II SA/Ke 237/24

II SA/Ke 237/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2024-07-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach
Krzysztof Armański /przewodniczący/
Sylwester Miziołek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 2584/24 - Wyrok NSA z 2025-02-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 149, art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 34 w zw. z art. 48 § 1, art. 10, art. 151 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 162
art. 11d ust. 5, art. 11f ust. 3
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1752
art.  22 ust. 2
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 4 marca 2024 r. znak: SPN.III.7821.1.1.2024 w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej we wznowionym postępowaniu oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 4.03.2024 r. znak: SPN.III.7821.1.1.2024 Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy decyzję Starosty Sandomierskiego z 12.12.2023 r. znak AB.6740.3.2023.ZRID o odmowie uchylenia decyzji własnej nr 2/2023 z 30.03.2023 r., zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi gminnej [...] o długości 846,40 m", zwanej dalej "decyzją ostateczną".
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z 11.08.2023 r. T. G. (zwany dalej "stroną") zwrócił się do Starosty Sandomierskiego o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną i uchylenie tego rozstrzygnięcia w całości, wskazując że o wydaniu tego rozstrzygnięcia dowiedział się dopiero 4.08.2023 r.
Postanowieniem z 25.08.2023 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 149, art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną.
Decyzją z 12.12.2023 r. Starosta Sandomierski, działając m.in. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, wskazując że T. G. uczestniczył na prawach strony w postępowaniu w sprawie wydania ww. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania w tej sprawie zostało bowiem wysłane do strony na adres wskazany w ewidencji gruntów i budynków – zgodnie z art. 11d ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 162 ze zm.), zwanej dalej "specustawą" – które powróciło do organu z adnotacją "adresat nieznany". Natomiast w myśl art. 11f ust. 3 specustawy strona została poinformowana o wydaniu decyzji poprzez publiczne ogłoszenie obwieszczenia.
W odwołaniu od ww. decyzji strona wskazała, że przy wydaniu decyzji ostatecznej wykorzystano jej nieobecność w Polsce i w rażący sposób naruszono jej uprawnienia właścicielskie – czego następstwem był podział i przejęcie w części pod budowę drogi należących doń nieruchomości. Tymczasem na żadnym etapie postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej strona nie mogła być i nie była jego aktywnym uczestnikiem – z uwagi na brak prawidłowego zawiadomienia o czynnościach związanych z podziałem jej działek i ich częściowym wywłaszczeniem. Jest to tym bardziej niedopuszczalne, że Urząd Gminy w Klimontowie od lat dysponuje adresem strony dla doręczeń, na który jest doręczana wszelka korespondencja urzędowa. Powyższe uchybienia w oczywisty sposób dyskwalifikują wydaną decyzję, powodując konieczność ponownego, rzetelnego wyjaśnienia przyczyn tego stanu rzeczy, prawidłowości dokonanych pomiarów geodezyjnych i innych czynności, w wyniku których dokonano podziału nieruchomości. Wydana decyzja nie powinna zatwierdzać przebiegu drogi w taki sposób, że uniemożliwia stronie podjęcie działań zmierzających do innego zlokalizowania drogi.
Wojewoda Świętokrzyski, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, wskazał że w niniejszej sprawie organ I instancji przeprowadził procedurę etapu wszczęcia postępowania na żądanie strony (art. 147 K.p.a.) i wszczął postępowanie z przyczyny wymienionej w żądaniu strony – art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). W kolejnym etapie dokonano badania, czy wskazana przez stronę podstawa rzeczywiście istnieje. Przepisy specustawy, to jest art. 11d ust. 5 i art. 11f ust. 3, określają sposób ustalenia adresów właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie katastru nieruchomości. Organ ma obowiązek dokonać zawiadomień i doręczeń w sposób wskazany w art. 11d ust. 5 specustawy – na adres wskazany w katastrze nieruchomości – nawet w sytuacji, gdy znane mu są inne adresy stron. Strona postępowania była informowana o wszystkich czynnościach prowadzonego postępowania, zgodnie z ww. przepisami specustawy, na adres figurujący w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 11d ust. 5 specustawy organ I instancji doręczył zawiadomienie o wszczęciu postępowania o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadomił pozostałe strony w drodze stosownych obwieszczeń. Ponadto, właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych postępowaniem poinformowano w drodze zawiadomień z 14.02.2023 r., wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Zawiadomienie skierowane do strony – w trybie art. 11f ust. 3 specustawy – wróciło z adnotacją "adresat nieznany". Tym samym, Starosta Sandomierski doręczył stronie – będącej właścicielem nieruchomości, na której realizowana miała być inwestycja drogowa – zawiadomienie o wszczęciu postępowania na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Natomiast o wydanej decyzji strona została poinformowana poprzez publiczne ogłoszenie obwieszczenia. W rezultacie, Starosta Sandomierski, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, w prawidłowy sposób stwierdził, że nie występują przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym nie zostało w żaden sposób naruszone.
W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, strona zaskarżyła ww. decyzję Wojewody Świętokrzyskiego, podnosząc że została w bezprawny sposób pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu wywłaszczeniowym obejmującym m.in. jej działki – na skutek "celowego działania geodety zaangażowanego w czynności związane z realizacją inwestycji drogowej". W tym zakresie powtórzono argumentację przedstawioną w odwołaniu. O tym, że w prowadzonym postępowaniu jako adres dla doręczeń dla skarżącego – już na etapie wyznaczania nowych punktów granicznych na jego nieruchomościach – wskazano prywatny adres zamieszkania jego aktualnego pełnomocnika w niniejszej sprawie, okazało się dopiero podczas czynności na gruncie przeprowadzanych latem 2023 r. – podczas okazania pełnomocnikowi strony dokumentacji. Mianowicie, był to wypis z ewidencji gruntów, z którego wynikało, że w tym rejestrze jako adres zamieszkania strony figuruje ul. [...] – mimo że skarżący nigdy tam nie zamieszkiwał. Powyższy adres jest adresem zamieszkania pełnomocnika T. G., a uprzednio pod tym adresem mieściła się również siedziba jego kancelarii adwokackiej. Wcześniejsza korespondencja dotycząca postępowania została zwrócona do akt sprawy z adnotacją "adresat nieznany". W tej sytuacji – zgodnie z dyspozycją art. 34 w zw. z art. 48 § 1 K.p.a. – organ administracyjny powinien był podjąć działania zmierzające do ustanowienia przedstawiciela dla osoby nieznanej z miejsca pobytu. Takich działań na żadnym etapie postępowania jednak nie podjęto. Powyższe uchybienia powodują bezwzględną nieważność dotychczasowego postępowania, tymczasem Starosta Sandomierski – przy pełnej akceptacji tych działań przez organ odwoławczy – naruszył w rażący sposób art. 10 § 1, art. 34, art. 48 § 1 K.p.a. Przywoływane przez Wojewodę Świętokrzyskiego przepisy specustawy w kwestii doręczeń nie mogą mieć zastosowania w realiach niniejszej sprawy – skoro adresat był nieznany. Skarżący dowiedział się o powyższych okolicznościach od swojego pełnomocnika, któremu przy odbieraniu innych przesyłek pocztowych – przed formalnym umocowaniem go w niniejszym postępowaniu – wydano wśród korespondencji adresowaną do strony przesyłkę, zawierającą informację o terminie czynności geodezyjnych na jej działkach. Po otrzymaniu informacji o tych faktach skarżący udał się osobiście do siedziby Starostwa Powiatowego w Sandomierzu i dopiero wówczas uzyskał kopię decyzji wywłaszczeniowej, dowiadując się że odpowiedzialnym za niewłaściwe wskazanie jego adresu w rejestrze gruntów jest geodeta obsługujący Gminę Klimontów. Strona, mając na uwadze fakt, że na przebiegu projektowanego odcinka drogi gminnej, naprzeciwko jej działek, znajdują się nieruchomości o podobnych parametrach jak jej działka, nie zgadza się ze stanowiskiem Starosty Sandomierskiego, że brak jej czynnego udziału w postępowaniu wywłaszczeniowym nie miał i nie ma większego znaczenia. Nieuprawiony jest również pogląd wyrażony w uzasadnieniu decyzji Wojewody Świętokrzyskiego, zgodnie z którym uznanie skarżącego za stronę niniejszego postępowania było równoznaczne z zapewnieniem mu udziału w tym postępowaniu. W przekonaniu skarżącego jest dokładnie odwrotnie, jako że taki sposób przeprowadzenia postępowania wywłaszczeniowego – bez zapewnienia czynnego udziału stronie – nasuwa uzasadnione ww. okolicznościami przypuszczenie, że doręczanie korespondencji przeznaczanej dla strony na adres, który nigdy nie był i nie jest jej miejscem zamieszkania, było działaniem celowym, ewidentnie zmierzającym do wykorzystania jego nieobecności, obliczonym na uniemożliwienie podjęcia działań, które mogłyby doprowadzić do innego zlokalizowania szlaku drożnego na spornym odcinku drogi.
Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. W rozpatrywanej sprawie zostały bowiem spełnione wszystkie niezbędne przesłanki konieczne do wydania prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy, określone w u.p.z.p.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewoda Świętokrzyskiego, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Sandomierskiego z 12.12.2023 r. – wydaną po wznowieniu postępowania – o odmowie uchylenia decyzji własnej ostatecznej zezwalającej na realizację inwestycji drogowej dotyczącej budowy drogi gminnej o długości 846,40 m. Skargę w niniejszej sprawie wniósł T. G., będący właścicielem działki nr A, obręb [...] (podzielonej ww. decyzją ostateczną na działki nr A/1 i A/2 ) – będący stroną postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji ostatecznej z 30.03.2023 r. (okoliczność niesporna), wskazując na brak prawidłowego – jego zdaniem – zawiadomienia o wydaniu tego rozstrzygnięcia i kwestionując przyjęty przebieg projektowanego odcinka drogi gminnej.
Na wstępie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b K.p.a. Wznowienie postępowania stanowi więc wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej, którą ustanawia art. 16 § 1 K.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną dzieli się na dwa etapy. Pierwszy polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia postępowania i kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.) lub postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Oceniając formalne podstawy wznowienia postępowania, organ sprawdza jedynie, czy wniosek pochodzi od strony, czy strona powołała się na przyczyny wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b K.p.a., oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 K.p.a. Tak właśnie stało się w niniejszej sprawie, w której organ I instancji postanowieniem z 25.08.2023 r., działając na podstawie art. 149, art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną, mając na uwadze że wniosek w tym zakresie złożyła strona (skarżący), wskazując na brak udziału – bez swojej winy – w prowadzonym postępowaniu.
W drugim etapie, tj. po wznowieniu postępowania, organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie:
- czy postępowanie w którym wydano decyzję ostateczną było dotknięte kwalifikowaną wadą, z powołaniem na którą doszło do jego wznowienia,
- w jakim zakresie wadliwość postępowania wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu
Dopiero bowiem w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej dopuszczalne jest doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy, albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 2 i art. 151 § 2 K.p.a.). W przeciwnej sytuacji – wobec stwierdzenia braku podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b – organ wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Tak właśnie stało się w niniejszej sprawie, w której decyzję z 12.12.2023 r. (utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją) wydano właśnie w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.
U podstaw stanowiska organów obu instancji legły stwierdzenia o tym, że
- po pierwsze, skarżącemu doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania na adres wskazany w katastrze nieruchomości;
- po drugie, o wydanej decyzji skarżący został poinformowany poprzez publiczne ogłoszenie obwieszczenia,
- w konsekwencji czego nie zaistniała przesłanka braku udziału strony w postępowaniu bez własnej winy.
Przechodząc do omówienia istotnych z punktu widzenia oceny legalności zaskarżonej decyzji przepisów – znajdujących zastosowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (budowy drogi gminnej) – należy odnieść się do ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 162 ze zm.). Mianowicie, jak stanowi:
- art. 11d ust. 5 specustawy drogowej "Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości (...). Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne"
- art. 11f ust. 3 specustawy drogowej "Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości (...). Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne".
Nadmienić zarazem trzeba, że pierwsza z opisanych wyżej czynności wywiera daleko idący skutek, jako że stosownie do art. 11d specustawy z dniem zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5, nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego, objęte wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie mogą być przedmiotem obrotu w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (ust. 9), a czynność prawna dokonana z naruszeniem zakazu, o którym mowa w ust. 9, jest nieważna (ust. 10).
Uwzględniając treść pierwszego z cyt. przepisów, to jest art. 11d ust. 5 specustawy drogowej, nie budzi wątpliwości Sądu, że Starosta Sandomierski –wbrew zarzutom skargi – dochował ustanowionych w tej regulacji wymogów. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi gminnej [...] o długości 846,40 m" m.in. na działce skarżącego zostało doręczone – zgodnie z treścią art. 11d ust. 5 – na adres skarżącego wskazany w katastrze nieruchomości, to jest "[...]". W tym miejscu, odnosząc się do zarzutów skargi co do nieprawidłowego doręczenia zawiadomienia, należy również przytoczyć art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1752), dalej "P.g.k.", który stanowi że podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Z kolei zgodnie z art. 20 ust. 1 P.g.k. w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właścicieli nieruchomości (pkt 1) oraz miejsce pobytu stałego lub adres siedziby podmiotów, o których mowa w pkt 1 (pkt 2).
W kontekście przytoczonych regulacji bez znaczenia pozostaje fakt, że ww. przesyłka powróciła do organu z adnotacją "adresat nieznany". Zasadnicze znaczenie dla uznania prawidłowości doręczenia – w omawianej sytuacji mającego charakter zastępczy – ma bowiem fakt skierowania korespondencji na adres uwidoczniony w katastrze – o którego zmianie strona (wskazująca obecnie, że mieszka za granicą), wbrew ustanowionemu w cyt. art. 22 ust. 2 P.g.k. obowiązkowi, nie poinformowała organu. Znamienne przy tym pozostaje, że sporna przesyłka została wysłana pod adres, który był siedzibą kancelarii obecnie reprezentującego stronę adwokata – co zostało przyznane w skardze. Mając na uwadze, że adres strony uwidoczniony był w katastrze, nie mógł odnieść skutku podniesiony w skardze zarzut o naruszeniu art. 34 w zw. z art. 48 § 1 K.p.a. Zgodnie bowiem z tym ostatnim przepisem "pisma skierowane do osób nieznanych z miejsca pobytu, dla których sąd nie wyznaczył przedstawiciela, doręcza się przedstawicielowi ustanowionemu w myśl art. 34". Tymczasem, wobec zapisów w katastrze nie sposób uznać, że miejsce pobytu skarżącego było nieznane.
Przechodząc do omawiania drugiego ze znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów – art. 11 f ust. 3 specustawy drogowej – należy stwierdzić, że Starosta Sandomierski, wobec ww. adnotacji doręczyciela, zaniechał bezprzedmiotowego – w takim przypadku – doręczenia decyzji własnej nr 2/2023 z 30.03.2023 r., zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, ponownie na ten sam adres skarżącego, poprzestając na publicznym ogłoszeniu obwieszczenia z 30.03.2023 r. o wydaniu decyzji poprzez jego zamieszczenie:
- na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w Sandomierzu w dniach 30.03.2023 r. -17.04.2023 r., Urzędu Miasta i Gminy Klimontów w dniach 03.04.2023 r.- 17.04.2023r.,
- w urzędowym publikatorze teleinformatycznym - Biuletynie Informacji Publicznej: Starostwa Powiatowego w Sandomierzu w dniu 30.03.2023 r. Urzędu Miasta i Gminy Klimontów w dniu 3.04.2023 r.
- w prasie lokalnej, tj. "Monitorze urzędowym" w dniu 30.03.2023 r.
W tym ostatnim zakresie, mając na uwadze całokształt istotnych w niniejszej sprawie okoliczności, nie sposób jednak uznać, aby doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Skoro skarżący nie mieszkał pod adresem wskazanym w katastrze (co stanowi okoliczność niesporną, przyznaną w skardze) – ponowne skierowanie tam przesyłki, tym razem z decyzją, nie mogło odnieść faktycznego skutku w postaci doręczenia jej stronie. Z tych względów, brak wysłania decyzji pod ten – nieaktualny – adres nie mógł spowodować uchylenia zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, zwłaszcza w kontekście – formalnie prawidłowego – zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Ponadto, wobec opisanych okoliczności faktycznych, skarżący nie wykazał aby powoływane przezeń uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, które daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (por. wyrok NSA z 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1320/08). Nie można bowiem przyjąć, że brak wysłania przez organ decyzji pod ww. adres uniemożliwił stronie podjęcie jakiejkolwiek konkretnie wskazanej czynności procesowej – gdyż i tak tam nie mieszkała, a jej obecny pełnomocnik nie prowadził tam kancelarii adwokackiej. Bez znaczenia pozostają zarazem twierdzenia strony o tym, że Urząd Gminy w Klimontowie od lat dysponuje prawidłowym adresem strony dla doręczeń – jako że postępowanie w niniejszej sprawie prowadził odrębny organ, to jest Starosta Sandomierski – na podstawie pozostającej w jego dyspozycji dokumentacji, w tym uwidocznionych w katastrze adresów właścicieli nieruchomości. W tym ostatnim zakresie skarżący nie zadośćuczynił obowiązkom informacyjnym ustanowionym w art. 22 ust. 2 P.g.k., co – wobec mających charakter lex specialis wobec ogólnych regulacji K.p.a. przepisów specustawy drogowej – wyklucza stwierdzenie, że w prowadzonym postępowaniu, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, nie brał udziału bez swojej winy (a contrario do art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). W rezultacie, uzasadnione było wydanie przez Starostę Sandomierskiego decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. o odmowie uchylenia tego rozstrzygnięcia.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.