II SA/Ke 24/07

II SA/Ke 24/07 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-04-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal
Sylwester Miziołek /sprawozdawca/
Teresa Kobylecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
WYROK NIEPRAWOMOCNY W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 kwietnia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Referent stażysta Katarzyna Tuz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi K.P. i Z.P. na uchwałę Rady Gminy Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Ke 24/07
UZASADNIENIE
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach uchwałą Nr [...] z dnia [...] Rada Gminy Ł. uchwaliła zmianę Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy uchwalonego uchwałą [...] Rady Gminy z dnia [...] dla obszaru Gminy w jej granicach administracyjnych. Uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), oraz w związku z uchwałą [...] Rady Gminy z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie przystąpienia do zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ł.
Integralną część uchwały stanowił tekst zmiany studium - uwarunkowania i kierunki rozwoju oraz część graficzna, a także rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag. Uchwała wchodziła w życie z dniem podjęcia, a jej wykonanie powierzono Wójtowi Gminy.
Uchwała wraz z pełną dokumentacją została przekazana Wojewodzie w dniu 28 września 2006 r., który nie stwierdził jej niezgodności z prawem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) K i Z małż. P. zarzucili:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
- art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.) poprzez nie sporządzenie prognozy wpływu na środowisko na etapie przygotowania projektu studium,
- art. 1 ust. 2 pkt 3 oraz art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez zaplanowanie w studium przebiegu obwodnicy w obrębie obszaru chronionego krajobrazu i otuliny Parku Krajobrazowego,
- art. 1 ust. 2 pkt 4 oraz art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaplanowanie w studium przebiegu obwodnicy Ł. w sposób zagrażający zabytkowi objętemu ochroną konserwatora zabytków (w rejestrze zabytków Urzędu Wojewódzkiego nr 795),
- art. 1 ust. 2 pkt 5 oraz art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaplanowanie w studium przebiegu obwodnicy Ł. bez uwzględnienia warunków i jakości życia mieszkańców Ł., w tym ochrony ich zdrowia,
2. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności:
- art. 7 i art. 8 kpa poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy sporządzaniu studium oraz prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów samorządowych,
- art. 9 kpa poprzez brak pouczenia skarżących wnoszących o usunięcie naruszenia prawa o przysługującym im prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na uchwałę Rady Gminy Ł.,
- art. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 190, poz. 1606 ze zm.) poprzez niezgodne z tym przepisem uchwalenie wejścia uchwały w życie.
Ponadto skarżący zarzucili naruszenie ich interesu prawnego i uprawnień przez:
- pozbawienie ich przez ewentualną realizację studium i uchwalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego planowanej obwodnicy możliwości zagospodarowania ich nieruchomości w sposób przez nich dotąd dokonywany,
- uniemożliwienie im wzięcia udziału w procesie uchwalania studium poprzez: przeprowadzenie konsultacji społecznych z naruszeniem prawa z uwagi na wyłożenie rysunku studium zawierającego błędy (położenie kapliczki), nieuwzględnienie w protokole z debaty publicznej z dnia 6 czerwca 2006 r. nad projektem studium zgłaszanych przez skarżącego uwag, brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnych przyczyn, dla których zgodnie z rozstrzygnięciem Rady Gminy z dnia 21 września 2006 r. nie uwzględniono uwag, w tym uwag skarżących do projektu zmiany studium.
Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wnieśli "o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie przebiegu obwodnicy Ł.".
W uzasadnieniu skarżący argumentując naruszenie ich interesu prawnego podkreślili, że w wyniku uchwalenia studium narażeni zostali na utratę możliwości wykorzystania nieruchomości w dotychczasowy sposób, tj. prowadzenia licencjonowanego gospodarstwa ekologicznego, co zaprzecza konstytucyjnej zasadzie ochrony prawa własności i zrównoważonego rozwoju, a także na uniemożliwienie prowadzenia działalności agroturystycznej ze względu na pogorszenie warunków życia w bliskim otoczeniu gospodarstwa skarżących. Nieruchomość skarżących położona jest w dolinie rzeki Ł., o urozmaiconym krajobrazie przyrodniczym i kulturowym, które to walory wykorzystywane są przez nich do promowania ich gospodarstwa. Założenia studium w zakresie planowanej inwestycji - obwodnicy Ł. - uniemożliwiają skarżącym korzystanie z należącej do nich nieruchomości w dotychczasowy sposób. Zdaniem skarżących możliwe było poprowadzenie obwodnicy po terenach o niższych walorach przyrodniczo-kulturowych zlokalizowanych na północ od Ł..
Skarżący w zakresie procedury poprzedzającej uchwalenie studium zarzucili, że wyłożony rysunek projektu studium zawierał błędnie wkreśloną kapliczkę objętą ochroną konserwatorską zabytków (w rejestrze zabytków nr. 795).
Skarżący wskazali, że wyczerpali drogę związaną ze złożeniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Ł. wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania nie mają uzasadnienia prawnego i faktycznego.
Zarzut naruszenie przepisów art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.) poprzez nie sporządzenie prognozy wpływu na środowisko nie ma uzasadnienia, ponieważ procedura zmiany Studium, zgodnie z art. 11 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie przewiduje opracowania prognozy wpływu na środowisko przyrodnicze na etapie przygotowania projektu studium uwarunkowań. Przytoczony w skardze przepis ustawy Prawo ochrony środowiska nie dotyczy dokumentu planistycznego, jakim jest zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przepis ten zawiera zamknięty katalog dokumentów wymagających sporządzenia takiej prognozy. Obowiązek sporządzenia takiej prognozy ustawodawca przewidział dopiero na etapie sporządzania projektu planu zagospodarowania przestrzennego (art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).
Nie jest również zasadny, zdaniem Rady zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 3 oraz art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez zaplanowanie w studium przebiegu obwodnicy w obrębie obszaru chronionego krajobrazu i otuliny Parku Krajobrazowego, gdyż przepisy te zawierają wymagania z zakresu ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych. Ustalenia zmiany Studium uwzględniają w/w wymogi poprzez m.in. określenie zasad gospodarowania przestrzenią na terenach chronionych z mocy ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z regulacjami wynikającymi z Rozporządzenia nr 80/2005 Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie Cisowsko-Orłowińskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urzęd. Woj. Świętokrzyskiego Nr 156, poz. 1941) na przedmiotowym terenie nie zakazuje się przedmiotowej inwestycji. Planowana w Studium obwodnica jest również planowana w innych dokumentach wyższej rangi, które stanowią wytyczne do gminnych opracowań planistycznych, m.in. w "Planie zagospodarowania przestrzennego województwa świętokrzyskiego", zatwierdzonego uchwałą Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego Nr XXXII/435/02 z dnia 30.VIII.2002 r.
Nadto Rada dodała, że nieprawdziwy jest zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 4 oraz art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaplanowanie w studium przebiegu obwodnicy Ł. w sposób zagrażający zabytkowi objętemu ochroną konserwatora zabytków (w rejestrze zabytków Urzędu Wojewódzkiego nr 795), gdyż zabytkowa kapliczka położona jest poza pasem drogi stanowiącej obwodnicę, tak wiec zapisy zmiany Studium nie naruszają walorów kulturowych miejscowości w postaci kapliczki.
Nieprawdziwy jest także, zdaniem Rady zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 5 oraz art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaplanowanie w studium przebiegu obwodnicy Ł. bez uwzględnienia warunków i jakości życia mieszkańców, w tym ochrony ich zdrowia, ponieważ ustalenia zmiany Studium uwzględniają warunki i jakość życia mieszkańców Ł., w tym ochrony ich zdrowia. Droga została tak zaplanowana, aby nie stanowiła uciążliwości dla terenów i osób zamieszkałych na terenie. Zmiana uwzględnia wszelkie odległości od terenów zabudowy mieszkaniowej istniejącej i planowanej. Pozytywna jest opinia Wydziału Środowiska i Rolnictwa Świętokrzyskiego Urzędu Wojewódzkiego - postanowienie z dnia 4 maja 2006 r.
Zaskarżona uchwała nie narusza art. 1 ust. 2 pkt 5 i 7 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w konsekwencji art. 2 Konstytucji. Zmiana Studium nie dotyczyła przeznaczenia nieruchomości skarżących, nie uległy zmianie zasady zagospodarowania nieruchomości skarżących, jakie były ustalone w pierwotnym studium uchwalonym w 2000 r. Jeżeli dojdzie w przyszłości do ewentualnego ograniczenia prawa własności skarżących w związku z realizacją budowy obwodnicy, to takie ograniczenie prawa własności jest zgodne z ustawą o gospodarce nieruchomościami i nie narusza przepisów Konstytucji.
Ponadto Rada podniosła, że naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie ma uzasadnienia, gdyż przepisy te nie mają zastosowania w przypadku ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasady prowadzenia procedury sporządzania zmiany Studium określa art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawa nie przewiduje również pouczania skarżących o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Gminy.
Naruszenie art. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 190, poz. 1606 ze zm.) poprzez niezgodne z tym przepisem uchwalenie wejścia uchwały w życie również nie jest zasadna, gdyż uchwała w sprawie studium nie wymaga ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym województwa, gdyż Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest przepisem gminnym, a więc przepisem powszechnie obowiązującym.
W odniesieniu do nieprawidłowości w procedurze opracowania Studium Rada stwierdziła, że wskazanych nieprawidłowości nie było. Projekt Studium był prawidłowo wyłożony do publicznego wglądu z zachowaniem procedury określonej w art. 10 i 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez:
1. ogłoszenie prasowe - Echo Dnia z dnia 22-23 kwietnia 2006 r.,
2. obwieszczenie z dnia 20 kwietnia 2006 r., które zostało wywieszone w dniu 20 kwietnia 2006 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w Ł. oraz na tablicach ogłoszeń w poszczególnych miejscowościach gminy.
Natomiast niewłaściwe oznaczenie kapliczki (po północnej stronie planowanej drogi S-74) wynikało z błędnego wydruku komputerowego projektu Studium i nie było zamierzone, błąd został natychmiast poprawiony w wyłożonym projekcie zmiany Studium. Prawidłowość lokalizacji kapliczki i usunięcia błędu oraz brak kolizji między tą kapliczką a planowanym przebiegiem obwodnicy udokumentowano na dyskusji publicznej zorganizowanej w czasie wyłożenia projektu Studium poprzez okazanie materiałów przygotowanych do projektów innych dokumentów planistycznych, tj. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego sołectw Ł. I P.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą uchwała w sprawie uchwalenia studium podlega w terminie 30 dni od dnia doręczenia ocenie wojewody w zakresie jej zgodności z przepisami prawa w trybie zasad ogólnych ustawy o samorządzie gminnym, z tym, że jest ona rozszerzona na badanie zgodności przeprowadzonej procedury sporządzania studium z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 12 ustawy). Stosownie bowiem do art. 28 ustawy naruszenie zasad sporządzania studium, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części.
Przedmiotowa uchwała Nr XLIX/310/06 z dnia 21 września 2003 r. Rady Gminy Ł.była przedmiotem oceny Wojewody, który nie stwierdził jej niezgodności z prawem.
Istnieje także możliwość zaskarżenia uchwały rady gminy o uchwaleniu studium w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym przez podmiot, który wykaże, że kwestionowaną przez niego uchwałą został naruszony jego interes prawny (lub uprawnienie), polegający na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą a jego własną indywidualną sytuacją prawną, co dopiero otwiera drogę do jej merytorycznego rozpoznania. Taki związek musi istnieć obecnie, a nie dopiero w przyszłości powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązku. Skarga w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym oparta jest bowiem na faktycznym naruszeniu interesu prawnego. Przepis art. 101 nie daje podstaw do skargi opartej na interesie ogółu, czyli tzw. interesie publicznym. Interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje wprost art. 101 ust. 1 musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę (bezpośredni, konkretny i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowany aktem stosowania prawa materialnego).
W niniejszej sprawie interes prawny skarżących został naruszony (w ten sposób, że w Studium zaprojektowano przebieg obwodnicy Ł. przez część ich nieruchomości), a stosowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa okazało się bezskuteczne. Wprawdzie uchwała w sprawie studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 ustawy), jednak jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, będących już aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy). Miejscowy plan musi uwzględniać merytoryczne postanowienia zawarte w studium, co wynika z art. 9 ust. 4 ustawy, ponadto wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego zgodnie z zapisami studium (art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4 ustawy), zaś rada gminy uchwala plan po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (art. 20 ust. 1 ustawy).
Powyższe oznacza w świetle przywołanej normy art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, że zaistniały warunki kontroli legalności zaskarżonego Studium przez Sąd. Nie oznacza to jednak, jak oczekują tego skarżący uznania skargi za zasadną już z tego tytułu. Wnoszący skargę musi bowiem wykazać się nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia, a skoro tak, to zaskarżona uchwała mogłaby być wyeliminowana z obrotu prawnego, jeżeli wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżących doszłoby do naruszenia norm prawa materialnego czy procesowego.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zakres sądowej kontroli uchwały rady gminy w sprawie Studium zmiany uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ograniczony jest do badania jej zgodności z prawem, dlatego celowość i trafność przyjętych rozwiązań nie należy do zakresu badania sądu administracyjnego.
Oceniając legalność zaskarżonej uchwały przede wszystkim należy stwierdzić, że Rada Gminy Ł. przy opracowywaniu projektu omawianego studium dochowała obowiązujących postanowień zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie trybu postępowania planistycznego, zasad sporządzania aktu planistycznego oraz właściwości organów (art. 9-13, art. 25-26 ustawy). Nie można jej więc skutecznie zarzucić, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżących dokonało się z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego), a dopiero takie naruszenie uprawnienia skarżących skutkowałoby nieważnością uchwały w myśl regulacji art. 28 ustawy.
Należy podnieść, że w postępowaniu dotyczącym uchwały w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Uchwalenie studium jest dokonywane według procedury przewidzianej dla tworzenia aktu prawnego, a nie procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 17.VI.2004 r., sygn. OSK 215/04). Nie ma także zastosowania wskazany przez skarżących przepis art. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 190, poz. 1606 ze zm, gdyż uchwała w sprawie studium nie wymaga ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa, gdyż Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest przepisem gminnym, a więc przepisem powszechnie obowiązującym.
Należy podzielić stanowisko organu gminy, że procedura zmiany Studium, zgodnie z art. 11 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie przewiduje opracowania prognozy wpływu na środowisko przyrodnicze na etapie przygotowania projektu studium uwarunkowań. Przytoczony w skardze przepis ustawy Prawo ochrony środowiska nie dotyczy dokumentu planistycznego, jakim jest zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Obowiązek sporządzenia takiej prognozy ustawodawca przewidział dopiero na etapie sporządzania projektu planu zagospodarowania przestrzennego (art. 17 pkt 4 ustawy).
Z akt sprawy wynika, że w toku sporządzania aktu planistycznego organ sporządzający projekt studium nie wkroczył w kompetencje organu stanowiącego. Rada Gminy dokonała prawidłowego rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag. W sposób prawem przewidziany ogłoszono o przystąpieniu do prac nad studium określając możliwość składania wniosków i uwag, a także dochowano innych etapów procedury planistycznej, określonych w art. 11 i 12 ustawy, w tym zorganizowano publiczną dyskusję nad rozwiązaniami przyjętymi w studium, jak również wydano rozstrzygnięcie o nieuwzględnieniu uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu zmiany studium. Należy zaznaczyć, że zachowano także kolejność czynności opisanych w art. 11 ustawy. Natomiast niewłaściwe oznaczenie kapliczki (po północnej stronie planowanej drogi S-74) zostało wyjaśnione (wynikało z błędnego wydruku komputerowego projektu Studium i nie było zamierzone), błąd został natychmiast poprawiony w wyłożonym projekcie zmiany Studium. Prawidłowość lokalizacji kapliczki i usunięcia błędu oraz brak kolizji między tą kapliczką a planowanym przebiegiem obwodnicy udokumentowano na dyskusji publicznej zorganizowanej w czasie wyłożenia projektu Studium poprzez okazanie materiałów przygotowanych do projektów innych dokumentów planistycznych, tj. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego sołectw Ł. I P.
Oznacza to w ocenie Sądu, że nie miało miejsca naruszenie trybu postępowania mogące doprowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy.
Z materiałów sprawy nie wynika też, aby Rada Gminy naruszyła zasady sporządzania aktu planistycznego, a więc jego zawartość. Zasady te dotyczą problematyki merytorycznej związanej ze sporządzaniem aktu planistycznego, którą określa art. 9 ust. 2 ustawy, zaś przedmiot określa art. 10 ust. 1 i 2. Uchwała w sprawie studium jest aktem polityki przestrzennej gminy, w dużym stopniu opisowo-koncepcyjnym, stanowi podstawę realizacji polityki przestrzennej gminy. Planując przebieg obwodnicy Rada działała w granicach uprawnień przyznanych jej przepisem art. 3 ustawy i w ocenie Sądu uprawnień tych nie nadużyła. Uwzględniła przebieg obwodnicy wskazany w Planie zagospodarowania przestrzennego Województwa, uchwalonym dnia 26.IV.2002 r. Nr XXXIX/399/02 i w Kompleksowym programie rozwoju sieci drogowej województwa, zatwierdzonym uchwałą Sejmiku Województwa z dnia 30.VIII.2002 nr XXXII/435/02. Jej przebieg był także przedmiotem dyskusji publicznej, co wynika z protokołu z dnia 6.VI.2006 r.
Należy zauważyć, że ocena czy wybrano rozwiązanie merytorycznie najlepsze nie mieści się w zakresie sądowej kontroli uchwały o zmianie Studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego. Jak wspomniano art. 1 i art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie daje Sądowi uprawnienia do oceny projektu Studium pod względem słuszności, czy zasadności. Nie mogły więc być uwzględnione te zarzuty skargi, które podważały zasady sporządzania aktu jedynie z powodu nieuwzględnienia zgłaszanych propozycji. Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej organy gminy nie przekroczyły granic uznania oraz wybrały rozwiązanie nie naruszające przepisów prawa powszechnie obowiązujących.
Podkreślić w tym miejscu należy, że stosownie do art. 3 ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w sprawie nie wystąpiły naruszenia, które mogłyby spowodować z mocy art. 28 ustawy nieważność w całości lub w części uchwały [...] z dnia [...] Rady Gminy, uchwalającej zmianę Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., uchwalonego uchwałą [...] Rady Gminy Ł. z dnia [...] dla obszaru Gminy Ł. w jej granicach administracyjnych
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez Radę Gminy Ł., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.