II SA/Ke 209/22

II SA/Ke 209/22 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2022-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Jacek Kuza
Renata Detka
Sylwester Miziołek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 105, art. 138 § 1, art. 107 § 3, art. 7, art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 3 pkt 12, art. 28 ust. 1, art. 37 ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2022 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzjęs nr [...] Starosty [...] z [...] umarzającą postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] (zwanej dalej "Spółką", bądź "inwestorem") pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
Decyzją z [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Decyzją z [...., wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], w skład której wchodzą: wieża stalowa, rama z urządzeniami nadawczo odbiorczymi, drogi kablowe łączące anteny z urządzeniami na ramie stalowej, system antenowy zainstalowany na wieży na wysokości 49,0 m n.p.t., anteny radioliniowej zainstalowanej na wysokości 46,5 m n.p.t., ogrodzenie stacji oraz linia zasilająca na działce nr [...]w miejscowości [...].
Decyzją z [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania S. K., utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...].
Prawomocnym wyrokiem z 30 kwietnia 2021 r. o sygn. akt II SA/Ke 210/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił ww. decyzję Wojewody [...]z S[...] oraz decyzję organu I instancji.
W toku kolejnego, ponownie prowadzonego postępowania, 23.09.2021r. Starosta [...] wystąpił z pismem do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], zwanego dalej "PINB" z prośbą o przekazanie informacji czy dla ww. inwestycji zostało udzielone pozwolenie na użytkowanie w związku z zakończeniem robót budowlanych i czy pozostaje ono w obiegu prawnym.
W odpowiedzi z 28.09.2021 r. PINB poinformował, że dla przedmiotowej inwestycji 8.02.2021. zostało wydane zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec złożonego w dniu 25.01.2021 r. przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy ww. obiektu budowlanego stacji bazowej telefonii na działce nr ewid. [...]w miejscowości [...]. Powyższe uprawniło Spółkę do rozpoczęcia użytkowania ww. inwestycji. O powyższym fakcie organ poinformowała również pełnomocnik inwestora – pismem z 16.12.2021 r.
Mając na uwadze powyższe Starosta [...] – decyzją z [...] umorzył postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], w skład której wchodzą: wieża stalowa, rama z urządzeniami nadawczo odbiorczymi, drogi kablowe łączące anteny z urządzeniami na ramie stalowej, system antenowy zainstalowany na wieży na wysokości 49,0 m n.p.t., anteny radioliniowej zainstalowanej na wysokości 46,5 m n.p.t., ogrodzenie stacji oraz linia zasilająca na działce nr [...]w miejscowości [...] gm. [...]. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w sprawie wydania pozwolenia budowlanego staje się bezprzedmiotowe w przypadku, gdy roboty budowlane zostały już wykonane i inwestycję zrealizowano albo rozpoczęto roboty budowlane. W tym zakresie przytoczono art. 3 pkt 12 oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. 2021r. poz. 2351 ze zm.), podkreślając że decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych – skoro celem postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 32 i nast. Prawa budowlanego jest uzyskanie zezwolenia na realizację nowego zamierzenia budowlanego. Odnosząc się do ww. wyroku tut. Sądu o sygn. akt II SA/Ke 210/20 organ I instancji odniósł się do art. 153 p.p.s.a., podkreślając że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, w której okoliczności faktyczne uwzględnione przy rozpatrywaniu tejże sprawy są inne niż należało uwzględnić ponownie rozpatrując sprawę odwołania od decyzji organu I instancji. Z tych względów odstąpiono od realizacji wskazań określonych w wyroku tut. Sądu.
W odwołaniu od ww. decyzji S. K. podniósł zarzut braku wykonania wytycznych zawartych w wyroku tut. Sądu o sygn. akt II SA/Ke 210/20.
Wojewoda [...], utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, podzielił w całości wyszczególnioną wyżej podstawę prawną oraz stanowisko organu I instancji. Wskazano przy tym, że postanowieniem z 18.03.2020 r. o sygn. akt II SA/Ke 210/20 tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uprzednio ww. decyzji z 7.01.2020 r., a postanowieniem z 28.08.2020 r. o sygn. akt II OZ 521/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie (S. K.) na to postanowienie. Rozwijając rozważania w tym zakresie organ odwoławczy podkreślił, że pozwolenie na budowę może być wydane dla inwestycji nierozpoczętej (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego), natomiast wyjątkowo dopuszcza się jego wydanie dla inwestycji w toku, a wówczas jego rolą jest dopuszczenie wznowienia budowy jeszcze niezakończonego zamierzenia (art. 37 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego). Wykluczone jest natomiast orzekanie w każdym przypadku o pozwoleniu na budowę w stosunku do inwestycji zakończonej, objętej pozwoleniem na użytkowanie bądź zawiadomieniem organu nadzoru budowlanego o skończeniu budowy, przyjętym przez ten organ bez zgłoszenia sprzeciwu, chociażby ta inwestycja była realizowana legalnie na podstawie pozostającego jeszcze w obrocie, a później dopiero wyeliminowanego, pozwolenia na budowę (a contrario art. 37 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego). Natomiast realizacja robót budowlanych przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje bezprzedmiotowość postępowania wszczętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Z kolei bezprzedmiotowość postępowania wywołanego wnioskiem o pozwolenie na budowę obliguje organ do umorzenia tego postępowania stosownie do art. 105 § 1 K.p.a.
W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, S. K. zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie:
1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest:
a) art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 105 K.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, umarzającej bezzasadnie postępowanie ze względu na fakt, że stało się ono bezprzedmiotowe;
b) art. 7, 77, 107 K.p.a. poprzez niedokonanie przez organ pełnych ustaleń okoliczności faktycznych sprawy oraz nie zebranie w sposób wyczerpujący i nieocenienie całego materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do tego że podniesione w odwołaniu zarzuty skarżącego nie mogły odnieść zamierzona skutku i nie stanowiły podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania w niniejszej sprawie;
c) art. 7, 77, 107 K.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z uzasadnienia wyroku tut. Sądu o sygn. II SA/Ke 210/20 oraz nieuwzględnienie w dacie wydawania zaskarżonej decyzji wytycznych tego Sądu,
2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 3 pkt 12, art. 28 ust. 1, art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie do okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy;
b) art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) poprzez ich nie zastosowane polegające na wnikliwej analizie i wyjaśnieniu kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na swoja rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.
Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą umorzono postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutów skarżącego co do braku wykonania wskazań zawartych w prawomocnym wyroku tut. Sądu z 30.04.2021 r. o sygn. akt II SA/Ke 210/20 wskazania wymaga, że orzeczeniem tym uchylono decyzję Wojewody [...] z [...] oraz utrzymaną tym rozstrzygnięciem w mocy decyzję Starosty [...] z [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Uzasadniając wydane na podstawie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c i art. 135 p.p.s.a. orzeczenie wskazano, cyt.:
- "w ocenie Sądu sposób procedowania organu (...) i dokonane ustalenia budzą istotne zastrzeżenia i wątpliwości. Organ odwoławczy, po uzupełnieniu materiału dowodowego, uznał za prawidłowe stanowisko wyrażone we wspomnianej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" w przedmiocie braku podstaw do zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W opracowaniu tym dokonano analizy kryteriów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia – przy przyjęciu, że moc równoważna promieniowana izotropowo - EIRP - dla każdej z przyjętych w projekcie budowlanym anten sektorowych, wynosi 7958 W, a pochylenie głównej wiązki promieniowania - tilt - określono jako: 9° dla azymutu 70°, 12° - dla 180° i 6° - dla 340°. W konsekwencji stwierdzono, że inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – brak jest bowiem miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie mniejszej niż 150 m i nie większej niż 200 m od środka elektrycznego anteny, w osi głównej promieniowania tej anteny";
- "należy zauważyć, że z uzyskanych przez organ odwoławczy kart katalogowych anten o oznaczeniu ADU4516R0v06 (a zatem takich, jakie mają być elementem przedmiotowej inwestycji) wynika, że możliwy kąt pochylenia (tilt) w przypadku tych anten wynosi 0-12 stopni (KII-15 i nast. akt organu II instancji). Co więcej, z pisma zawierającego wyjaśnienia inwestora wynika, że anteny te mają wbudowany tzw. tilt elektryczny umożliwiający zmianę pochylenia anteny zdalnie przez operatora. Istotne jest przy tym, że w przypadku anteny umiejscowionej w azymucie 340 stopni, gdzie w odległości 200 metrów od anteny występują akurat zabudowania, do analizy przyjęto zadeklarowany przez inwestora tilt 6 stopni (również w przypadku anteny w azymucie 70 stopni tilt jest mniejszy niż maksymalny wynikający z karty katalogowej i wynosi 9 stopni). Organ odwoławczy za prawidłowe uznał przyjęcie w ślad za deklaracją inwestora takich właśnie – niższych niż maksymalne określone w karcie katalogowej – kątów pochylenia. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. (...) W ocenie Sądu zasadnym było zatem dokonanie omawianej analizy w kontekście kryteriów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia i występowania miejsc dostępnych dla ludności dla maksymalnych pochyleń anten przewidzianych w kartach katalogowych, tj. do 12 stopni, zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak wspomniano – z wyjaśnień inwestora wynika, iż przedmiotowe anteny mają wbudowany tzw. tilt elektryczny umożliwiający zmianę pochylenia anteny zdalnie przez operatora".
Należy jednak zwrócić uwagę, że:
- postanowieniem z 18.03.2020 r. o sygn. akt II SA/Ke 210/20 tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uprzednio decyzji z 7.01.2020 r.,
- postanowieniem z 28.08.2020 r. o sygn. akt II OZ 521/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie S. K. na ww. postanowienie, co ma istotne znaczenie dla obecnie rozpoznawanej sprawy.
Ponadto, w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z 22.11.2021 r., którą umorzono postępowanie (wszczęte na wniosek S. K.) w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotniej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć – tak jak w niniejszej sprawie – wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 473 i powołany tam wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999r., sygn. akt IV SA 1177/97). Należy przyjąć, że ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego stosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (tak również A. Kabat [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M.Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345).
Jest to o tyle istotne, że wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. zasadę, której naruszenie niezasadnie zarzuca skarżący, należy rozumieć w ten sposób, iż ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Oznacza to, iż obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie, zmiany stanu prawnego bądź istotnej zmiany okoliczności faktycznych. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, wobec czego nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi o naruszeniu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71).
Jak trafnie wskazały organy obu instancji – zgodnie z art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. 2021r. poz. 2351 ze zm.), ilekroć w ustawie mowa jest o pozwoleniu na budowę należy przez to rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Z kolei art. 28 ust. 1 ustawy stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na odstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie natomiast z art. 37 ust. 2 pkt 2 zdanie pierwsze ww. ustawy w przypadku stwierdzenia nieważności albo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę - rozpoczęcie albo wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1. W rezultacie, jak wynika z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane dla inwestycji nierozpoczętej, a wyjątkowo dopuszcza się jego wydanie dla inwestycji w toku – na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej orzeka wyłącznie na wniosek i jest związany złożonym przez inwestora wnioskiem. Oznacza to, że organ administracji orzekając merytorycznie może zatwierdzić projekt budowlany i wydać pozwolenie na budowę zgodnie z wnioskiem, albo też - rozpatrując negatywnie złożony wniosek - odmówić wydania pozwolenia na budowę. Trzecim możliwym rozstrzygnięciem jest umorzenie postępowania jeżeli okaże się ono bezprzedmiotowe. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może wydać żadnej innej decyzji w przedmiocie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.
Ugruntowane od lat orzecznictwo sądów administracyjnych wyklucza możliwość wydania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestycja – tak jak w niniejszej sprawie –została już zrealizowana, co przesądza o niezasadności zarzutów podniesionych w odniesieniu do cyt. wyżej przepisów Prawa budowlanego.
Jak ustalił bowiem Starosta [...] w toku ponownie prowadzonego postępowania (po uchyleniu wyrokiem z 30.04.2021 r. o sygn. akt II SA/Ke 210/20 uprzednio wydanych decyzji zatwierdzających projekt budowlany i udzielających Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej) dla przedmiotowej inwestycji 8.02.2021. zostało wydane zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec złożonego w dniu 25.01.2021 r. przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy ww. obiektu budowlanego stacji bazowej telefonii na działce nr ewid. [...]w miejscowości [...]. Zgodnie z odpowiedzią udzieloną w tym zakresie przez PINB pismem z 28.09.2021 r. powyższe uprawniło Spółkę do rozpoczęcia użytkowania ww. inwestycji. O powyższym fakcie organ poinformowała również pełnomocnik inwestora - pismem z 16.12.2021 r. Z zestawienia powyższych dat wynika, że sporna inwestycja została zakończona jeszcze przed wydaniem przez tut. Sąd wyroku, którym uchylono pozwolenie na budowę, w oparciu o jakie była realizowana, a nawet przed orzekaniem w przedmiocie wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z [...] (postanowienie tut. Sądu o sygn. akt II SA/Ke 210/20 wydano 18.03.2020 r.). Uwzględniając powyższe nie budzi wątpliwości Sądu, że wbrew zarzutom skargi w prowadzonym postępowaniu w sposób zgodny z wymogami K.p.a. (art. 7, art. 77 § 1) zebrano pełny i obszerny materiał dowodowy, dokonując jego wszechstronnej oceny, co wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wszystkie wymogi jakie dla uzasadnienia faktycznego i prawnego stawia art. 107 § 3 K.p.a.
W tym miejscu podkreślić trzeba, że jeżeli w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę ustali się, że inwestor rozpoczął/zakończył prowadzenie robót budowlanych, właściwy organ umarza postępowanie, a kwestia sposobu prowadzenia tych robót oraz ich zgodności z przepisami architektoniczno-budowlanymi staje się przedmiotem badania organów nadzoru budowlanego w nowym, całkowicie odrębnym postępowaniu. Dotyczy to także sytuacji, gdy roboty budowlane prowadzone były na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego przez sąd administracyjny. W uzasadnieniu wyroku z 14.05.2007 r. o sygn. II SA/Kr 153/05 (niepublikowanym) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził jednoznacznie, że cyt.: "po uchyleniu przez NSA decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, w sytuacji, kiedy budowa była już zaawansowana, postępowanie administracyjne w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Organowi administracji architektoniczno-budowlanej nie pozostawało nic innego, jak tylko umorzenie postępowania. (...) Na tym rola organu administracji architektoniczno-budowlanej winna była się skończyć. (...) Uchylenie przez Sąd decyzji o pozwoleniu na budowę ulokowało rozstrzyganie co do dalszych losów całej inwestycji w organach nadzoru budowlanego" (por. również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30.07.2008 r. o sygn. II SA/Kr 297/08, dostępny w internecie w CBOSA).
W odniesieniu do zarzutów skargi wyjaśnić trzeba, że wydane w sprawie decyzje nie dotyczą legalności przedmiotowej inwestycji, a wyrażają jedynie to, że Starosta [...] stracił kompetencje do orzekania co do pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, która – jak prawidłowo ustaliły organy – została już wybudowana. Natomiast do rozpoznawania kwestii legalności i prawidłowości wykonanych robót budowlanych właściwe są organy nadzoru budowlanego. Granice rozpoznania sprawy administracyjnej zakreśla wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, a do orzekania w tym przedmiocie właściwy jest organ administracji architektoniczno-budowlanej, a nie organ nadzoru budowlanego. Z momentem rozpoczęcia robót budowlanych postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę, jeśli jest jeszcze prowadzone, staje się bezprzedmiotowe. Jak wynika z orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawach o sygn. akt II SA/Kr 297/0 z dnia 30.07.2008 r 8 i II SA/Kr 1247/05 z dnia 13.07.2007 r. jedynym rozstrzygnięciem, jakie w tej sytuacji może zapaść, jest decyzja o umorzeniu postępowania. Brak natomiast zależności pomiędzy rozstrzygnięciem organu administracji architektoniczno-budowlanej, a ewentualnym wszczęciem postępowania przez organ nadzoru budowlanego. Tym samym nietrafna była powoływana przez skarżącego argumentacja o naruszeniu art. 105 (oraz art. 138 § 1 pkt 1) K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.