II SA/Ka 60/03

II SA/Ka 60/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Elżbieta Kaznowska
Ewa Krawczyk /sprawozdawca/
Łucja Franiczek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Sygn. powiązane
II OZ 621/05 - Postanowienie NSA z 2005-07-28
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska NSA Ewa Krawczyk /spr./ Protokolant sekr.sąd. Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2005r. sprawy ze skargi W.A. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art.119, 121 § 5 i 122 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /tj. Dz.U. z 1991r. nr 36, poz.161 z zm./ nałożył na W.A. – następcę prawnego E.A. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w załączonym tytule wykonawczym. Pouczono zobowiązanego o prawie złożenia zarzutów oraz zażalenia, a także przedstawiono sposób wyliczenia wysokości grzywny w związku z orzeczoną rozbiórką obiektu, która nie została przez zobowiązanego wykonana.
W.A. w zażaleniu na powyższe postanowienie przedstawił argumenty zmierzające do podważenia orzeczonego nakazu rozbiórki, twierdził, że jego budynek został legalnie wykonany a nadto, wskazywał, iż budynek objęty nakazem rozbiórki jest budynkiem letniskowym, a nie mieszkalnym w związku z czym brak podstaw do obliczenia grzywny w sposób określony w art.121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powołał w podstawie prawnej przepisy art.119, 121 § 4 i § 5 oraz 122 ustawy z 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W motywach faktycznych organ wskazał, że decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z [...] utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] nakazano E.A. rozbiórkę budynku letniskowego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w W. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na tę decyzję /II SA/Ka 1135/97 – wyrok z dnia 18.03.1999r./. Decyzja rozbiórkowa nie uległa zmianie wskutek wznowienia postępowania na wniosek W.A., nie stwierdzono także jej nieważności w trybie nadzoru.
W związku z tym do żalącego się skierowano upomnienie – doręczone [...] – zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Następnie wystawiono tytuł wykonawczy nr [...] zawierający klauzulę o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej z dnia [...], który został doręczony skarżącemu [...].
Ponieważ żalący nie wykonał obowiązku objętego tytułem wykonawczym zasadnie organ I instancji orzekł o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, przy czym właściwie zastosował art.121 § 4 i § 5 oraz art.122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W.A. w dalszym ciągu kwestionował zasadność decyzji ostatecznej w przedmiocie rozbiórki, a nadto podniósł, że "jego sprawą aktualnie" zajmuje się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. Domagał się uchylenia postanowień organów obu instancji.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że do wydania zaskarżonego postanowienia doszło dlatego, że W.A., następca prawny E.A., nie wykonał obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Wojewody [...] nakazującej rozbiórkę budynku letniskowego położonego na działce [...] w W.
Organ przyznał, że przed NSA w Warszawie zawisła sprawa ze skargi W.A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...], która utrzymywała w mocy decyzję GINB z [...], która z kolei utrzymywała w mocy decyzję ŚWINB z [...]. Tą ostatnią decyzją ŚWINB odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Wojewody [...] z [...] utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z [...] nakazującą rozbiórkę spornego obiektu. Powyższa sprawa przed NSA w Warszawie została zapisana pod sygnaturą [...], a Sąd ten postanowieniem z dnia [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z tym organ egzekucyjny był zobowiązany do kontynuowania postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga w niniejszej sprawie wpłynęła do Sądu przed dniem 1.01.2004r. co oznacza, że zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271 z zm./ podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270 z zm./ , zwanej dalej ustawą p.p.s.a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżone postanowienie – a do niego ogranicza się kontrola Sądu w niniejszej sprawie – zostało wydane w prawidłowo wszczętym i prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym i znajduje podstawę prawną w art.119, 121 § 4 i 5 oraz art.122 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Wobec niewykonania przez skarżącego obowiązku, polegającego na rozbiórce budynku letniskowego określonego w decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] nr [...], która to decyzja pozostawała w dacie wydania zaskarżonego postanowienia w obiegu prawnym, organ egzekucyjny po wystosowaniu upomnienia /art.15 ustawy egzekucyjnej/ wszczął postępowanie egzekucyjne doręczając skarżącemu tytuł wykonawczy zawierający klauzulę o skierowaniu sprawy do egzekucji administracyjnej. Skarżący został pouczony o możliwości składania zarzutów.
Organ uwzględnił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania do dnia [...]. Natomiast w związku z odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji objętej sprawą [...] /postanowienie NSA z [...]/ organ, który zgodnie z art.6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym jest zobowiązany do podejmowania czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, zasadnie wydał zaskarżone postanowienie.
Postanowienie to zawierało wymagane prawem pouczenie o treści art.33 ustawy egzekucyjnej i możliwości złożenia zażalenia, a wysokość nałożonej na skarżącego grzywny została obliczona w sposób prawidłowy - stosownie do art.121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ten ostatni przepis określa wysokość grzywny w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku, a więc obowiązku wynikającego z Prawa budowlanego. Dlatego przez budynek o którym mowa w art.121 § 5 należy rozumieć zgodnie z art.3 pkt 2 Prawa budowlanego – obiekt budowlany trwale związany z gruntem, posiadający fundament i dach. Posiadanie tych cech przez obiekt – wymienionych w art.3 pkt 2 Prawa budowlanego – a nie sposób jego użytkowania /budynek letniskowy/ przesądzają o obliczeniu grzywny zgodnie z art.121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym.
W świetle akt postępowania administracyjnego, w którym wydano ostateczną decyzję o rozbiórce, nie budzi wątpliwości iż obiekt nią objęty stanowi obiekt o którym mowa w art.3 pkt 2 Prawa budowlanego.
Zarzuty skargi kwestionujące zasadność decyzji ostatecznej w przedmiocie nakazu rozbiórki nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli decyzji ostatecznej, a jego kompetencje i obowiązki sprowadzają się do wykonania tej decyzji w drodze egzekucji administracyjnej, o ile zobowiązany sam nie wykona obowiązku objętego tą decyzją.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
S/G