II SA/Ke 226/14

II SA/Ke 226/14 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2014-05-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal /przewodniczący/
Jacek Kuza
Sylwester Miziołek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 2362/14 - Wyrok NSA z 2016-06-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art, 77 par. 1, art. 113 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 56, art. 64 ust. 1, art. 54 pkt 1-2, art.  61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 1997 nr 54 poz 348
art. 1 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2014r. sprawy ze skargi Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana w oparciu
o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy:
Pismem z dnia 2.09.2013r. P. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu liniowego - gazociągu średniego ciśnienia.
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie inwestycji liniowej – gazociągu średniego ciśnienia dn 110/63PE oraz dwóch stacji pomiarowych gazu w rejonie [...] , w granicach oznaczonych na załączniku graficznym liczbami: 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11, 12,13,14,15,16,17-1. W pkt 1-4 tego rozstrzygnięcia wyszczególniono rodzaj zabudowy (obiekt infrastruktury technicznej), ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu (budowa wodociągu), ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, jak również ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Co się zaś tyczy ustaleń wymagań dotyczących interesów osób trzecich, to w tym zakresie organ I instancji określił, że inwestycja nie może powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i wpływać na wykonywanie ich prawa własności. Ustanowiono także wymóg zaprojektowania inwestycji w sposób niepowodujący ograniczeń możliwości korzystania m. in. z energii elektrycznej i cieplnej, jak również ze środków łączności. Końcowo wskazano, że linie rozgraniczające teren inwestycji, tożsame z obszarem oddziaływania, oznaczono linią ciągłą koloru fioletowego oraz liczbami na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Organ dokonał także stosownych uzgodnień, uznając jednocześnie, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W podstawie prawnej decyzji powołano także przepisy art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 1a oraz art. 61 ust. 1 ustawy.
W odwołaniu Z. (zwane dalej Spółką) wskazały na wewnętrzną sprzeczność ww. decyzji oraz naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy poprzez nieuwzględnienie, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji sprzeczne jest z przepisami Prawa energetycznego. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem wniosku było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu liniowego - gazociągu średniego ciśnienia, zaś pkt 2 decyzji odnosi się do budowy wodociągu. Ponadto odwołująca się Spółka podkreśliła, że Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (URE), na podstawie Prawa energetycznego, odpowiednimi decyzjami zobowiązał Z. do pełnienia funkcji operatora systemu dystrybucyjnego gazowego i systemu elektrycznego, wydając do realizacji tych obowiązków odrębne decyzje o udzieleniu koncesji dla C. na dostawę gazu ziemnego i energii elektrycznej. W rezultacie C. jest zobowiązany do dostarczania gazu ziemnego i energii elektrycznej do wszystkich podmiotów znajdujących się na jego obszarze terytorialnym i w jego sąsiedztwie, jak również do zapewnienia pełnego bezpieczeństwa i ciągłości dostaw tych mediów do zgrupowanych w rejonie C. podmiotów gospodarczych. Na liście tych podmiotów znajdują się także podmioty, do których miałby być doprowadzony gazociąg, będący przedmiotem zaskarżonej decyzji, tj. [...] i inne. W obecnej chwili zapewnianie przez C. ciągłości dostaw gazu odbywa się bez zakłóceń. Natomiast planowana inwestycja wprowadza chaos i nadmiar instalacji tego samego rodzaju, a przede wszystkim godzi w bezpieczeństwo dostaw mediów na tym terenie oraz bezpieczeństwo ogólne. Na terenie wszystkich działek ewidencyjnych, na terenie których wskazano lokalizację planowanej inwestycji znajduje się główna infrastruktura gazu ziemnego, energii elektrycznej wysokiego i niskiego napięcia, wody pitnej i przemysłowej, sieci teletechnicznych, i światłowodów do Internetu szerokopasmowego, c.o. i innych. Natomiast na terenach, których C. nie jest właścicielem działek, ustanowiona jest na jego rzecz służebność gruntowa, obejmująca pasy terenu z ww. uzbrojeniem technicznym. Zdaniem Spółki planowana inwestycja nie stanowi celu publicznego i pogarsza w zasadniczym zakresie bezpieczeństwo dostaw mediów energetycznych, wobec czego jest sprzeczna z celem publicznym podmiotów zainteresowanych – z uwagi na obecny stan zagęszczenia sieci. W rezultacie zmiana istniejącego zagospodarowania terenów planowanej inwestycji uniemożliwi, a wręcz wykluczy, możliwość prowadzenia w przyszłości dotychczasowej działalności gospodarczej C. w zakresie dystrybucji gazu ziemnego i energii elektrycznej ze wszystkimi skutkami z tego wynikającym. Istniejąca infrastruktura techniczna nie zapewni wymaganych standardów wzajemnej lokalizacji projektowanego rurociągu gazu i pozostałych pracujących w tym terenie sieci, w szczególności podziemnych sieci elektrycznych wysokiego napięcia, wymaganych postanowieniami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26.04.2013r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. 2013, poz. 640). Przy ewentualnej realizacji planowanej inwestycji może dojść do drastycznego pogorszenia warunków bezpieczeństwa ludzi i otoczenia, zwłaszcza przy naprawach eksploatacyjnych sieci energetycznej szczególnie wysokiego i niskiego napięcia w pobliżu rurociągu gazu ziemnego o znacznym ciśnieniu (niebezpieczeństwo wybuchu gazu). Zagęszczenie instalacji nie pozwoli w żaden sposób rozwiązać tej kwestii w sposób bezkolizyjny co negatywnie wpłynie na trwałość wszystkich instalacji i ich odporność na uszkodzenia. Planowana inwestycja wprowadzi realne zagrożenia dla bezpieczeństwa realizowanych dostaw energii gazowej i elektryczne, co z kolei jest sprzeczne z art. 9 c Prawa energetycznego.
Postanowieniem z dnia 11.12.2013r. organ I instancji, działając na podstawie art. 113 § 1 K.p.a., sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji z dnia 15.11.2013r. w ten sposób, że na stronie 1, w pkt 2 tego rozstrzygnięcia, zamiast zapisu: "wodociągu" powinien być zapis: "gazociągu".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, stwierdziło że wniosek inwestorski odpowiada wszystkim wymaganiom określonym art. 52 ust. 2 pkt 1-3 ustawy, podkreślając że dołączono do niego pisma K., określające warunki przyłączenia do sieci gazowej. Ponadto w części tekstowej wniosku wskazano, że parametry techniczne inwestycji (ciśnienie i średnica gazociągu) umożliwiają zasilenie w gaz z projektowanego przewodu gazowego wszystkich potencjalnych odbiorców zlokalizowanych wzdłuż jego trasy. Z kolei zakwestionowana decyzja spełnia wymagania zawarte w art. 54 ust. 1 pkt 1-3 w związku z art. 64 ust. 1, jak również w art. 61 ust. 3-5 ustawy. Kolegium podkreśliło ponadto – po analizie materiału dowodowego – że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi sprzeczność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi – w zakresie, w jakim bada się te kwestie w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy.
Odnosząc się do sformułowanych w sposób ogólny zarzutów o naruszeniu Prawa energetycznego wskazano, że ustawa ta nie definiuje warunków technicznych i szczegółowych rozwiązań technicznych sieci. Do tego celu służą bowiem przepisy wykonawcze Prawa budowlanego, których przestrzeganie i kontrola odbywa się w procesie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i użytkowania inwestycji. Ustosunkowując się z kolei do argumentacji Spółki o ograniczaniu korzystania z dotychczasowej infrastruktury, pogarszaniu jej warunków użytkowych oraz ograniczeniu zabezpieczenia przeciwpożarowego organ odwoławczy wskazało, że zamierzenie inwestycyjne zostanie uściślone na etapie udzielania pozwolenia na budowę i niewątpliwie będzie dostosowane do faktycznej dostępności terenowej istniejącej infrastruktury technicznej. Natomiast ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie reguluje technicznych kwestii lokalizacji planowanej inwestycji. Końcowo wyjaśniono stronie, że samo wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudów nie stanowi żadnej zmiany w sferze praw rzeczowych.
Ustosunkowując się do zarzutu o wewnętrznej sprzeczności zakwestionowanej decyzji Kolegium wskazało, że postanowieniem z dnia 11.12.2013r. organ I instancji zgodnie z prawem sprostował oczywistą omyłkę w decyzji poprzez zastąpienie słowa "wodociąg" słowem "gazociąg". Ponadto z analizy treści ww. decyzji nie ulega wątpliwości, że dotyczy ona budowy gazociągu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Spółka zarzuciła decyzji organu odwoławczego, mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, w szczególności:
a) art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy poprzez brak uwzględnienia niezgodności zakwestionowanej decyzji z przepisami odrębnymi tj. przepisami Prawa energetycznego, przepisami ww. rozporządzenia z dnia 26.05.2013r. oraz przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28.03.2013r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach energetycznych (Dz. U. z 2013r., poz. 492);
b) § 10 ust 1, § 10 ust 3 i 4, § 10 ust 6 ww. rozporządzenia z dnia 26 kwietnia 2013r.;
c) art. 5 Prawa energetycznego;
d) § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28.03.2013r.
2. przepisów postępowania, w szczególności:
- art. 6 K.p.a. poprzez działanie w sprzeczności z przepisami prawa tj. z przepisami Prawa energetycznego, ww. rozporządzeń z dnia 26.04.2013r. oraz z dnia 28.03.2013r.;
- art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ I instancji okoliczności faktycznych i prawnych będących podstawą wydania decyzji – co w konsekwencji spowodowało wydanie decyzji nieprawidłowej, nieadekwatnej do stanu faktycznego.
Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. W rozpatrywanej sprawie zostały bowiem spełnione wszystkie niezbędne przesłanki konieczne do wydania prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy, określone w ustawie z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.), zwanej dalej ustawą.
Na wstępie godzi się podnieść, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy
i zagospodarowania terenu.
Jak wynika z kolei z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Z kolei stosownie do przepisów art. 54 pkt 1 – 3 w związku z art. 64 ust. 1 niezbędnym składnikiem decyzji o warunkach zabudowy jest określenie:
1) rodzaju inwestycji;
2) warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,
e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
3) linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.
Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów stwierdzić trzeba, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] (k. 60 akt administracyjnych), prawidłowo sprostowana w trybie art. 113 § 1 K.p.a. postanowieniem tego organu z dnia [...] (k. 106 akt administracyjnych), odpowiada stawianym przez nie wymogom. Rozstrzygnięcie to wymienia bowiem szczegółowo rodzaj inwestycji (budowa gazociągu średniego ciśnienia wraz z dwoma stacjami pomiarowymi gazu), jak również ustalenia dotyczące:
1. rodzaju zabudowy – obiekt infrastruktury technicznej,
2. funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu – budowa gazociągu,
3. warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego,
4. ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu,
5. ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury – teren inwestycji nie podlega ochronie prawnej w tym aspekcie,
6. obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej:
- realizacja inwestycji – na warunkach zarządcy sieci,
- dla obiektów liniowych warunków w zakresie obsługi komunikacyjnej nie określa się;
7. wymagań dotyczących interesów osób trzecich – poprzez stwierdzenie, że inwestycja nie może powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i wpływać na wykonywanie ich prawa własności; ustanowiono przy tym wymóg zaprojektowania inwestycji w sposób nie powodujący ograniczeń w dostępie do drogi publicznej, korzystania z infrastruktury technicznej: wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności oraz w sposób zapewniający ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, promieniowanie, zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby.
Końcowo wskazano, że linie rozgraniczające, oznaczone linią ciągłą koloru fioletowego oraz liczbami na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Organ dokonał także stosownych uzgodnień.
Powracając do kwestii unormowanych w ww. pkt 7 decyzji Prezydenta Miasta należy zwrócić uwagę, że ustalone w tym zakresie wymagania chronią w odpowiedni sposób interes skarżącej Spółki – na etapie postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy – poprzez wymóg odpowiedniego zaprojektowania spornej inwestycji. Konkretyzacją tej ochrony będzie projekt budowlany, uwzględniający powyższe zalecenia – którego poprawność w powyższym zakresie będzie badana przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej
w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. W rezultacie to do tego organu będzie należała ostateczna decyzja o dopuszczalności powstania w konkretnej lokalizacji spornego przedsięwzięcia.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę na brak obowiązku przeprowadzenia przez organ I instancji analizy urbanistycznej w aspekcie art. 61 ust. 1 pkt 1 (zasada dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji) oraz pkt 2 (dostęp terenu do drogi publicznej). Przepisy art. 61 ust. 3 ustawy wyłączają bowiem stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 w stosunku do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, jako że planowane do realizacji przedsięwzięcie prawidłowo zakwalifikowano jako urządzenie infrastruktury technicznej (okoliczność niesporna). W konsekwencji wystarczające dla rozstrzygnięcia w kwestii dopuszczalności złożonego wniosku o ustalenia warunków zabudowy było dokonanie oceny, czy inwestor spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3);
- teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4);
- decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5).
Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy – przy uwzględnieniu treści cyt. regulacji – nie budzi wątpliwości Sądu, że orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 K.p.a. – podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, rozpatrując w sposób wyczerpujący zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.).
W powyższym zakresie wskazać trzeba, odnośnie spełnienia przesłanek z:
1. art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy – że inwestor w należyty sposób udokumentował, że istniejące uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, załączając do wniosku warunki przyłączenia do sieci gazowej, określone w pismach K.,
- z dnia 5.12.2012r., skierowanego do C., w którym wskazano miejsce dostawy i odbioru paliwa gazowego: Budynek produkcyjny, przy [...], przy określeniu celu wykorzystywania paliwa gazowego jako technologiczny;
- z dnia 24.10.2012r., skierowanego do C., w którym wskazano miejsce dostawy i odbioru paliwa gazowego - budynek produkcyjny przy [...], przy określeniu celu wykorzystywania paliwa gazowego jako technologiczny;
niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że w części tekstowej wniosku wskazano, że parametry techniczne inwestycji (ciśnienie i średnica gazociągu) umożliwiają zasilenie w gaz z projektowanego przewodu gazowego wszystkich potencjalnych odbiorców zlokalizowanych wzdłuż jego trasy;
2. art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy – na prawidłowe ustalenia organów obu instancji (poczynione w oparciu o wyciąg z ewidencji gruntów) o tym, że teren, na którym planowano sporną inwestycję, jest położony na terenach oznaczonych symbolem Ba (tereny przemysłowe); w rezultacie zasadnie stwierdzono, że przedmiotowy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo nie jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym;
3. art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, że Kolegium na podstawie dogłębnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego właściwie wykazało brak sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi – w zakresie, w jakim bada się te kwestie w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy.
W rezultacie za niezasadne należy uznać podnoszone w skardze zarzuty co do niezgodności decyzji organu odwoławczego z przepisami ustawy z dnia 10.04.1997r.- Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012r., poz. 1059 ze zm.), rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26.04.2013r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. 2013, poz. 640) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28.03.2013r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach energetycznych (Dz. U. z 2013r., poz. 492).
Odnosząc się do pierwszej z powoływanych przez skarżącą regulacji należy podkreślić, że Prawo energetyczne określa zasady kształtowania polityki energetycznej państwa, zasady i warunki zaopatrzenia i użytkowania paliw i energii, w tym ciepła, oraz działalności przedsiębiorstw energetycznych, a także określa organy właściwe w sprawach gospodarki paliwami i energią. Celem ustawy jest tworzenie warunków do zrównoważonego rozwoju kraju, zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, oszczędnego i racjonalnego użytkowania paliw i energii, rozwoju konkurencji, przeciwdziałania negatywnym skutkom naturalnych monopoli, uwzględniania wymogów ochrony środowiska, zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych oraz równoważenia interesów przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców paliw i energii (art. 1 ust. 1 i 2). W konsekwencji należy podzielić stanowisko Kolegium o tym, że Prawo energetyczne nie definiuje warunków technicznych i szczegółowych rozwiązań technicznych sieci. Do tego celu służą bowiem przepisy wykonawcze Prawa budowlanego. Jednakże przestrzeganie i kontrola tych ostatnich regulacji – do których należy zaliczyć ww. rozporządzenie Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (wydane na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7.07.1994r.) – odbywa się w procesie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i użytkowania inwestycji. Dopiero ten etap postępowania będzie dotyczył m. in. uregulowanych w ww. rozporządzeniu (§ 10) "stref kontrolowanych", o jakich mowa w skardze. Co się zaś tyczy powoływanych przez skarżącą Spółkę "stref pracy", zdefiniowanych w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach energetycznych, to wskazać trzeba, że ten akt wykonawczy został wydany na podstawie art. 237 15 § 2 ustawy z dnia 26.06.1974r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998r. nr 21, poz. 94 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem ministrowie właściwi dla określonych gałęzi pracy lub rodzajów prac w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej oraz Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej określą, w drodze rozporządzenia, przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące tych gałęzi lub prac. Brak zatem podstaw, aby przyjąć – jak chce tego strona skarżąca – że w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy należy badać powyższe kwestie. W rezultacie ustalenia w tym przedmiocie byłyby – co słusznie zauważa organ odwoławczy – przedwczesne.
W tym zakresie tut. Sąd w całości podziela stanowisko przedstawione przez NSA w wyroku z dnia 19.01.2007r. o sygn. akt II OSK 200/06, LEX nr 327707, w którym wskazano, że "organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę i w sposób władczy orzekać w kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Postępowanie dotyczące wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest bowiem dopiero pierwszym jego etapem. Kolejnym jest natomiast postępowanie prowadzące do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, lecz co wymaga podkreślenia zakres tej ochrony jest różny dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy organ orzekający powinien w możliwe najszerszy sposób ustalić warunki inwestowania, ich konkretyzacja następuje natomiast dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych".
Końcowo jeszcze raz podkreślić trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza ostatecznie o sposobie zabudowy działki oraz nie stanowi podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych – będąc tylko jednym z dokumentów, jakie należy dołączyć do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Natomiast ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie reguluje technicznych kwestii lokalizacji planowanej inwestycji, które z tego względu nie mogły być przedmiotem prowadzonego przez organy administracji publicznej postępowania.
Skoro zatem argumentacja przedstawiona w skardze nie mogła odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.
-----------------------
-#-
1