, a w szczególności czy zostały wykonane przez skarżącą,
- który z obiektów budowlanych został wykonany w pierwszej kolejności: parking, w tym utwardzenie terenu na południowej jego części (przy granicy z działką nr B), czy budynek przy ul. C,
a także poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału;
2) naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 3 pkt 7a w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy poprzez uznanie, że skarżąca dokonała przebudowy parkingu w zakresie usytuowania 15 dodatkowych stanowisk postojowych w pobliżu południowej granicy działki A, pomimo że skarżąca nie wykonała tam żadnych robót budowlanych;
b) art. 3 pkt 7a ustawy w zw. z § 3 pkt 25 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy poprzez uznanie, że 3 miejsca postojowe położone w zachodniej części działki na kostce koloru czerwonego oraz 5 miejsc postojowych od strony wschodniej przed szlabanem stanowią część parkingu, do którego dostęp ograniczony jest szlabanami, a w konsekwencji uznanie, że:
- doszło do przebudowy parkingu, mimo że miejsca te nie stanowią części parkingu wyodrębnionego szlabanami, ponieważ brak jest bezpośredniego i swobodnego dojazdu łączącego te stanowiska ze stanowiskami znajdującymi się za szlabanem na działce nr A,
- zwiększyła się ilość stanowisk postojowych na parkingu wykonanym przez dewelopera na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę parkingu zawierającego 60 miejsc postojowych, mimo że w świetle § 3 pkt 25 ww. rozporządzenia miejsca postojowe dostępne z drogi na działce nr K oraz z drogi na działce nr 945/91 i 945/222 nie stanowią części tego parkingu – lecz odrębne zgrupowania miejsc postojowych;
c) art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane:
- w zw. z § 85 ust. 1-4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych - poprzez uznanie, że pozbawienie utwardzonej powierzchni cech charakteryzujących stanowiska postojowe, tj. poziomych znaków oznaczonych kolorem białym lub żółtym, przy braku znaków pionowych znakujących takie stanowiska, nie jest wystarczające do przywrócenia stanu zgodnego z prawem, a także
- w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP - poprzez nałożenie na skarżącego obowiązków dalece wykraczających poza konieczność zapewnienia stanu zagospodarowania działki zgodnego z Prawem budowlanym i poprzez nadmierną ingerencję w prawo własności przysługujące skarżącemu do działki nr A, a także
- w zw. z art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy - poprzez uznanie, że dla likwidacji stanowiska postojowego konieczne jest przywrócenie nieutwardzonego gruntu (demontaż kostki brukowej) czy zamontowanie fizycznych przeszkód uniemożliwiających parkowanie na utwardzonym gruncie, podczas gdy utwardzenie gruntu na działce budowlanej nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia oraz nie wymaga montowania fizycznych przeszkód uniemożliwiających parkowanie na utwardzonym gruncie,
d) art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a-c oraz pkt 2 w zw. z art. 84 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 6 K.p.a. oraz w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez wykroczenie poza zakres właściwości organu i nakazanie skarżącemu wykonania czynności oraz robót budowlanych dla osiągnięcia celów niemieszczących się w zadaniach nadzoru budowlanego, a będących w zakresie kompetencji organów kontrolujących przestrzeganie zasad ruchu drogowego oraz objętych kognicją sądów powszechnych rozstrzygających spory cywilnoprawne, co stanowi wadę decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. jako naruszenie przepisów o właściwości oraz rażące naruszenie prawa,
e) § 19 ust. 1-2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez zastosowanie tych przepisów, mimo nieustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie tego, czy budynek przy ul. C istniał w czasie, gdy dokonano utwardzenia parkingu na działce nr A.
Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedziach na ww. skargi organ wniósł o ich oddalenie.
Postanowieniami z 2 czerwca 2025 r. tut. Sąd połączył sprawy o sygn. akt II SA/Ke 257/25 i II SA/Ke 258/25 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Ke 257/25.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Skuteczne i zasługujące na uwzględnienie okazały się w szczególności zarzuty skargi wniesionej przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. D związane z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawą prawną decyzji organów obu instancji był przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Przepis ten, stosownie do treści art. 51 ust. 7 ustawy, ma zastosowanie także do robót już zakończonych.
Zdaniem organów w rozpatrywanym przypadku doszło do przebudowy parkingu na działce nr A, zwiększającej liczbę stanowisk postojowych. Jak podniósł ŚWINB, "przebudowa istniejącego parkingu do postaci parkingu zawierającego 83 stanowiska postojowe wymagała uzyskania przez rozpoczęciem budowy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę".
Z ustaleń ŚWINB wynika, że w przedmiotowym przypadku na działce nr ewid. A istniał już parking wybudowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 21 grudnia 2004 r. znak: GPAB.III.7353-2-123/04, przy czym w rozstrzygnięciu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę określono, że zezwolenie obejmuje parking na 60 stanowisk postojowych. Natomiast – jak dalej podniósł organ odwoławczy – w wyniku robót wykonanych w 2023 r. na parkingu zlokalizowanym pomiędzy budynkiem D a budynkiem C "pojawiły się" 83 stanowiska postojowe wyznaczone białą farbą, w tym na parkingu dostępnym po przejechaniu szlabanu istniało 68 stanowisk postojowych, z czego 15 stanowisk postojowych usytuowanych było w pobliżu południowej granicy działki A, a w północnej części parkingu istniały 53 stanowiska postojowe. Ponadto poza parkingiem dostępnym po przejechaniu szlabanu, od strony wschodniej przed szlabanem, istniało 5 stanowisk postojowych, w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej, natomiast od strony zachodniej istniało 10 stanowisk postojowych dostępnych z drogi wewnętrznej na działce nr ewid. K. Organ I instancji stwierdził z kolei w tym zakresie, że "(...) obecny właściciel terenu, tj. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. D, powiększyła istniejący parking do ilości 82 miejsc postojowych, poprzez wyznaczenie dodatkowych miejsc na działce nr ewid. 914/104, tj. po południowej stronie działki (przy budynku należącym do Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. C), po zachodniej stronie działki w miejscu znajdującej się tu wcześniej altany śmietnikowej oraz w środkowej części przedmiotowej działki."
Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przywołane wyżej przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy odnoszą się do wykonywania robót budowlanych. Z kolei z definicji przebudowy, za którą organy uznały zwiększenie liczby miejsc postojowych, a którą zawarto w art. 3 pkt 7a ustawy, wynika że stanowi ją wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego.
A zatem dla zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, jak też dla przyjęcia, że została dokonana przebudowa, kluczowe znaczenie miało ustalenie, że doszło do wykonania robót budowlanych. Roboty te zostały zdefiniowane w art. 3 pkt 7 ustawy, zgodnie z którym przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Pod pojęciem "budowy" należy z kolei rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.
Organ odwoławczy, jak wyżej wskazano, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że "w wyniku robót wykonanych w 2023 r. na parkingu zlokalizowanym pomiędzy budynkiem D a budynkiem C ‘pojawiły się’ 83 stanowiska postojowe wyznaczone białą farbą". Pisząc o wykonaniu robót budowlanych oraz przyjmując, że doszło do przebudowy, organ winien dokładnie ustalić na czym polegały owe roboty budowlane. O wykonaniu takich robót i ich rodzaju nie przesądza z pewnością zwrot "pojawiły się". Jak zaś słusznie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, samo wyznaczenie nowych miejsc postojowych i oznaczenie ich (malowanie) za pomocą farby nie stanowi robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy, wobec czego na ich wykonanie nie jest wymagane pozwolenie na budowę (por. wyrok NSA z 20 lutego 2018 r., sygn. II OSK 1034/16, wyrok WSA w Warszawie z 28 lutego 2017 r., sygn. VII SA/Wa 557/16). Jak wywodzi w skardze Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. D (prezentując zdjęcia z ortofotomap z poszczególnych lat), południowa część działki nr A została utwardzona i pokryta kostką brukową kilkanaście lat temu, jeszcze na etapie realizacji inwestycji przez dewelopera (utwardzenie tego terenu było przewidziane przez dewelopera już w projekcie zagospodarowania działki), a tym samym skarżąca Wspólnota – jak dalej podnosi – nie utwardziła tego pasa gruntu ani nie wykonywała żadnych robót budowlanych, a co najwyżej mogła wymalować linie wydzielające miejsca postojowe lub odświeżyć wcześniej wymalowane linie. Organ I instancji w wydanej decyzji stwierdził, że: "Nie ulega jednak wątpliwości fakt, że teren, na którym znajdują się obecnie nowowyznaczone miejsca postojowe, został utwardzony kostką betonową już na etapie realizacji przez inwestora całości kompleksu hotelowo-handlowo-usługowego, rozszerzonego o funkcję mieszkalną". Akceptując stanowisko organu I instancji ŚWINB przyjął, że doszło w południowej części działki A do wykonania robót budowlanych, nie uzasadniając tego stanowiska w żaden sposób i nie prezentując żadnych racjonalnych podstaw faktycznych dla takich ustaleń. Jak zaś widać, twierdzenie to ma charakter wątpliwy, a przy tym zarazem kluczowy dla możliwości przyjęcia, że doszło do wykonania robót budowlanych, zaś w konsekwencji zastosowania w omawianym zakresie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. Już z tego powodu – z uwagi na brak wystarczających ustaleń ww. kwestii i związane z tym naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., decyzje organów obu instancji musiały podlegać uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. W przypadku zaś gdyby okazało się, że brak jest możliwości przyjęcia, iż doszło w omawianym zakresie do wykonania robót budowlanych, należy rozważyć, czy nie miała miejsca zmiana sposobu użytkowania, o jakiej mowa w art. 71 ustawy, co jednak wiązałoby się z ewentualnym zastosowaniem innego trybu postępowania.
Podobne mankamenty w zakresie przeprowadzonego postępowania można dostrzec jeśli chodzi o pozostałe miejsca parkingowe, które uznano za "dodatkowe", a zatem te znajdujące się w środkowej i środkowo-zachodniej części działki nr A. Organ I instancji nakazał w tym zakresie usunięcie w sposób trwały poziomych linii wykonanych na utwardzonym terenie kostką betonową, sugerujące utworzenie dodatkowych miejsc postojowych w łącznej liczbie 11. Z kolei ŚWINB zreformował rozstrzygnięcie organu I instancji w tej części, nakładając (dalej idący) obowiązek wykonania czynności i robót budowlanych polegających na usunięciu dodatkowych miejsc postojowych w łącznej liczbie 7 – poprzez rozebranie kostki betonowej i podbudowy pod kostką i przywrócenie w tych miejscach nieutwardzonego gruntu. Nakładając tego rodzaju obowiązek organ odwoławczy nie wskazał przy tym skąd wywodzi, że w zakresie tych siedmiu miejsc postojowych doszło do nielegalnego wykonania utwardzenia gruntu poprzez położenie kostki betonowej i podbudowy pod kostką. Można jedynie domyślać się, że wynika to z analizy projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do decyzji Prezydenta Miasta Kielce z dnia 21 grudnia 2004r. Nr 893/2004 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku wraz z parkingiem na 60 miejsc postojowych. Brak jest jednak jakichkolwiek rozważań w tej kwestii i odniesienia treści tego projektu do obecnej sytuacji, stwierdzonej czy to na podstawie dokumentacji fotograficznej, czy protokołu oględzin, w którym zresztą brak dokładnych ustaleń w tym zakresie. Trzeba zaś podkreślić, że zadaniem Sądu jest kontrola zaskarżonych rozstrzygnięć, nie zaś zastępowanie organu w dokonywaniu istotnych dla sprawy ustaleń.
Poza tym należy podnieść, że organy w sposób niekonsekwentny określają liczbę miejsc postojowych, jaka miała ostatecznie powstać. O ile bowiem ŚWINB, jak wyżej wspomniano, przyjmuje tutaj liczbę 83, o tyle organ I instancji ustala, że powiększenie parkingu nastąpiło do 82 miejsc postojowych. Ma to znaczenie o tyle istotne, że jak wynika z rozważań zawartych w zaskarżonej decyzji, dotyczących zreformowanej części decyzji organu I instancji, wystarczające ma być usunięcie 7 miejsc postojowych (jak należy wywodzić – w środkowej i środkowo-zachodniej części działki) i tym samym uzyskanie 60 miejsc postojowych, tak jak przewidywała decyzja o pozwoleniu na budowę, i zarazem – jak dalej twierdzi organ odwoławczy – jest to największa ilość, przy której, zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość parkingu do granicy może wynosić tylko 6 m. Otóż należy zauważyć, że jeśli organ przyjmuje, iż w pobliżu południowej granicy działki powstało dodatkowo 15 stanowisk, które mają zostać zlikwidowane zgodnie z punktem 1. decyzji, to przy ustaleniu, że ogólna liczba miejsc wynosi obecnie 83, usunięcie dodatkowo 7 w środkowej i środkowo-zachodniej części działki nie spowoduje, że liczba tych miejsc spadnie do oczekiwanych 60, ale będzie wynosić 61.
Niezależnie od powyższego należy podnieść, że nawet jeśli doszło do wykonania w tym przypadku robót budowlanych – czy to w południowej czy w pozostałej części działki – stwierdzenie, czy ich wykonanie w świetle ustawy Prawo budowlane wymagało uzyskania na podstawie art. 28 ust. 1 pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia, bądź też nie podlegało żadnemu z tych obowiązków, wymagało precyzyjnego ustalenia czasu wykonania tych robót. Zakwalifikowanie określonych robót według właściwych przepisów prawa jako prowadzonych legalnie lub nie wiąże się z koniecznością dokonania takiego właśnie ustalenia. Zasada legalizmu wymaga bowiem, by ocena prawna określonych robót budowlanych następowała na podstawie przepisów aktualnych w okresie ich wykonania, natomiast postępowanie legalizacyjne powinno się toczyć w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jego prowadzenia (por. m.in. wyrok WSA w Białymstoku z 9 lipca 2009 r., sygn. II SA/Bk 286/09). Organ przyjął w sposób kategoryczny, że do wykonania robót, w wyniku których "pojawiły się" 83 stanowiska postojowe, doszło w roku 2023. Nie wskazał jednak na podstawie jakich dowodów dokonał takiego ustalenia, a z akt sprawy trudno wywnioskować tak dokładny (czy wręcz jakikolwiek) czas powstania dodatkowych miejsc parkingowych, zwłaszcza że jak wynika z ustaleń organów oraz rodzaju nałożonych obowiązków ich geneza i sposób powstania miały być różne w zależności od części działki. Postępowanie dowodowe wymaga zatem uzupełnienia także w tym zakresie.
W sytuacji zaistnienia powyższych braków postępowania dowodowego oraz w świetle uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie wiadomo w istocie, czy podstawą zastosowania w tym przypadku przepisów art. 50 i 51 ustawy był brak wymaganego pozwolenia na budowę (przebudowę) parkingu, sprzeczność wykonanych robót z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (w szczególności przywołanymi przez organ § 19 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 tego aktu), czy też wykonanie robót w sposób istotnie obiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę czy projekcie zagospodarowania działki lub terenu. W tym ostatnim zakresie należy zresztą zwrócić uwagę, że poza wspomnianą wyżej decyzją Prezydenta Miasta Kielce z dnia 21 grudnia 2004 r. Nr 893/2004 na przestrzeni lat 2004-2008 wydanych zostało cały szereg innych decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy czy o pozwoleniu na budowę, które organy przywołują, ale których postanowień, w tym w szczególności w zakresie projektów zagospodarowania terenu, bliżej nie analizują jeśli chodzi o kwestię urządzenia przedmiotowego obszaru, a także rodzaju i chronologii wykonywanych na ich podstawie robót.
Wobec stwierdzenia powyższych braków postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, za przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się na tym etapie do dalej idących zarzutów zawartych w skardze Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. D. Jeśli chodzi o drugą ze skarg, to mogła ona zasługiwać na uwzględnienie jedynie w zakresie dotyczącym braku ustaleń w zakresie ewentualnego naruszenia wymaganej powierzchni biologicznie czynnej, co w sytuacji konieczności uzupełnienia i dodatkowej oceny materiału dowodowego, o czym mowa wyżej, w dalszym ciągu zachowuje aktualność. W pozostałym zakresie należy zgodzić się natomiast ze stanowiskiem organu, że po pierwsze oceniany parking powstał przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XLIII/778/2013 Rady Miasta Kielce z dnia 11 kwietnia 2013 r. (w późniejszym czasie, jak ustalają organy, doszło jedynie do utworzenia dodatkowych miejsc postojowych, a nie można mówić o powstaniu nowego parkingu – co wywodzi skarżąca – na skutek zamontowania szlabanu),
i zresztą nie ma on charakteru samodzielnego, co zarzuca Wspólnota, ale służy przede wszystkim mieszkańcom okolicznych budynków wielorodzinnych. W omawianej skardze nie przywołano także przepisów, które miałaby naruszać "droga nieprzelotowa". Zarówno przepisy obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1518 ze zm.), jak i obowiązującego uprzednio rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.) dotyczą i dotyczyły właśnie dróg publicznych, w niniejszym przypadku chodzi zaś o drogę wewnętrzną. Z kolei jak wynika ze stanowiska Komendanta zarówno Miejskiego, jak i Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, i czego zresztą nie kwestionuje Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. C, droga ta spełnia warunki wymagane dla drogi pożarowej. Wreszcie organy odniosły się także w sposób zasadny do kwestii altany śmietnikowej podnosząc, że jej budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia. Zarzucaną zaś w skardze kwestię pozbawienia – na skutek zmiany usytuowania altany – możliwości korzystania z niej przez mieszkańców pozostałych bloków (poza tym przy ul. D) można oceniać co najwyżej w kategoriach przepisów z zakresu prawa cywilnego. Podobnie należy ocenić kwestię zgodności z prawem sprzedaży działki nr 914/104 na rzecz tylko jednej wspólnoty kompleksu, co także podniesiono w skardze.
Rozpoznając zatem sprawę ponownie organ uwzględni powyższą argumentację, uzupełni materiał dowodowy i jego ocenę we wskazanych kierunkach i wyda rozstrzygnięcie, które w sposób należyty uzasadni.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt II wyroku, mając na uwadze wysokość uiszczonego przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. D wpisu sądowego – 500 zł, opłatę skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł, koszty zastępstwa prawnego – 480 zł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radcy prawnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). Ze strony Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. C brak było wniosku o zasądzenie kosztów postępowania.