II SA/KE 228/20

II SA/Ke 228/20 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2020-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach
Beata Ziomek
Dorota Pędziwilk-Moskal /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II GSK 987/20 - Wyrok NSA z 2023-11-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
262 par. 1 i par. 6
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par. 1, art. 145 par. 1. art. 134 par. 1, art. 119 pkt 3, art. 151.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Agnieszka Banach, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 20 grudnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie kary porządkowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 grudnia 2019 r. znak: 2601-IOA.4246.50.2019 Dyrektor Izby Administracji Skargowej w Kielcach utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Kielcach z dnia 18 czerwca 2019 r., znak: [...] odmawiające uchylenia postanowienia z dnia 15 listopada 2016 r. znak: [...] którym nałożono na J. W. karę porządkową w związku z niedokonaniem złożenia pisemnych wyjaśnień w terminie wyznaczonym w wezwaniu.
W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i argumentację prawną.
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r. organ pierwszej instancji nałożył na skarżącego karę porządkową w wysokości 1.400,00 zł w związku z niezłożeniem pisemnych wyjaśnień w terminie wyznaczonym wezwaniem z dnia 3 października 2016 r. znak: [...], które doręczono w dniu 24 października 2016 r.
W dniu 22 maja 2019 r. wpłynął do organu pierwszej instancji wniosek skarżącego z dnia 16 maja 2019 r. o anulowanie kary porządkowej wraz z kosztami nałożonej powyższym postanowieniem, w którym wnioskujący wskazał, że nie odebrał przesyłki, a odbierającą była M. B., której nigdy nie udzielił pełnomocnictwa do odbioru korespondencji.
Pismem z dnia 24 maja 2019 r. organ wezwał skarżącego do udzielenia pisemnych wyjaśnień poprzez wskazanie charakteru zatrudnienia na rzecz [...] Sp. z o.o. (zwanej dalej "Spółką") w okresie od dnia 3 października 2016 r. do dnia 30 listopada 2016 r. oraz do przedłożenia w terminie 7 dni dokumentów w postaci wszystkich umów na podstawie których wykonywał w ww. okresie pracę na rzecz Spółki.
Pismem z dnia 31 maja 2019 r. skarżący udzielił odpowiedzi, że w ww. okresie pełnił w Spółce funkcję prezesa zarządu w oparciu o umowę o pracę łączącą strony. Oświadczył, że nie jest w stanie przedłożyć na tę okoliczność dokumentu, gdyż został zagubiony w 2012 r. Informacje w zakresie formy świadczenia pracy zostały potwierdzone przez ZUS Oddział w Gorzowie Wielkopolskim pismem z dnia 10 czerwca 2019 r.
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2019 r. organ pierwszej instancji odmówił uchylenia własnego postanowienia z dnia 15 listopada 2016 r. nakładającego karę porządkową.
W dniu 8 lipca 2019 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 18 czerwca 2019 r. Postanowieniem z dnia 7 października 2019 r., organ odwoławczy przywrócił termin do złożenia zażalenia.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia możliwości uchylenia, na podstawie z art. 262 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. Z 2019 r. poz. 900 ze zm.) zwanej dalej "O.p.", postanowienia o nałożeniu kary porządkowej w związku z niezłożeniem pisemnych wyjaśnień w terminie wyznaczonym w wezwaniu. Rozpatrując powyższą kwestię organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie o nałożeniu kary porządkowej zostało doręczone w dniu 21 listopada 2016 r., zatem termin do złożenia wniosku o uchylenie kary porządkowej upływał z dniem 28 listopada 2016 r., zaś wniosek skarżącego został złożony w dniu 16 maja 2019 r. W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał, że wniosek skarżącego o uchylenie kary porządkowej został złożony po upływie terminu wynikającego z art. 262 § 6 O.p., a w związku z tym niedopuszczalne jest uchylenie nałożonej kary porządkowej na podstawie wniosku wniesionego po upływie 7 dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej.
Odnosząc się do zarzutu strony wskazującego na naruszenie art. 165 § 4 O.p., poprzez nie doręczenie stronie postanowienia o wszczęciu postępowania, organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższy przepis nie ma zastosowania w przypadku kar porządkowych, które stanowią sankcje administracyjne służącą dyscyplinowaniu uczestników już wszczętego postępowania i jej zastosowanie nie jest uzależnione od wszczęcia kolejnego postępowania wobec osoby wezwanej.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 148 § 2 pkt 2 O.p., poprzez brak doręczania pism stronie, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z ww. przepisem pisma mogą być także doręczane w siedzibie organu podatkowego oraz w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące doręczeń organ odwoławczy wyjaśnił, że w sytuacji, gdy osoba obecna w miejscu, o którym stanowi art. 148 § 2 pkt 2 O.p. podejmuje się odebrać pismo wskazując, iż jest zatrudniona w tym miejscu i potwierdza to dostępem do firmowych pieczęci, urządzeń biurowych, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tym miejscu nie może nasuwać żadnych uzasadnionych zastrzeżeń. Dokonane do jej rąk doręczenie pisma jest skuteczne i rodzi określone skutki procesowe. Organ odwoławczy podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie z potwierdzeń odbioru wynika, iż M. B. odbierająca korespondencję dysponowała dostępem do pieczęci firmowych, co jednoznacznie stanowi przesłankę do uznania jej za osobę upoważnioną do odbioru korespondencji, zaś sam skarżący w piśmie z dnia 31 maja 2019 r. stwierdził, że pełnił w Spółce funkcję prezesa zarządu w oparciu o umowę o pracę.
Odnosząc się do zarzutu braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie organ odwoławczy wskazał, że analizując zarówno wezwanie organu podatkowego z dnia 3 października 2016 r. i z dnia 15 listopada 2016 r., jak i postanowienie z dnia 15 listopada 2016 r., należy uznać, że organ podatkowy precyzyjnie wskazał przedmiot wezwania, a nakładając karę porządkową w ustalonej kwocie wyjaśnił, że zasadnym było wymierzenie kary porządkowej w tzw. "środkowej granicy" ustawowego zagrożenia, tj. w wysokości 1.400,00 zł. W wezwaniu organ podatkowy zawarł informację, że wymierzając karę porządkową w ww. wysokości miał na uwadze, iż dane do wskazania których wezwano, organ ten może uzyskać tylko od tego świadka, gdyż jedynie on jako prezes zarządu Spółki, dysponuje wiedzą na temat spraw tej Spółki, w tym umów zawartych przez Spółkę z innymi podmiotami. Ustalenie zaś tych okoliczności było konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, do czego obliguje ogólna zasada postępowania podatkowego wyrażona w art. 122 O.p. Organ odwoławczy dodał, że wymierzając karę porządkową w wysokości 1.400,00 zł organ pierwszej instancji wziął pod uwagę, że strona nie odpowiedziała na wezwanie z dnia 3 października 2016 r. i kara ta jest adekwatna do zawinienia strony skarżącej.
Organ odwoławczy wskazał nadto, że art. 267 § 1 kodeksu karnego na który powołał się skarżący w zażaleniu, chroniący tajemnicę korespondencji, nie może mieć w analizowanej sprawie jakiegokolwiek znaczenia, gdyż osoba odbierająca korespondencję nie jest jej adresatem. Powinna jedynie przekazać przesyłkę odbiorcy bez zapoznania się z jej treścią.
Zdaniem organu odwoławczego, wobec faktu, że skarżący wniosek o uchylenie postanowienia z dnia 15 listopada 2016 r. o nałożeniu kary porządkowej złożył po upływie 7-dniowego terminu od jego doręczenia, organ podatkowy słusznie odmówił uchylenia postanowienia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie organu odwoławczego wniósł J. W., wskazując, że w dniu 15 kwietnia 2019 r. na adres swojego miejsca zamieszkania otrzymał od Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie upomnienie z dnia 4 kwietnia 2019 r., z którego po raz pierwszy powziął informację o nałożeniu na niego kary porządkowej w kwocie 1.400,00 zł, po czym wystąpił z wnioskiem do organu pierwszej instancji o wydanie uwierzytelnionych odpisów wszystkich dokumentów wytworzonych w związku z nałożoną na niego karą porządkową postanowieniem tego organu z dnia 15 listopada 2016 r.
Skarżący wskazał, że w dniu 14 maja 2019 r. otrzymał uwierzytelnione kserokopie potwierdzeń odbioru przesyłek poleconych z daty 24 października 2016 r. w którym odbiór wezwania z dnia 3 października 2016 r. kierowanego do niego pokwitowała M. B.- podobnie, odbiór postanowienia o nałożeniu kary z dnia 15 listopada 2016 r. w dniu 21 listopada 2016 r. - która nie poinformowała adresata przesyłek o ich odebraniu. W związku z powyższym skarżący podniósł, że nie miał możliwości zapoznania się z treścią tej korespondencji w tamtym czasie. Uczynił to dopiero w dniu 14 maja 2019 r. Skarżący podkreślił, że osoba odbierająca przesyłki nie posiadała stosownego pełnomocnictwa do odbioru jego prywatnej korespondencji
W dalszej części skargi skarżący sformułował zarzuty dotyczące niezasadnego uznania przez organ pierwszej instancji doręczenia zastępczego za prawidłowe, bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego na okoliczność doręczenia przesyłek skarżącemu przez ich odbiorcę. Zarzucił, że organ podatkowy dokonywał doręczeń jedynie w miejscu pracy, a nie próbował ponownych doręczeń na prawidłowy adres miejsca zamieszkania skarżącego, w sytuacji gdy na podstawie jego nr PESEL adres ten mógł łatwo ustalić. Skarżący odniósł się również do treści wezwania z dnia 3 października 2016 r. podnosząc, że "organowi wiadomo było, że takiemu wezwaniu sprostać nie sposób".
Skarżący zarzucił, że organ podatkowy naruszył art. 262 § 1 pkt 2a O.p. w zw. z art. 155 § 1 O.p. oraz w zw. z art. 120 O.p. w zw. z art. 292 O.p. poprzez stwierdzenie, że są spełnione przesłanki do ukarania go karą porządkową, w sytuacji gdy żądane dokumenty były w owym czasie niedostępne fizycznie. Zdaniem skarżącego, brak odpowiedzi na wezwanie do złożenia pisemnych wyjaśnień nie spowodował żadnych ujemnych skutków w prowadzonym postępowaniu w sprawie nieznanego skarżącemu podmiotu, gdyż postępowanie to zostało zakończone i skierowane na drogę sądową, co niezbicie dowodzi, że wypełnienie przez skarżącego wezwania nie było istotne.
Skarżący zarzucił również, że działanie organu pozbawiło go możliwości złożenia zażalenia na postanowienie o nałożeniu kary porządkowej w stosownym terminie. Podniósł nadto, że wszczynając postępowanie organ podatkowy naruszył art. 165 § 3a i § 4 O.p., gdyż nie ustalił, jakie podmioty są stronami postępowania oraz nie powiadomił skarżącego o wszczęciu tego postępowania. Zdaniem skarżącego, skoro nie został on powiadomiony stosownym postanowieniem o wszczęciu postępowania to trudno uznać, że był jego stroną i uchybił złożeniu stosownych wyjaśnień - żądanych w wezwaniu z dnia 3 października 2016 r. doręczonym mu zastępczo.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Jednocześnie, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrolowana sprawa została na tej podstawie rozpoznana w trybie uproszczonym.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach, utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej.
Podstawą prawną tego rozstrzygnięcia był art. 262 § 6 O.p. zgodnie z którym organ podatkowy, który nałożył karę porządkową, może, na wniosek ukaranego, złożony w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, uznać za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewykonanie innych obowiązków, o których mowa w § 1 tego przepisu i uchylić postanowienie nakładające karę.
Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że podmiot, na który nałożono karę porządkową i który wnosi o jej uchylenie, powinien złożyć wniosek o uchylenie kary porządkowej wraz z uzasadnieniem przyczyny, dla której nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków. W uzasadnieniu wniosku należy podać argumenty, które uzasadniają niewykonanie takiego obowiązku, w tym przypadku wskazanie okoliczności usprawiedliwiających niedokonanie złożenia pisemnych wyjaśnień w terminie wskazanym w wezwaniu. Wymogiem formalnym jednak jest, aby wniosek ten został złożony w ciągu siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej.
Złożenie przez ukaranego wniosku o którym mowa w art. 262 § 6 O.p. obliguje organ podatkowy w pierwszej kolejności do zbadania czy wniosek ukaranego został złożony w ustawowym terminie, a następnie analizy przyczyn (powodów) niestawiennictwa lub odmowy wykonania czynności. Dopiero przeprowadzenie przez organ takiej analizy może skutkować uznaniem niestawiennictwa lub niewykonania innych obowiązków za usprawiedliwione, a finalnie stanowić podstawę do uchylenia postanowienia nakładającego karę porządkową.
Jak wynika z akt sprawy niniejszej, postanowienie z dnia 15 listopada 2016 r. o nałożeniu kary porządkowej zostało doręczone w miejscu zatrudnienia skarżącego w dniu 21 listopada 2016 r., a zatem termin do złożenia wniosku o uchylenie kary porządkowej upływał stronie skarżącej 28 listopada 2016 r. Z kolei wniosek skarżącego o uchylenie kary porządkowej został złożony w dniu 16 maja 2019 r., a więc po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 262 § 6 O.p. Podkreślić należy, że upływ terminu o charakterze procesowym oznacza bezskuteczność dokonanej czynności procesowej. Terminy procesowe na gruncie polskiego prawa podatkowego mają charakter terminów zawitych (prekluzyjnych), a więc i ich niedotrzymanie powoduje ujemne skutki procesowe (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 14 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Po 314/08, LEX nr 482088).
W piśmie z dnia 31 maja 2019 r. skarżący wyjaśnił, że w okresie od dnia 1 października 2016 r. do dnia 30 listopada 2016 r. pełnił w Spółce funkcję prezesa zarządu w oparciu o umowę o pracę łączącą strony. Kwestia zatrudnienia skarżącego została potwierdzona przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gorzowie Wielkopolskim, który pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. poinformował, że skarżący był zgłoszony przez Spółkę do ubezpieczenia społecznego z tytułu "0110 pracownik podlegający ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu w w/w spółce w okresie od 01/01/2012r. do 29/09/2017 r." Okoliczność, że siedziba Spółki była miejscem zatrudnienia skarżącego nie budzi zatem żadnych wątpliwości.
Zgodnie z art. 148 § 2 O.p. pisma osobom fizycznym mogą być także doręczane w siedzibie organu podatkowego (ust. 1), w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (ust. 2).
Miejsce pracy w ujęciu art. 148 § 2 pkt 2 O.p. oznacza zarówno miejsce pracy pracobiorcy, jak i miejsce pracy osoby prowadzącej działalność na własny rachunek. W miejscu pracy można zatem doręczyć adresatowi pismo w sposób podstawowy tj. osobiście (art. 148 § 1 O.p.) jak i w sposób zastępczy - za pośrednictwem upoważnionej przez pracodawcę osoby.
Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że skuteczne doręczenie adresatowi pisma organu podatkowego, poprzez doręczenie osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji, może mieć miejsce jedynie w przypadku świadczenia pracy przez pracownika na rzecz pracodawcy i to w szerokim tego słowa znaczeniu (tak NSA w wyroku z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 175/17, LEX 2774549). Ponadto, możliwość doręczenia pisma w miejscu zatrudnienia adresata do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji nakłada na doręczającego obowiązek upewnienia się, że osoba odbierając pismo jest do tego upoważniona, co nie oznacza, że warunkiem skutecznego doręczenia jest legitymowanie się przez osobę odbierającą pisemnym upoważnieniem. W sytuacji bowiem, gdy osoba obecna w miejscu, o którym stanowi art. 148 § 2 pkt 2 O.p. podejmuje się odebrać pismo wskazując, iż jest zatrudniona w tym miejscu i potwierdza to dostępem do firmowych pieczęci, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tym miejscu nie może nasuwać żadnych uzasadnionych zastrzeżeń. Dokonane do jej rąk doręczenie pisma jest skuteczne i rodzi określone skutki procesowe (tak: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A Kabat, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa - Komentarz, Warszawa 2013 r. str. 718-721, oraz wyroki NSA z 16 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 1356/06; z 23 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 561/09; z 4 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1292/10 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie odbiór przesyłek kierowanych do skarżącego potwierdziła M. B. dysponująca pieczęcią firmową Spółki. Na potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej postanowienie z dnia 15 listopada 2016 r. nakładające na skarżącego karę porządkową w związku z niedokonaniem złożenia pisemnych wyjaśnień zaznaczono, że przesyłkę odebrała – M. B. Na potwierdzeniu odbioru widnieje również pieczęć firmowa Spółki.
W tych okolicznościach prawidłowe jest stanowisko organów wskazujące, że postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 15 listopada 2016 r. zostało skutecznie doręczone osobie uprawnionej do odbioru korespondencji w miejscu pracy skarżącego (art. 148 § 2 pkt 2 O.p.). Jak trafnie podkreślił organ odwoławczy, w sytuacji gdy osoba obecna w miejscu, o którym stanowi art. 148 § 2 pkt 2 O.p. podejmuje się odebrać pismo wskazując, iż jest zatrudniona w tym miejscu i potwierdza to dostępem do firmowych pieczęci, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tym miejscu nie może nasuwać żadnych uzasadnionych zastrzeżeń. Dokonane do jej rąk doręczenie pisma jest skuteczne.
Słuszne jest również stanowisko organu odwoławczego wskazujące na niezasadność podnoszonego przez stronę skarżącą zarzutu naruszenia art. 165
§ 4 O.p. Przepis ten nie ma zastosowania w przypadku kar porządkowych, uregulowanych w rozdziale 22 Działu IV O.p. Wyłączenie to wynika wprost z art. 292 O.p. Kara porządkowa jest sankcją administracyjną służącą dyscyplinowaniu uczestników już wszczętego postępowania i jej zastosowanie nie jest uzależnione od wszczęcia kolejnego postępowania wobec osoby wezwanej. Jeżeli pomimo prawidłowego wezwania na podstawie art. 155 § 1 O.p. w związku z art. 159 O.p., strona lub inni wezwani do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia dokumentów lub dokonania określonej czynności, nie wykonali wezwania - organ jest uprawniony do ukarania ich karą porządkową w trybie art. 262 O.p.
Nie zasługiwały również na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi.
Podnoszone w skardze okoliczności wskazujące, że niedokonanie złożenia pisemnych wyjaśnień nie spowodowało żadnych ujemnych skutków w prowadzonym postępowaniu w sprawie nieznanego skarżącemu podmiotu, jak również odnoszące się do istnienia przesłanek do nałożenia kary porządkowej oraz jej wysokości pozostają poza przedmiotem rozpatrywanej sprawy. Kontrolowana sprawa dotyczy bowiem oceny legalności postanowienia w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej wydanego na podstawie art. 262 § 6 O.p
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.