II SA/Ke 253/07

II SA/Ke 253/07 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Anna Żak /przewodniczący/
Beata Ziomek
Dorota Chobian /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
art.71 ust.1 pkt 1 i 2d
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody z dnia [...]znak [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania Z. M. od decyzji z dnia [...] wydanej z upoważnienia Starosty w sprawie uznania z dniem 18 stycznia 2007r. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku, na podstawie art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. Nr 99, poz.1001 ze zm./ oraz art.138 § 1 kpa, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Z. M. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 18 stycznia 2007r., uzyskując status osoby bezrobotnej stosownie do art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy
o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 71 ust.1 pkt 2 lit. d tej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W dniu rejestracji Z. M. przedłożyła decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] o wykreśleniu
z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 31 grudnia 2006r. wpisu dokonanego w dniu 24 października 2005r. oraz oświadczyła, że prowadząc działalność gospodarczą opłacała składkę na ubezpieczenie społeczne w kwocie 30% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Pismem z dnia 2 lutego 2007r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział
potwierdził, że Z. M. podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od 10 listopada 2005r. do 31 grudnia 2006r. i należne składki na ubezpieczenie społeczne za w/w okres zostały opłacone. Podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne w tym w okresie wynosiła:
w listopadzie 2005r.- 178,30 zł, w grudniu 2005r.- 254,70 zł i od stycznia do grudnia 2006r. po 269,73 zł. W piśmie tym wskazano również, że Z. M. nie miała obowiązku opłacania składki na Fundusz Pracy, gdyż korzystała z ulgi przysługującej osobom nowo rozpoczynającym działalność gospodarczą.
Mając na uwadze powyższe organ II instancji stanął na stanowisku, iż Z. M. nie udokumentowała w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. od 17 lipca 2005r. do 17 stycznia 2007r wymaganych 365 dni opłacania składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w wymiarze uprawniającym do uzyskania zasiłku. Okres podlegania ubezpieczeniom społecznym z tyłu prowadzenia działalności gospodarczej nie może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem nie była odprowadzana składka na Fundusz Pracy. Tym samym nie zostały spełnione warunki określone w art. 71 ust.1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy konieczne do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo do zasiłku jest przyznawane wyłącznie na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i nie ma charakteru uznaniowego.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Z. M., zarzucając, iż działalność gospodarczą prowadziła przez 417 dni w pełnym wymiarze czasu pracy i że ponieważ przysługiwała jej ulga, składki również opłacała ulgowe. Nie rozumie więc dlaczego teraz ulga okazała się dla niej "karą". Nadto podniosła, że mając 59 lat została pozbawiona środków do życia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że chociaż Z. M. opłacała składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej przez okres co najmniej 365 dni, jednak podstawy wymiaru tych składek nie stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę i nie była odprowadzana składka na Fundusz Pracy, w związku z czym nie zostały więc spełnione przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit d ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W sytuacji gdy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, możliwość jego wzruszenia jest wykluczona, a skarga podlega oddaleniu.
Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2006r.Nr 104 poz. 711). Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w sprawach uregulowanej tą ustawą.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. d powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych, oraz jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składni na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności a podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie pracownicze.
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że Z. M. nie spełnia przesłanek do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych. W okresie bowiem prowadzenia działalności gospodarczej, poprzedzającym zarejestrowanie się przez nią jako osoby bezrobotnej co prawda opłacała ona składki na ubezpieczenie społeczne, lecz od podstawy mniejszej niż minimalne wynagrodzenie a ponadto w ogóle nie opłacała składek na Fundusz Pracy, z którego to Funduszu są m. in. finansowane zasiłki dla bezrobotnych.
Zawarte w skardze zarzuty w istocie sprowadzają się do polemiki z przepisami ustawy i kwestionują ich zasadność. Skarżąca podnosi, że działalność gospodarczą prowadziła
w pełnym wymiarze czasu pracy a składki na ubezpieczenie społeczne opłacała zgodnie
z obowiązującym prawem, które przyznaje ulgi osobom rozpoczynającym działalność gospodarczą. Skoro tak, to nie powinny wynikać dla niej z tego tytuły żadne negatywne konsekwencje. Powyższe stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. Lektura przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż osoby korzystające z dobrodziejstwa instytucji obniżenia podstawy wymiaru składki na ubezpieczenia społecznie oraz zwolnienia od opłacania składki na Fundusz Pracy nie mają prawa do uzyskania do zasiłku dla bezrobotnych. Takie rozwiązanie nie jest karą, jak uważa skarżąca, lecz wyrazem polityki państwa, mającej na celu pomoc dla przedsiębiorców rozpoczynających działalność gospodarczą. Pomoc ta nie rozciąga się jednak na uprawnienia do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych po wyrejestrowaniu podjętej działalności gospodarczej. Obowiązujące przepisy ustawy o promocji zatrudnienia mi instytucjach rynku pracy przyznają prawo do zasiłku dla bezrobotnych tylko tym przedsiębiorcom, którzy opłacali składkę na Fundusz Pracy oraz na ubezpieczenie społeczne w wymiarze podstawowym, nie objętym ulgą. Podobnie ustawodawca uzależnił przyznanie prawa do zasiłku od uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy liczonych od podstawy wymiaru, stanowiącej kwotę wynoszącą co najmniej minimalne wynagrodzenie, także dla innych osób, nie tylko byłych przedsiębiorców. Przesłanką do przyznania zasiłku dla bezrobotnych jest bowiem opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w odpowiedniej wysokości nie zaś sam wymiar świadczonej pracy.
Nie może być również podstawą do zmiany decyzji okoliczność, że skarżąca nie ma w chwili obecnej środków do życia. Decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych nie ma charakteru uznaniowego i przy jej podejmowaniu nie mogą być brane pod uwagę żadne inne przesłanki niż wynikające z przepisów ustawy a w szczególności okoliczności związanych z materialną i osobistą sytuacją osoby starającej się o zasiłek.
Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.