II SA/Ke 232/05

II SA/Ke 232/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-05-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Anna Żak
Sylwester Miziołek /sprawozdawca/
Teresa Kobylecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne
Kombatanci
Sygn. powiązane
II OSK 1686/06 - Wyrok NSA z 2008-02-27
Skarżony organ
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 42 poz 371
Ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Sygnatura akt: II SA/Ke 232/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie: Sędzia NSA Anna Żak, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant: ref. stażysta Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006 r. sprawy ze skargi S.G. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]. numer [...] w przedmiocie : odmowy przyznania uprawnień kombatanckich I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata A.B. kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym podatek VAT w wysokości 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich S.G. z tytułu służby w Gwardii Ludowej - Armii Ludowej od maja 1944 do stycznia 1945 , a więc w oparciu o art. 1 ust 2 pkt. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych okresu powojennego (tekst jednolity Dz.U. z 2002 roku Nr 42, poz.371),
W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] organ odwoławczy podniósł, że S.G. s. J. nie pełnił służby w Gwardii Ludowej – Armii Ludowej lecz co najwyżej wykonywał na rzecz tej organizacji czynności pomocnicze, co jednak nie stanowi działalności kombatanckiej w rozumieniu cytowanej ustawy.
Organ podkreślił, że S.G. urodził się 28 września 1932 r., a zatem w czasie działalności w GL – AL miał 11 – 12 lat. Wprawdzie ustawodawca nie wprowadził granicy wieku jako warunku przyznania uprawnień, jednakże konieczne jest wykazanie, że osoba ubiegająca się o uprawnienia pełniła służbę w organizacji, a to wiązało się ściśle z osiągnięciem odpowiedniego wieku. Ponadto organ zauważa, iż ani skarżący ani też świadkowie nie wskazali przyczyn, dla których dowódca GL – AL, odbierał przysięgę od dziecka.
Organ odwoławczy stwierdził, że z opisu wykonywanych przez skarżącego czynności - takich jak przenoszenie meldunków, lekarstw a także z tego, iż nie posiadał on stopnia wojskowego wynika, że nie pełnił on służby w GL – AL., a jedynie pomagał partyzantom, wykonując sporadycznie określone czynności konspiracyjne.
Organ podkreślił, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, iż przepisy art. 1 ust 2 pkt 3 i 5 przedmiotowej ustawy akcentują, że warunkiem uznania za działalność kombatancką było pełnienie służby w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, a pełnienie służby w ruchu oporu było tożsame z prowadzeniem w sposób zorganizowany i systematyczny działalności skierowanej przeciwko okupantowi. Było ono w zasadniczej postaci zorganizowaną formą walki w ramach oddziałów partyzanckich utworzonych na wzór wojskowy, wyrażającą się podporządkowaniem służbowym, wyznaczeniu służbowego stanowiska i wykonywaniu określonych zadań. Z powyższym stanowiskiem nie koresponduje stanowisko skarżącego, który deklarował pomoc partyzantom, które to działanie zasługuje na szacunek, ale nie stanowi podstawy do przyznania uprawnień kombatanckich.
Zdaniem organu strona nie przedstawiła dostatecznych dowodów, które pozwoliłyby zastosować w niniejszej sprawie dyspozycję art. 1 ust 2 pkt 3 przedmiotowej ustawy.
.
Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył S.G., który wniósł o "ponowne rozpatrzenie sprawy". Podniósł, iż decyzja jest "jednostronna", krzywdząca go, przyznał, że był za młody na otrzymanie stopnia wojskowego, a jego działalność polegała na dostarczaniu meldunków, amunicji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.
W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.
Zgodnie z treścią art. 1 ust 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych okresu powojennego (tekst jednolity Dz.U. z 2002 roku Nr 42, poz.371), za działalność kombatancką uznaje się pełnienie służby w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym w działających w ramach tych organizacji oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939 -1945. Pełnienie w nich służby podlegało - jak słusznie organ podkreśla – na zorganizowanej formie, zarówno co do przynależności do określonej formacji, podporządkowaniu służbowym, wyznaczeniu stanowiska służbowego i wykonywaniu zakreślonych czynności.
Słusznie organ podniósł, że 12 letnie dziecko nie mogło spełniać tych warunków. Samo złożenie przyrzeczenia nie przesądza o przynależności do takiej formacji.
Prawidłowo organ ustalił, że skarżący pomagał przy przekazywaniu informacji, co jednak nie może być tożsame z pełnieniem służby w polskich podziemnych formacjach w rozumieniu ustawy. Rozumowanie takie zgodne jest z zasadami logiki i znajduje potwierdzenie w zasadach doświadczenia życiowego, a więc dokonana przez organ ocena dowodów nie narusza prawa.
Pomaganie partyzantom było działaniem, które zasługuje na społeczny szacunek, ale nie stanowi podstawy do przyznania uprawnień kombatanckich. Między uczestnikiem oporu a osobą działającą na rzecz oporu (taką osobą jest skarżący) występuje zasadnicza różnica. W tym drugim wypadku chodzi o cenną, ale świadczoną dobrowolnie, okazjonalnie pomoc organizacjom ruchu oporu, która nie była wymuszona ani rozliczana według zasad dyscypliny obowiązującej żołnierzy ugrupowań konspiracyjnych.
Mając powyższe na uwadze podzielić należy stanowisko organu, że skarżącemu nie przysługują uprawnienia wymienione w art. 1 ust. 2 pkt 3 cytowanej ustawy.
Sąd podziela pogląd organu, że skarżący nie wykazał przedstawionymi dowodami, aby w stosunku do niego miały zastosowanie w/w przepisy, zaś okoliczności ustalone przez organ nie dają podstaw do pozytywnego zweryfikowania jego skargi.
Stanowisko organu znajduje również podstawy w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z 10 kwietnia 2002 roku – sygn. akt V SA 2157/01 i 12 kwietnia 2004 roku – sygn. akt V SA 1408/01 oraz 16 września 2004 roku – sygn. akt V SA/Wa 1052/04, które Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela..
Z tych względów w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) podlegała oddaleniu, o czym orzekł Sąd w sentencji wyroku.
Orzeczenie o kosztach zasądzonych od Skarbu Państwa na rzecz ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego uzasadnia § 15, § 16 i § 14 ust. 2c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.IX.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).