II SA/Ke 178/06

II SA/Ke 178/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-05-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Danuta Kuchta /przewodniczący/
Jacek Kuza /sprawozdawca/
Renata Detka
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 maja 2007 r. sprawy ze skargi G.G. na decyzję Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. oddala skargę w pozostałym zakresie; III. orzeka że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
DECYZJĄ Z DNIA 26 SIERPNIA 2005 R. BURMISTRZ MIASTA I GMINY C., NA PODSTAWIE ART. 50 UST. 1 I 4, ART. 51 UST. 1 PKT 2, ART. 53 UST. 1,3 I 4 USTAWY Z DNIA 27 MARCA 2003R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM ORAZ ART. 104 K.P.A., USTALIŁ NA WNIOSEK GMINY C. LOKALIZACJĘ INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO W ROZUMIENIU ART. 6 PKT 1 USTAWY Z DNIA 21 SIERPNIA 1997 R. O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI (DZ. U. NR 46, POZ. 543 Z PÓŹN. ZM.), W ZAKRESIE DRÓG PUBLICZNYCH. ORGAN OKREŚLIŁ RODZAJ INWESTYCJI JAKO BUDOWĘ DROGI GMINNEJ NA OS. 22 LIPCA W , O NAWIERZCHNI ASFALTOWEJ, DŁUGOŚCI OK. 180 MB, SZEROKOŚCI JEZDNI OK. 6 M I JEDNOSTRONNEGO CHODNIKA SZEROKOŚCI 2 M O NAWIERZCHNI Z PŁYT BETONOWYCH WRAZ ZE STANOWISKAMI PARKINGOWYMI O NAWIERZCHNI Z KOSTKI BRUKOWEJ, KTÓRA TO INWESTYCJA MIAŁA OBEJMOWAĆ CZĘŚĆ DZIAŁEK O NUMERACH GEODEZYJNYCH 973/3, 973/4 I 980/1 ORAZ DZIAŁKI O NR 973/5, 973/7, 987/5, 972/16, 972/15 I 972/9. OKREŚLONO RÓWNIEŻ WARUNKI I SZCZEGÓŁOWE ZASADY ZAGOSPODAROWANIA TERENU ORAZ JEGO ZABUDOWY WYNIKAJĄCE Z PRZEPISÓW ODRĘBNYCH, W SZCZEGÓLNOŚCI W ZAKRESIE:
- WARUNKÓW I WYMAGAŃ OCHRONY ŁADU PRZESTRZENNEGO ORAZ OBSŁUGI W ZAKRESIE INFRASTRUKTURY TECHNICZNEJ I KOMUNIKACJI,
- ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
- WYMAGANIA DOTYCZĄCE OCHRONY INTERESÓW OSÓB TRZECICH.
Linię rozgraniczającą teren inwestycji wyznaczono kolorem czerwonym oraz literami ABCDEFGHIJA, na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 stanowiącej załącznik graficzny do decyzji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że zgodnie
z postanowieniami ustawy z dni 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedmiotowa decyzja została wydana po uprzednim uzgodnieniu
z właściwymi organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 tej ustawy, tj. Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych Oddział Rejonowy, Starostą i Burmistrzem Miasta i Gminy C. z tym, że postanowienie z dnia 27 grudnia 2004 r. obejmujące to ostatnie uzgodnienie zostało uchylone przez Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...].
Organ I instancji wskazał, że projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego opracował urbanista A.D., który jest wpisany na listę izby samorządu zawodowego urbanistów. Rozstrzygnięcie objęte przedmiotową decyzją podjęto po uprzednim dokonaniu szczegółowej analizy sposobu wykorzystania i zagospodarowania przyległego terenu. Organ I instancji stwierdził też, że w związku z treścią art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 113/05 poz.954) oraz wnioskiem uprawnionego czyli Gminy C., postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko przeprowadzono w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania, tj. przepisy dotychczasowe.
Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji wniesionego przez Z.G., L.G., G.G. i J.G., Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi gminnej na Osiedlu L. na terenie działki nr ewid. 972/9 i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał przebieg postępowania i stwierdził, że konieczne było uzupełnienia zgromadzonych w sprawie dowodów i materiałów, oraz że w tym celu zlecił Burmistrzowi Miasta i Gminy K. przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W wykonaniu tego zlecenia organ I instancji przesłał protokół kontroli przedmiotowej drogi, kserokopię mapy z zaznaczonym odcinkiem istniejącej drogi, zdjęcia fotograficzne poszczególnych odcinków trasy projektowanej drogi oraz wyjaśnienie dotyczące uzasadnienia celowości i ekonomiczności wnioskowanej trasy zaprojektowanej drogi. W oparciu o te uzupełniające dokumenty organ II instancji ustalił między innymi, że na części działki nr 972/9 droga jest urządzona, wykonana i użytkowana, a tylko ze względu na duży stopień zużycia wymaga remontu i miejscowych napraw. W tym zakresie organ stwierdził, że budowa przedmiotu postępowania została w części dotyczącej działki nr ewid. 972/9 zakończona przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r., sygn. akt IV SA 2297/00), świadczy o bezprzedmiotowości postępowania w tym zakresie. Bezprzedmiotowość wskazanej części postępowania stała się przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w tej części, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa.
W dalszej części uzasadnienia organ II instancji przytaczając brzmienie art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wskazał, że podziela stanowisko organu I instancji w zakresie zakwalifikowania określonego wnioskiem z dnia 2 marca 2005 r. zamierzenia, jako inwestycji celu publicznego.
Z akt sprawy wynika bowiem, że ulica na Osiedlu L. jest drogą gminną, a zamiar budowy drogi gminnej jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ II instancji podkreślił, że dla obszaru na którym znajduje się działka objęta wnioskiem brak jest planu miejscowego, przez co budowa określonego we wniosku zamierzenia inwestycyjnego wymagała wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, której projekt stosownie do art. 60 ust. 4 cytowanej ustawy, jak pisze organ, powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów. Organ stwierdził, że wniosek złożony przez inwestora odpowiada wymaganiom określonym w art. 52 ust. 2 pkt 1-2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ II instancji uznał też, że z akt sprawy wynika, iż organ I instancji dopełnił w pełnym zakresie wynikających z art. 53 cytowanej ustawy wymogów dotyczących zawiadomienia stron, a także inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości na których będzie lokalizowana przedmiotowa inwestycja, o wszczęciu postępowania, o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie.
Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z ustaleniami organu I instancji, projektowane zamierzenie inwestycyjne, obejmujące budowę drogi gminnej o długości ok. 180 mb nie jest zaliczane do przedsięwzięć, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Organ odwoławczy podkreślił, że w dniu 8 czerwca 2005 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 maja 2005 r. (Dz. U. Nr 92/05 poz. 769), zmieniające rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzeniu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 56 tego rozporządzenia w nowym brzmieniu, sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia polegające na budowie dróg publicznych o nawierzchni utwardzonej, z wyłączeniem przedsięwzięć polegających na budowie zjazdów z dróg publicznych. Wynika stąd, że budowa dróg publicznych bez względu na długość drogi, zaliczana jest do przedsięwzięć, dla których raport oddziaływania na środowisko może być wymagany.
Kolegium Odwoławcze wskazało, że dnia 28 lipca 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113/05 poz. 954) i obowiązywała w dacie wydania decyzji organu I instancji. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez NSA w wyroku z dnia 21 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 2079/97, organ administracji pierwszej instancji stosuje przepisy prawa materialnego, obowiązujące w dniu wydania przezeń decyzji. Przepis art. 19 ust 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. stanowi, że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora. Ponieważ inwestor projektowanego zamierzenia zwrócił się do organu I instancji z prośbą o przeprowadzenie postępowania wg przepisów dotychczasowych, obowiązujących przed nowelizacją ustawy - Prawo ochrony środowiska, wymieniony wymóg ustawowy został spełniony, a inwestora nie dotyczą przepisy obowiązującego od dnia 28 lipca 2005 r. Prawa o ochronie środowiska, dotyczące postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Reasumując organ II instancji stwierdził, że decyzja odpowiada wymaganiom określonym w art. 54 pkt 1-3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem w myśl art. 56 tej ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.
W nawiązaniu do zarzutów odwołania dotyczących innej lokalizacji przedmiotowej drogi organ II instancji stwierdził, iż z załączonych do akt sprawy zdjęć fotograficznych wynika, że w miejscu projektowanej trasy jest już uczęszczany przez ludzi i pojazdy mechaniczne trakt komunikacyjny, gruntowy o nieutwardzonym podłożu, a trasa wskazana przez odwołujących się przebiega przez trawnik z drzewami, stanowiący teren zielony pomiędzy istniejącymi blokami mieszkalnymi.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie J.G. i G.G. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:
- art. 6 kpa przez naruszenie zasady praworządności,
- art. 7 kpa poprzez zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,
- art. 77 § 1 kpa poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,
- art. 107 § 3 i art. 11 kpa poprzez niewyjaśnienie szeregu okoliczności natury faktycznej i prawnej.
Ponadto skarżący zarzucili naruszenie konstytucyjnej zasady równości wszystkich wobec prawa, a także prawa strony do merytorycznego rozpoznania sprawy. Skarżący stwierdzili, że ich argumenty merytoryczne dotyczące przebiegu drogi zawarte w odwołaniu, nie zostały przez organ II instancji w należyty sposób rozpatrzone.
Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji.
Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 grudnia 2006 r. skarga J.G. została odrzucona z powodu nie uiszczenia od niej należnego wpisu (k. 57).
WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:
SKARGA JEST ZASADNA, ACZKOLWIEK PRZYCZYNY WADLIWOŚCI ZASKARŻONEJ DECYZJI NIE SĄ TOŻSAME Z ZARZUTAMI PODNOSZONYMI PRZEZ SKARŻĄCEGO. PODSTAWĄ UWZGLĘDNIENIA SKARGI JEST W TEJ SYTUACJI PRZEPIS ART. 134 § 2 USTAWY
Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI
( DZ.U. NR 153, POZ.1270), ZWANEJ DALEJ U.P.P.S.A., ZGODNIE Z KTÓRYM SĄD ROZSTRZYGA
W GRANICACH SPRAWY I NIE JEST ZWIĄZANY ZARZUTAMI I WNIOSKAMI SKARGI ORAZ POWOŁANĄ W NIEJ PODSTAWĄ PRAWNĄ.
ZGODNIE Z ART. 3 § 1 ORAZ ART. 145 § 1 U.P.P.S.A. WOJEWÓDZKIE SĄDY ADMINISTRACYJNE SPRAWUJĄ KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM, CO OZNACZA, ŻE W ZAKRESIE DOKONYWANEJ KONTROLI SĄD ZOBOWIĄZANY JEST ZBADAĆ, CZY ORGANY ADMINISTRACJI W TOKU POSTĘPOWANIA NIE NARUSZYŁY PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO I PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA W SPOSÓB, KTÓRY MIAŁ LUB MÓGŁ MIEĆ WPŁYW NA WYNIK SPRAWY.
DOKONUJĄC TAK ROZUMIANEJ KONTROLI ZASKARŻONEJ DECYZJI, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY DOPATRZYŁ SIĘ NARUSZENIA PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY PRAWA PROCESOWEGO W STOPNIU MOGĄCYM MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY.
ZGODNIE Z ART. 28 KPA STRONĄ JEST KAŻDY, CZYJEGO INTERESU PRAWNEGO LUB OBOWIĄZKU DOTYCZY POSTĘPOWANIE ALBO KTO ŻĄDA CZYNNOŚCI ORGANU ZE WZGLĘDU NA SWÓJ INTERES PRAWNY LUB OBOWIĄZEK. JEŻELI STRONA BEZ WŁASNEJ WINY NIE BRAŁA UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU, TO JEST TO PODSTAWĄ DO WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA ZAKOŃCZONEGO DECYZJĄ OSTATECZNĄ (ART. 145 § 1 PKT 4 KPA). Z KOLEI STWIERDZENIE PRZEZ SĄD NARUSZENIA PRAWA DAJĄCEGO PODSTAWĘ DO WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO SKUTKUJE UWZGLĘDNIENIEM SKARGI I UCHYLENIEM ZASKARŻONEJ DECYZJI (ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. B U.P.P.S.A.) BEZ WZGLĘDU NA TO, CZY TO NARUSZENIE PRAWA MOGŁO MIEĆ WPŁYW NA WYNIK SPRAWY.
NIE MOŻE BYĆ W NINIEJSZEJ SPRAWIE WĄTPLIWOŚCI, ŻE STRONAMI PRZEPROWADZONEGO POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO O USTALENIE LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO MUSZĄ BYĆ WSZYSCY WŁAŚCICIELE, WZGLĘDNIE UŻYTKOWNICY WIECZYŚCI NIERUCHOMOŚCI, NA KTÓRYCH BĘDĄ LOKALIZOWANE INWESTYCJE CELU PUBLICZNEGO. WYNIKA TO BOWIEM Z TREŚCI ART. 53 UST. 1 ZD. 2 USTAWY Z DNIA 27 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM (PRZYTACZANEJ DALEJ JAKO USTAWA O PLANOWANIU - DZ.U. NR 80/03 POZ. 717 ZE ZM.), KTÓRY REGULUJE SPOSÓB ZAWIADAMIANIA STRON, W TYM INWESTORA ORAZ WŁAŚCICIELI I UŻYTKOWNIKÓW WIECZYSTYCH NIERUCHOMOŚCI, NA KTÓRYCH BĘDĄ LOKALIZOWANE INWESTYCJE CELU PUBLICZNEGO, O POSZCZEGÓLNYCH ETAPACH POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO O USTALENIE LOKALIZACJI TAKIEJ INWESTYCJI. PRZEPIS TEN PRZEWIDUJE ZAWIADAMIANIE STRON W DRODZE OBWIESZCZENIA, A TAKŻE W SPOSÓB ZWYCZAJOWO PRZYJĘTY W DANEJ MIEJSCOWOŚCI. CO DO JEDNAK M. IN. WŁAŚCICIELI NIERUCHOMOŚCI NA KTÓRYCH BĘDĄ LOKALIZOWANE INWESTYCJE CELU PUBLICZNEGO, JEST JUŻ WYMAGANY KWALIFIKOWANY, BO PISEMNY SPOSÓB ZAWIADOMIENIA. WYNIKA STĄD, ŻE WŁAŚCICIELE TAKICH NIERUCHOMOŚCI MUSZĄ BYĆ STRONAMI POSTĘPOWANIA O USTALENIE LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO. KONIECZNOŚĆ USTALENIA TYCH WŁAŚCICIELI POWODUJE, ŻE ORGAN ADMINISTRACJI MA OBOWIĄZEK PODJĄĆ WSZELKIE KROKI NIEZBĘDNE DO DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA TEGO ELEMENTU STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY, DO CZEGO OBLIGUJE GO ART. 7 KPA. TYMCZASEM W NINIEJSZEJ SPRAWIE Z NARUSZENIEM ZASADY PRZYWOŁANEJ W PRZYTOCZONYM PRZEPISIE, ORGAN I INSTANCJI NIE DOPEŁNIŁ OBOWIĄZKU USTALENIA WSZYSTKICH STRON POSTĘPOWANIA, CHOĆ Z AKT SPRAWY WYNIKA, ŻE PRAWDOPODOBNIE DOSTRZEGŁ TAKĄ POTRZEBĘ. W AKTACH SPRAWY ORGANU I INSTANCJI NA KARCIE 7 ZNAJDUJE SIĘ BOWIEM NIEPODPISANE ZESTAWIENIE ZATYTUŁOWANE "WYKAZ WŁAŚCICIELI NIERUCHOMOŚCI POŁOŻONYCH NA OSIEDLU L., GDZIE ZOSTALI WSKAZANI Z IMIENIA, NAZWISKA I ADRESU NIEKTÓRZY WŁAŚCICIELE DZIAŁEK O NUMERACH EWIDENCYJNYCH 973/3, 973/4 I 980/1, 973/5, 973/7, 987/5, 972/16, 972/15 I 972/9, TJ. DZIAŁEK POŁOŻONYCH NA TRASIE PRZEDMIOTOWEJ INWESTYCJI. DO WNIOSKU O USTALENIE LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO DOŁĄCZONE ZOSTAŁY WYPISY Z REJESTRU GRUNTÓW DOTYCZĄCE TYCH SAMYCH DZIAŁEK, W KTÓRYCH TO WYPISACH JAKO WSPÓŁWŁAŚCICIELE WYKAZANE ZOSTAŁY NIEKTÓRE Z OSÓB WYMIENIONYCH W WYKAZIE Z KARTY 7. NIEKTÓRE, PONIEWAŻ CO DO TROJGA Z OSÓB WSKAZANYCH W WYPISIE, TJ. CO DO Z.G., K.O. I J.G., W WYKAZIE Z K. 7 POJAWIŁA SIĘ INFORMACJA, ŻE NIE ŻYJĄ ORAZ, ŻE DOMNIEMANYMI SPADKOBIERCAMI DWOJGA Z NICH TJ. Z.G. I K.O., SĄ ODPOWIEDNIO J.G., G.G. I J.G. ORAZ G.Z. I K.O. INFORMACJA TA NIE ZOSTAŁA POPARTA ŻADNYM DOKUMENTEM ANI TEŻ ŻADNĄ INFORMACJĄ O DOKUMENCIE POTWIERDZAJĄCYM FAKT I DATĘ ŚMIERCI UJAWNIONYCH W REJESTRZE GRUNTÓW WSPÓŁWŁAŚCICIELI NIEKTÓRYCH Z PRZEDMIOTOWYCH NIERUCHOMOŚCI ORAZ POTWIERDZAJĄCYM NABYCIE PRAW DO TYCH NIERUCHOMOŚCI PO ZMARŁYCH, POPRZEDNICH WŁAŚCICIELACH. W SZCZEGÓLNOŚCI ORGANY ADMINISTRACJI NIE USTALIŁY, CZY PO ZMARŁYCH WSPÓŁWŁAŚCICIELACH TYCH NIERUCHOMOŚCI, ZOSTAŁY PRZEPROWADZONE POSTĘPOWANIA O STWIERDZENIE NABYCIA SPADKU, W KTÓRYCH TO SPRAWACH MOŻE JEDYNIE DOJŚĆ DO USTALENIA SPADKOBIERCÓW ZMARŁYCH WSPÓŁWŁAŚCICIELI. W EFEKCIE NIE ZOSTAŁO W SPRAWIE USTALONE, CZY OSOBY WSKAZANE W WYKAZIE Z KARTY 7 AKT ADMINISTRACYJNYCH JAKO SPADKOBIERCY Z.G. I K.O., RZECZYWIŚCIE NIMI SĄ I CZY SĄ TO JEDYNI ICH SPADKOBIERCY. CO DO NATOMIAST J.G. W WYKAZIE NIE WSKAZANO JAKICHKOLWIEK JEGO SPADKOBIERCÓW, CO W ŻADNYM RAZIE NIE MOŻE OZNACZAĆ, ŻE NIE POZOSTAWIŁ ON SPADKOBIERCÓW. POLSKIE PRAWO SPADKOWE NIE ZNA BOWIEM KONSTRUKCJI SPADKÓW BEZDZIEDZICZNYCH. W BRAKU MAŁŻONKA SPADKODAWCY I KREWNYCH POWOŁANYCH DO DZIEDZICZENIA Z USTAWY, SPADEK PRZYPADA BOWIEM GMINIE OSTATNIEGO MIEJSCA ZAMIESZKANIA SPADKODAWCY JAKO SPADKOBIERCY USTAWOWEMU. JEŻELI MIEJSCA OSTATNIEGO ZAMIESZKANIA SPADKODAWCY W RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ NIE DA SIĘ USTALIĆ LUB OSTATNIE MIEJSCE ZAMIESZKANIA SPADKODAWCY ZNAJDOWAŁO SIĘ ZA GRANICĄ, SPADEK PRZYPADA SKARBOWI PAŃSTWA JAKO SPADKOBIERCY USTAWOWEMU (ART. 935 § 3 KC). KONSEKWENCJĄ WSKAZANYCH UCHYBIEŃ JEST BRAK NIEWĄTPLIWEGO I JEDNOZNACZNEGO USTALENIA PRZEZ ORGANY ADMINISTRACJI AKTUALNYCH WSPÓŁWŁAŚCICIELI NIERUCHOMOŚCI, NA KTÓRYCH MA BYĆ LOKALIZOWANA PRZEDMIOTOWA INWESTYCJA CELU PUBLICZNEGO. TO UCHYBIENIE PODSTAWOWEJ ZASADY POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO WYNIKAJĄCEJ Z ART. 7 KPA, A TAKŻE NARUSZENIE WYMOGU OKREŚLONEGO W ART. 77 § 1 KPA, STANOWI NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, KTÓRE MOGŁO MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. W RAZIE BOWIEM USTALENIA, ŻE WSPÓŁWŁAŚCICIELAMI PRZEDMIOTOWYCH NIERUCHOMOŚCI SĄ JESZCZE INNE OSOBY NIŻ TE, KTÓRE BRAŁY UDZIAŁ W POSTĘPOWANIU, ZACHODZIŁA BY W SPRAWIE JEDNA Z PRZESŁANEK WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO OKREŚLONA W ART. 145 § 1 PKT 4 KPA.
PRZEPROWADZENIE POSTĘPOWANIA WE WSKAZANY, UŁOMNY SPOSÓB MOGŁO DOPROWADZIĆ RÓWNIEŻ DO NARUSZENIA ZASADY WYRAŻONEJ W ART. 10 KPA, GWARANTUJĄCEJ WSZYSTKIM STRONOM CZYNNY W NIM UDZIAŁ. NARUSZENIE PRAWA PROCESOWEGO STRONY DO CZYNNEGO UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU JEST PODSTAWĄ DO ŻĄDANIA WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA PRZEZ NASTĘPCÓW PRAWNYCH ( ART. 145 § 1 PKT 4 KPA), NIEZALEŻNIE OD TEGO, CZY TO KWALIFIKOWANE NARUSZENIE NORM PRAWA PROCESOWEGO MIAŁO WPŁYW NA TREŚĆ DECYZJI, CZY TEŻ TAKIEGO WPŁYWU NIE MOŻNA STWIERDZIĆ. OKOLICZNOŚĆ BRAKU UDZIAŁU STRONY W POSTĘPOWANIU ODWOŁAWCZYM BEZ JEJ WINY MA CHARAKTER FORMALNY CO PRZESĄDZA O TYM, ŻE WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY PRZED JEDNOZNACZNYM WYJAŚNIENIEM TEGO ZAGADNIENIA, NIE MOŻE MERYTORYCZNIE OCENIĆ ZARZUTÓW SKARGI. PONIEWAŻ RÓWNIEŻ ORGAN II INSTANCJI NIE DOSTRZEGŁ WSKAZANEGO NARUSZENIA PRAWA ORAZ PRZEPROWADZIŁ POSTĘPOWANIE ODWOŁAWCZE Z UDZIAŁEM TYCH SAMYCH STRON CO ORGAN I INSTANCJI I BEZ POCZYNIENIA ŻADNYCH DODATKOWYCH USTALEŃ CO DO TEGO, CZY BIORĄ UDZIAŁ W SPRAWIE WSZYSCY WŁAŚCICIELE PRZEDMIOTOWYCH NIERUCHOMOŚCI - KONIECZNYM BYŁO UCHYLENIE DECYZJI ORGANU ODWOŁAWCZEGO ORAZ, W OPARCIU O ART. 135 U.P.P.S.A. DECYZJI ORGANU ADMINISTRACJI I INSTANCJI, CELEM PRZEPROWADZENIA PRZEZ TEN ORGAN PONOWNEGO POSTĘPOWANIA Z ZACHOWANIEM WYMOGÓW FORMALNYCH. W TYM POSTĘPOWANIU WSZYSTKIE BIORĄCE W NIM UDZIAŁ STRONY, BĘDĄ MIAŁY PRAWO DO ZGŁASZANIA ZARZUTÓW I WNIOSKÓW, KTÓRE ORGAN ODWOŁAWCZY UCZYNI PRZEDMIOTEM SWYCH ROZWAŻAŃ.
CO DO ZASKARŻONEJ DECYZJI ORGANU II INSTANCJI WSKAZANE POWYŻEJ NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA POWODOWAŁO KONIECZNOŚĆ JEJ UCHYLENIA TYLKO W CZĘŚCI UTRZYMUJĄCEJ W MOCY DECYZJĘ BURMISTRZA MIASTA I GMINY C. Z DNIA 26 SIERPNIA 2005 R. W CZĘŚCI BOWIEM, W JAKIEJ SKO UCHYLIŁO ZASKARŻONĄ DECYZJĘ I UMORZYŁO POSTĘPOWANIE PIERWSZEJ INSTANCJI, SĄD NIE ZNALAZŁ PODSTAW DO UCHYLENIA DECYZJI KOLEGIUM. NALEŻY BOWIEM ZAAKCEPTOWAĆ POGLĄD ORGANU, MAJĄCY ISTOTNIE OPARCIE W ORZECZNICTWIE NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO (POR. WYROK NSA Z DNIA 22 KWIETNIA 2002 R. IV SA 2297/00, LEX 81728), ŻE ZACHODZI BEZPRZEDMIOTOWOŚĆ POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO W SPRAWIE O USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY, A TAKŻE ANALOGICZNIE W SPRAWIE O USTALENIE LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO, W RAZIE USTALENIA, IŻ OBIEKT KTÓREGO DOTYCZY POSTĘPOWANIE - ZOSTAŁ JUŻ WYBUDOWANY. W SPRAWIE NIE BYŁO BOWIEM WĄTPLIWE, ŻE NA DZIAŁCE OZNACZONEJ NUMEREM 972/9 DROGA ZOSTAŁA JUŻ WYKONANA W PEŁNYM ZAKRESIE I JEST UŻYTKOWANA ORAZ, ŻE PRZEDMIOTEM POSTĘPOWANIA BYŁO USTALENIE LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO POLEGAJĄCEJ WŁAŚNIE NA BUDOWIE DROGI GMINNEJ O NAWIERZCHNI ASFALTOWEJ MIĘDZY INNYMI NA DZIAŁCE NR 972/9. BEZPRZEDMIOTOWOŚĆ POSTĘPOWANIA O KTÓREJ MOWA WYŻEJ POWODUJE, ŻE ISTNIEJĄCE RÓWNIEŻ W TEJ CZĘŚCI, OMÓWIONE WYŻEJ NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA (TJ. ART. 7 I 77 § 1 KPA), KTÓREGO DOPUŚCIŁY SIĘ ORGANY ADMINISTRACJI, NIE MOGŁO MIEĆ W UTRZYMANEJ W MOCY CZĘŚCI ISTOTNEGO WPŁYWU NA WYNIK SPRAWY. NAWET BOWIEM GDYBY SIĘ OKAZAŁO, ŻE TO NIE GMINA C. (KTÓRA W WYKAZIE Z K. 7 AKT ADMINISTRACYJNYCH WSKAZANA JEST JAKO WŁAŚCICIEL DZIAŁKI NR 979/9, MIMO ZAPISU W REJESTRZE GRUNTÓW WYMIENIAJĄCEGO JAKO JEJ WŁAŚCICIELA SKARB PAŃSTWA) JEST WŁAŚCICIELEM TEJ NIERUCHOMOŚCI, TO I TAK POSTĘPOWANIE ADMINISTRACYJNE DOTYCZĄCE TEJ NIERUCHOMOŚCI PODLEGAŁOBY UMORZENIU JAKO BEZPRZEDMIOTOWE Z RACJI WYKONANIA PLANOWANEGO ZAMIERZENIA INWESTYCYJNEGO NA DZIAŁCE NR 972/9, PRZED WYDANIEM ZASKARŻONEJ DECYZJI.
W związku z takim rozstrzygnięciem ubocznie tylko można wskazać na dalsze uchybienia popełnione przez organy administracji publicznej rozpatrujące niniejszą sprawę.
PRZEPIS ART. 50 UST. 1 USTAWY O PLANOWANIU
STANOWI, ŻE INWESTYCJA CELU PUBLICZNEGO - W RAZIE BRAKU PLANU MIEJSCOWEGO- LOKALIZOWANA JEST NA PODSTAWIE DECYZJI O USTALENIU LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO. PRZEZ UŻYTE W USTAWIE POJĘCIE "INWESTYCJA CELU PUBLICZNEGO", NALEŻY PRZY TYM ROZUMIEĆ DZIAŁANIA O ZNACZENIU LOKALNYM (GMINNYM) I PONADLOKALNYM
(POWIATOWYM, WOJEWÓDZKIM I KRAJOWYM), STANOWIĄCE REALIZACJĘ CELÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 6 USTAWY Z DNIA 21 SIERPNIA 1997 R. O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI
( DZ. U. NR 46/2000, POZ. 543 ZE ZM.). W PKT 1 TEGO PRZEPISU, ZA CEL PUBLICZNY USTAWODAWCA UZNAŁ MIĘDZY INNYMI WYDZIELANIE GRUNTÓW POD DROGI PUBLICZNE I DROGI WODNE, BUDOWĘ I UTRZYMANIE TYCH DRÓG, OBIEKTÓW I URZĄDZEŃ TRANSPORTU DROGOWEGO. JAK WYNIKA Z UZASADNIENIA ZASKARŻONEJ DECYZJI, DO TAK OKREŚLONEGO CELU PUBLICZNEGO, UZASADNIAJĄCEGO WYDANIE DECYZJI USTALAJĄCEJ LOKALIZACJĘ INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO, ZALICZYŁ ORGAN ODWOŁAWCZY PLANOWANE PRZEDSIĘWZIĘCIE POLEGAJĄCE NA BUDOWIE DROGI GMINNEJ O NAWIERZCHNI ASFALTOWEJ NA OSIEDLU L .
UŻYTE W ART. 6 USTAWY O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI OKREŚLENIE "DROGA PUBLICZNA", NALEŻY Z KOLEI ODCZYTYWAĆ W OPARCIU O PRZEPISY INNEJ USTAWY - Z DNIA 21 MARCA 1985R. O DROGACH PUBLICZNYCH ( DZ.U. Z 2000 R., NR 71, POZ. 838 ZE ZM.), KTÓRA W ART. 2 UST. 1 I 2 STANOWI, ŻE DROGI PUBLICZNE DZIELĄ SIĘ NA: KRAJOWE, WOJEWÓDZKIE, POWIATOWE I GMINNE, PRZY CZYM ZALICZENIE DANEJ DROGI DO JEDNEJ Z WYŻEJ WYMIENIONYCH KATEGORII NASTĘPUJE W ŚCIŚLE OKREŚLONY SPOSÓB. DO KATEGORII DRÓG KRAJOWYCH DOKONUJE TEGO W FORMIE ROZPORZĄDZENIA MINISTER WŁAŚCIWY DO SPRAW TRANSPORTU, A ZALICZENIE DO KATEGORII DRÓG WOJEWÓDZKICH, POWIATOWYCH I GMINNYCH NASTĘPUJE ODPOWIEDNIO W DRODZE UCHWAŁY SEJMIKU WOJEWÓDZTWA, RADY POWIATU I RADY GMINY ( ART. 5 UST.2, ART. 6 UST. 2, ART. 6A UST. 2 I ART. 7 UST. 2 USTAWY O DROGACH PUBLICZNYCH). DROGI NIEZLICZONE DO ŻADNEJ KATEGORII DRÓG PUBLICZNYCH, SĄ NATOMIAST DROGAMI WEWNĘTRZNYMI ( ART. 8 UST. 1 USTAWY O DROGACH PUBLICZNYCH).
UZNAJĄC DROGĘ OBJĘTĄ NINIEJSZYM POSTĘPOWANIEM ZA PUBLICZNĄ DROGĘ GMINNĄ, KTÓREJ BUDOWA WYMAGA USTALENIA JEJ LOKALIZACJI W DRODZE DECYZJI, O JAKIEJ MOWA W ART. 50 UST. 1 USTAWY O PLANOWANIU, ORGAN II INSTANCJI OGRANICZYŁ SIĘ DO LAKONICZNEGO STWIERDZENIA, IŻ "Z AKT SPRAWY WYNIKA, ŻE ULICA NA OSIEDLU L. JEST DROGĄ GMINNĄ". NIE ZNAJDUJE ONO JEDNAK OPARCIA W DOKUMENTACH ZGROMADZONYCH W TOKU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO, ZAKOŃCZONEGO WYDANIEM ZASKARŻONEJ DECYZJI. W SZCZEGÓLNOŚCI, BRAK JEST W PRZEDSTAWIONYCH SĄDOWI AKTACH, POTWIERDZENIA TEJ OKOLICZNOŚCI DOWODEM W POSTACI ODPISU STOSOWNEJ UCHWAŁY ZALICZAJĄCEJ PRZEDMIOTOWĄ DROGĘ DO KATEGORII DRÓG GMINNYCH. DOWÓD TAKI W POSTACI UCHWAŁY RADY MIEJSKIEJ W NR [...] Z DNIA 14 LUTEGO 2005 R. W SPRAWIE ZALICZENIA ULIC NA TERENIE MIASTA C. DO KATEGORII DRÓG GMINNYCH (Z ZAŁĄCZNIKÓW DO KTÓREJ WYNIKA, ŻE ULICA M. O DŁUGOŚCI 223 M W CZĘŚCI OBJĘTEJ DECYZJĄ LOKALIZACYJNĄ, ZOSTAŁA ZALICZONA DO KATEGORII DRÓG GMINNYCH), ZOSTAŁ PRZEDSTAWIONY SĄDOWI DOPIERO NA ROZPRAWIE W DNIU 18 MAJA 2007 R. ACZKOLWIEK POZWOLIŁO TO SĄDOWI NA POZYTYWNE ZWERYFIKOWANIE ZAWARTYCH W UZASADNIENIU ZASKARŻONEJ DECYZJI TWIERDZEŃ DOTYCZĄCYCH CHARAKTERU PRZEDMIOTOWEJ DROGI, TO JEDNAK ORGANY ADMINISTRACJI MUSZĄ PAMIĘTAĆ, ŻE SĄ ZOBOWIĄZANE W SPOSÓB WYCZERPUJĄCY ZEBRAĆ CAŁY MATERIAŁ DOWODOWY (ART. 77 § 1 KPA), CO OZNACZA, ŻE MUSI ON BYĆ DOSTĘPNY RÓWNIEŻ DLA STRON POSTĘPOWANIA PRZED WYDANIEM DECYZJI W SPRAWIE. W PRZECIWNYM RAZIE OBOWIĄZEK ORGANU WYNIKAJĄCY Z ART. 10 § 1 KPA DOTYCZĄCY ZAPEWNIENIA STRONOM CZYNNEGO UDZIAŁU W KAŻDYM STADIUM POSTĘPOWANIA I UMOŻLIWIENIA IM WYPOWIEDZENIA SIĘ CO OD ZEBRANYCH DOWODÓW I MATERIAŁÓW ORAZ ZGŁOSZENIA ŻĄDAŃ PRZED WYDANIEM DECYZJI - NIE BĘDZIE ZREALIZOWANY.
W NINIEJSZEJ SPRAWIE SĄD DOPATRZYŁ SIĘ RÓWNIEŻ UCHYBIEŃ W ZAKRESIE ZASTOSOWANIA PRZEPISÓW DOTYCZĄCYCH OCHRONY ŚRODOWISKA.
ZGODNIE Z ART. 53 UST. 3 USTAWY O PLANOWANIU, WŁAŚCIWY ORGAN W POSTĘPOWANIU ZWIĄZANYM Z WYDANIEM DECYZJI O USTALENIU LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO DOKONUJE ANALIZY WARUNKÓW I ZASAD ZAGOSPODAROWANIA TERENU ORAZ JEGO ZABUDOWY, WYNIKAJĄCYCH Z PRZEPISÓW ODRĘBNYCH. PRZEPISAMI WYMAGAJĄCYMI ANALIZY ZGODNIE Z PRZYTOCZONYM PRZEPISEM SĄ MIĘDZY INNYM PRZEPISY USTAWY Z DNIA 27 KWIETNIA 2001 R. - PRAWO OCHRONY ŚRODOWISKA (DZ. U. NR 62/2001 POZ. 627 ZE ZM.), ZWANEJ DALEJ PRAWEM OCHRONY ŚRODOWISKA, A W ZWIĄZKU Z JEJ TREŚCIĄ RÓWNIEŻ ROZPORZĄDZENIA RADY MINISTRÓW Z DNIA 9 LISTOPADA 2004 R. W SPRAWIE OKREŚLENIA RODZAJÓW PRZEDSIĘWZIĘĆ MOGĄCYCH ZNACZĄCO ODDZIAŁYWAĆ NA ŚRODOWISKO ORAZ SZCZEGÓŁOWYCH UWARUNKOWAŃ ZWIĄZANYCH Z KWALIFIKOWANIEM PRZEDSIĘWZIĘCIA DO SPORZĄDZENIA RAPORTU O ODDZIAŁYWANIU NA ŚRODOWISKO (DZ.U. NR 257/04 POZ. 2573 ZE ZM.). WYMIENIONE AKTY PRAWNE ULEGAŁY ZMIANIE W TOKU KONTROLOWANEGO POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO, CO NIE W PEŁNI BYŁO UWZGLĘDNIANE PRZEZ ORGANY ADMINISTRACJI.
DNIA 28 LIPCA 2005 R., A WIĘC JESZCZE PRZED WYDANIEM DECYZJI PRZEZ ORGAN I INSTANCJI, WESZŁA W ŻYCIE USTAWA Z DNIA 18 MAJA 2005 R. O ZMIANIE USTAWY - PRAWO OCHRONY ŚRODOWISKA I NIEKTÓRYCH INNYCH USTAW (DZ. U. NR 113/05 POZ. 954) I OBOWIĄ-ZYWAŁA W DACIE WYDANIA DECYZJI ORGANU I INSTANCJI. ZGODNIE Z POGLĄDEM WYRAŻONYM PRZEZ NSA W WYROKU Z DNIA 21 GRUDNIA 1999 R., SYGN. AKT IV SA 2079/97, ORGAN ADMINISTRACJI PIERWSZEJ INSTANCJI STOSUJE PRZEPISY PRAWA MATERIALNEGO, OBOWIĄZUJĄCE W DNIU WYDANIA PRZEZEŃ DECYZJI. PRZEPIS ART. 19 UST 1 USTAWY Z DNIA 18 MAJA 2005 R. ZMIENIAJĄCEJ PRAWO OCHRONY ŚRODOWISKA STANOWI, ŻE DO POSTĘPOWAŃ W SPRAWIE OCENY ODDZIAŁYWANIA NA ŚRODOWISKO WSZCZĘTYCH, A NIE ZAKOŃCZONYCH DECYZJĄ OSTATECZNĄ PRZED DNIEM WEJŚCIA W ŻYCIE NINIEJSZEJ USTAWY, PRZEPISY DOTYCHCZASOWE STOSUJE SIĘ NA WNIOSEK INWESTORA. PONIEWAŻ INWESTOR PROJEKTOWANEGO ZAMIERZENIA ZWRÓCIŁ SIĘ DO ORGANU I INSTANCJI Z PROŚBĄ O PRZEPROWADZENIE POSTĘPOWANIA WG PRZEPISÓW DOTYCHCZASOWYCH OBOWIĄZUJĄCYCH PRZED NOWELIZACJĄ USTAWY - PRAWO OCHRONY ŚRODOWISKA (PISMO K. 160 AKT ORGANU II INSTANCJI), WYMIENIONY WYMÓG USTAWOWY ZOSTAŁ SPEŁNIONY, A INWESTORA NIE DOTYCZĄ ZNOWELIZOWANE, OBOWIĄZUJĄCE OD DNIA 28 LIPCA 2005 R. PRZEPISY PRAWA OCHRONY ŚRODOWISKA, DOTYCZĄCE POSTĘPOWANIA W SPRAWIE OCENY ODDZIAŁYWANIA NA ŚRODOWISKO. PRZEDSTAWIAJĄC W UZASADNIENIU ZASKARŻONEJ DECYZJI TAKI WYWÓD, ORGAN II INSTANCJI NIE ZAUWAŻYŁ JEDNAK, ŻE W OPISANEJ SYTUACJI INWESTORA DOTYCZĄ JEDNAK PRZEPISY USTAWY - PRAWO OCHRONY ŚRODOWISKA, ALE OBOWIĄZUJĄCE DO DNIA 27 LIPCA 2005 R. Z TYCH ZAŚ PRZEPISÓW, A KONKRETNIE Z ART. 46 UST. 1 USTAWY O OCHRONIE ŚRODOWISKA WYNIKA, ŻE WYDANIE DECYZJI W SPRAWIE PLANOWANEGO PRZEDSIĘWZIĘCIA MOGĄCEGO ZNACZĄCO ODDZIAŁYWAĆ NA ŚRODOWISKO WYMAGA, Z ZASTRZEŻENIEM UST. 7, KTÓRY NIE DOTYCZY NINIEJSZEJ SPRAWY, PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA W SPRAWIE OCENY ODDZIAŁYWANIA NA ŚRODOWISKO. W TOKU TEGO POSTĘPOWANIA KONIECZNA JEST OCENA, CZY PLANOWANE PRZEDSIĘWZIĘCIE WYMAGA SPORZĄDZENIA RAPORTU ODDZIAŁYWANIA NA ŚRODOWISKO. TO Z KOLEI ZALEŻY OD TEGO, CZY PLANOWANE PRZEDSIĘWZIĘCIE MOŻE ZNACZĄCO ODDZIAŁYWAĆ NA ŚRODOWISKO, BĄDŹ CZY OBOWIĄZEK SPORZĄDZENIA RAPORTU DLA PLANOWANEGO PRZEDSIĘWZIĘCIA MOGĄCEGO ZNACZĄCO ODDZIAŁYWAĆ NA ŚRODOWISKO ZOSTAŁ USTALONY NA PODSTAWIE ART. 51 UST. 2 PRAWA OCHRONY ŚRODOWISKA, TJ. W DRODZE POSTANOWIENIA ORGANU WŁAŚCIWEGO DO WYDANIA DECYZJI O LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO, OKREŚLAJĄCEGO RÓWNOCZEŚNIE ZAKRES RAPORTU O ODDZIAŁYWANIU PRZEDSIĘWZIĘCIA NA ŚRODOWISKO. WYJAŚNIENIA, KTÓRE RODZAJE PRZEDSIĘWZIĘĆ MOGĄ ZNACZĄCO ODDZIAŁYWAĆ NA ŚRODOWISKO NALEŻY POSZUKIWAĆ W ROZPORZĄDZENIU RADY MINISTRÓW Z DNIA 9 LISTOPADA 2004 R. W SPRAWIE OKREŚLENIA RODZAJÓW PRZEDSIĘWZIĘĆ MOGĄCYCH ZNACZĄCO ODDZIAŁYWAĆ NA ŚRODOWISKO ORAZ SZCZEGÓŁOWYCH UWARUNKOWAŃ ZWIĄZANYCH Z KWALIFIKOWANIEM PRZEDSIĘWZIĘCIA DO SPORZĄDZENIA RAPORTU O ODDZIAŁYWANIU NA ŚRODOWISKO. TEN AKT PRAWNY RÓWNIEŻ BYŁ NOWELIZOWANY W TOKU PRZEDMIOTOWEGO POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO W ISTOTNEJ DLA SPRAWY CZĘŚCI. ZGODNIE BOWIEM Z BRZMIENIEM § 3 UST.1 PKT 56 TEGO ROZPORZĄDZENIA, OBOWIĄZUJĄCYM DO DNIA 7 CZERWCA 2005 R., SPORZĄDZENIA RAPORTU O ODDZIAŁYWANIU PRZEDSIĘWZIĘCIA NA ŚRODOWISKO MOGŁO WYMAGAĆ MIĘDZY INNYMI PRZEDSIĘWZIĘCIE MOGĄCE ZNACZĄCO ODDZIAŁYWAĆ NA ŚRODOWISKO POLEGAJĄCE NA BUDOWIE DROGI PUBLICZNEJ O NAWIERZCHNI UTWARDZONEJ, NIEWYMIENIONEJ W § 2 UST. 1 PKT 29 I 30 (DOTYCZĄCYM AUTOSTRAD, DRÓG KRAJOWYCH I INNYCH DRÓG PUBLICZNYCH O NIE MNIEJ NIŻ 4 PASACH RUCHU), O DŁUGOŚCI NIE MNIEJSZEJ NIŻ 1 KM. WEDŁUG NATOMIAST TEGO SAMEGO PRZEPISU W BRZMIENIU OBOWIĄZUJĄCYM OD DNIA 8 CZERWCA 2005 R. NADANYM ROZPORZĄDZENIEM RADY MINISTRÓW Z DNIA 10 MAJA 2005 R., NIEZAWIERAJĄCYM ŻADNYCH PRZEPISÓW PRZEJŚCIOWYCH (DZ. U. NR 92/05 POZ. 769), SPORZĄDZENIA RAPORTU O ODDZIAŁYWANIU PRZEDSIĘWZIĘCIA NA ŚRODOWISKO MOGŁO WYMAGAĆ MIĘDZY INNYMI PRZEDSIĘWZIĘCIE MOGĄCE ZNACZĄCO ODDZIAŁYWAĆ NA ŚRODOWISKO POLEGAJĄCE NA BUDOWIE DROGI PUBLICZNEJ O NAWIERZCHNI UTWARDZONEJ, NIEWYMIENIONEJ W § 2 UST. 1 PKT 29 I 30 TEGO ROZPORZĄDZENIA, Z WYŁĄCZENIEM PRZEDSIĘWZIĘĆ POLEGAJĄCYCH NA BUDOWIE ZJAZDÓW Z DRÓG PUBLICZNYCH. JAK WYNIKA Z ZESTAWIENIA TYCH PRZEPISÓW, O ILE DO DNIA 7 MAJA 2005 R. PRZEDMIOTOWE PRZEDSIĘWZIĘCIE, Z RACJI MNIEJSZEJ NIŻ 1 KM DŁUGOŚCI PROJEKTOWANEJ DROGI, NIE MOGŁO WYMAGAĆ SPORZĄDZENIA RAPORTU O ODDZIAŁYWANIU NA ŚRODOWISKO, TO OD DNIA 8 MAJA 2005 R. , A WIĘC RÓWNIEŻ W DACIE WYDANIA OBU PRZEDMIOTOWYCH DECYZJI, W ZWIĄZKU Z USUNIĘCIEM Z OMAWIANEGO PRZEPISU WYMOGU DOTYCZĄCEGO DŁUGOŚCI PLANOWANEJ DROGI PUBLICZNEJ - PRZEDMIOTOWE PRZEDSIĘWZIĘCIE MOŻE WYMAGAĆ SPORZĄDZENIA RAPORTU O ODDZIAŁYWANIU NA ŚRODOWISKO. WSKAZANA ZMIANA TREŚCI PRZEPISÓW ROZPORZĄDZENIA RADY MINISTRÓW Z DNIA 9 LISTOPADA 2004 R. NIE ZOSTAŁA DOSTRZEŻONA PRZEZ BURMISTRZA MIASTA I GMINY C. W DECYZJI Z DNIA 26 SIERPNIA 2005 R. ZMIANĘ TĘ DOSTRZEGŁO NATOMIAST KOLEGIUM ODWOŁAWCZE, ALE OPRÓCZ STWIERDZENIA, ŻE "BUDOWA DRÓG PUBLICZNYCH BEZ WZGLĘDU NA DŁUGOŚĆ DROGI ZALICZANA JEST DO PRZEDSIĘWZIĘĆ, DLA KTÓRYCH RAPORT ODDZIAŁYWANIA NA ŚRODOWISKO MOŻE BYĆ WYMAGANY", A NADTO, ŻE W ZWIĄZKU Z PROŚBĄ INWESTORA O PRZEPROWADZENIE POSTĘPOWANIA WEDŁUG PRZEPISÓW OBOWIĄZUJĄCYCH PRZED NOWELIZACJĄ USTAWY - PRAWO OCHRONY ŚRODOWISKA, INWESTORA NIE DOTYCZĄ PRZEPISY OBECNIE OBOWIĄZUJĄCEGO PRAWA O OCHRONIE ŚRODOWISKA DOTYCZĄCE POSTĘPOWANIA W SPRAWIE OCENY ODDZIAŁYWANIA NA ŚRODOWISKO - NIE WYCIĄGNĘŁO Z TYCH KONKLUZJI ŻADNYCH WNIOSKÓW. TYMCZASEM W ZAISTNIAŁEJ SYTUACJI KONIECZNE BYŁO PRZEPROWADZENIE POSTĘPOWANIA W SPRAWIE OCENY ODDZIAŁYWANIA PLANOWANEGO PRZEDSIĘWZIĘCIA NA ŚRODOWISKO NA PODSTAWIE PRZEPISÓW USTAWY - PRAWO OCHRONY ŚRODOWISKA, OBOWIĄZUJĄCYCH DO DNIA 27 LIPCA 2005 R., WYBRANYCH PRZEZ INWESTORA. PRZY PRZEPROWADZANIU TEGO POSTĘPOWANIA STANOWIĄCEGO CZĘŚĆ POSTĘPOWANIA ZMIERZAJĄCEGO DO WYDANIA DECYZJI O USTALENIU LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO (ART. 46 UST. 3 PRAWA OCHRONY ŚRODOWISKA), ORGAN WŁAŚCIWY DO WYDANIA DECYZJI O USTALENIU LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO, OBOWIĄZANY BYŁ DOKONAĆ UZGODNIEŃ Z ORGANEM OCHRONY ŚRODOWISKA ORAZ WŁAŚCIWYM PAŃSTWOWYM INSPEKTOREM SANITARNYM (ART. 48 UST. 1 I UST. 2 PKT 1 I 2 W ZW. Z ART. 57 UST. 1 PRAWA OCHRONY ŚRODOWISKA). WYSTĘPUJĄC O UZGODNIENIE ORGAN OBOWIĄZANY JEST PRZEDŁOŻYĆ M. IN. RAPORT O ODDZIAŁYWANIU PRZEDSIĘWZIĘCIA NA ŚRODOWISKO, JEŻELI JEST ON WYMAGANY. W NINIEJSZEJ SPRAWIE W ZWIĄZKU Z ZALICZENIEM PRZEDMIOTOWEGO ZAMIERZENIA DO PRZEDSIĘWZIĘĆ MOGĄCYCH WYMAGAĆ SPORZĄDZENIA RAPORTU O ODDZIAŁYWANIU NA ŚRODOWISKO (§ 3 UST. 1 PKT 56 POWOŁANEGO WYŻEJ ROZPORZĄDZENIA RADY MINISTRÓW Z DNIA 9 LISTOPADA 2004 R.), KONIECZNE BYŁO ZDANIEM SĄDU, STWIERDZENIE W DRODZE POSTANOWIENIA, PRZEZ ORGAN WŁAŚCIWY DO WYDANIA DECYZJI O LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO, CZY SPORZĄDZENIE RAPORTU JEST KONIECZNE CZY NIE. STANOWI O TYM BOWIEM ART. 51 UST. 1 I 2 PRAWA OCHRONY ŚRODOWISKA, KTÓRY OKREŚLA RÓWNIEŻ DALSZE SZCZEGÓŁOWE WYMOGI TEGO POSTĘPOWANIA. Z NARUSZENIEM WYMIENIONYCH PRZEPISÓW ORGAN II INSTANCJI ZANIECHAŁ PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA W SPRAWIE OCENY ODDZIAŁYWANIA PLANOWANEGO PRZEDSIĘWZIĘCIA NA ŚRODOWISKO.
NALEŻY W TYM MIEJSCU WYRAZIĆ POGLĄD, ŻE POWYŻSZE UWAGI DOTYCZĄCE POSTĘPOWANIA W SPRAWIE OCENY ODDZIAŁYWANIA PLANOWANEGO PRZEDSIĘWZIĘCIA NA ŚRODOWISKO, ODNOSZĄ SIĘ RÓWNIEŻ DO DECYZJI O LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO, CHOĆ TAKI RODZAJ DECYZJI NIE JEST WPROST WYMIENIONY W ART. 46 UST. 4 PKT. 1 - 7 PRAWA OCHRONY ŚRODOWISKA W BRZMIENIU OBOWIĄZUJĄCYM DO DNIA 27 LIPCA 2007 R. PRZEPIS TEN WYMIENIA BOWIEM W PUNKCIE 1 DECYZJĘ O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU - JAKO WYDAWANĄ NA PODSTAWIE PRZEPISÓW USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM, CHOĆ W OBOWIĄZUJĄCEJ OD DNIA 1 STYCZNIA 2004 R., USTAWIE Z DNIA 27 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM (DZ.U. NR 80/03 POZ. 717 ZE ZM.), WYDAWANIE DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU NIE JEST JUŻ PRZEWIDYWANE. DO TAKIEGO WNIOSKU UPOWAŻNIA TREŚĆ ART. 84 USTAWY Z DNIA 27 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM, ZGODNIE Z KTÓRYM JEŻELI OBOWIĄZUJĄCE PRZEPISY POWOŁUJĄ SIĘ NA PRZEPISY USTAWY UCHYLONEJ PRZEPISEM ART. 88 UST. 1 (TJ. USTAWY Z DNIA 7 LIPCA 1994 R. O ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM, NA PODSTAWIE KTÓREJ BYŁY WYDAWANE DECYZJE O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU), ALBO ODSYŁAJĄ OGÓLNIE DO PRZEPISÓW TEJ USTAWY, STOSUJE SIĘ W TYM ZAKRESIE WŁAŚCIWE PRZEPISY NINIEJSZEJ USTAWY. NATOMIAST USTAWA Z DNIA 27 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM, ZAMIAST DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU, PRZEWIDUJE WŁAŚNIE WYDAWANIE DECYZJI O LOKALIZACJI INWESTYCJI CELU PUBLICZNEGO ORAZ DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY.
PRZY PONOWNYM ROZPOZNANIU SPRAWY, ORGAN I INSTANCJI MAJĄC NA WZGLĘDZIE PRZEDSTAWIONE WYŻEJ UWAGI USTALI WSZYSTKICH WSPÓŁWŁAŚCICIELI NIERUCHOMOŚCI, PRZEZ KTÓRE PROWADZI PLANOWANA DROGA I PRZEPROWADZI POSTĘPOWANIE Z ICH UDZIAŁEM, RESPEKTUJĄC PRZY TYM ZASADĘ CZYNNEGO UDZIAŁU STRON W KAŻDYM STADIUM POSTĘPOWANIA, WYRAŻONĄ W ART. 10 KPA. W ZWIĄZKU ZE ZŁOŻENIEM PRZEZ INWESTORA WNIOSKU O PRZEPROWADZENIE POSTĘPOWANIA WG PRZEPISÓW OBOWIĄZUJĄCYCH PRZED NOWELIZACJĄ USTAWY - PRAWO OCHRONY ŚRODOWISKA, ORGAN PRZEPROWADZI TEŻ WYMAGANE TYMI PRZEPISAMI POSTĘPOWANIE W SPRAWIE OCENY ODDZIAŁYWANIA PLANOWANEGO PRZEDSIĘWZIĘCIA NA ŚRODOWISKO. W OPARCIU O TAK PRZEPROWADZONE POSTĘPOWANIE, ORGAN ODWOŁAWCZY PODEJMIE STOSOWNE ROZSTRZYGNIĘCIE, PAMIĘTAJĄC PRZY TYM O KONIECZNOŚCI PONOWNEGO ROZWAŻENIA PRZEDSTAWIANYCH PRZEZ UCZESTNIKÓW W TOKU SPRAWY ZARZUTÓW I WNIOSKÓW, DOTYCZĄCYCH PRZEBIEGU PROJEKTOWANEJ DROGI.
NA PODSTAWIE ART. 152 U.P.P.S.A. SĄD ORZEKŁ, ŻE ZASKARŻONA DECYZJA NIE PODLEGA WYKONANIU DO CZASU UPRAWOMOCNIENIA SIĘ WYROKU.