II SA/Ke 168/24

II SA/Ke 168/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2024-05-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Jacek Kuza /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151a par. 2, art. 64e
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 138 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Z. D. od decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 29 stycznia 2024 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw.
Uzasadnienie
Wojewoda Świętokrzyski decyzją z 29 stycznia 2024 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty Jędrzejowskiego z 20 lipca 2023 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestora Z. D., obejmujących budowę stacji paliw płynnych z budynkiem obsługi stacji paliw, wiatą z dystrybutorami paliwa z wewnętrznymi instalacjami: wod-kan, gazową, centralnego ogrzewania, elektryczną, wewnętrznymi instalacjami prowadzonymi na zewnątrz: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazową, instalacją technologiczną, podziemnym zbiornikiem na paliwo płynne o poj. 80 m3, podziemnym zbiornikiem na gaz płynny o poj. 10 m3, podziemnym zbiornikiem ADBLU o poj. 3 m3, wewnętrznym terenem utwardzonym i miejscami postojowymi, murami oporowymi, rozbiórką i budową fragmentu przyłącza wodociągowego, rozbiórką fragmentu kanalizacji deszczowej, rozbiórką studni ciepłowniczej, inwestycja na działce nr ewid. [...] w J., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. 2023 r. poz. 682 ze zm.) oraz art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że 26 kwietnia 2022 r. do Starostwa Powiatowego w Jędrzejowie wpłynął wniosek Z. D. o pozwolenie na budowę inwestycji o nazwie: "Budowa stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą", na działce nr ewid. [...] w J.. Starosta pismem z 9 maja 2022 r., wezwał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia wniosku podając między innymi, że wniosek o pozwolenie na budowę winien być spójny ze złożonym projektem budowlanym i należy w nim wskazać wszelkie obiekty budowlane objęte zakresem opracowania.
Po uzupełnieniu dokumentów Starosta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania i jednocześnie postanowieniem z 2 czerwca 2022 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, wskazując je w 14 punktach.
Postanowieniem z 8 sierpnia 2022 r. organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, a po jego podjęciu, wydał decyzję 20 lipca 2023 r. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji Wojewoda zwrócił uwagę, że w piśmie pełnomocnika inwestora z 26 czerwca 2023 r. opisującym zakres uzupełnień, poinformowano: "Ad. 2 Skorygowano wniosek - wyłączono wiatę z niniejszej procedury administracyjnej". Tymczasem w złożonym 27 maja 2022 r. wniosku o pozwolenie na budowę, przy nazwie zamierzenia budowlanego (pkt 5) pełnomocnik inwestora dopisał odręcznie 6 czerwca 2023 r. słowo "wiatą", co zaprzecza jej wyłączeniu z tego etapu inwestycji. Niezrozumiały zapis w pkt 5 wniosku o pozwolenie na budowę, który rozszerza zakres inwestycji o wiatę - wymaga wyjaśnienia przez organ I instancji w ponownym postępowaniu administracyjnym.
Organ II instancji zaznaczył, że z analizy dokumentacji projektowej wynika że, przedmiotowa inwestycja polega na budowie obiektu stacji paliw w skład, którego między innymi wchodzą budynek obsługi stacji paliw z wewnętrznymi instalacjami i wiata z dystrybutorami paliwa. W projekcie zagospodarowania terenu projektant zaznaczył, że pierwszym etapem projektowanej inwestycji nie jest objęta budowa wiaty. Zgodnie z opisem i rysunkiem projektu zagospodarowania terenu, nie są także objęte analizowanym wnioskiem: wewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej przemysłowej, wewnętrzna instalacja przemysłowa prowadzona na zewnątrz: gazowa, wodociągowa i elektryczna, które będą realizowane w II etapie inwestycji, według odrębnego projektu i odrębnej procedury administracyjnej.
Z opisu do projektu zagospodarowania terenu wynika, że w zakresie pierwszego etapu inwestycji polegającej na budowie obiektu stacji paliw przewidziano między innymi budowę wewnętrznej kanalizacji sanitarnej prowadzonej na zewnątrz wraz z trzema zbiornikami retencyjnymi. Jest to zgodne z załączonym do projektu pismem z 7 czerwca 2023 r., w którym Burmistrz Jędrzejowa wydał warunki ogólne i techniczne na odbiór i odprowadzenie wód opadowych z działki nr [...]. Niezrozumiały w ocenie organu odwoławczego jest odręczny zapis autora projektu z 21 czerwca 2023 r. na rysunku projektu zagospodarowania terenu, przy symbolu projektowanego zbiornika retencyjnego - "nie objęty wnioskiem II etap inwest. wg odrębnej procedury administracyjnej". Sprzeczne zapisy w projekcie zagospodarowania terenu w kwestii budowy zbiornika retencyjnego wymagają wyjaśnienia, z uwzględnieniem przesłanek z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego i warunków technicznych na odbiór i odprowadzenie wód opadowych z działki inwestycyjnej z 7 czerwca 2023 r.
Wojewoda także podniósł, że nie odnalazł w dokumentacji postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z 22 lipca 2021 r. przywołanego w opisie do projektu zagospodarowania terenu. Stwierdził w związku z tym, że w nowym postępowaniu należy zapoznać się z tym postanowieniem, którego nie załączono do projektu.
Dalej organ odwoławczy, wobec wskazanych wcześniej niejednoznacznych zapisów zakresu inwestycji we wniosku o pozwolenie na budowę i projekcie zagospodarowania ocenił, że decyzja z 20 lipca 2023 r. została wydana przedwcześnie. Stwierdził, że organ I instancji powinien podjąć działania w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego mające na celu usunięcie wskazanych nieprawidłowości projektu budowlanego. Tryb ten powinien być wyczerpany przed organem I instancji. Z uwagi na zasadę dwuinstancyjności, rozstrzygnięcia, które nie były jeszcze przedmiotem orzekania w pierwszej instancji, nie powinny być po raz pierwszy i ostatecznie podejmowane w postępowaniu odwoławczym.
Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji powinien po raz kolejny sprawdzić projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany. W ponownym postępowaniu należy wyjaśnić niezrozumiały zapis w pkt 5 wniosku o pozwolenie na budowę (rozszerza zakres inwestycji o budowę wiaty wbrew wskazaniom w projekcie) oraz niespójne zapisy w kwestii budowy zbiornika retencyjnego. W nowym postępowaniu należy zapoznać się z postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z 22 lipca 2021 r.
W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sprzeciwie od powyższej decyzji Z. D., domagając się jego uchylenia, zarzucił, że wskazane w decyzji kwestie nie mogły stanowić skutecznej podstawy do uchylenia decyzji.
W uzasadnieniu sprzeciwu jego autor podniósł, że wyłączenie tzw. wiaty z zakresu dokumentacji projektowej i pozwolenia na budowę zostało wykonane prawidłowo z zachowaniem chronologii czasowej procedury administracyjnej. I tak 6 czerwca 2023 r. do złożonego wniosku o pozwolenie na budowę z 27 maja 2022 r. przy nazwie zamierzenia budowlanego (pkt 5) pełnomocnik inwestora dopisał odręcznie słowo wiata. Po przeprowadzonych ustaleniach inwestycyjnych pismem z 26 czerwca 2023 r. opisującym zakres uzupełnień złożonym 29 czerwca 2023 r., poinformowano o wyłączeniu wiaty z zakresu wniosku – zapis: "Ad2. Skorygowano wniosek - wyłączono wiatę z niniejszej procedury administracyjnej".
Wnoszący sprzeciw zaznaczył, że zbiorniki retencyjne nie były objęte we wnioskowanym zakresie inwestycyjnym oraz nie były ujęte w procedurze administracyjnej i zostały one wskazane na projekcie zagospodarowania terenu tak samo jak przyłącza kanalizacji sanitarnej, elektrycznej i gazowej. Jako nieobjęte wnioskiem będą realizowane według odrębnej procedury administracyjnej jako II etap. Dodał, że przedmiotową procedurą administracyjną i wnioskiem jest objęta realizacja kanalizacji deszczowej (opadowej), a zbiorniki retencyjne stanowię element zlewczy przyłącza kanalizacji deszczowej, na który zostanie wykonany projekt i uzgodnienie włączenia do sieci kanalizacji deszczowej zgodnie z zapisami warunków technicznych na odbiór i odprowadzenie wód opadowych z działki [...] z 7 czerwca 2023 r. wydanych przez Burmistrza Jędrzejowa i dlatego są opisane jako elementy realizowane II etapem według odrębnej procedury administracyjnej.
Dalej w sprzeciwie podkreślono, że na etapie niniejszej procedury administracyjnej nie zachodziła konieczność dołączenia postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 22 lipca 2023 r. Postępowanie II instancji jest postępowaniem merytorycznym i jeżeli organ widział konieczność zapoznania się z tym dokumentem przed wydaniem decyzji winien zwrócić stronie uwagę na konieczność dołączenia tego dokumentu zgodnie z art. 9 kpa.
W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zakres kontroli decyzji wydanej w trybie tego przepisu określony został w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2024.935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Z przepisu tego wynika, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw nie jest zatem środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasacyjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma charakter formalny.
Powyższa regulacja w sposób istotny ogranicza zastosowanie w sprawie art. 134 § 1 oraz 145 P.p.s.a. Tożsamy wniosek wynika również z art. 151a § 1 P.p.s.a. Sąd nie bada zatem w tym postępowaniu innych naruszeń prawa, niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W świetle tej regulacji stwierdzić należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Tak więc dokonując oceny zaistnienia przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej sąd powinien wziąć pod uwagę, czy w danej sprawie możliwe było uzupełnienie materiału dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a., a więc czy zakres przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ II instancji w konkretnym przypadku był na tyle szeroki, że jego przeprowadzenie przez ten organ wykraczałoby poza dodatkowy charakter tego postępowania, a co za tym idzie naruszało zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2017, str. 448).
W ocenie Sądu kwestionowana decyzja nie narusza art. 138 § 2 k.p.a., a zakres koniecznego uzupełnienia postępowania dowodowego przekracza zakres możliwości zastosowania w sprawie art. 136 k.p.a.
Jak to już wyżej stwierdzono, przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu była decyzja, którą Wojewoda Świętokrzyski uchylił decyzję Starosty Jędrzejowskiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że stwierdzone przez Wojewodę naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania dotyczyło między innymi zabronionego w myśl art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego rozdzielenia obiektów wchodzących w skład jednego zamierzenia budowlanego, które nie mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, tj. zaprojektowania według odrębnej procedury administracyjnej w II etapie inwestycji zbiorników retencyjnych wymaganych w warunkach ogólnych i technicznych na odbiór i odprowadzenie wód opadowych z działki inwestycyjnej nr [...] obręb 0004 J., wydanych przez Burmistrza Jędrzejowa w dniu 7 czerwca 2023 r.
Odnosząc się do takiego poglądu należy zauważyć, że zapatrywanie organu II instancji nie mogło być przedmiotem materialnoprawnej, wiążącej oceny Sądu w niniejszej sprawie, ze względu na wyjaśniony wyżej, ograniczony zakres kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w trybie art. 64a i n. p.p.s.a., a także wynikły ze specyfiki postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym na skutek sprzeciwu, brak udziału innych niż wnoszący sprzeciw i organ, stron postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Dokonanie przez sąd administracyjny materialnoprawnej oceny poglądu wyrażonego w sprawie przez organ II instancji, pozbawiłoby podmioty mające interes prawny w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, a nie mogące brać udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym toczącym się na skutek sprzeciwu od decyzji kasacyjnej, możliwości kwestionowania oceny prawnej na temat wykładni prawa materialnego oraz wskazań co do dalszego postępowania przyjętych przez sąd administracyjny, które zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Nie mogło więc być przedmiotem oceny Sądu to, czy istotnie organ II instancji prawidłowo zinterpretował przepis art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego uznając, że wnioskowane w sprawie pozwolenie budowlane musi dotyczyć całego projektowanego zamierzenia budowlanego rozdzielonego przez inwestora na dwa etapy. Przyjmując więc zastosowaną przez organ II instancji wykładnię art. 33 ust. 1 Prawa budowanego, rolą Sądu była ocena, czy przy takiej wykładni istotnie w toku postępowania zakończonego decyzją organu I instancji naruszono przepisy postępowania w stopniu, który wymagał uzupełnienia postępowania dowodowego w sposób przekraczający zakres możliwości zastosowania art. 136 k.p.a. Odpowiedź na takie pytanie jest pozytywna.
Niewątpliwie inwestor dokonał w sprawie rozdzielenia swojego całego zamierzenia budowlanego na dwa etapy. Zakres tego rozdzielenia nie został jednak wystarczająco wyjaśniony i sprecyzowany w zakresie zbiorników retencyjnych o pojemności 30 mł (3 x 10 mł), a także innych obiektów. Jak to bowiem trafnie zauważył Wojewoda Świętokrzyski, zgodnie z przedłożonym przez inwestora opisem i rysunkiem projektu zagospodarowania terenu, nie została objęta analizowanym wnioskiem wewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej przemysłowej, wewnętrzna instalacja przemysłowa prowadzona na zewnątrz: gazowa, wodociągowa i elektryczna, przyłącze elektryczne, kanalizacji sanitarnej i gazowe oraz projektowany zbiornik retencyjny. Odnośnie tego ostatniego obiektu istotnie zachodzi niespójność w przedłożonym przez inwestora projekcie. Na mapie projektu zagospodarowania terenu (k. 16) adnotacja dotycząca nieobjęcia wnioskiem i przesunięcie do II etapu inwestycji według odrębne procedury administracyjnej dotyczy bowiem tylko jednego z trzech zbiorników retencyjnych o pojemności 10 mł każdy, t.j. tego o symbolu ZR1. W części tekstowej projektu zagospodarowania zatytułowanej "Opis do projektu zagospodarowania" (k. 12 – 15.8), o przesunięciu do II etapu inwestycji któregokolwiek z tych zbiorników retencyjnych nie wspomniano w ogóle, co sugeruje, że jednak mają być realizowane w I etapie. W sprzeciwie natomiast jego autor twierdzi, że "zbiorniki retencyjne nie były objęte we wnioskowanym zakresie inwestycyjnym oraz nie były ujęte w procedurze administracyjnej".
Jak widać istnieje tu oczywista niespójność, która wymaga wyjaśnienia bez względu na to, czy dopuszczalne będzie przesunięcie realizacji tych zbiorników retencyjnych do II etapu, czy też nie. W tym ostatnim zakresie, tj. tego, czy dopuszczalne będzie przesunięcie realizacji zbiorników retencyjnych do II etapu, czy też nie, ubocznie tylko, ze względu na wspomniany wyżej ograniczony zakres kognicji Sądu rozpoznającego sprzeciw można wspomnieć, że z wskazanych wyżej warunków ogólnych i technicznych na odbiór i odprowadzenie wód opadowych z działki nr [...] położonej w J. (k. 30 projektu zagospodarowania terenu) wynika, że miejska sieć kanalizacji deszczowej służy przede wszystkim do odprowadzania wód opadowych z pasa drogowego dróg gminnych, a parametry techniczne sieci nie pozwalają na wprowadzenie nadmiarowych ilości wód opadowych. Dlatego inwestor winien zaprojektować wewnętrzną sieć odwadniającą, uwzględniającą odwodnienie całego terenu nieruchomości, a następnie zebraną wodę opadową odprowadzić do zaprojektowanego na terenie działki zbiornika retencyjnego, przy czym pojemność retencyjną zbiornika winien wybrać projektant, biorąc pod uwagę średnią ilość wód opadowych i powierzchnię terenów utwardzonych. Urząd Miejski w Jędrzejowie wyraził zgodę na odprowadzenie jedynie nadmiaru wód opadowych nieprzewidzianych do zmagazynowania w zbiorniku retencyjnym lub pochodzących z powolnego opróżniania zbiornika po ustaniu opadów i obniżeniu się poziomu wody w kanałach sieci miejskiej.
Z takich warunków narzuconych inwestorowi może istotnie więc wynikać, że bez wszystkich trzech zaprojektowanych zbiorników retencyjnych o pojemności 30 mł (3 x 10 mł), objęta wnioskiem inwestycja nie będzie mogła samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, w związku z czym przesunięcie budowy któregokolwiek z nich, a tym bardziej wszystkich, do II etapu inwestycji, może okazać się niedopuszczalne.
Brak dostrzeżenia i wyjaśnienia przez organ I instancji wskazanej wyżej niespójności w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym oznacza naruszenie przez Starostę Jędrzejowskiego przepisów postepowania, w szczególności art. 7, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Natomiast konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, ponieważ bez tego wyjaśnienia nie wiadomo, czy inwestor planuje realizację trzech zbiorników retencyjnych o pojemności 30 mł (3 x 10 mł) w I, czy w drugim etapie inwestycji, a jeśli w drugim, to istnieje wątpliwość, czy jest to dopuszczalne. To natomiast, bez względu na ocenę pozostałych motywów wydania przez Wojewodę Świętokrzyskiego decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 k.p.a., świadczy w wystarczającym stopniu o spełnieniu w niniejszej sprawie określonych w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanek wydania decyzji kasacyjnej. Przeprowadzenie wspomnianego postępowania i dokonanie stosownych ustaleń przez organ II instancji niewątpliwie naruszałoby przy tym zasadę dwuinstancyjności postępowania, przez co nie było możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego przez ten organ w trybie art. 136 § 1 K.p.a.
W związku z powyższymi uwagami tylko dodatkowo należy wyjaśnić, że zasadny jest również zarzut organu II instancji dotyczący niedołączenia do akt sprawy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z 22 lipca 2021 r., znak. [...], przywołanego w opisie do projektu zagospodarowania terenu (str. 14 Projektu). Z opisu tego wynika, że z tego postanowienia ma wynikać konieczność wykonania muru o wysokości 2,20 m i długości 30 m przy granicy z działką szkolną nr [...], który to mur ma chronić przed hałasem. Nie wiadomo jednak, czy to postanowienie organu ochrony środowiska dotyczy przedmiotowego przedsięwzięcia, czy też innego, przez co pominięcie jego dołączenia stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Nie można natomiast podzielić zarzutu Wojewody Świętokrzyskiego odnośnie zakresu wniosku inwestora dotyczącego budowy wiaty.
Analiza akt sprawy wskazuje, że we wniosku z 27 maja 2022 r. inwestor zaplanował budowę jednej wiaty z dystrybutorami paliwa. W dniu 6 czerwca 2023 r. rozszerzył swój wniosek poprzez dopisanie drugiej wiaty. Natomiast w piśmie z 26 czerwca 2023 r. (k. I-108) wiatę tę wyłączono jednak z "niniejszej procedury administracyjnej". Tę ostatnią zmianę naniesiono również na mapie z projektem zagospodarowania terenu (k. 16 Projektu), gdzie w legendzie, przy symbolu tej wiaty znalazł się ręczny dopisek podpisany przez autora projektu inż. B. L. w dniu 21 czerwca 2023 r. o treści: "nieobjęta wnioskiem wg odrębnego wniosku i odrębnej procedury administ.".
Taka chronologia przywołanych zdarzeń oznacza, że inwestor nie jest konsekwentny w swoich planach inwestycyjnych, co – o ile nie prowadzi do naruszenia przepisów prawa – nie jest zabronione, gdyż inwestor dysponuje swoim wnioskiem o pozwolenie na budowę, w związku z czym może go też rozszerzać i ograniczać. Nie może tu być jednak mowy o zarzucanej przez organ II instancji niejasności co do treści wniosku inwestora w zakresie wspomnianej wiaty.
Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił sprzeciw na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a.