II SA/Ke 1050/13

II SA/Ke 1050/13 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2014-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-11-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Renata Detka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2009 nr 40 poz 329
par. 2 pkt. 2,
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania  pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach  gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 2 pkt 1,
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina
Dz.U.UE.L 2006 nr 368 poz 74 art. 16 ust. 2 i 6
Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE)  nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów  wiejskich.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Marta Bieniek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora = Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] , nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z 15 lipca 2013 r. w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach
o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010.
W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 7 maja 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR w S. wpłynął wniosek J. K. o przyznanie płatności na rok 2010, w którym wnioskodawca zadeklarował do pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach
o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatność ONW) działki rolne o łącznej powierzchni 4,92 ha, położone na działkach ewidencyjnych w obrębie Suchowola
w gminie Osiek (powiat staszowski, województwo świętokrzyskie).
Pismem złożonym w dniu 11 czerwca 2010 r. skarżący poinformował
o wystąpieniu długotrwałych opadów deszczu, w wyniku czego podtopieniu uległy działki rolne położone na działkach ewid. nr [...]. Na skutek wezwania z 20 sierpnia 2010 r. J. K. złożył korektę wniosku.
Decyzją z 11 października 2010 r. organ I instancji przyznał wnioskodawcy płatność ONW na rok 2010 w wysokości 880,68 zł.
Decyzją z 21 lutego 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w K. stwierdził nieważność decyzji z 11 października 2010 r., a decyzją z 15 lipca 2013 r. organ I instancji przyznał skarżącemu płatność ONW na rok 2010 r. w łącznej wysokości 698,10 zł.
J. K. wniósł od tego rozstrzygnięcia odwołanie.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w K. wskazał, że w niniejszej sprawie J. K. zadeklarował do płatności ONW powierzchnię 4,92 ha. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej przy pomocy narzędzi teleinformatycznych stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności ONW wynosi 4,58 ha. Zawyżenie powierzchni działek rolnych (0,34 ha) stanowi 7,4236% powierzchni zatwierdzonej (4,58 ha). Mając to na uwadze organ podniósł, że płatność przysługująca do powierzchni 4,58 ha została pomniejszona o dwukrotność wykrytego zawyżenia, a więc powierzchnia do której przyznano płatność ONW wyniosła 3,90 ha. Przyznana kwota 698,10 zł stanowi iloczyn powierzchni stwierdzonej, pomniejszonej o dwukrotność różnicy oraz stawki płatności ONW na rok 2010 – 179 zł/ha.
Organ wyjaśnił, że na podstawie ponownie przeprowadzonej kontroli administracyjnej, w oparciu o system identyfikacji działek rolnych ustalono, że powierzchnia pierwotnie zadeklarowana do płatności nie posiada odzwierciedlenia na gruncie, co zostało dokładnie zmierzone oraz poprzez interpretację obrazu stwierdzone. W przypadku działki C, położonej na działkach ewidencyjnych nr [...] stwierdzono, że powierzchnia zagospodarowana rolniczo wynosi 0,05 ha. Ponadto w przypadku działki rolnej CC, położonej na działkach ewidencyjnych nr [...] zgłoszonej do płatności na powierzchni 0,17 ha stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosi 0,06 ha. Mając na względzie § 3 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. działki rolne C i CC zostały wyłączone z płatności, w związku z niespełnieniem wymogu minimalnej powierzchni działki rolnej ustanowionej na poziomie 0,10 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a ustaloną w trakcie kontroli administracyjnej wynikła ze stwierdzonych zadrzewień na działkach ewid. nr [...], co nie zostało przez producenta rolnego uwzględnione we wniosku.
Skargę na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył J. K. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzucił błędy
w ustaleniach faktycznych co do powierzchni użytkowanej rolniczo działek, które zostały w części wykluczone z płatności oraz naruszenie:
- art. 77 § 1 kpa, art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 8 kpa poprzez uznanie przez organy obu instancji, iż decyzja narusza w sposób rażący przepisy prawa,
- art. 11 oraz 107 § 3 kpa poprzez brak należytego wyjaśnienia przesłanek rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie i szczegółowego uzasadnienia prawnego wydanej decyzji, a w szczególności braku pełnego i należytego wyjaśnienia na czym polega rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji
o stwierdzeniu nieważności innej decyzji.
W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że ARiMR nie weryfikuje w żaden sposób swoich pomiarów ze stanem faktycznym, a jedynie na podstawie własnych zdjęć pozbawia go płatności nie dając możliwości wyjaśnienia oczywistych błędów w tych pomiarach. W jego ocenie zmniejszenie powierzchni jakie nastąpiło na działkach ewid. nr [...] jest "zwykłym oszustwem".
J. K. podniósł, że działki te stanowiły i stanowią nadal jednolitą, zwartą uprawę i jest to łąka, natomiast ARiMR na podstawie błędnych pomiarów wykluczyła 0,20 ha z powyższych działek jednocześnie rozdzielając pozostałą uprawę o pow. 0,11 ha na działkach nr [...] na dwie części, co spowodowało, że nie było wymaganej zwartej powierzchni uprawy czyli 0,10 ha, do której jest przyznawana płatność. Powodem rozdzielenia miała być "rzekoma droga widniejąca na mapach". Skarżący wyjaśnił, iż wielokrotnie zwracał się
o przeprowadzenie kontroli na miejscu, by wreszcie ktoś zauważył, że są one przez niego uprawiane w nienaganny sposób. Wskazał, że powierzchnia jest zgodna
z deklarowaną tj. 0,33 ha, a żadna droga w rzeczywistości nie rozdziela tych działek
i stanowią one w całości łąkę. Podobnie sytuacja wygląda na działkach 2936 i 1945, gdzie zmniejszenia łącznie stanowią 0,03 ha, jednak są to powierzchnie do weryfikacji.
Ponadto, zdaniem skarżącego, nieprawdziwym jest zarzut, iż organ I instancji wydając decyzję z 11 października 2010r. nieprawidłowo oszacował powierzchnię uprawnioną do płatności na działkach nr [...], co łącznie wykluczyło z płatności 0,34 ha gruntów. Wskazał, że Kierownik BP ARiMR "szacował powierzchnie zgodnie z danymi, które posiadała Agencja w swojej bazie
i wszystkimi innymi możliwościami weryfikacji działek łącznie z możliwością przeprowadzenia kontroli na miejscu".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Na wstępie należy zauważyć, że objęta skargą decyzja Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. jest skutkiem innej decyzji - z dnia [...], podjętej w trybie nadzwyczajnym przez ten sam organ, stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...], orzekającej w przedmiocie płatności ONW na rok 2010.
W nawiązaniu do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że decyzja z 21 lutego 2013r. jako że wydana została w odrębnym postępowaniu, nie może podlegać kontroli Sądu w tej sprawie. Od decyzji tej skarżący mógł wnieść odwołanie do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, o czym był pouczony, a czego nie uczynił. Brak zaskarżenia spowodował, że decyzja z dnia 21 lutego 2013r. stała się ostateczna w I instancji i wywołuje skutki prawne w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego pierwotnej decyzji z 11 października 2010r.
w przedmiocie płatności ONW.
Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wskazać w pierwszej kolejności należy, że szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy finansowej wnioskowanej w niniejszej sprawie, stanowią przepisy Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach
o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., nr 40, poz. 329), zwanego dalej rozporządzeniem.
Stosownie do § 2 pkt 2 rozporządzenia płatność ONW przysługuje rolnikowi
w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65), zwanych dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha.
Stosownie zaś do art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, do którego odsyła § 2 pkt 2 rozporządzenia, działka rolna to zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika, obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw, przy czym powierzchnia każdej działki rolnej nie może być mniejsza niż 0,1 ha (§ 3 ust. 4 rozporządzenia).
Powyższe oznacza, że do przyznania płatności ONW konieczne jest spełnienie obu ww. warunków obszarowych łącznie, tj. powierzchnia obszaru zadeklarowanego do płatności nie może być mniejsza niż 1 ha, a oprócz tego każda z położonych na tym obszarze działek rolnych deklarowanych we wniosku musi mieć powierzchnię nie mniejszą niż 0,1 ha.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość ustaleń poczynionych przez organ w zakresie powierzchni działek rolnych, kwalifikującej się do przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2010, czego konsekwencją było pomniejszenie tych płatności w decyzji z dnia 15 lipca 2013 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją.
Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu, który ustalił, że powierzchnia 4 działek rolnych jest mniejsza niż zadeklarowana przez niego we wniosku.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, we wniosku z 7 maja 2010 r. J. K. zadeklarował do płatności ONW działki rolne o łącznej powierzchni 4,92 ha, oznaczone literami: J, K, Ł, M, N, G, A, B, C, D i E. Jedną z działek rolnych – oznaczoną lit. C – stanowiły cztery działki ewidencyjne nr [...]. W dniu 30 sierpnia 2010 r. skarżący złożył korektę do powyższego wniosku, w której w miejsce działki rolnej C zadeklarował dwie działki rolne oznaczone numerami C oraz CC, na które składały się po dwie działki ewid.: nr [...] (działka C) oraz nr [...] (działka CC). Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej organ stwierdził, że powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności ONW wynosi 4,58 ha, przy czym powierzchnia stanowiąca różnicę wynikała z odmiennych od wskazanych we wniosku powierzchni czterech działek – B, C, CC i E.
Jak wynika z treści skargi skarżący kwestionuje przede wszystkim ustalenia dotyczące powierzchni działek rolnych C i CC, które w całości nie zostały zakwalifikowane do płatności. W przypadku działki rolnej B powierzchnia zadeklarowana wynosiła 0,18 ha, a stwierdzona 0,16 ha, jak również w przypadku działki E skarżący zadeklarował powierzchnię 0,60 ha, a organ stwierdził 0,59 ha, jednakże te niewielkie różnice nie miały znaczącego wpływu na rozstrzygnięcie.
Podkreślenia wymaga, że wypełniając wniosek rolnik wskazuje działki rolne położone na konkretnie oznaczonych działkach ewidencyjnych, na których prowadzi działalność kwalifikującą go do przyznania płatności ONW, przy czym pamiętać trzeba, że płatności ONW są przyznawane rolnikowi wyłącznie na jego wniosek (§ 5 ust. 1 rozporządzenia), co oznacza, że organ jest związany treścią żądania
w zakresie określenia, na jakiej działce ewidencyjnej położona jest zadeklarowana
i zgłoszona do płatności działka rolna. Ma to o tyle istotne znaczenie, że jak wyżej wskazano, na skutek korekty wniosku J. K. w miejsce działki rolnej C zadeklarował dwie działki – C i CC. W przypadku pierwszej z nich skarżący zadeklarował do płatności powierzchnię 0,14 ha, a drugiej - 0,17 ha. Przeprowadzona kontrola administracyjna wykazała jednak, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności w przypadku tych działek wynosi odpowiednio 0,05 ha
i 0,06 ha. Skoro zaś zgodnie z § 3 ust. 4 rozporządzenia powierzchnia działki rolnej lub jej części deklarowana we wniosku o przyznanie płatności ONW nie może być mniejsza niż 0,1 ha, to działki o powierzchni stwierdzonej 0,05 i 0,06 ha nie mogły zostać zakwalifikowane do płatności.
Prawidłowość postępowania, na podstawie którego organ dokonał ustaleń powierzchni działek nie budzi wątpliwości Sądu. Ustalenia te zostały oparte
o dane wynikające z systemu identyfikacji działek rolnych, gdzie na podstawie ortofotomapy została wyznaczona powierzchnia kwalifikowana do płatności.
W zaskarżonej decyzji organ szczegółowo przedstawił sposób dokonywania pomiarów powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG), które mają na celu precyzyjne określenie powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej. Pomiary te wykonywane są na dostępnych organowi w systemie informatycznym zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ewidencyjne ujęte we wniosku. Ortofotomapy to nic innego, jak obrazy lotnicze lub satelitarne, stosujące jednolite standardy zapewniające wysoką jakość, równą co najmniej dokładności skali 1 : 10.000. Organ podkreślił także, że jednym z elementów bazy danych systemu identyfikacji działek rolnych są dane wektorowe granic działek ewidencyjnych pozyskane od starostów - organów prowadzących ewidencję gruntów
i budynków zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne
i kartograficzne lub zostały opracowane przez wykonawców zewnętrznych.
Kolejne etapy weryfikacji powierzchni działek rolnych w ramach Systemu Identyfikacji Działek Rolnych, opracowanego na podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej, obrazują w sposób czytelny zdjęcia lotnicze złożone przez pełnomocnika organu na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym
w dniu 30 stycznia 2014 r. (k. 54 akt sądowych).
Prawidłowość ustaleń organu w zakresie określenia powierzchni działek rolnych kwalifikującej się do płatności ONW, potwierdziły także wyjaśnienia złożone na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego M. K.. Wynika z nich, że skarżący faktycznie użytkuje rolniczo działki nie będące jego własnością, oznaczone nr [...]. Marzanna K. przyznała, że działki [...] są gruntami zadrzewionymi – jak ustalił organ - które zgłosiła do dopłat, choć użytkuje grunt pomiędzy kompleksami zadrzewień. W jej ocenie, znajdująca się w aktach wizualizacja działek ewidencyjnych jest nieprawidłowa, gdyż zostały one "przesunięte wiele lat temu" (protokół rozprawy - k. 53-54 akt sądowych).
Jak wynika z "wizualizacji danych przestrzennych sprawy" znajdującej się
w aktach administracyjnych, działka ewid. nr [...] jest w znacznej części pokryta zadrzewieniami, a pas gruntu pomiędzy nią a zadrzewieniami na działce [...] to działki nr [...], przy czym druga z nich nie została zgłoszona we wniosku
z 7 maja 2010 r. Analogicznie rzecz się ma w przypadku działek nr [...] – pierwsza z nich, zgodnie z wizualizacją, jest w zasadzie w całości zadrzewiona,
a pas niezadrzewionego gruntu to działki nr: [...]; ta ostatnia nie została objęta wnioskiem, a faktycznie – jak wynika z oświadczenia złożonego na rozprawie – jest użytkowana rolniczo przez skarżącego.
Z powyższego wynika zatem, że w ramach działek rolnych C i CC skarżący zgłosił do płatności ONW inne działki ewidencyjne niż faktycznie użytkowane, w tym dwie działki zadrzewione, które z oczywistych powodów nie mogły zostać przez organ zakwalifikowane do tej płatności. Ponieważ – jak podniesiono już wyżej – organ jest związany wnioskiem rolnika, nie było podstaw do tego, aby w ramach pomocy z tytułu ONW uwzględnić powierzchnię użytkowaną rolniczo przez skarżącego na działkach ewidencyjnych nr [...] i dla prawidłowości tego stanowiska bez znaczenia jest podnoszona na rozprawie okoliczność, że "nikt tych działek nie zgłosił do dopłat", bądź, że "działki ewidencyjne zostały przesunięte wiele lat temu".
Nie jest także zasadny podnoszony w skardze zarzut dotyczący "rozdzielenia" uprawy na działkach Nr [...] oraz [...] "na dwie części" z powodu "rzekomej drogi", gdyż w tym zakresie wniosek zmodyfikowany został przez rolnika, który zamiast jednej działki oznaczonej literą C zgłoszonej w pierwszym wniosku, zawnioskował ostatecznie do płatności, po korekcie, dwie działki rolne C i CC.
Ponieważ powierzchnia żadnej z tych działek nie przekraczała 0,1 ha, prawidłowo nie zostały one zakwalifikowane do płatności ONW za 2010r.
Jeśli chodzi o działki rolne B i E, po przeprowadzeniu weryfikacji ich powierzchni w oparciu o System Identyfikacji Działek Rolnych, stwierdzono na nich użytkowanie rolnicze na obszarze odpowiednio 0,16 ha (zamiast zadeklarowanej powierzchni 0,18 ha) oraz 0,59 ha (zamiast zgłoszonej we wniosku powierzchni 0,60 ha). W tym zakresie skarga nie zawiera jakichkolwiek zarzutów co do prawidłowości przyjętej przez organ powierzchni użytkowanej rolniczo, autor skargi przyznaje nawet, że "są to powierzchnie do weryfikacji". Sąd z urzędu nie znalazł podstaw aby ustalenia organu co do tej okoliczności zakwestionować.
Zgodnie z art. 16 ust. 2 i ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (DZ.U.UE.L.2006.368.74), jeżeli obszar zadeklarowany do płatności w ramach danej grupy upraw przekracza obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, pomoc oblicza się w oparciu o stwierdzony obszar pomniejszony o dwukrotną różnicę, jeżeli stwierdzona różnica wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% stwierdzonego obszaru. Jeżeli natomiast różnica wynosi więcej niż 20% stwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy.
J. K. zadeklarował do płatności ONW powierzchnię 4,92 ha. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności ONW wynosi 4,58 ha. Zawyżenie powierzchni działek rolnych o 0,34 ha stanowi 7,4236% powierzchni stwierdzonej, a więc, stosownie do cytowanego wyżej przepisu, płatność przysługująca do powierzchni 4,58 ha została pomniejszona o dwukrotność wykrytego zawyżenia (tj. o 0,68 ha). W efekcie organ prawidłowo wyliczył, że powierzchnia, do której przysługiwała skarżącemu płatność, wyniosła 3,90 ha. Iloczyn tej powierzchni i stawki płatności ONW na rok 2010 tj. 179 zł, równy jest przyznanej kwocie 698,10 zł.
Mając zatem na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.