II SA/Ke 1/16

II SA/Ke 1/16 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2016-03-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-01-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Chobian /sprawozdawca/
Dorota Pędziwilk-Moskal
Teresa Kobylecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
I OSK 2103/16 - Wyrok NSA z 2016-12-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2015 poz 149
art. 33 ust. 4 pkt 7
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zmianami) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że M.M. 23 lutego 2015 r. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy. W tym dniu otrzymał "Informację dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy", zawierającą m.in. informacje o prawach i obowiązkach bezrobotnego oraz okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej oraz, że w przypadku przerwania z własnej winy innej formy pomocy określonej w ustawie zostanie pozbawiony statusu bezrobotnego na okres odpowiednio 120, 180, 270 dni, w zależności od liczby przerwania form pomocy, którymi został objęty przez PUP. W omawianej informacji zawarto również pouczenie dotyczące form usprawiedliwiania nieobecności w wyznaczonym terminie, w tym o konieczności przedstawienia zaświadczenia lekarskiego w przypadku choroby bądź opieki nad chorym członkiem rodziny. M.M. potwierdził własnoręcznym podpisem zapoznanie się z treścią omawianego dokumentu oraz otrzymanie jednego egzemplarza.
W dniu 13 lipca 2015 r. M.M. otrzymał "Skierowanie" do [...] Sp. z o.o. w celu udziału w działaniach aktywizacyjnych. Skierowanie zawierało pouczenie, że w przypadku przerwania z własnej winy udziału w działaniach aktywizacyjnych następuje pozbawienie statusu bezrobotnego od dnia przerwania na okres odpowiednio 120, 180, 270 dni. Ponadto bezrobotny otrzymał "Informację dla osób zarejestrowanych w PUP, którym przedstawiono propozycję pracy lub inną formę pomocy przewidzianą w ustawie" i zobowiązał się do zapoznania się z jej treścią.
Organ odwoławczy podkreślił, że w zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się Indywidualny Plan Działania zawierający część o nazwie "Plan działań aktywizacyjnych" obejmujący szczegółowy harmonogram działań tj. tematy zajęć, terminy wraz z ramami czasowymi spotkań, oraz imię i nazwisko prowadzącego zajęcia. Dokument ten został sporządzony 22 lipca 2015 r. i podpisany odręcznym podpisem przez M. M. Zawiera on również adnotację "Potwierdzam sporządzenie Planu Działań Aktywizacyjnych dla Pana M.M. przez spółkę [...] Sp. z o.o. oraz akceptuję jej treść. Zgadzam się na realizację zaproponowanych form aktywizacji oraz zobowiązuję się do aktywnego w nich udziału", pod którą znajduje się podpis zainteresowanego. Z omawianego dokumentu wynika, że M.M. miał wyznaczony termin spotkania w ramach działań aktywizacyjnych na 6 sierpnia 2015 r.
W dniu 18 sierpnia 2015 r. do PUP wpłynął "Wniosek o wymianę Klienta skierowanego do Wykonawcy działań aktywizacyjnych" przekazany przez [...] Sp. z o.o. Wskazano w nim, że M.M. nie zgłosił się na wyznaczone na 6 sierpnia 2015 r. szkolenie. W związku z tym organ I instancji wydał decyzję o utracie statusu osoby bezrobotnej z powodu przerwania udziału w działaniach aktywizacyjnych.
Dalej organ II instancji stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje bezspornie, że M.M. zapoznał się z treścią Planu Działań Aktywizacyjnych, wyraził zgodę na realizację zaproponowanych form aktywizacji i zobowiązał się do aktywnego w nich udziału, a także został w prawidłowy sposób poinformowany o wyznaczonym terminie zajęć aktywizacyjnych. Został też prawidłowo pouczony o konsekwencjach przerwania udziału w zajęciach aktywizacyjnych, a także o tym co może zostać uznane za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w wyznaczonym przez PUP terminie oraz jakie są formy usprawiedliwiania nieobecności.
Ponieważ M.M. nie stawił się na zajęcia aktywizacyjne 6 sierpnia 2015 r. i nie usprawiedliwił swojej nieobecności w terminie 7 dni podając uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa należało pozbawić go statusu osoby bezrobotnej. W związku z tym, że jest to druga odmowa przyjęcia przez niego innej formy pomocy proponowanej przez Urząd, utrata statusu następuje na okres 180 dni od dnia przerwania innej formy pomocy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ zauważył, że art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku stanowi, iż decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenie, M.M. zarzucił naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że organ odwoławczy nie odniósł się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 1 i 3 kpa, a powyższy brak powoduje, że również zaskarżona decyzja narusza ten przepis.
Dalej autor skargi podniósł, że Indywidualny Program Działania, który podpisał, nie zawierał adresu, pod który miał się zgłosić na te działania aktywizacyjne. Tego organy nie wzięły pod uwagę, a on "nie miał możliwości obrony" gdyż nie został wezwany do złożenia wyjaśnień w tej sprawie. Ponadto dodał, że organ I instancji uzasadnił decyzję o pozbawieniu go statusu osoby bezrobotnej dopiero po wpłynięciu odwołania, czym niejako przyznał, że decyzja z 14 września 2015 r. została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 kpa, gdyż nie posiadała właściwego uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu braku w dokumencie Indywidualny Plan Działania adresu, pod który skarżący miał się zgłosić na zajęcia aktywizacyjne organ wskazał, że tej okoliczności skarżący nie podnosił na etapie postępowania odwoławczego, a ponadto argument ten nie jest istotny bowiem jeśli skarżący miał jakiekolwiek wątpliwości w tek kwestii mógł skontaktować się z wyznaczonym mu opiekunem lub pracownikiem PUP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Okolicznością niesporną jest to, że skarżący jako bezrobotny został skierowany do udziału w zajęciach aktywizacyjnych prowadzonych przez Spółkę z o.o. [...]. W skierowaniu zawarte było między innymi pouczenie, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który z własnej winy przerwał udział w zajęciach aktywizacyjnych, pod którym to pouczeniem M.M. się podpisał, a ponadto otrzymał on dokument zatytułowany "informacja dla osób zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy, którym przedstawiono propozycje pracy lub inną formie pomocy przewidzianą w ustawie", w którym także zawarte jest pouczenie, że zarejestrowana osoba traci status osoby bezrobotnej jeśli z własnej winy przerwie szkolenie, staż lub realizację indywidualnego planu działania (pkt 5). Ze znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów wynika, że skarżący w dniu 16 lipca 2015 r. zgłosił się do [...] Sp. z o o. Punkt Obsługi Bezrobotnych we [...], uczestniczył także w spotkaniu w dniu 22 lipca 2015 r. i tego samego dnia otrzymał plan działań aktywizacyjnych, zawierający informacje o terminach (dzień, godzina), tematach zajęć i osobach je prowadzących. Jeśli chodzi o zajęcia w dniu 6 sierpnia 2015 r. w planie tym była także zawarta informacja, że odbędą się one w Sali Konferencyjnej. Okolicznością niekwestionowaną przez M.M. jest to, że na zajęcia w dniu 6 sierpnia 2015 r. się nie stawił, w związku z czym organ I instancji na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o utracie prze niego statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 sierpnia 2015 r.
Ma rację skarżący zarzucając, że organ przed wydaniem decyzji powinien, stosownie do art. 10 kpa, umożliwić mu złożenie wyjaśnień, a w szczególności podanie przyczyn nieobecności. Jednakże zauważyć należy, że skoro skarżący był pouczony o skutkach niestawiennictwa, a z decyzji organu I instancji wprost wynikało, z jakiego powodu utracił status osoby bezrobotnej, to chociażby w odwołaniu od decyzji Starosty powinien on usprawiedliwić swoją nieobecność na zajęciach w dniu 6 sierpnia 2015. Tymczasem w odwołaniu M.M. nie wskazał żadnych powodów tej nieobecności, ograniczając się do zarzutów, że decyzja organu nie spełnia wymogów art. 107 kpa i kwestionując nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności. W tej sytuacji organ odwoławczy władny był ustalić, że skarżący z własnej winy przerwał realizację indywidualnego planu działania, a co za tym idzie, że zachodziły podstawy pod pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zauważyć należy, że dopiero w skardze M.M. wskazał powód niestawienia się na zajęcia, a mianowicie brak wiedzy, gdzie te zajęcia mają się odbywać. W związku z tym zauważyć należy, że jeśli faktycznie skarżący miał jakieś wątpliwości odnośnie tego, w którym budynku znajduje się sala konferencyjna, powinien o to zapytać doradcę, od którego otrzymał plan działań aktywizacyjnych albo zwrócić się w tej sprawie do PUP.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza art. 107 kpa, zawiera ona bowiem wszystkie elementy, w tym w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne. Mając zaś na uwadze wcześniej wskazane okoliczności, zdaniem Sądu nawet jeśli przy wydawaniu tej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania, to skarżący nie wykazał, aby mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami).