II SAB/Ke 82/16

II SAB/Ke 82/16 - Postanowienie WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2017-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Magdalena Chraniuk-Stępniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
658
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Przekazano według właściwości do innego sądu administracyjnego
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 59 par. 1, art. 13 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 460
art. 18 ust. 1, art. 18a ust. 2, 3, 5 i 6
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
Dz.U. 2003 nr 72 poz 652
par. 1 pkt 13
Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz  ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. O. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie uzgodnienia usytuowania reklamy świetlnej na dachu budynku postanawia: stwierdzić swą niewłaściwość i przekazać sprawę właściwemu miejscowo Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Uzasadnienie
K. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. w przedmiocie uzgodnienia usytuowania reklamy świetlnej na dachu budynku, domagając się wydania decyzji, ewentualnie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Zastępca Dyrektora Oddziału w K., działający z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wniósł o odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 59 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "Ppsa", jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Stosownie zaś do art. 13 § 2 Ppsa do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Zgodnie z art. 18 ust. 1 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), dalej "Udp", Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych, do którego należy między innymi wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych. W myśl art. 18a Udp, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad realizuje swoje zadania przy pomocy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) wykonuje również zadania zarządu dróg krajowych. W skład Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wchodzą oddziały w województwach, przy czym obszar działania oddziału zasadniczo pokrywa się z obszarem województwa (art. 18a ust. 2-3). Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może upoważnić pracowników GDDKiA do załatwiania określonych spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych (art. 18a ust. 5).
Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 18a ust. 6 Udp, Minister Infrastruktury zarządzeniem nr 5 z dnia 29 marca 2002 r. nadał statut Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, określający jej wewnętrzną organizację, obowiązujący w dacie wniesienia skargi do Sądu (Dz. Urz. Ministra Infrastruktury Nr 3, poz. 8). W § 1 statutu określono, że GDDKiA jest centralnym urzędem administracji rządowej, obsługującym Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. W jej skład wchodzą oddziały terenowe, określone w § 3 ust. 2 statutu. Na czele oddziału stoi dyrektor oddziału, który kieruje oddziałem przy pomocy zastępców dyrektora (§ 3 ust. 3). Zarządzenie to utraciło moc z dniem 1 marca 2017 r., zastąpione zarządzeniem nr 5 Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 9 lutego 2017 r., które nie wprowadziło zasadniczych zmian do ww. regulacji.
Analiza powyższych przepisów wskazuje, że ani oddziały terenowe GDDKiA, ani też ich dyrektorzy nie są samodzielnymi organami uprawnionymi mocą przepisów powszechnie obowiązujących do samodzielnego załatwiania spraw w swoim imieniu. Oznacza to, że każdy pracownik GDDKiA, upoważniony na podstawie upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wydawania decyzji administracyjnych, wydaje je w imieniu tego organu. Ewentualna decyzja lub postanowienie, którego wydania domaga się skarżąca będzie więc wydane w imieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Organ wyraźnie zaznaczył to w odpowiedzi na skargę, gdzie z pieczęci, którą opatrzono podpis Zastępcy Dyrektora Oddziału wynika, że działa on z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako centralny organ administracji rządowej ma swoją siedzibę w Warszawie, tj. na obszarze właściwości miejscowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z § 1 pkt 13 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652 ze zm.).
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 13 § 2 w zw. z art. 59 § 1 Ppsa.