II SA/Ke 140/05

II SA/Ke 140/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2005-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /przewodniczący/
Renata Detka /sprawozdawca/
Sylwester Miziołek
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne
Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ
Wojewoda
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1c i 1c, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępownaia administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1995 nr 1 poz 1
art. 37k ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
art. 112, art. 122,  art. 114
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Dz.U. 1974 nr 24 poz 141
art. 300, art. 36,
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
Sentencja
Sygnatura akt: II SA/Ke 140/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant: Referent stażysta Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2005 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] numer [...] w przedmiocie : świadczenia przedemerytalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
II SA/Ke 140/05
UZASADNIENIE
Decyzją dnia [...] wydaną z upoważnienia Starosty organ I instancji odmówił L. K. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.
W uzasadnieniu organ podniósł, że strona nie spełnia wymogów określonych
w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a w szczególności w art. 37 k ust. 1 albowiem ukończyła wprawdzie 50 lat i osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat, jednak nie była zatrudniona w zakładzie pracy, który z przyczyn leżących po jego stronie rozwiązał z nią stosunek pracy, przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy. W zakładzie tym L. K. pracowała bowiem w okresie od 1 lutego 2004 r. do 30 lipca 2004 r., a przy pojmowaniu okresu 6 miesięcy wymaganych powołanym wyżej przepisem w sposób potoczny, warunek ten nie został spełniony.
Rozpoznając odwołanie od tego rozstrzygnięcia wniesione przez L. K. Wojewoda decyzją z dnia [...] utrzymał je
w mocy.
Organ II instancji nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w zaskarżonej decyzji i przyjął, że przy ocenie, czy dana osoba była zatrudniona przez okres 6 miesięcy mają zastosowanie przepisy art. 112 kodeksu cywilnego, zgodnie
z którym termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Ponieważ licząc termin w powyższy sposób skarżąca była zatrudniona w ostatnim zakładzie pracy przez okres krótszy niż 6 miesięcy, nie spełnia wymogów ustawowych koniecznych do przyznania jej prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Skargę od tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła L. K. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I-szej instancji.
Zarzuciła błędną wykładnią prawa materialnego, a konkretnie art. 37k ust.1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i zakwestionowała pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż do liczenia terminu 6 miesięcy zatrudnienia, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie zastosowanie ma art. 112 kc. Zdaniem skarżącej, termin ten nie ma charakteru ciągłego, a zatem do jego obliczania należy przyjąć regułę z art. 114 kc,
w którym miesiąc liczony jest za 30 dni. Ponieważ okres jej zatrudnienia wynosił łącznie 181 dni, zatem w rozumieniu powyższego przepisu przepracowała u ostatniego pracodawcy 6 miesięcy, a co za tym idzie nabyła prawo do świadczenia przedemerytalnego.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w jej uzasadnieniu.
Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest
w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia podnieść
w pierwszym rzędzie należy, że utrzymując w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania organ II instancji wyraził jednocześnie odmienny pogląd prawny w zakresie liczenia 6-cio miesięcznego terminu zatrudnienia,
o jakim mowa w art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r.
o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz.U. 03.58.514 ze zm.), mającym zastosowanie w sprawie.
Organ odwoławczy przyjął bowiem, że upływ tego terminu następuje wedle reguły zawartej w art. 112 kc, zgodnie z którym termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca.
Poglądu wyrażonego wyżej podzielić jednak nie można.
Z mocy art. 300 Kodeksu Pracy, przepisy kodeksu cywilnego stosuje się jedynie do spraw nie unormowanych przepisami prawa pracy i tylko "odpowiednio", jeżeli przepisy kodeksu cywilnego nie są sprzeczne z zasadami prawa pracy.
Sposób liczenia terminów wypowiedzenia określa art. 30 § 21 Kodeksu Pracy stanowiąc, że jeżeli okres wypowiedzenia umowy o pracę obejmuje tydzień lub miesiąc albo ich wielokrotność, to kończy się on odpowiednio
w sobotę lub w ostatnim dniu miesiąca. Wprawdzie przepis ten dotyczy sposobu obliczania końcowego dnia terminu wypowiedzenia, jednak oczywistym jest, że ma bezpośrednie przełożenie także na obliczenie czasu, jaki pracownik przepracował u danego pracodawcy.
Zawarta w art. 30 § 21 kp norma ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że strony nie mogą sposobu liczenia okresów wypowiedzenia ukształtować odmiennie od kodeksowego ( por. Kodeks Pracy. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005 r., art. 30, teza 16 ).
Z tych samych przyczyn nie ma podstaw do przyjęcia zasad obliczania tego terminu w sposób określony w przepisach kodeksu cywilnego; zarówno w art. 122 kc jak i w art. 114 kc - jak proponuje to skarżąca - albowiem takiego rozwiązania nie dopuszcza przepis art. 300 kp.
W przypadku zatem miesięcznego terminu wypowiedzenia lub jego wielokrotności, wypowiedzenie umowy o pracę z innym ( np. przedostatnim ) dniem miesiąca sprzeczne jest z bezwzględnie obowiązującym przepisem i nie może rodzić negatywnych skutków dla pracownika, w szczególności dla jego uprawnień. Taką samą ocenę należy zastosować w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę z innym dniem aniżeli sobota wówczas, gdy obowiązuje tygodniowy lub dwutygodniowy termin wypowiedzenia.
Na gruncie niniejszej sprawy przyjęcie powyższego oznacza, że niezbędnym było wyjaśnienie, jaki termin wypowiedzenia obowiązywał w przypadku skarżącej, ( ustaleń w tym zakresie należy dokonać w nawiązaniu do treści art. 36 kodeksu pracy, albowiem umowa o pracę przedłożona przez L. K. zawarta została na czas nieokreślony ) i ocena, czy jej wypowiedzenie z dniem 30 lipca 2004 r.( który przypadał na piątek ) było prawnie skuteczne w świetle zapisów prawa pracy, a w szczególności art. 30 § 21 kp. Oczywistym jest bowiem, że sposób obliczenia terminu wypowiedzenia ma bezpośredni wpływ na ustalenie, czy skarżąca w zakładzie pracy, w którym umowa o pracę wypowiedziana jej została z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, przepracowała 6 miesięcy -- czy też nie. Udzielenie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie powodowałoby zaś przyjęcie, iż spełniła ona wymogi określone w art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dające jej uprawnienie do świadczenia przedemerytalnego.
Błędny pogląd prawny zaprezentowany przez organ II instancji w pisemnych motywach swojej decyzji oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności - będące uchybieniem obowiązku określonego w art. 7 i 77 kpa - powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i 1c ustawy o p.p.s.a.
Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o art. 152 ustawy.
Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na uwadze przedstawione wyżej wywody i eliminując popełnione dotychczas uchybienia.