II SA/Ke 245/07

II SA/Ke 245/07 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-08-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Grażyna Jarmasz
Jacek Kuza
Renata Detka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Sygn. powiązane
II OSK 1758/07 - Wyrok NSA z 2008-12-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
art. 15 ust. 2
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2007r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak: [...]Wojewoda , na podstawie art. 15 ust.2, art. 50 ust.3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] odmawiającą wymeldowania R.T. z pobytu stałego w lokalu przy ul. O. w K.
W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie przed organem I instancji wszczęto na wniosek D.R.. W jego wyniku Prezydent Miasta K. uznał, iż w niniejszym przypadku nie zachodzą przesłanki nakazujące wymeldowanie osoby w trybie administracyjnym i decyzją z dnia [...] orzekł o odmowie wymeldowania R.T. z pobytu stałego w w/w lokalu.
Rozpatrując odwołanie od tego rozstrzygnięcia wniesione przez D. R., Wojewoda podniósł, iż ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych normuje sprawy ewidencji ludności, rejestrując dane o miejscu pobytu osób, co oznacza rejestrację stanu faktycznego w zakresie pobytu osób i służy wyłącznie celom ewidencyjnym. Stosownie do przepisu art. 15 ust. 2 cyt. ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Powyższy przepis wyczerpująco określa sytuacje, w których dopuszczalne jest wymeldowanie określonej osoby z pobytu stałego, bez jej oświadczenia woli, a orzecznictwo sądowe w tej materii podkreśla konieczność interpretowania tego przepisu jako rozwiązania wyjątkowego. Jest ono bowiem odstępstwem od ogólnej reguły działania organów prowadzących ewidencję ludności wyłącznie na wniosek osób wykonujących własny obowiązek meldunkowy.
W niniejszej sprawie, w świetle obowiązującego stanu prawnego, organy ewidencji ludności badały i oceniały, czy R.T. przebywa w lokalu przy ulicy O. w K., w którym zameldowany jest na pobyt stały. Zebrany materiał dowody wykazał, że sytuacja taka ma miejsce, a jedynie charakter pracy R.T. – zatrudniony jest na stanowisku kierowcy-konwojenta, powoduje, iż od wczesnych do późnych godzin w ciągu dnia przebywa poza opisanym lokalem.
Fakt zamieszkiwania strony w lokalu został potwierdzony zeznaniami jego żony, teściowej i szwagierki na rozprawach administracyjnych w Urzędzie Miasta w K.. Skoro zatem istotny element w sprawie – faktycznie przebywanie w lokalu został potwierdzony, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I-szej instancji.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach D.R., żądając uchylenia decyzji organu I-szej i II-giej instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Skarżąca podniosła, iż decyzja Wojewody ego rażąco narusza prawo oraz nie odnosi się do argumentów podniesionych w jej odwołaniu. Nie przeprowadzono bowiem wszystkich niezbędnych dowodów zmierzających do wyjaśnienia rzeczywistego miejsca pobytu i sytuacji rodzinnej małżeństwa T., takich jak wywiad w Komendzie Miejskiej Policji, ustalenie w Miejskim Zarządzie Budynków w K. ile wynoszą zaległości czynszowe "rzekomych" lokatorów oraz sprawdzenie w Zakładzie Energetycznym i Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów jakie jest zużycie energii i wody w budynku zamieszkałym "rzekomo" przez pięć osób. Ponadto, uzasadnienie decyzji Wojewody pomija zupełnie podniesiony w odwołaniu zarzut, że R.T. został zameldowany w 1999 r., mimo, że Urząd Miasta K. Wydział Spraw Obywatelskich był w posiadaniu pisma współwłaścicieli o zakazie meldowania w tym budynku jakichkolwiek osób bez zgody i wiedzy współwłaścicieli. Zameldowanie R.T. jest więc nie tylko fikcyjne, ale dokonane z rażącym naruszeniem prawa i już z tego powodu powinno być unieważnione.
D.R. zakwestionowała ustalenie organu co do charakteru pracy R.T., gdyż "budynek jest opuszczony w dzień i w nocy (brak światła czy dymu z komina), jedynym śladem życia jest pies na podwórku dokarmiany przez sąsiadów i awiza pocztowe w drzwiach", co skarżąca obserwuje już od wielu lat.
D.R. wniosła ponadto o przeprowadzenie w postępowaniu sądowym dowodu
w postaci kopii potwierdzenia przesyłki poleconej dla R.T. podpisanej przez osobę o nazwisku "D." z dopiskiem innym pismem "W. bratowa", co świadczy o tym, że nie odbiera on nawet poczty, "a czyni to jakaś osoba, która nie jest tam zameldowana ani nie mieszka".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.
Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonych decyzji Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów obu instancji takich naruszeń prawa, które miały bądź mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżone rozstrzygnięcie opiera się na treści art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz.U.01.87.960 ze zm.), zwanej dalej ustawą, którego brzmienie prawidłowo przytoczone zostało w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w tym przepisie należy mieć na uwadze, że tak zameldowanie jak i wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy; nie ma ono zatem nic wspólnego z prawem rzeczowym bądź obligacyjnym, jakie danej osobie przysługuje do danego lokalu. Jeżeli zatem opuszcza ona miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy. O opuszczeniu stałego miejsca zamieszkania można zaś mówić tylko wówczas, gdy jest ono dobrowolne i ma charakter trwały. Oznacza to zatem nie tylko fizyczne nieprzebywanie w danym lokalu, ale i zamiar jego opuszczenia, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów.
Odmawiając wymeldowania R.T. Wojewoda prawidłowo zinterpretował i zastosował przepis art. 15 ust.2 ustawy, wobec czego nie można mu zarzucić jakiegokolwiek naruszenia prawa materialnego. Sąd podziela również przeprowadzoną przez organy ocenę przeprowadzonych w sprawie dowodów i poczynione w oparciu o nią ustalenia faktyczne wskazujące jednoznacznie na to, że przesłanki określone w powołanym wyżej przepisie, niezbędne do wymeldowania, nie mają miejsca. Dowody te – wbrew zarzutom skargi - były wystarczające do wyjaśnienia, czy centrum życiowe R.T. mieści się w lokalu przy ulicy O. w K. i czy przebywa on w tym właśnie mieszkaniu. Organ przesłuchał bowiem w charakterze świadka żonę zainteresowanego J. T., a następnie na rozprawie administracyjnej zeznania złożył sam R.T. oraz świadek A. B. Potwierdziła je także zamieszkująca wspólnie z małżonkami T. świadek W. D. – teściowa R.T. Okoliczności podane przez zainteresowanego oraz przesłuchanych świadków są zgodne i wzajemnie się uzupełniają, a sam fakt, że osoby te są ze sobą spokrewnione lub powinowate, nie może podważać ich wiarygodności. Zeznania te zasługiwały zatem na to, aby być podstawą ustaleń.
Skarżąca nie stawiła się na rozprawę administracyjną ( o terminie której została prawidłowo powiadomiona), zaś z pisemnych wyjaśnień jakie złożyła wynika, że nie jest w ogóle zorientowana w sytuacji życiowej i mieszkaniowej R.T. Trudno zatem uznać, ażeby zarzuty D.R. kwestionujące ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego wypływały z rzeczowych, opartych na faktach argumentów. Są to raczej domysły i przypuszczenia aniżeli okoliczności, które należałoby brać pod uwagę czyniąc ustalenia w sprawie.
Tym samym uznać należy, że w toku postępowania organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowody w sposób nie naruszający zasad określonych w art. 7, 77 i 80 kpa.
Ustosunkowując się do podniesionych przez skarżącą zarzutów dotyczących pominięcia w toku postępowania administracyjnego wskazanych w skardze środków dowodowych podnieść należy, iż przeprowadzone w sprawie dowody osobowe były wystarczające dla wyjaśnienia istotnej dla jej rozstrzygnięcia okoliczności dotyczącej faktu zamieszkiwania R.T. w przedmiotowym lokalu. Poza tym, dowody, o jakich wspomina skarżąca mogą mieć wyłącznie charakter pomocniczy. Informacja policyjna opiera się bowiem na wywiadzie poczynionym w miejscu zamieszkania osoby, której ma dotyczyć. Czynności policyjne zdublowałyby zatem postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I-szej instancji. Jeśli zaś chodzi o informację dotyczącą zaległości czynszowych, to nie ma ona żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w której rozstrzygnięcie oparte jest o przepis art. 15 ust.2 ustawy, a przedmiotem ustaleń - okoliczność opuszczenia przez określoną osobę miejsca jej pobytu stałego lub czasowego, nie zaś - jak chce tego skarżąca - sytuacja rodzinna i materialna takiej osoby oraz jej ewentualne zobowiązania finansowe wobec spornego lokalu. Bezużyteczne są także ewentualne dane dotyczące zużycia wody bądź energii elektrycznej, skoro z zeznań świadków oraz R.T. wynika, że jego żona czasowo pracuje poza granicami Kraju, zaś on sam – z uwagi na charakter pracy – często przebywa poza domem.
Podobnie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest ocena zgodności z prawem czynności, jaką w roku 1999 było zameldowanie R.T. przy ulicy O. Przedmiotem postępowania było bowiem zbadanie, czy zachodzą określone w art. 15 ust.2 ustawy przesłanki do wymeldowania zainteresowanego. Fakt zameldowania R.T. na pobyt stały jest bezsporny, a prawidłowość jego dokonania nie może być kontrolowana w ramach tego postępowania.
Rację ma wprawdzie skarżąca, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do wszystkich powyższych zarzutów podnoszonych już w odwołaniu - czym naruszył przepis art. 107 § 3 kpa - jednak z uwagi na okoliczności, o jakich mowa wyżej, naruszenie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.
Co się zaś tyczy dołączonej do skargi kserokopii dowodu doręczenia R.T. listu poleconego, odebranego przez W. D., to nie może ona skutecznie podważyć prawidłowości ustaleń dotyczących zamieszkiwania zainteresowanego w przedmiotowym lokalu. Możliwość awizowania przesyłki pocztowej bądź pozostawienia jej w miejscu zamieszkania adresata osobie, która podejmie się jej oddania, jest jedną z form doręczeń pocztowych, często spotykaną z uwagi na fakt, że doręczyciele wykonują swojej usługi do południa, a zatem w czasie godzin pracy. Niezastanie adresata w miejscu zamieszkania w tym czasie nie może zatem świadczyć o tym, że tam nie mieszka – jak zdaje się to wywodzić skarżąca. Ponadto, w aktach zarówno sądowych jak i postępowania administracyjnego znajdują się dowody doręczeń przesyłek pocztowych odebranych przez R.T. osobiście (k.26 akt sądowych - zawiadomienie o rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, akta administracyjne: k.49 - doręczenie zawiadomienia o złożeniu odwołania, k. 43 – doręczenie decyzji organu I-szej instancji), co dodatkowo potwierdza prawidłowość ustalonego przez organy faktu, że zamieszkuje on w lokalu przy ulicy O. w K.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.