II SA/Ke 116/05

II SA/Ke 116/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2005-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Anna Żak /przewodniczący/
Beata Ziomek /sprawozdawca/
Dorota Chobian
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Zatrudnienie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Sentencja
Sygnatura akt: II SA/Ke 116/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant: Referent stażysta Katarzyna Mrozicka - Bąbel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2005 r. sprawy ze skargi D.Ł. na decyzję Wojewody z dnia [...]. numer [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych I uchyla zaskarżoną decyzję; II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania D.Ł. z dniem [...] za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że D.Ł. zarejestrowała się w Urzędzie Pracy w dniu [...] przedkładając świadectwa pracy oraz zaświadczenie z ZUS o pobieraniu zasiłku chorobowego w okresie od dnia 5 grudnia 2003r. do dnia 30 maja 2004r. z informacją, że podstawa wymiaru zasiłku chorobowego wynosiła 800zł pomniejszone o 18,71%. Ustalono, że najniższe wynagrodzenie od 1 stycznia 2003r. do 31 grudnia 2003r. wynosiło 800zł (Dz.U. Nr 200, poz. 1679), natomiast od 1 stycznia 2004r. - 824zł (Dz.U. Nr 167, poz. 1623).
Warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest posiadanie w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji 365 dni zatrudnienia i osiąganie wynagrodzenia w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. (art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu)
Zdaniem organu II instancji do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych nie można zaliczyć okresu pobierania zasiłku chorobowego w okresie od dnia 1 stycznia 2004r. do dnia 30 maja 2004r., ponieważ podstawę jego wymiaru stanowiła kwota mniejsza od najniższego wynagrodzenia. Stosownie zaś do treści art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do okresu 365 dni uprawniającego do zasiłku zalicza się również okres pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, jeżeli podstawę wymiaru tego zasiłku stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia.
W konsekwencji uznano, że D.Ł. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. od dnia 30 listopada 2002r. do dnia 30 maja 2004r. udokumentowała 214 dni okresu uprawniającego do zasiłku i tym samym nie spełniła warunków określonych w art. 23 cyt. ustawy.
Organ II instancji stwierdził również, iż powołanie w podstawie prawnej decyzji błędnych przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które w dacie wydania decyzji Starosty jeszcze nie obowiązywały nie mają wpływu na skuteczność tego rozstrzygnięcia, albowiem art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zawiera takie samo unormowanie prawne w przedmiotowej kwestii jak art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, obowiązujący od dnia 1 czerwca 2004r.
Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] Nr [...] złożyła D.Ł. wnosząc o stwierdzenie ich nieważności, ewentualnie o ich uchylenie. Skarżąca podnosi, iż organ I instancji wydał decyzję w oparciu o przepis nieobowiązujący, a skoro tak to obowiązkiem organu II instancji było stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji.
Nadto zdaniem skarżącej przepis art. 23 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie może stanowić podstawy wydanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi D.Ł. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga D.Ł. zasługuje na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji administracyjnej wykazała naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie przesłanki materialnoprawne od których spełnienia zależy prawo do zasiłku dla bezrobotnych określa art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) stanowiąc, że do 365 dni stażu zatrudnienia w ostatnich 18 miesiącach przed zarejestrowaniem zaliczeniu podlegają również po ustaniu zatrudnienia okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub opiekuńczego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia.
Należy stwierdzić, iż zasiłek chorobowy jest świadczeniem o charakterze ciągłym, co wynika z treści art. 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. Nr 60, poz. 636 ze zm.), w myśl którego zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 ( uznane za równe z niezdolnością do pracy z powodu choroby ) - nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy, a jeżeli niezdolność do pracy spowodowana została gruźlicą - nie dłużej niż przez 9 miesięcy. Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu nie będącemu pracownikiem ma zastosowanie art. 48 ust. 1 cyt. ustawy, przy czym zgodnie z art. 51, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego nie może być niższa od najniższej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, określonej dla danej grupy ubezpieczonych, obowiązującej w miesiącu, w którym powstało prawo do zasiłku, po odliczeniach o których mowa w art. 3 pkt 4. W razie ponownego powstania prawa do zasiłku chorobowego, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego oblicza się na nowo, jeżeli przerwa między okresami jego pobierania trwała co najmniej 3 miesiące ( art. 43 )
Bezspornie D.Ł. nabyła prawo do zasiłku chorobowego w dniu 5 grudnia 2003r. i trwało ono nieprzerwanie do dnia 30 maja 2004r. ( dowód: zaświadczenie ZUS z dnia 4 czerwca 2004r.) a podstawę wymiaru tego zasiłku stanowiła kwota 800zł, pomniejszona o 18,71%. Z ustaleń dokonanych przez Wojewodę Świętokrzyskiego wynika również, że podstawa wymiaru zasiłku chorobowego odpowiadała wysokości najniższego wynagrodzenia.
Biorąc pod uwagę charakter świadczenia jakim jest prawo do zasiłku chorobowego należy stwierdzić, że wszelkie zmiany podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne w okresie na jaki zasiłek chorobowy został przyznany, nie mają znaczenia dla istnienia tego uprawnienia. Istotne jest bowiem to, jaka była podstawa wymiaru zasiłku chorobowego w dacie ( w miesiącu) w którym powstało uprawnienie do zasiłku chorobowego.
Przepis art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowiący podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie wymaga by przez cały okres pobierania zasiłku chorobowego podstawę jego wymiaru stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia, lecz wymaga by podstawę wymiaru wymienionych zasiłków, w tym zasiłku chorobowego - w dacie ustalenia tego prawa - stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia.
Skoro zaświadczenie ZUS potwierdza, że w miesiącu w którym powstało prawo do zasiłku chorobowego tj. w dniu 5 grudnia 2003r. podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowiło najniższe wynagrodzenie, to stanowisko Wojewody Świętokrzyskiego w zakresie nie zaliczenia do 365 dni od których zależy prawo do zasiłku dla bezrobotnych, okresu pobierania zasiłku chorobowego od dnia 1 stycznia 2004r. do dnia 30 maja 2004r. nie znajduje podstaw prawnych. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji mając na względzie podniesione wyżej uwagi dokona prawidłowej wykładni wskazanego przepisu i wyda stosowne rozstrzygnięcie.
Z tego względu Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.