II SA/Ke 110/23

II SA/Ke 110/23 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2023-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /przewodniczący/
Jacek Kuza
Krzysztof Armański /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 150
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 3,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2015 poz 909
4 pkt 2 , art. 7 ust. 2 pkt 1, art. 4 pkt 6
Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2023 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 5 grudnia 2022 r. znak: IR.I.7840.8.3.2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 5 grudnia 2022 r. znak: IR.I.7840.8.3.2022 Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy decyzję Starosty Pińczowskiego znak: AB.VI.6740.w.153.2022 z 8 września 2022 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Wnioskiem z 10 sierpnia 2022 r. A. C. (zwany dalej "inwestorem") domagał się wydania pozwolenia na budowę budynku produkcyjnego – produkcji i dystrybucji soków owocowych w opakowaniach kartonowych oraz ich magazynowania w miejscowości [...] na działce nr ewid. [...], składając jednocześnie oświadczenie o prawie do dysponowania tą działką na cele budowlane, projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany.
Decyzją z 8 września 2022 r. Starosta Pińczowski odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę budynku produkcyjnego – produkcji i dystrybucji soków owocowych w opakowaniach kartonowych oraz ich magazynowania w miejscowości [...] na działce nr ewid. [...]. W wyniku dokonanego sprawdzenia ustalono, że lokalizacja budynku produkcyjno-magazynowego – na obszarze jednostki oznaczonej symbolem RP4 (tereny upraw polowych) – jest niezgodna z zapisami § 23 i § 34 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą nr XIV/123/04 Rady Gminy z dnia 16 lipca 2004 r., zmienionego uchwałą nr XVI/134/04 Rady Gminy z dnia 30 września 2004r. (Dz. Urz. Województwa Świętokrzyskiego nr 208 poz. 2758 i 2759 z dnia 30 listopada 2004 r.) ze zmianą wprowadzoną uchwałą nr XI/80/04 Rady Gminy z dnia 9 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Województwa Świętokrzyskiego poz. 627 z dnia 22 lutego 2012 r.), zwanego dalej "m.p.z.p." lub "planem". W obszarze, gdzie znajduje się działka nr [...], oznaczonym symbolem RP, nie dopuszczono bowiem działalności produkcyjno-magazynowej, a m.p.z.p. jednoznacznie wskazuje obszar, na którym takie przedsięwzięcie może powstać.
W odwołaniu od ww. decyzji inwestor zarzucił organowi I instancji błędną interpretację zapisów m.p.z.p., podkreślając że projektowany budynek produkcyjny mieści się w zakresie dopuszczonym miejscowym planem zagospodarowania, tj. stanowi obiekt służący obsłudze gospodarki rolnej, gdyż będzie przetwarzać płody rolne pochodzące z gospodarstwa rolnego inwestora oraz od okolicznych rolników, w tym przypadku owoce na soki, będzie również służył ich konfekcjonowaniu i magazynowaniu. Inwestor prowadzi gospodarstwo rolne (o powierzchni [...] ha), w związku z czym planowany budynek jest mu konieczny do obsługi prowadzonego gospodarstwa rolnego i wytwarzania soków owocowych, przez co jego gospodarstwo będzie bardziej dochodowe.
Wojewoda Świętokrzyski, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, wskazał że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu i projektem architektoniczno-budowlanym, zamiarem inwestora jest budowa budynku produkcyjnego o powierzchni zabudowy wynoszącej 1 135,96 m2, powierzchni całkowitej 1 338,56 m2 i kubaturze projektowanego budynku stanowiącej 8 096,09 m3. Powierzchnia całej działki nr ewid. [...] wynosi [...] m2, natomiast powierzchnia terenu inwestycji 5 251,02 m2. Zaprojektowano: I kondygnacja - hala produkcyjno-magazynowa, II kondygnacja - budynek biurowy, parkingi dla samochodów osobowych, plac manewrowy, parkingi dla samochodów ciężarowych, miejsca na kontenery zamykane na odpadki stałe. Z kolei regulacja § 3 m.p.z.p. określa:
- przeznaczenie terenów wraz z liniami rozgraniczającymi tereny dla różnych funkcji lub o różnych zasadach zagospodarowania,
- warunki, zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu,
- zasady obsługi w zakresie komunikacji, linie rozgraniczające ulic, dróg publicznych oraz ich klasy,
- zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej,
- granice i zasady zagospodarowania terenów i obiektów podlegających ochronie.
Teren działki nr ewid. [...] w całości znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem RP4. Zgodnie z zapisami § 10 planu wyznacza się tereny o przeznaczeniu podstawowym jako tereny otwarte użytków rolnych, oznaczone na rysunku planu ogólnym symbolem R, a w zależności od rodzaju użytkowania oznaczone odpowiednio: RP - tereny upraw polowych i RŁ - tereny łąk i pastwisk. Przepis § 23.2 m.p.z.p. ustala w stosunku do terenów, o przeznaczeniu podstawowym jako tereny użytków rolnych, oznaczonych na rysunku planu symbolem RP:
1) utrzymanie istniejących terenów upraw polowych z ograniczonym prawem do ich zabudowy z wyłączeniem lokalizacji zabudowy zagrodowej oraz obiektów służących obsłudze gospodarki rolnej i agroturystyczej,
2) możliwość utrzymania istniejących obiektów z prawem do rozbudowy i przebudowy. (...)
4. Dla terenów wymienionych w ust. 2 i 3 ustala się:
1) utrzymanie istniejących zadrzewień śródpolnych i śródłąkowych oraz oczek i cieków wodnych,
2) ochronę istniejących stanowisk archeologicznych na terenach RP4 i RL4 a pokazanych na rysunku planu, dla których obowiązują ustalenia określone w § 30 niniejszej uchwały,
3) utrzymanie istniejących dojazdów do pól, z możliwością przeznaczenia części gruntów rolnych na ich poszerzenie, a przy scalaniu gruntów możliwość wyznaczenia nowego dojazdu do pól oraz do nowopowstałych inwestycji.
Z kolei regulacja § 8 m.p.z.p. wyznacza tereny o przeznaczeniu podstawowym jako działalności produkcyjno-gospodarczej dla lokalizacji obiektów drobnej wytwórczości, produkcyjnych i usługowych, w tym o charakterze rzemieślniczym oraz obsługi rolnictwa, przetwórstwa, magazynów, składów oznaczone na rysunku planu symbolem PG.
Wojewoda Świętokrzyski, przytaczając art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej "u.P.b.", podkreślił że przedstawiony projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z m.p.z.p. i niezgodności tej nie da się usunąć poprzez nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości, postanowieniem na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Prawidłowo zatem Starosta Pińczowski ocenił doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego do zgodności z planem miejscowym jako niemożliwe, gdyż niedopuszczalne jest usytuowanie budynku o funkcji produkcyjno-magazynowej na terenie przeznaczonym w m.p.z.p. pod uprawy polowe. Podjęcie działań zmierzających do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. skazane byłoby zatem na niepowodzenie – ze względu na to, że obiekt tego typu nie może powstać na działce objętej wnioskiem.
Ponadto, organ odwoławczy, powołując się na art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz.U. z 2022 r. poz. 2409), zwanej dalej "u.g.r.l.", wskazał, że na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Natomiast planowane przedsięwzięcie zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia 22 sierpnia 2022 r. ma znajdować się na gruntach ornych klasy RIIIa i RIIIb. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 1 u.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zapisy art. 7 ust. 2 pkt 1 ug.r.l. określają, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Tymczasem w aktach sprawy brak jest takiej zgody.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach inwestor zarzucił decyzji Wojewody Świętokrzyskiego naruszenie:
1. prawa materialnego - art. 4 pkt 2 i 6 w zw. z art. 6 oraz art. 7 ust. 1 i 2 u.g.r.l., a także zapisu § 23.2 m.p.z.p. i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowalne, co miało wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia – poprzez przyjęcie, że lokalizacja inwestycji służącej przetwórstwu rolnemu nie jest inwestycją związaną z celem, o którym mowa w art. 3 ustawy;
2. art. 6, 7 i 77 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i rozstrzygnięcie z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu wskazano, że organ skupił się w swojej analizie na oznaczeniu, że przedmiotowa inwestycja ma polegać na realizacji "budynku produkcyjno-magazynowego", nie uwzględniając, że jest to budynek, który służy obsłudze gospodarki rolnej. Idąc bowiem tym tokiem rozumowania organu, na przedmiotowym terenie nie było możliwe zrealizowanie stodoły, czy silosu – są to bowiem obiekty służące magazynowaniu. Rozróżnieniu, którego nie dokonał organ, jest przedmiot, który ma podlegać składowaniu, czy przerobieniu. Kryterium w tym zakresie jest związek z produkcją rolną. Skoro inwestor w treści złożonego wniosku wskazał, że zarówno przerobowi, jak i magazynowaniu podlegać będą produkty rolne, to zachodzi bezpośredni związek ze zbiorem określonym art. 4 pkt 2 u.g.r.l., który wskazuje, że budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu są "budynki i urządzenia służące przechowywaniu środków produkcji, prowadzeniu produkcji rolniczej, przetwarzaniu i magazynowaniu wyprodukowanych w gospodarstwie produktów rolniczych". Na żadnym etapie postępowania okoliczność, że obiekt służyć będzie realizacji takiego celu – przetwórstwu i magazynowaniu wyprodukowanych w gospodarstwie produktów rolniczych – nie została zakwestionowana. Tym samym, ustalenie zawarte w treści uzasadnienia, że "prawidłowo Starosta Pińczowski stwierdził, że (...) usytuowanie budynku o funkcji produkcyjno-magazynowej na terenie przeznaczonym pod uprawy polowe, nie jest możliwe" pozostaje w sprzeczności zarówno z treścią m.p.z.p., jak i treścią ustawy. Realizacja wskazanej inwestycji nie stanowić będzie "przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze lub nieleśne", a tym samym nie zachodzi potrzeba uzyskiwania zezwoleń, o których mowa w powołanych przepisach.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do dalszego prowadzenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpatrując skargę w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zakwestionowanego rozstrzygnięcia.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Świętokrzyskiego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia inwestorowi (skarżący) pozwolenia na budowę budynku produkcyjnego - produkcji i dystrybucji soków owocowych w opakowaniach kartonowych oraz ich magazynowania w miejscowości [...] na działce nr ewid. [...].
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Stosownie do art. 35 ust. 3 u.P.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Jednak w sytuacji, gdy doprowadzenie do zgodności projektu z ustaleniami m.p.z.p. nie jest możliwe, z uwagi na zasadniczą sprzeczność planowych robót z tym planem, organ jest uprawniony i zobowiązany do odmowy udzielenia pozwolenia na te roboty, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 u.P.b., bez wyczerpywania trybu określonego w art. 35 ust. 3 tej ustawy. Nie można od organu wymagać, aby wzywał inwestora do usunięcia braku nieusuwalnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 października 2020 r., sygn. II OSK 729/18). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.
Planowana inwestycja ma znajdować się w całości na obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem RP4, tj. tereny o przeznaczeniu podstawowym jako tereny otwarte użytków rolnych – tereny upraw polowych (§ 10 m.p.z.p.), gdzie zgodnie z § 23 ust. 2 ustala się:
1) utrzymanie istniejących terenów upraw polowych z ograniczonym prawem do ich zabudowy z wyłączeniem lokalizacji zabudowy zagrodowej oraz obiektów służących obsłudze gospodarki rolnej i agroturystyczej,
2) możliwość utrzymania istniejących obiektów z prawem do rozbudowy i przebudowy.
Ust. 4 § 23 planu stanowi, że dla terenów wymienionych w ust. 2 i 3 ustala się:
1) utrzymanie istniejących zadrzewień śródpolnych i śródłąkowych oraz oczek i cieków wodnych,
2) ochronę istniejących stanowisk archeologicznych na terenach RP4 i RŁ4 a pokazanych na rysunku planu, dla których obowiązują ustalenia określone w § 30 niniejszej uchwały,
3) utrzymanie istniejących dojazdów do pól, z możliwością przeznaczenia części gruntów rolnych na ich poszerzenie, a przy scalaniu gruntów możliwość wyznaczenia nowego dojazdu do pól oraz do nowopowstałych inwestycji,
4) utrzymanie istniejącej zabudowy z zakazem nowej na terenach zalewowych pokazanych na rysunku planu, za wyjątkiem obiektów odtworzeniowych i z podwyższonym parterem, na pozostałych terenach łąk i pastwisk dopuszcza się rozbudowę i przebudowę istniejącej zabudowy zagrodowej oraz obiektów służących obsłudze gospodarki rolnej,
5) na terenie RŁ8 - w związku z lokalizacją obiektu znajdującego się w rejestrze zabytków, obowiązują ustalenia określone w § 28 niniejszej uchwały,
6) w wypadku odkrycia stanowisk archeologicznych należy je oznaczyć, zabezpieczyć i powiadomić Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków,
7) zachowuje się istniejące urządzenia melioracyjne a w przypadku podejmowania działań inwestycyjnych na obszarze wyposażonym w te urządzenia, inwestor zobowiązany jest do zabezpieczenia bądź przebudowy istniejących systemów w porozumieniu z właściwym Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych,
8) dopuszcza się zalesianie terenów niskich klas bonitacyjnych z uwzględnieniem przepisów szczególnych,
9) dopuszcza się realizację urządzeń infrastruktury technicznej związanych z gazyfikacją, elektroenergetyką, gospodarką wodno-ściekową, telefonizacją, w porozumieniu z zarządcą danego terenu.
Zdaniem skarżącego projektowany budynek ma służyć "obsłudze gospodarki rolnej" w rozumieniu § 23 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p. Ze stanowiskiem tym nie można się jednak zgodzić. O ile przepis ten, mimo nie do końca zrozumiałej konstrukcji, należy w ocenie Sądu rozumieć w ten sposób, że lokalizacja zabudowy zagrodowej oraz obiektów służących obsłudze gospodarki rolnej i agroturystyczej stanowić ma wyjątek od ograniczenia zabudowy na terenie RP4, o tyle charakter i przeznaczenie obiektu, jaki ma powstać w rozpatrywanym przypadku, nie pozwala na przyjęcie, że ma on służyć obsłudze gospodarki rolnej. Tego rodzaju obiekty ze swej istoty – jako służące "obsłudze" – mają mieć charakter pomocniczy dla prowadzonej działalności rolniczej, mają ułatwiać jej prowadzenie. Tymczasem projektowany obiekt ma być budynkiem typowo produkcyjnym – służyć produkcji i dystrybucji soków owocowych w opakowaniach kartonowych oraz ich magazynowaniu (magazynowaniu – jak należy wywodzić na podstawie treści wniosku – wyprodukowanych soków w opakowaniach, a nie samych owoców; nota bene projekt budowlany dotyczy już wyłącznie produkcji i dystrybucji soków). Co więcej, produkcja soków ma odbywać się nie tylko z owoców pochodzących z gospodarstwa inwestora, ale też od okolicznych rolników. Należy przy tym podkreślić, że budynek ma mieć wymiary 17,11 m x 66,76 m, jego powierzchnia zabudowy ma wynosić 1 135,96 m2, powierzchnia całkowita – 1 338,56 m2, kubatura 8 096,09 m3. Powierzchnia terenu inwestycji to 5 251,02 m2, przy czym powierzchnia całej działki inwestycyjnej wynosi [...] m2. Budynek ma mieć 2 kondygnacje – na pierwszej hala produkcyjno-magazynowa, a na drugiej budynek biurowy. Poza tym zaprojektowano parkingi dla samochodów osobowych, plac manewrowy czy parkingi dla samochodów ciężarowych. Przy takiej charakterystyce i przeznaczeniu obiektu w ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że ma powstać budynek służący de facto prowadzeniu działalności gospodarczej, przy wykorzystaniu co prawda (między innymi – co istotne) płodów rolnych inwestora, ale z całą pewnością nie służący obsłudze gospodarki rolnej. Trafnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przeznaczenie na tego rodzaju obiekty przewidziano w m.p.z.p. na terenach oznaczonych symbolem PG, których dotyczy § 8 tego planu, zgodnie z którym "wyznacza się tereny o przeznaczeniu podstawowym jako działalności produkcyjno-gospodarczej dla lokalizacji obiektów drobnej wytwórczości, produkcyjnych i usługowych w tym o charakterze rzemieślniczym oraz obsługi rolnictwa, przetwórstwa, magazynów, składów oznaczone na rysunku planu symbolem PG". W ocenie Sądu powyższe zapisy planu miejscowego, jako aktu prawa miejscowego odrębnego od u.g.r.l., należy interpretować samodzielnie, a nie w powiązaniu – jak chce tego skarżący – z art. 4 pkt 2 tej ustawy, który przez "budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu" każe rozumieć budynki i urządzenia służące przechowywaniu środków produkcji, prowadzeniu produkcji rolniczej, przetwarzaniu i magazynowaniu wyprodukowanych w gospodarstwie produktów rolniczych. Chodzi tu zatem zresztą o zupełnie inne pojęcie aniżeli zawarte w istotnym dla tej sprawy § 23 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p., gdzie jest mowa o "obiektach służących obsłudze gospodarki rolnej". Wykazana wyżej niezgodność projektu z m.p.z.p. sama w sobie wykluczała zatem możliwość wydania decyzji pozytywnej dla inwestora.
Niezależnie jednak od powyższej argumentacji, w ocenie Sądu należy zgodzić się również ze stanowiskiem Wojewody co do tego, że w analizowanym przypadku doszłoby do zmiany przeznaczenia gruntu rolnego stanowiącego użytek rolny klasy III na cele nierolnicze, co zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.g.r.l. wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Zgodnie z art. 4 pkt 6 u.g.r.l. przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej przeznaczenie projektowanego obiektu (produkcja przy wykorzystaniu płodów rolnych nie tylko inwestora, ale także innych rolników, podczas gdy przywoływany przez skarżącego art. 4 pkt 2 u.g.r.l. stanowi o przetwarzaniu i magazynowaniu "wyprodukowanych w gospodarstwie" produktów rolniczych) oraz jego charakterystykę (zarówno rozmiary jak i elementy takie jak budynek biurowy, parkingi dla samochodów osobowych, ciężarowych, plac manewrowy) słusznie zauważył organ odwoławczy, że de facto dojdzie w tym przypadku do przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze, co wymagało zgody właściwego ministra, która nie została uzyskana (por. też w tym zakresie argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 28 września 2022 r., sygn. II OSK 2768/19).
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.