II SA/KE 125/05

II SA/Ke 125/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2005-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Anna Żak /przewodniczący/
Beata Ziomek
Dorota Chobian /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Służba zdrowia
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Sentencja
Sygnatura akt: II SA/Ke 125/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant: Referent stażysta Katarzyna Mrozicka - Bąbel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2005 r. sprawy ze skargi L.M. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] numer [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 sierpnia 2004r. Inspektor Sanitarny na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, § 1 i 10 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294) w zw. z § 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115) i art. 138 § 1 kpa po rozpoznaniu odwołania L.M. od decyzji Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nie stwierdzającej chorób zawodowych, tj. przewlekłego zapalenia oskrzeli oraz astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż podejrzenie choroby zawodowej zgłosiła Specjalistyczna Przychodnia Gruźlicy i Chorób Płuc (skierowanie z dnia 8 sierpnia 2002r.), która rozpoznała u L.M. przewlekłą obturacyjną chorobę płuc. Ośrodek Medycyny Pracy na podstawie tego skierowania rozpoczął w dniu 27 sierpnia 2002r. diagnostykę w kierunku patologii zawodowej układu oddechowego. W ramach tej diagnostyki wykonano szereg badań specjalistycznych w kierunku rozpoznania astmy oskrzelowej oraz przewlekłego nieżytu oskrzeli, czyli chorób, które mogą być skutkiem biologicznym pracy na stanowisku stolarza z narażeniem na działanie pyłu drewna. Na wniosek Ośrodka Medycyny Pracy Inspektor Sanitarny przeprowadził postępowanie i ustalił, iż ostatnim miejscem pracy L.M. jest teatr, gdzie jest zatrudniony na stanowisku stolarza od 1 listopada 1968r. do chwili obecnej. W latach 1968 - 1999 obsługując maszyny do obróbki drewna był narażony na działanie pyłów drewna z wyjątkiem drewna twardego, takiego jak dąb czy buk. Wyniki pomiarów zapylenia wykonane w tym okresie wskazywały przekroczenie dopuszczalnych norm higienicznych. Czas ekspozycji przy obsłudze maszyn do drewna w latach 1968 - 1999 wynosił średnio 4 godziny dziennie, natomiast po tym okresie 90 minut na tydzień. W przesłanej do Ośrodka Medycyny Pracy informacji Inspektor potwierdził istnienie narażenia zawodowego na pyły drewna. Ośrodek Medycyny Pracy na podstawie wyników badań lekarskich oraz oceny narażenia zawodowego wydał w dniu [...]. orzeczenie numer [...] o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych układu oddechowego. Z uzasadnienia orzeczenia wynika, iż brak podstaw do rozpoznania chorób zawodowych spowodowany jest wyłącznie względami klinicznymi. Wykonane bowiem kilkakrotnie badania sprawności wentylacyjnej płuc nie potwierdziły istnienia utrwalonej niewydolności narządu oddechowego, która jest warunkiem niezbędnym do rozpoznania przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego wymaganego pod pozycją 4 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r.
Stwierdzono także brak podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego (pozycja 3 wykazu), ponieważ wykonane bezpośrednio na stanowisku pracy badanie szczytowego przepływu wydechowego nie wykazało związku obturacji oskrzeli z praca zawodową.
W wyniku odwołania L.M. został skierowany na badanie do Instytutu Medycyny Pracy, który na podstawie badań wykonanych podczas hospitalizacji w Klinice Chorób Zawodowych w odniesieniu do patologii zawodowej układu oddechowego zajął ostateczne stanowisko orzecznicze numer [...] stwierdzając, iż brak jest podstaw do rozpoznania chorób zawodowych ze względów klinicznych. Wykonane w klinice próby prowokacyjne wziewne z pyłem drewna nie wykazały reakcji alergicznej ani zaburzeń wentylacyjnych ze strony układu oddechowego.
Brak rozpoznania chorób układu oddechowego mimo wykazanego istnienia narażenia zawodowego na pył drewna stał się podstawą do wydania przez organ I instancji zaskarżonej decyzji. Zdaniem Inspektora Sanitarnego organ I instancji nie popełnił uchybień w przeprowadzonym postępowaniu, a zaskarżoną decyzję oparł na właściwych przesłankach.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pominięcia w decyzji organu I instancji choroby zawodowej narządu słuchu, Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, iż zgodnie z § 3 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. odwołujący się powinien był dostarczyć wraz ze skierowaniem podejrzenia choroby zawodowej układu oddechowego skierowanie od lekarza wykonującego badanie profilaktyczne z podejrzeniem choroby zawodowej narządu słuchu. Z załączonych do akt sprawy dowodów wynika, że Ośrodek Medycyny Pracy przeprowadził postępowanie diagnostyczno-orzecznicze tylko w odniesieniu do chorób układu oddechowego, zgodnie ze skierowaniem. Patologia zawodowa słuchu nie była przedmiotem prowadzonego przez Ośrodek Medycyny Pracy. Dlatego też zarzut pominięcia w postępowaniu i decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego choroby zawodowej słuchu jest bezzasadny.
W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach L.M. zarzucił naruszenie przepisów prawa przez przyjęcie, iż decyzja organu I instancji nie stwierdzająca u niego choroby zawodowej układu oddechowego i narządu słuchu jest zasadna w świetle przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych.
Skarżący odnośnie niestwierdzenia u niego choroby zawodowej układu oddechowego zarzucił, iż wbrew art. 7 kpa zgromadzony materiał, w tym orzeczenie lekarskie, nie wyjaśnia etiologii trapiących go dolegliwości układu oddechowego.
Poza tym zarzucił, iż organ II instancji niezasadnie przyjął, iż choroba zawodowa słuchu nie była przedmiotem prowadzonego postępowania diagnostyczno - konsultacyjnego, podczas, gdy zdaniem skarżącego takie postępowanie toczyło się, lecz na skutek uchybień ośrodka diagnostyczno -konsultacyjnego nie zostało zakończone wydaniem stosownego orzeczenia lekarskiego.
W odpowiedzi na tę skargę Inspektor Sanitarny wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim odnosząc się do zarzutu, iż organ II instancji nieprawidłowo zdaniem skarżącego uznał, iż choroba zawodowa słuchu nie była przedmiotem prowadzonego postępowania diagnostyczno-konsultacyjnego przez Ośrodek Medycyny Pracy, to podnieść należy, że kwestia ta jest przedmiotem badania w sprawie zakończonej odrębną decyzją wydaną przez Inspektora Sanitarnego z tej samej daty, to jest [...]., od której to decyzji skarżący także wniósł skargę do Sądu (sprawa o sygnaturze II SA/Ke 126/05). W niniejszej sprawie decyzja ostateczna zaskarżona do Sądu dotyczy nie stwierdzenia choroby zawodowej układu oddechowego. O ile bowiem samo sformułowanie decyzji organu I instancji mogłoby budzić wątpliwości co do tego, jakiej choroby dotyczy (aczkolwiek z uzasadnienia tej decyzji wynika jednoznacznie, iż dotyczyła ona tylko chorób układu oddechowego), o tyle zaskarżona do Sądu decyzja nie może budzić żadnych wątpliwości co do tego, iż dotyczy ona wyłącznie chorób zawodowych związanych z układem oddechowym.
Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może rozszerzać zakresu sprawy. Dlatego też wszelkie zarzuty podniesione w niniejszej sprawie, a odnoszące się do choroby zawodowej słuchu, nie mogą być skutecznie podnoszone, ta bowiem choroba nie była objęta kognicją organu II instancji ani I instancji. Zarzuty te są przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi L.M. na decyzję dotyczącą choroby zawodowej słuchu.
Odnośnie zaś zarzutów dotyczących niestwierdzenia u skarżącego chorób zawodowych układu oddechowego, to wskazać należy, co następuje. Zgodnie z § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 z późn. zm.), które ma w sprawie zastosowanie z mocy § 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 132 poz. 1115), aby uznać daną jednostkę chorobową za chorobę zawodową, musi ona znajdować się w wykazie chorób zawodowych, a ponadto musi być spowodowana działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy. Brak związku przyczynowego pomiędzy chorobą a szkodliwymi czynnikami powoduje, że nie można stwierdzić istnienia choroby zawodowej. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Inspektor Sanitarny ustalił, iż skarżący był narażony na działanie szkodliwych czynników w postaci pyłów drewna. O tym narażeniu były poinformowane zarówno Ośrodek Medycyny Pracy, jak i Instytut Medycyny Pracy, wydający orzeczenie na skutek odwołania złożonego przez skarżącego. Obie te jednostki dysponowały pełną dokumentacją, w tym m. in. kartą oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, będącą odpowiednikiem wyników dochodzenia epidemiologicznego, o jakim mowa w § 6 Rozporządzenia z 1983r.
Powodem, dla którego nie stwierdzono u skarżącego chorób zawodowych układu oddechowego wymienionych pod pozycją 3 i 4 wykazu stanowiącego załącznik do Rozporządzenia z 1983r., były wyłącznie względy kliniczne. Przeprowadzone bowiem specjalistyczne badania nie wykazały zaburzeń wentylacji płuc, nadreaktywności oskrzeli, alergicznego charakteru reakcji błony śluzowej, nie zaobserwowano także klinicznych i spirometrycznych objawów skurczu oskrzeli, osłuchowych i radiologicznych zmian zapalnych w płucach. Wbrew podniesionym w skardze zarzutom, zarówno orzeczenie Ośrodka Medycyny Pracy, jak i Instytutu Medycyny Pracy, czynią zadość wymogom, jakie powinny spełniać stosownie do § 8 i 10 Rozporządzenia z 1983r. w sprawie chorób zawodowych, jak i art. 84 § 1 kpa. Orzeczenia te bowiem zawierają przekonywające uzasadnienie i nie są sprzeczne z przepisami prawa. Wbrew podniesionemu w skardze zarzutowi orzeczeń, na podstawie których organy stwierdziły brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej nie można dyskredytować na tej podstawie, iż nie wskazano w nich etiologii dolegliwości układu oddechowego, na jaki cierpi skarżący. Przedmiotem bowiem orzeczeń wydanych na podstawie przepisów Rozporządzenia z 1983r. jest stwierdzenie czy u badanego występuje choroba, która ma związek ze szkodliwymi czynnikami występującymi w pracy. Przepisy nie nakładają obowiązku wskazywania w orzeczeniu innych, nie związanych z pracą przyczyn, występujących u pracownika dolegliwości.
Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami Rozporządzenia z 1983r. w sprawie chorób zawodowych, organ II instancji sposób należyty dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego, dlatego też brak jest podstaw do uznania, iż doszło do naruszenia art. 7 kpa. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).