II SA/KE 251/24

II SA/Ke 251/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-05-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach
Jacek Kuza /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Detka
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OZ 854/24 - Postanowienie NSA z 2025-01-16
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 113 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Agnieszka Banach Protokolant Starszy inspektor sądowy Karolina Chrapkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 28 lutego 2024 r. [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki I. uchyla zaskarżone postanowienie w części, w jakiej utrzymuje w mocy punkty 2 – 5 postanowienia Prezydenta Miasta Kielce z 12 stycznia 2024 r., znak [...]; II. uchyla punkty 2 – 5 postanowienia Prezydenta Miasta Kielce z 12 stycznia 2024 r., znak [...]; III. oddala skargę w pozostałej części.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Kielce postanowieniem z 12 stycznia 2024 r. znak: [...], na podstawie art. 113 § 1 kpa, sprostował oczywistą omyłkę w swojej decyzji nr [...] z 15 grudnia 2023 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującego: stację bazową telefonii komórkowej sieci [...] "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie obejmującym działkę nr ewid. [...] w obr. 0007 przy ul. [...] w K., w następujący sposób:
1. na stronie 2 decyzji w wierszu 5 zamiast:
"(...) 22 listopada 2022 r. Nr sprawy: [...]"
winno być:
"(...) 09 listopada 2022 r. Nr sprawy: [...]".
2. na stronie 4 decyzji w wierszach od 1 do 4 zamiast:
"Przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie obejmującym działkę nr ewid. [...], w obrębie 0007 przy ul. [...] w K., co jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".
winno być:
"Przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie obejmującym działkę nr ewid. [...], w obrębie 0007 przy ul. [...] w K., co nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".
3. na stronie 4 decyzji w wierszach 43 i 44 oraz na stronie 5 w wierszach od 1 do 6 zamiast:
"w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym warunek spełniony - zaprojektowana została wieża telekomunikacyjna o wysokości 61,95 m n.p.m. wraz z instalacją odgromową. Na wieży zostało zamontowanych 9 szt. anten sektorowych na wysokości 40,0 m i 59,0 i 59,20 m n.p.m. oraz 4 szt. anten radioliniowych na wysokości 56,50 m n.p.m. Projekt przewiduje ogrodzenie wieży po obrysie trójkątnym zintegrowane z jej podstawą, wraz z furtką, o wysokości 2,19 m.
Środek wieży został umiejscowiony w określonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego współrzędnych geograficznych, tj. 50°49'9,29"N,20’37'12,59"E".
winno być:
"w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym warunek spełniony - zaprojektowana została wieża telekomunikacyjna o wysokości 53,1 m n.p.t. wraz z instalacją odgromową oraz nasypem. Na wieży zostało zamontowanych 6 szt. anten sektorowych na wysokości 50,7 m n.p.t. oraz 4 szt. anten radioliniowych - 2 szt. na wysokości 47,1 m n.p.t. i 2 szt. na wysokości 47,8 m n.p.t. Projekt przewiduje ogrodzenie wieży po obrysie trójkątnym zintegrowane z jej podstawą, wraz z furtką, o wysokości 2,19 m.
Środek wieży został umiejscowiony w określonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego współrzędnych geograficznych, tj. 50°54'22,7"N,20’40'47,5"E".
4. na stronie 9 decyzji w wierszach 21 i 22 zamiast:
"zwłaszcza techniczno - budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie)".
winno być:
"zwłaszcza techniczno - budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie)".
5. na stronie 10 decyzji w wierszach od 29 do 32 zamiast:
" - Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 j.t. ze zm.)".
winno być:
" - Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U.2023.1040)".
Pozostała treść przedmiotowej decyzji nie uległa zmianie.
Rozpatrując zażalenie K. J. od powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda Świętokrzyski postanowieniem z 28 lutego 2024 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, utrzymał postanowienie z 12 stycznia 2024 r. w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazała, że zgodnie z rozstrzygnięciem decyzji nr [...] z 15 grudnia 2023 r. Prezydent Miasta Kielce zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi - spółce [...] Spółka z o. o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "KIE3343A" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr ewid. [...], położonej w obrębie 0007 przy ulicy [...] w K.. Zatem zainteresowana nie miała wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta Kielce nr [...], ponieważ wniosła odwołanie od tej decyzji.
Wojewoda podkreślił, że zaskarżonym postanowieniem organ nie zmienił rozstrzygnięcia decyzji. Zatem zapis w uzasadnieniu decyzji wskazujący na niezgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z ustaleniami miejscowego planu jest oczywistą omyłką. Także wskazanie - w rozstrzygnięciu decyzji wydanej w sprawie pozwolenia na budowę wieży telefonii komórkowej - tytułów rozporządzeń dotyczących budynków, nie zaś obiektów telekomunikacyjnych, jednocześnie bez powołania się na konkretne przepisy z tych rozporządzeń, jest oczywistą omyłką. Przywołanie w decyzji nr [...] parametrów dotyczących innej wieży telefonii komórkowej jest postępowaniem niewłaściwym, jednak ten błąd jest także oczywistą omyłką.
Organ odwoławczy podkreślił, że załącznikiem do decyzji nr [...] jest projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany inwestycji. Z projektów tych jednoznacznie wynika, jakie są parametry inwestycji, której dotyczy skażona błędami decyzja. Zatem inwestycją przeznaczoną do realizacji, jest inwestycja o parametrach wskazanych w projektach, zatwierdzonych decyzją nr [...].
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia, K. J. zarzuciła organowi naruszenie art. 113 kpa.
Odnośnie zmian na stronie nr 4 decyzji w wierszach od 1 do 4 skarżąca uznała, że organ wprowadził kluczową zmianę merytoryczną w części dotyczącej zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W decyzji nr [...] z 15 grudnia 2023 r. organ stwierdził, że inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W postanowieniu z 12 stycznia 2024 r. organ wskazał, że wymienionym stwierdzeniu zaszła oczywista omyłka i inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powyższe stanowi rozszerzenie interpretacji oczywistej omyłki. Zgodnie z wyrokiem WSA w Szczecinie z 12 kwietnia 2017 r. (II SA/Sz 113/17), przez oczywiste omyłki należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji. Oczywistą omyłką pisarską może być też widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub sformułowanie czy też widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Widoczne opuszczenie wyrazu powinno być po prostu zauważalne przy czytaniu danego aktu. Niedopuszczalne jest - w trybie sprostowania aktu - dopisywanie całych sformułowań, niezależnie od tego, czy ma to wpływ na treść prostowanej decyzji, czy też nie.
Zdaniem skarżącej powyższy wyrok jasno wskazuje, że opuszczenie wyrazu powinno jednoznacznie wynikać z treści prostowanej decyzji. W decyzji nr [...] organ jednoznacznie podał, że "Przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] (...) przy ul. [...] w K., co jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". W powyższej decyzji jest to jedyny fragment odnoszący się do badania przez organ zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zatem intencja organu wyrażona w decyzji nr [...] jednoznacznie wskazywała na brak zgodności inwestycji z ww. planem zagospodarowania. Zmiana intencji organu co do tak ważnej i istotnej materii jak zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi naruszenie art. 113 kpa poprzez zmianę merytoryczną pierwotnej decyzji. Nie można bowiem uznać za omyłkę pisarską wskazanie w decyzji sprzeczności inwestycji z planem, a następnie wskazanie, że inwestycja jest z nim zgodna bez uprzedniej ponownej analizy całości projektu i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odnośnie zmiany na stronie 4 decyzji w wierszach 43 i 44 oraz na stronie 5 w wierszach od 1 do 6, skarżąca stwierdziła, że na stronie 4 i 5 decyzji nr [...] wprowadzono zmiany w zakresie wysokości wieży, dodania merytorycznego aspektu jakim jest nasyp, liczba zamontowanych anten wraz z ich wysokościami. Takie zmiany nie stanowią oczywistych omyłek, gdyż stanowią istotne zmiany w tej decyzji Co do zmiany na stronie 9 decyzji w wierszach 21 i 22 autorka skargi zarzuciła, że przywołanie w sprostowaniu zgodności z innym rozporządzeniem (dotyczącego innych rodzajów obiektów budowlanych) stanowi zmianę podstawy prawnej wydanej pierwotnie decyzji co stanowi naruszenie art. 113 kpa. Z kolei odnośnie sprostowania na stronie 10 decyzji w wierszach od 29 do 32 wnosząca skargę stwierdziła, że przywołanie w sprostowaniu zgodności z innym rozporządzeniem (dotyczącym innych rodzajów obiektów budowlanych) również stanowi zmianę podstawy prawnej wydanej pierwotnie decyzji, co stanowi naruszenie art. 113 kpa. Ponadto spełnienie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie jest jednoznaczne ze spełnieniem warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57d (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowił art. 113 § 1 k.p.a. zgodnie z którym, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Określony w art. 113 § 1 k.p.a. tryb dotyczy usuwania nieistotnych wad decyzji administracyjnej, przybierających m.in. postać oczywistych omyłek, polegających na widocznym, niebudzącym wątpliwości niewłaściwym użyciu, czy też opuszczeniu wyrazu, mylnej pisowni, bądź też wystąpieniu błędu rachunkowego, to jest nietrafnego doboru cyfr lub wyniku obliczeń, mimo wskazania, co do zasady prawidłowego sposobu przeprowadzenia operacji matematycznych. Wady te winny mieć charakter techniczny, pozostający bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, gdyż sprostowanie w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do zmiany merytorycznej treści rozstrzygnięcia, czy też ponownego merytorycznego, odmiennego rozpoznania sprawy. W doktrynie i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że przedmiotem postępowania o sprostowanie nie mogą być więc kwestie merytoryczne takie jak mylne ustalenia faktyczne czy też błędne zastosowanie przepisów prawa. Nie podlegają zatem w omawianym trybie sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyroki NSA z 23 kwietnia 2001 r. II SA/863/00, Lex nr 77522; z 24 września 1988 r. I SA 152/97; z 24 września 1999 r., IV SA 1184/97, 1 lipca 1999 r., IV SA 1067/97, niepubl.).
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 stycznia 2025 r. II OSK 180/24, ustawodawca nie sprecyzował jakie błędy mogą podlegać sprostowaniu w trybie tego przepisu natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażonym w judykaturze oraz w doktrynie błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Z kolei omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Kluczowe znaczenie ma to, aby wszystkie te wady miały charakter techniczny i nieistotny, a w rezultacie, by ich sprostowanie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia lub znaczącej modyfikacji stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej (patrz: wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2530/16). Orzeczenie prostujące nie może służyć weryfikacji wad orzeczenia o charakterze merytorycznym. Jego celem pozostaje naprawa zaburzonego związku pomiędzy wolą (zamierzeniem) organu, a jego wadliwym, błędnym uzewnętrznieniem i to wyłącznie w odniesieniu do pewnego specyficznego, nieistotnego charakteru wady zawartej w samym orzeczeniu (vide: wyrok NSA z 4 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 3192/19). Sanowanie decyzji w drodze sprostowania może więc dotyczyć w istocie jedynie jej strony formalnej, a nie błędów co do meritum rozstrzygnięcia, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a zatem co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (vide: Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - uwagi do art. 113 publ. Lex oraz wyrok WSA w Warszawie z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1883/20). Dopuszczalne jest przy tym prostowanie tego rodzaju omyłek oraz błędów zawartych zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję administracyjną (patrz: wyrok NSA z dnia 13 marca 1998 r. sygn. akt I SA/Lu 1091/96).
Na gruncie powyższych rozważań nie budzi wątpliwości Sądu, że w zaskarżonym w niniejszej sprawie zakresie, postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego utrzymujące w całości w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Kielce z 12 stycznia 2024 r., narusza przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 113 § 1 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W punkcie 2 postanowienia organu I instancji sprostowano błąd w konkluzji dotyczącej zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprostowanie to polegało na zastąpieniu stwierdzenia, że "przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] przy ulicy [...] w K., co jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", stwierdzeniem, że inwestycja ta jest jednak zgodna z tym planem.
Sprostowanie takie bez wątpliwości dotyczy meritum rozstrzygnięcia zapadłego w prostowanej decyzji, i to w dodatku kluczowego dla wyniku tamtej sprawy z racji uzależnienia w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego możliwości udzielenia pozwolenia na budowę od zgodności przedłożonego do zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. O wadze sprostowanego stwierdzenia dla wyniku sprawy pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej świadczy również to, że WSA w Kielcach, nieprawomocnym wyrokiem z 18 grudnia 2024 r. wydanym w sprawie II SA/Ke 246/24, uchylił decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 25 marca 2024 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tej stacji oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce Nr [...] z 15 grudnia 2023 r., znak: [...], między innymi dlatego, że "obowiązujące zapisy m.p.z.p. dla terenu obejmującego strefę krajobrazową "A" Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu wprowadzają ustalenia uniemożliwiające udzielenie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej stanowiącej infrastrukturę techniczną. Tym samym orzekające w sprawie organy dopuściły się naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb poprzez nieuprawnione przyjęcie, że planowana inwestycja jest zgodna z planem". W związku z takim motywem tamtego wyroku nie można przyjąć, że sporne sprostowanie dotyczyło jedynie formalnej, technicznej i nieistotnej części tamtej decyzji.
Analogicznie należy ocenić sprostowanie zamieszczone w punkcie 3 postanowienia organu I instancji, dotyczące zmiany kluczowych parametrów projektowanej stacji bazowej t.j.: określenia jej umiejscowienia innymi współrzędnymi geograficznymi, umieszczenia jej na nasypie, zmiany o trzy liczby anten, jakie mają być zamontowane na tej stacji, zmiany wysokości ich montażu oraz zmiany wysokości całej wieży telekomunikacyjnej o blisko 9 metrów. Wskazane sprostowania dotyczą istotnych, charakterystycznych cech i parametrów użytkowych i technicznych projektowanego obiektu budowlanego, które zmieniają go w istotny sposób. O ich wadze świadczyć może między innymi to, że ich wykonanie nie mogłoby na gruncie prawa budowlanego być traktowane jako przebudowa (por. art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego), a w wypadku odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego w sposób określony w punkcie 3 postanowienia Prezydenta Miasta Kielce z 12 stycznia 2024 r. o sprostowaniu oczywistych omyłek w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej, odstąpienie to miałoby cechy odstąpienia istotnego zdefiniowanego w art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. a i b Prawa budowlanego. Nie można więc przyjąć, aby była to tylko techniczna i nieistotna wada prostowanej decyzji. Na ocenę dopuszczalności sprostowania zamieszczonego w punkcie 3 postanowienia organu I instancji nie może wpływać podniesiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczność, że załącznikiem do decyzji Prezydenta Miasta Kielce Nr [...] jest projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany przedmiotowej inwestycji, z którego jednoznacznie wynika, jakie są parametry inwestycji, której dotyczy skażona błędami decyzja. Okoliczność ta bowiem nie zmienia faktu, że zaskarżonemu sprostowaniu podlegały wady decyzji o pozwoleniu na budowę o charakterze merytorycznym. Mimo więc tego, że omawiana omyłka może być uznana za łatwo dostrzegalną, to jej merytorycznego charakteru, istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy to nie zmienia. Łatwość dostrzeżenia omyłki nie jest bowiem jedynym warunkiem uznania omyłki za oczywistą i podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a.
Sprostowania zamieszczone w punkcie 4 i 5 postanowienia organu I instancji dotyczyły przywołania konieczności sprawdzenia i stwierdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z rozporządzeniem o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. 2023.1040), zamiast zgodności z rozporządzeniem o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 ze zm.).
Ponieważ te materialnoprawne warunki, jakim powinny odpowiadać obiekty objęte tymi dwoma rozporządzeniami są różne, również ocena ich spełniania przez przedmiotową stację bazową jest różna w zależności od tego, które z tych rozporządzeń zostanie przyjęte jako wzorzec kontroli dokonywanej przez organ architektoniczno-budowlany rozpatrujący wniosek o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W związku z tym omawiane omyłki należy uznać za wady decyzji o pozwoleniu na budowę o charakterze merytorycznym, które nie mogą być uznane za inne omyłki objęte możliwością sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a.
Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego z 28 lutego 2024 r. w części, w jakiej utrzymało w mocy punkty 2- 5 postanowienia Prezydenta Miasta Kielce z 12 stycznia 2024 r. oraz uchylił punkty 2 – 5 tego ostatniego postanowienia. Ponieważ żądanie skargi dotyczyło uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia Wojewody Świętokrzyskiego z 28 lutego 2024 r., utrzymującego w całości w mocy postanowienie organu I instancji dotyczące sprostowania decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 15 grudnia 2023 r., również w zakresie błędu pisarskiego znajdującego się na stronie 2 wiersz 5, co do którego nie zostały w skardze sformułowane żadne zarzuty, ani też Sąd nie ma wątpliwości co do oczywistego charakteru tego błędu podlegającego sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. – skarga w tym zakresie podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.