II SA/Ke 22/07

II SA/Ke 22/07 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-05-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Danuta Kuchta /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący WSA Dorota Pędziwilk- Moskal, Sędziowie WSA Danuta Kuchta (spr.), Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Referent stażysta Katarzyna Tuz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2007r. sprawy ze skargi B.S. i P.S. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu zamurowania otworów okiennych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji: II. orzeka że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] odmawiającą wydania decyzji nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. W., jako właścicielowi posesji, zamurowanie trzech otworów okiennych w ścianie budynku oficyny mieszkalnej na posesji przy ul. W. usytuowanej w granicy z posesją przy ul. R.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż pismem z dnia 12.10.2005r. B. i P. S. - właściciele posesji przy ul. R., która wschodnią ścianą przylega do ul. W. i ma tam numer 22 oraz graniczy od strony południowej z posesją przy ulicy W., przy czym północna ściana kamienicy znajdującej się przy ulicy W. usytuowana jest w granicy posesji - poinformowali organ I instancji, że użytkownicy lokali tej kamienicy wykonali trzy okna w jej północnej ścianie. Wnioskodawcy zażądali wydania nakazu zamurowania tych okien, podnosząc, iż są one przeszkodą w realizacji planowanej przez nich inwestycji.
W toku przeprowadzonych w dniu 4.11.2005r. oględzin na działce przy ul. W. organ I instancji stwierdził, że na działce tej usytuowana jest m. in. trzykondygnacyjna kamienica mieszkalna z poddaszem nieużytkowym usytuowana frontowo do ul. W. i posiadająca część w formie trzykondygnacyjnej oficyny z poddaszem nieużytkowym usytuowaną wzdłuż granicy z niezabudowaną w tej części posesją B. i P.S., natomiast w ścianie usytuowanej w granicy z działką należącą do w/w istnieje otwór okienny na II kondygnacji z pomieszczenia kuchni mieszkania nr 7 zajmowanego przez M.G., otwór okienny na III kondygnacji z pomieszczenia kuchni mieszkania nr 11 zajmowanego przez M.Z. oraz otwór okienny na poddaszu. Ponadto, obok otworu okiennego na III kondygnacji wystaje ze ściany rura wentylacyjna z blachy stalowej z kolanem i daszkiem nad pionowym odcinkiem rury. W otworze okiennym w lokalu nr 7 jest nowe plastikowe okno wbudowane w miejsce starego, widoczne jest miejsce odsłoniętych cegieł po poprzedniej większej ościeżnicy, zaś konstrukcja nadproża nad tym otworem jest otynkowana - niewidoczna. Natomiast w otworze okiennym w lokalu nr 11 jest stare drewniane okno typu skrzynkowego. Ponadto, kuchnie w mieszkaniach nr 7 i 11 nie posiadają innych otworów okiennych niż te, które usytuowane są w granicy działki. Ze złożonego do protokołu oświadczenia M.G. wynika, że otwór okienny w pomieszczeniu kuchennym mieszkania nr 7 istniał już w czasie, kiedy jego dziadkowie zamieszkali w tym mieszkaniu w 1946r., a od tego momentu jego rodzina zajmuje cały czas ten lokal. Natomiast M.Z. oświadczył, że otwór okienny w kuchni istniał już w czasie jego zakwaterowania 5 lat temu, zaś on wykonał jedynie instalację wentylacyjną przez ścianę graniczną.
W sprawozdaniu z badania archiwalnych dokumentów Archiwum Państwowego organ I instancji stwierdził, że nie znaleziono dokumentów dotyczących pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku przy ul. W., jednakże z pozostałych akt dotyczących tej posesji można wywnioskować, że działka pomiędzy ul. W., a obecnym R. była nieruchomością, której przebieg granicy nie uległ zmianie od czasów przedwojennych, bowiem już w roku 1936 na posesji tej był zlokalizowany przedmiotowy budynek. Ta ostania okoliczność wynika z faktu, iż w owym czasie toczyła się sprawa o pozwolenie na budowę ustępu i pawilonu handlowego, a na planach zagospodarowania będących załącznikami do tych pozwoleń na budowę przedmiotowa kamienica mieszkalna już istniała i była zaznaczona jako istniejąca zabudowa.
Ponadto w aktach sprawy znajdują się także kopie mapy "szkic polowy nr 106" sporządzonej w styczniu 1928r., na której to mapie przedmiotowa kamienica jest uwidoczniona. Z treści tej mapy nie wynika jednak fakt ówczesnego istnienia bądź nieistnienia w ścianie granicznej otworów okiennych. Natomiast na działce stanowiącej obecnie własność B. i P.S. znajdował się w tamtym czasie budynek nieznanej wysokości i przeznaczenia usytuowany wzdłuż północnej granicy i odległy ok. 3 m od ściany przedmiotowego budynku.
Pismem z dnia 23.01.2006r., nadesłanym w wykonaniu wezwania organu I instancji, Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej Sp. z o.o. poinformowało, iż - z uwagi na brak dokumentacji - nie posiada informacji o dacie budowy budynku przy ul. W. i nie ma wiedzy na temat okien. Wyrażono nadto pogląd, że okna musiały być wbudowane bardzo dawno temu, ponieważ stan techniczny jednego z nich był zły i zostało wymienione na nowe przez obecnego najemcę - M.G..
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 09.02.2006r. zawiadomił strony o wszczęciu, na żądanie B. i P.S., postępowania w sprawie nakazu zamurowania trzech otworów okiennych w ścianie granicznej budynku mieszkalnego przy ul. W. usytuowanej w granicy z posesją przy ul. R.
Pismem z dnia 22.02.2006r. A.D. wystąpiła do organu I instancji wyrażając swoją dezaprobatę dla zamurowania otworów okiennych oraz podnosząc, iż spowoduje to pogorszenie warunków mieszkalnych. Stwierdziła ponadto, że odkąd pamięta - tj. co najmniej od 1959r. - przedmiotowe okna już istniały.
Decyzją z dnia [...] znak: [...] organ I instancji nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. W. wykonać, do czasu uzyskania przez właściciela sąsiedniej nieruchomości przy ul. R. prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę budynku na posesji przy ul. R., następujące zmiany i przeróbki mające na celu doprowadzenie kamienicy mieszkalnej na posesji przy ul. W. do zgodności z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.):
1. zamurowanie trzech otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku usytuowanej w granicy z posesją przy ul. R.,
2. wykonanie rozbiórki rury wentylacyjnej wystającej poza lico ściany szczytowej na wysokości trzeciej kondygnacji od strony posesji przy R.
Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. W. od w/w rozstrzygnięcia, decyzją z dnia [...] znak: [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia 07.04.2006r. przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Powodem uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia było niewykazanie przez organ I instancji możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów obecnego Prawa budowlanego.
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpoznaniu sprawy odmówił wydania decyzji nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. W., jako właścicielowi posesji, zamurowanie trzech otworów okiennych w ścianie budynku oficyny mieszkalnej na posesji przy ul. W. usytuowanej w granicy z posesją przy ul. R.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż z opracowania historyka Jana Leszka Adamczyka pt. "Rynek w K., przekształcenia przestrzenne i zabudowa mieszczańska K. lokacyjnych w XVII-XIX wieku" (ilustracja nr 64) wynika, iż przedmiotowy budynek był wybudowany przed 1896r. Brak jest natomiast dokumentacji projektowej przedmiotowego obiektu.
Zdaniem organu I instancji z zebranych w sprawie dokumentów wynika, iż od początku swego istnienia budynek ten nie posiadał otworów okiennych w ścianie granicznej. Stosownie bowiem do przepisów obowiązujących na ziemiach polskich pod zaborem rosyjskim jak i następujących po rosyjskich polskich przepisów budowlanych niedopuszczalne było wykonywanie otworów okiennych w ścianach budynków usytuowanych w granicy posesji. Natomiast przedmiotowe otwory okienne, wedle oceny organu I instancji, zostały wykonane w okresie późniejszym, jednakże nie udało się znaleźć żadnych dokumentów świadczących o dacie ich wykonania. W motywach rozstrzygnięcia wskazano także, iż funkcja mieszkalna pomieszczeń, które doświetlają obecnie trzy sporne otwory okienne świadczy o tym, że w pewnym okresie zarządca kamienicy został zmuszony do wyodrębnienia w budynku możliwie największej ilości lokali mieszkalnych w celu zakwaterowania maksymalnej liczby lokatorów, co najprawdopodobniej mogło mieć miejsce w latach II wojny światowej lub bezpośrednio po wyzwoleniu. Tą ostatnią okoliczność miałoby potwierdzać zeznanie jednego z lokatorów, którego dziadkowie mieszkali w kamienicy przy ul. W. od 1946r. - już w lokalu z oknem w ścianie granicznej.
Ze względu na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż nie jest możliwe ustalenie daty i legalności wykonania trzech spornych otworów okiennych w ścianie granicznej budynku, a w związku z tym również ustalenie, jakie przepisy obowiązywały w dacie wykonania tych otworów. Podniesiono nadto, iż zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jest możliwe tylko wówczas, gdy stan techniczny obiektu jest nieodpowiedni z punktu widzenia obowiązujących przepisów, wskazując jednocześnie na treść przepisów § 2 ust. 1, § 207 ust. 2 i § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.) dotyczących łącznie zakresu działania tych przepisów. W tym miejscu podkreślić trzeba, iż przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016) został użyty w podstawie prawnej rozstrzygnięcia.
Organ I instancji wskazał także, iż ustawodawca przewidział możliwość zastosowania poprzednich przepisów wyłącznie w odniesieniu do samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych, a nie do samowolnie wykonanych robót budowlanych.
Ze względu na powyższe organ I instancji ocenił, iż brak jest możliwości zastosowania obecnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego w odniesieniu do spornych otworów okiennych wykonanych w ścianie granicznej budynku mieszkalnego przy ul. W., jak również nie ma podstaw zastosowania wcześniejszych przepisów Prawa budowlanego w odniesieniu do robót budowlanych polegających na wykonaniu przedmiotowych otworów.
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania B. i P.S. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]. znak: [...].
W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy budynek w kształcie obecnym nie istniał w 1896r. i na pewno istniał w styczniu 1928r., gdyż znajdował się na mapie miasta pochodzącej z tej daty. Jednakże ustalenie dokładnej daty wykonania otworów okiennych było niemożliwe, pomimo wyczerpania w toku postępowania pierwszoinstancyjnego wszystkich możliwości dokonania ustaleń w tym zakresie.
Dlatego też organ II instancji przyjął, iż do przedmiotowego budynku wybudowanego przed wejściem w życie Prawa budowlanego w 1928r. nie mają zastosowania przepisy żadnego polskiego prawa budowlanego. Organ odwoławczy podniósł zarazem, iż przepisy obowiązującej na ziemiach polskich pod zaborem rosyjskim ustawy budowlanej rosyjskiej (Zbiór praw ces. ros. tom XII część I), które utraciły moc na podstawie art. 419 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U z 1939 r. Nr 34 poz. 216), nie zawierały żadnego zakazu urządzania okna w ścianie granicznej i co więcej, nie regulowały tej kwestii. Ponadto, ustawa budowlana rosyjska w przepisie art. 206 oddawała Radom Miejskim kompetencje do stanowienia w sprawach między innymi środków ostrożności przeciw pożarom.
Ze względu na powyższe Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, iż w niniejszej sprawie nie ma podstaw do wydania nakazu zamurowania przedmiotowych okien.
Skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli B. i P.S., wnosząc o jej uchylenie oraz utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...]. Skarżący podnieśli, iż otwory okienne wykonane zostały już po wybudowaniu kamienicy, najprawdopodobniej w okresie powojennym, o czym ma świadczyć - odbiegający od pozostałych otworów okiennych w tej kamienicy - ich kształt i brak symetrii budowlanej (nie ma okien na parterze, pierwszej i czwartej kondygnacji). Ponadto, B. i P.S. nie zgodzili się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, iż "funkcja mieszkalna pomieszczeń, które doświetlają obecnie trzy sporne otwory (...) powstała w celu zakwaterowania maksymalnej liczby lokatorów", podnosząc jednocześnie, iż lokale w tego typu budynkach budowanych w XIX wieku były przeznaczone dla najbiedniejszych i miały ślepe pomieszczenia a podobne budowano w czasach PRL (lata 70 - te) i nikt tego nie zmienia. Natomiast przedmiotowe otwory okienne (których nie mają pozostałe mieszkania) mogły powstać w wyniku niezgodnej z prawem przebudowy mieszkań I i II piętra.
Skarżący podnieśli także, iż ich działka ma szerokość zaledwie 6,5 m, zaś utrzymywanie otworów okiennych w obecnym kształcie uniemożliwia im realizację zamierzonej budowy i uniemożliwia jakiekolwiek wykorzystanie tej części działki.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.
Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić, że skarga jest zasadna.
Jako podstawa prawna decyzji wydanej w sprawie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego został wskazany przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 207/2003 poz. 2016 ze zmianami). Przepis ten znajduje się w rozdziale 6 tej ustawy dotyczącym utrzymania obiektów budowlanych, a nie ich projektowania i budowy, w tym także odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy oraz zmiany sposobu użytkowania. Zgodnie z jego brzmieniem w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Nieodpowiedni stan techniczny, o jakim mowa w tym przepisie, to według uzasadnień decyzji organów obu instancji rozpatrujących niniejszą sprawę, stan obiektu naruszający wymagania wynikające z obowiązujących przepisów. Z aktualnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych organy wskazały § 2, § 207 ust. 2 i § 181 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przytaczanego dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych (Dz. U. Nr 75/2002 poz. 690 ze zmianami). Z analizy przytoczonych przepisów rozporządzenia można wysnuć wniosek, że przewidziane w § 207 wymogi dotyczą etapu użytkowania wybudowanego wcześniej budynku. O słuszności wskazania w/w przepisów w uzasadnieniu decyzji obu instancji przekonuje jednoznaczny przepis § 2 ust. 1 tego rozporządzenia. Zgodnie z nim przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.
Przepis § 207 ust. 2 tego rozporządzenia przewiduje odstępstwo od przedstawionej w § 2 ust. 1 zasady. Stanowi bowiem, że przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego(...) stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 (który również dotyczy etapu nadbudowy, przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynków istniejących), również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi.
Przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa przeciwpożarowego znajdują się w Dziale VI tego rozporządzenia zatytułowanym: Bezpieczeństwo pożarowe. Przepisy istotne z punktu widzenia niezbędnych ustaleń w niniejszej sprawie, a dotyczących w istocie jedynie odległości przedmiotowego budynku od granicy, znajdują się w Rozdziale 7 rozporządzenia p.t. Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Przepisy te określają wymagane odległości ścian zewnętrznych wznoszonych budynków od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki w zależności od rodzaju budynku, klasy odporności ogniowej ścian tego budynku, wyposażenia budynku w urządzenia gaśnicze itp. Inne przepisy działu VI rozporządzenia w sprawie warunków technicznych określają szereg innych warunków, jakie muszą spełniać budynki ze względu na bezpieczeństwo pożarowe.
Z zestawienia przytoczonych przepisów, zwłaszcza art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i § 207 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika, że odnośnie już wybudowanych i użytkowanych obiektów budowlanych, tj. takich jak przedmiotowy budynek mieszkalny wybudowany przed 1896 r. i od tego czasu użytkowany, a przede wszystkim usytuowany w granicy z nieruchomością skarżących możliwość nakazania w trybie art. 66 prawa budowlanego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dotyczy tylko sytuacji, gdy budynek jest użytkowany w sposób zagrażający życiu ludzi, a nieodpowiedniość jego stanu technicznego dotyczy bezpieczeństwa pożarowego.
Wymogi o jakich mówią przytoczone przepisy nie zostały w niniejszej sprawie sprawdzone. Z przyczyn niewyjaśnionych przez organy obu instancji, co wynika z uzasadnień decyzji uznane zostało, że rozpatrywane zagadnienie usytuowania przedmiotowego budynku przy ul. W. ścianą z oknami w granicy działki nie dotyczy tematyki bezpieczeństwa pożarowego w zakresie, o jakim mowa w przepisie § 207 ust. 2 w/w rozporządzenia, tj. bezpieczeństwa w zakresie rzeczywiście istniejącego zagrożenia życia.
Orzekające w sprawie organy, z naruszeniem podstawowej zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 7 kpa, ograniczyły się jedynie do ustalenia okoliczności dotyczących daty wybudowania przedmiotowego budynku oraz daty wykonania otworów okiennych. Z prawidłowych ustaleń w tym zakresie, bo potwierdzonych zgromadzonym materiałem wynika, że przedmiotowy budynek wybudowany został przed wprowadzeniem pierwszego polskiego prawa budowlanego - rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (j.t. Dz. U. z 1939r. Nr 34 poz. 216). Przyjąć należy również jako okoliczność bezsporną wyjaśnioną w postępowaniu, że przedmiotowe okna zostały wykonane w okresie późniejszym, a także, że brak jest dokumentacji świadczącej o dacie ich wykonania. Okoliczności te dotyczą wprost obiektu budowlanego już istniejącego i użytkowanego. Jednakże obowiązkiem organów było poczynienie ustaleń czy przedmiotowy budynek spełnia wymogi z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W sprawie brak również ustaleń co do tego czy i ewentualnie w jaki sposób przedmiotowy budynek mieszkalny zagraża życiu ludzi. W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji brak jest, jak wyżej wskazano jakiegokolwiek odniesienia do obowiązującego obecnie rozporządzenia, dotyczącego bezpieczeństwa pożarowego, choć tylko te przepisy mogą mieć zastosowanie do już istniejącego i użytkowanego budynku z oknami w ścianie granicznej. Wskazanie tylko w uzasadnieniu decyzji organów na brak możliwości zastosowania obecnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego w odniesieniu do spornych otworów okiennych w ścianie granicznej budynku mieszkalnego przy ul. W. narusza przepis art. 107 § 1 i 3 kpa. Decyzja powinna zawierać m. in. uzasadnienie prawne obejmujące wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem w zaskarżonej decyzji i w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wskazano aktualnie obowiązujące przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, jednakże ich nie zastosowano. Organy nie zauważyły mimo, że powołały wskazany wyżej przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, że ma on w sprawie podstawowe znaczenie, skoro określa zakres stosowania przepisów tego rozporządzenia.
Należy również zauważyć, że zbędne było dokonywanie ustaleń czy
i jakie przepisy techniczno-budowlane obowiązywały w okresie wykonania okien w ścianie granicznej w przedmiotowym budynku. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się w trybie art. 66 prawa budowlanego, który dotyczy utrzymania obiektów budowlanych. Oznacza to, że zastosowanie mieć mogą tylko przepisy aktualne, obowiązujące w dacie postępowania dotyczącego utrzymania tych obiektów. Nie ma natomiast w takim postępowaniu znaczenia, czy już zbudowany i użytkowany obiekt budowlany odpowiada przepisom obowiązującym w dacie jego budowy, ale obecnie już uchylonym.
Wskazane naruszenia przepisów postępowania polegające na niewyjaśnieniu w sposób dokładny wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do zastosowania przepisu art. 66 Prawa budowlanego w celu odmowy nałożenia na Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości przy ul. W., obowiązku zamurowania otworów okiennych konieczne byłoby ustalenie, że przedmiotowy budynek mieszkalny nie narusza przepisów rozporządzenia dotyczących bezpieczeństwa pożarowego lub, że budynek ten nie zagraża życiu mieszkańców.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie natomiast z art. 135 u.p.p.s.a. Sąd uchylił również poprzedzającą zaskarżony akt decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Została ona bowiem wydana w toku postępowania prowadzonego w granicach sprawy, której dotyczy skarga, a wskazane wyżej naruszenia prawa dotyczyły również postępowania prowadzonego przez organ I instancji.
Rozpoznając sprawę ponownie organ wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa.
Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku oparte zostało na przepisie art. 152 u.p.p.s.a.