II SA/Ke 136/25

II SA/Ke 136/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-06-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /sprawozdawca/
Krzysztof Armański
Sylwester Miziołek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 799
art. 115a ust. 1, 3, 4 pkt 2 i ust. 7, art. 147 ust. 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 162 par. 1 pkt 1, art. 79a ust. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi A. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo "P." w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 27 grudnia 2024 r. znak: SKO.OŚ-60/3180/104/2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Ke 136/25
Uzasadnienie
Decyzją z 27 grudnia 2024 r., znak: SKO.OŚ-60/3180/104/2024, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania A. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "P." A. S., utrzymało w mocy decyzję Starosty Sandomierskiego z 26 kwietnia 2024 r., znak: ŚLR.6241.4.2023, o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji własnej z 24 czerwca 2019 r., znak: RO.6241.1.2019, ustalającej dla A. S. prowadzącego działalność pod ww. nazwą dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z zakładu produkcyjnego zlokalizowanego przy ul. B. [...] w Sandomierzu na działkach nr ewid. [...], zmienionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z 7 października 2019 r., znak: SKO.OŚ-60/3364/164/2019 - w części dotyczącej ustalenia wartości dopuszczalnego poziomu hałasu dla przedsiębiorstwa w porze nocnej oraz zobowiązania do pomiaru emitowanego hałasu w porze nocnej.
W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Wnioskiem z 31 października 2023 r., uzupełnionym pismem z 5 grudnia 2023 r., A. S. wystąpił o stwierdzenie wygaśnięcia z dniem 28 czerwca 2023 r. ww. decyzji Starosty z 24 czerwca 2019 r., we wskazanej części, ze względu na jej bezprzedmiotowość. Do wniosku dołączył protokół kontroli nr WIOS-KIELC 319/2023 wraz z załącznikami, sprawozdanie z badań nr 714/23 przeprowadzonych 12 października 2023 r. Wskazał na brak przekroczenia norm zamierzonego poziomu tła akustycznego w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu w godzinach nocnych, niepodejmowanie pracy w porze nocnej, a w konsekwencji bezprzedmiotowość decyzji w części dotyczącej wartości dopuszczalnego hałasu, jaki może produkować przedsiębiorstwo w porze nocnej oraz zobowiązania do pomiaru hałasu w porze nocnej.
W piśmie z 10 stycznia 2024 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Kielcach (ŚWIOŚ) stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość decyzji, ponieważ działalność w związku z którą zostały określone maksymalne dopuszczalne natężenia hałasu nie została zakończona, ani nie uległa przekształceniu. ŚWIOŚ wskazał, że czas pracy (7:00-15:00, sporadycznie 7:00-18:00) został podany przez właściciela przedsiębiorstwa lub osobę upoważnioną w trakcie kontroli. Natomiast pomiar hałasu wykonany w dniach 28-30 czerwca 2023 r. dotyczył klimatu akustycznego w sąsiedztwie zakładu, tj. wszystkich zjawisk akustycznych niezależnie od źródeł ich powstawania.
W toku postępowania organ I instancji 1 lutego 2024 r. przesłuchał wnioskodawcę – właściciela przedsiębiorstwa A. S., a 5 lutego 2024 r. M. Z. zamieszkującą w sąsiedztwie zakładu. A. S. wyjaśnił m.in., że pracownicy zostali poinstruowani o zakazie używania sprzętu i samochodów ciężarowych na terenie zakładu w godzinach 22:00-6:00, chyba że za zgodą właściciela. M. Z. nie zgodziła się ze stanowiskiem, że zakład pracuje jedynie w porze dziennej. W piśmie z 18 marca 2024 r. M. Z., D. W. i A. O. podali, że w trakcie pomiarów w czerwcu 2023 r. nie były włączone maszyny, których praca generuje największy i najbardziej uciążliwy hałas – maszyna tzw. wibropasa. Do pisma dołączono zawiadomienie Komendy Powiatowej Policji w Sandomierzu z 1 marca 2024 r. o niewniesieniu wniosku o ukaranie, przy czym z uzasadnienia tego zawiadomienia wynika, że 20 grudnia 2023 r. z terenu zakładu ok. godz. 4:00 wyjeżdżały dwa pojazdy ciężarowe, a ich kierowcy wykonywali obowiązki służbowe w przedsiębiorstwie. W dniu 26 marca 2024 r. do organu wpłynęło pismo dwóch radnych Miasta Sandomierza oraz kilku mieszkańców okolicy zakładu, w którym wskazano na uciążliwości związane z pracą zakładu, niewykonanie żadnych działań ograniczających emisję hałasu.
W tak ustalonym stanie faktycznym organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z 26 kwietnia 2024 r. W odwołaniu A. S. zarzucił naruszenie: art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 86 k.p.a oraz art. 79a w zw. z art. 8, a w konsekwencji naruszenie art. 10 i art. 162 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 k.p.a.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle art. 105 § 1 k.p.a. bezprzedmiotowość decyzji uzasadniająca jej wygaśnięcie na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wiąże się z trwałą niemożnością wykonania decyzji, m.in. na skutek zmiany stanu faktycznego. Wnioskodawca nie wykazał zaś, aby uległ zmianie profil prowadzonej działalności. Twierdzenia o pracy zakładu jedynie w porze dziennej są niewystarczające do wygaszenia decyzji dotyczącej dopuszczalnych norm hałasu. Jak wynika ze sprawozdania nr 714/23, badania były prowadzone na zlecenie wnioskodawcy i mierzono jedynie poziom tła akustycznego, albowiem według sprawozdania praca zakładu odbywa się w godzinach 7:00-16:00. Dowód ten jest więc zdaniem organu mało wiarygodny. Brak pracy w godzinach nocnych w danym dniu nie oznacza, że w innych dniach zakład nie pracował w porze nocnej (ruch samochodów ciężarowych). Podobnie, ani protokół WIOS-KIELC 319/2023, ani pomiary w dniach 28-30 czerwca 2023 r. nie wskazują na zmiany w procesie działania zakładu. Pomiary ŚWIOŚ 28-30 czerwca 2023 r. dotyczyły pomiaru klimatu akustycznego, uwzględniającego wszystkie zjawiska akustyczne nienależnie od źródeł ich powstania. Sam wnioskodawca podczas przesłuchania 1 lutego 2024 r. oświadczył, że pracownicy zostali poinstruowani o zakazie używania sprzętu i samochodów ciężarowych w godzinach 22:00-6:00, chyba że za zgodą właściciela zakładu. Oznacza to, że w sytuacji wyrażenia zgody może dojść do uruchamiania sprzętu i pojazdów w porze nocnej.
Nie można nadto przyjąć, aby w sprawie zaistniała przesłanka interesu strony lub interesu społecznego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Wygaszenie decyzji w interesie strony jest bowiem możliwe w sytuacji kiedy w postępowaniu bierze udział jedna strona lub, gdy interesy wszystkich stron są zbieżne, co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Interes społeczny w sprawie wyraża się natomiast w nieprzekraczaniu dopuszczalnych norm hałasu i braku nadmiernego hałasu emitowanego z zakładu na tereny akustycznie chronione.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 79a k.p.a. organ stwierdził, że istotnie doszło do jego uchybienia, ale nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ nie można uznać, by wygaszenie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w nocy i obowiązku przedkładania pomiarów hałasu leżało w interesie społecznym.
W skardze do tut. Sądu A. S. zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, w szczególności przedłożonych dowodów w postaci:
a. protokołu kontroli WIOS-KILEC 319/2023 wraz z załącznikami,
b. sprawozdania z badań 714/23 przeprowadzonych 12 października 2023 r.,
z których to treści wynikało w sposób niebudzący wątpliwości, że zakład wnioskodawcy nie pracuje w godzinach nocnych i w konsekwencji błędne przyjęcie, że pracuje w godzinach nocnych;
2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy i w konsekwencji błędne przyjęcie, że zakład wnioskodawcy jest źródłem hałasu w godzinach nocnych, podczas gdy głównym źródłem hałasu jest ruch pojazdów po zniszczonej nawierzchni ul. B., działalność innych zakładów oraz hałas bytowy;
3. art. 80 w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów w postaci przesłuchania stron - wnioskodawcy i M. Z., poprzez:
a. faktyczne odmówienie wiarygodności zeznaniom wnioskodawcy, w sytuacji gdy znajdowały one potwierdzenie w przedłożonych protokołach kontroli i sprawozdaniach, które również wskazywały na brak pracy zakładu wnioskodawcy w godzinach nocnych, przy jednoczesnym uznaniu za całkowicie wiarygodne zeznań złożonych przez M. Z., podczas gdy nie znajdowały one potwierdzenia w zgormadzonym w sprawie materiale dowodowym,
b. uznanie za całkowicie wiarygodne zeznań złożonych przez M. Z., podczas gdy nawet z przedłożonych przez nią dokumentów wynika, że organy ścigania przez nią zawiadomione nie dopatrzyły się jakiegokolwiek naruszenia przepisów na skutek zgłoszonego przez nią rzekomego zakłócania ciszy nocnej przez pojazd stanowiący własność przedsiębiorstwa wnioskodawcy,
4. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów w postaci nagrań przedłożonych przez M. Z. i uznanie, że rzeczone nagrania przedstawiają pracę zakładu wnioskodawcy w godzinach nocnych podczas gdy nagrania te:
a. nie wiadomo kiedy i gdzie zostały wykonane,
b. przedstawiają jedynie ruch pojazdów poruszających się po drodze,
c. nie zarejestrowały hałasu rzekomo nadmiernie hałasujących pojazdów oraz pracującego zakładu,
5. art. 79a w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak wskazania wnioskodawcy w piśmie z 25 marca 2024 r. przesłanek zależnych od wnioskodawcy, które nie zostały spełnione a od których spełnienia uzależnione było wydanie decyzji zgodnej z żądaniem wnioskodawcy, co skutkuje prowadzeniem niniejszego postępowania w sposób niebudzący zaufania do działania organów administracji publicznej a w konsekwencji naruszenie art. 10 k.p.a., tj. czynnego udziału stron w postępowaniu,
a w konsekwencji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 162 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji Starosty Sandomierskiego z 24 czerwca 2019 r. w części dotyczącej ustalenia wartości dopuszczalnego poziomu hałasu dla przedsiębiorstwa w porze nocnej oraz nałożenia zobowiązania do pomiaru emitowanego hałasu w porze nocnej.
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Niezależnie od powyższego wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu stwierdzono, że w niniejszej sprawie organ I instancji powinien odstąpić od egzekwowania powyższych pomiarów i zgodnie z art. 162 k.p.a. stwierdzić wygaśnięcie decyzji z uwagi na to, że stała się bezprzedmiotowa, a następnie ją uchylić. Powołano się w tym kontekście na treść art. 147, art. 147a, art. 150 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, dalej p.o.ś., oraz § 8 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji. Pokreślono, że według protokołu WIOS-KIELC 319/2023 r. "Praca na Zakładzie odbywa się w systemie jednozmianowym, w godzinach od 7.00-15.00 od poniedziałku do piątku." Protokół ten nie wskazał zakładu wnioskodawcy jako głównego źródła hałasu w okolicy. Dalej skarżący przedstawił wyniki badań Laboratorium S. sp. z o.o. akredytowanego przez Polskie Centrum Akredytacji. Potwierdzają one tezę, że głównym źródłem hałasu w porze nocnej jest droga i poruszające się po niej samochody, a nie przedsiębiorstwo wnioskodawcy.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 79a k.p.a. skarżący stwierdził, że gdyby na etapie umożliwienia mu zapoznania się z aktami został poinformowany przez organ, iż przedłożone przez niego dowody są nieprzekonywujące i niewystarczające dla przyjęcia zmiany stanu faktycznego uzasadniającej stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej we wnioskowanym zakresie, podjąłby działania zmierzające do uzupełnienia postępowania dowodowego, chociażby poprzez zawnioskowanie oględzin w godzinach nocnych czy też o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego.
W ocenie skarżącego organ w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego dokonał oceny dowodów w postaci przesłuchania stron. Za bardziej przekonywujące uznał bowiem zeznania M. Z., w sytuacji gdy były one sprzeczne z wynikami badań oraz ustaleniami ŚWIOŚ. Organ za najlepiej poinformowaną o godzinach pracy zakładu uznał osobę, która na terenie owego zakładu nie była. Zdaniem skarżącego organ przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób szczątkowy, opierając się właściwie wyłącznie na wyjaśnieniach przedłożonych przez jedną ze stron.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie 11 czerwca 2025 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że aktualnie zakład pracuje jednozmianowo w godz. od 7 do 15, a ponadto jest zlokalizowany w części przemysłowej Sandomierza, gdzie mają lokalizację inne zakłady prowadzące działalność gospodarczą i wytwarzające hałas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Skarżący przedmiotem swego wniosku o wygaśnięcie decyzji w części na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. uczynił decyzję Starosty Sandomierskiego z 24 czerwca 2019 r., wydaną na podstawie art. 115a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.), dalej "p.o.ś. Przepis ten w dacie orzekania stanowił, że w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N (ust. 1). W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (ust. 3). Stosownie do art. 115a ust. 4 pkt 2 cyt. ustawy w decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148. Przepis art. 147 ust. 1 p.o.ś. stanowi bowiem, że prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do okresowych pomiarów wielkości emisji. Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określa załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112). W tabeli 1 określono dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne, wyrażone wskaźnikami LAeq D i LAeq N, które to wskaźniki mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, w odniesieniu do jednej doby.
Decyzją z 24 czerwca 2019 r. Starosta ustalił skarżącemu w pkt. 1 dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z zakładu produkcyjnego zlokalizowanego przy ul. B. [...] w Sandomierzu, na działkach nr ewid. [...], wyrażony poprzez równoważny poziom dźwięku A, poza granicami zakładu na tereny chronione akustycznie zlokalizowane w zasięgu oddziaływania w kierunkach opisanych w ppkt 1-3). W pkt. 2 zobowiązał skarżącego do wykonywania pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego od zainstalowanych urządzeń w zakładzie produkcyjnym z lokalizacją punktu pomiarowego w sąsiedztwie najbliższej zabudowy mieszkaniowej, poprzez ich zlecanie firmie specjalistycznej posiadającej akredytowane laboratorium, z częstotliwością raz na dwa lata. Decyzją z 7 października 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach uchyliło ww. decyzję Starosty w pkt. 1 i w to miejsce orzekło o ustaleniu skarżącemu dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z zakładu produkcyjnego na tereny chronione akustycznie zlokalizowane w zasięgu oddziaływania, w kierunkach zachodnim i północno-zachodnim na sąsiadujący teren zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej określony w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego osiedla "K." w Sandomierzu i terenów przyległych, symbolem 21 MN na poziomie: dla pory dnia ( w godzinach od 6.00 do 22.00) - 50 dB, dla pory nocnej ( w godzinach od 22.00 do 6.00) - 40 dB, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I pierwszej instancji.
Bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 162 k.p.a rozumiana jest jako ustanie prawnego bytu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie. Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przestał istnieć lub utracił kwalifikację). Bezprzedmiotowość zachodzi także wówczas gdy na skutek zmiany stanu faktycznego albo też prawnego niemożliwe okaże się wykonanie decyzji (por. wyroki NSA: z 30 kwietnia 2009 r., sygn. II OSK 659/08; z 21 lipca 2023 r., sygn. I OSK 914/20). W rozpoznawanej sprawie skarżący upatruje bezprzedmiotowości decyzji Starosty z 24 kwietnia 2019 r., zmienionej decyzją Kolegium z 7 października 2019 r., w jej części dotyczącej wartości dopuszczalnego hałasu, jaki może produkować jego przedsiębiorstwo w porze nocnej oraz zobowiązania do pomiaru tego hałasu w porze nocnej, w tym, że zakład, którego dotyczy przedmiotowe rozstrzygnięcie pracuje obecnie w systemie jednozmianowym, w godzinach od 7:00-15:00, od poniedziałku do piątku, co ma potwierdzać w szczególności protokół kontroli WIOS-KIELC 319/2013.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do ustania bytu prawnego stosunku prawnego nawiązanego na podstawie ww. decyzji. Celem decyzji wydawanej na podstawie art. 115a p.o.ś. jest ochrona osób trzecich przed hałasem (ust. 1 został od 2019 r. tylko nieznacznie zmodyfikowany). Właściwy organ administracji zobowiązany jest ustalić, czy zakład emituje hałas przekraczający dopuszczalne normy. Stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu obliguje do wydania decyzji na podstawie art. 115a p.o.ś., gdy konieczność taka wynika z eksploatacji zakładu. Decyzja ma więc charakter ustalający, jakkolwiek obowiązek przestrzegania norm hałasu wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Decyzja pełni dodatkowo funkcje prewencyjne, ma zapobiegać naruszeniu przez dany zakład poziomu hałasu w przyszłości. W realiach rozpoznawanej sprawy nie sposób twierdzić, aby nierealne było osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana. Nie przestał istnieć przedmiot rozstrzygnięcia, podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło. Nie doszło też do zmiany stanu faktycznego, względnie prawnego, który czyniłby wykonanie decyzji niemożliwym. Przedsiębiorstwo skarżącego nadal bowiem istnieje, dalej prowadzi działalność w postaci betoniarni przy ul. B. [...] w Sandomierzu, bezspornie emituje do środowiska hałas, nie ulega też wątpliwości, że decyzja określająca dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z zakładu skarżącego oraz zobowiązująca do wykonywania pomiarów hałasu w środowisku jest wykonalna.
Jedynym nowym elementem stanu faktycznego mającym powodować bezprzedmiotowość decyzji w części jest okoliczność, że według skarżącego zakład nie pracuje w porze nocnej. Nawet gdyby przyjąć, że tak jest w rzeczywistości, to nie jest to okoliczność wystarczająca do uznania decyzji za bezprzedmiotową w tej części. Osnowa decyzji określa na przyszłość dopuszczalny poziom hałasu i kwestia organizacji pracy w zakładzie nie jest w ogóle objęta jej treścią. W rezultacie stwierdzenia naruszeń w zakresie poziomu dopuszczalnego hałasu, właściwy organ wydał decyzję na podstawie art. 115a p.o.ś., ustalającą dopuszczalny poziom hałasu w porze dziennej i nocnej, ponieważ przepisy prawa ustalają różne dopuszczalne poziomy hałasu w zależności od pory. Okoliczność, że zakład nie pracuje w porze nocnej oznacza tylko tyle, że nie emituje wówczas hałasu do środowiska i spełnia normy ustalone w decyzji, nie zaś, że decyzja w tej części jest bezprzedmiotowa. Poza tym sam skarżący przesłuchiwany 1 lutego 2024 r. oświadczył, że praca zakładu odbywa się w systemie jednozmianowym od godz. 7:00 do 15:00, pracownicy zostali poinstruowani o zakazie używania sprzętu i samochodów ciężarowych na terenie betoniarni w godz. 22:00 do 6:00, ale jednocześnie dodał, że takie użycie może wystąpić za zgodą właściciela zakładu. Nie jest zatem wykluczone, że w porze nocnej zakład może prowadzić swoją normalną działalność.
Wszystko to wskazuje, jak trafnie stwierdził organ, na brak podstaw do uznania decyzji Starosty z 24 czerwca 2019 r., zmienionej decyzją Kolegium z 7 października 2019 r., za bezprzedmiotową w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. W konsekwencji, nie ma potrzeby rozważań w odniesieniu do interesu społecznego lub interesu strony.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 79a k.p.a., który w ust. 1 zd. pierwsze stanowi, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Należy wyjaśnić, że wynikający z cyt. normy obowiązek organu koncentruje się wokół identyfikacji niespełnionych (bądź niewykazanych) przesłanek uwzględnienia żądania, nie zaś katalogu dowodów, za pomocą których określone fakty powinny zostać udowodnione. Organ powinien wskazać stronie przesłanki, których spełnienie jest konieczne do wydania decyzji pozytywnej. Dotyczy to przesłanek, na których zaistnienie strona ma lub może mieć obiektywnie wpływ (por. wyrok NSA z 21 września 2023 r., sygn. I OSK 1705/22).
W rozpoznawanej sprawie problem wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane nie zaistniał. Skarżący powiązał bezprzedmiotowość decyzji Starosty z 24 czerwca 2019 r. z zaprzestaniem działalności zakładu w porze nocnej i wokół tego koncentrowały się czynności organu. Skarżący nie podał, jakie jego zdaniem przesłanki powinien wskazać organ, których spełnienie skutkowałoby wydaniem decyzji zgodnej z jego żądaniem. Podniósł jedynie, że mógłby zawnioskować o określone dowody. Przepis art. 115a ust. 7 p.o.ś. przewiduje możliwość zmiany decyzji, o której mowa w ust. 1, ale tylko w przypadku: 1) uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu; 2) zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 3) zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu. Żadna z tego typu sytuacji w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Nieruchomości, na które oddziałuje hałas są objęte planem miejscowym.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.