II SA/KA 506/02

II SA/Ka 506/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-03-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Krzysztof Wujek /przewodniczący/
Małgorzata Jużków /sprawozdawca/
Tadeusz Michalik
Symbol z opisem
620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Sygn. powiązane
OSK 1662/04 - Wyrok NSA z 2005-06-14
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie: NSA Tadeusz Michalik WSA Małgorzata Jużków (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Olender po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2004 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. na podstawie art.104 k.p.a., art.1 pkt 2, art.4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz.575 ze zm.) oraz §§ 1, 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz.294 z późn. zm.) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u Z. R. choroby zawodowej – uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu – wymienionej w poz.15 wykazu chorób zawodowych. Swoje rozstrzygnięcie oparł na orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., która to placówka nie rozpoznała u pracownika choroby zawodowej ze względu na obustronne zmiany pozazapalne ucha środkowego i obustronne przewodzeniowo-odbiorcze uszkodzenie słuchu oraz na orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., które potwierdziło brak podstaw do rozpoznania przewlekłego urazu akustycznego. Stwierdzono niedosłuch mieszany obustronny.
Przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne w zakładach pracy, w których Z. R. był zatrudniony wykazały, że w czasie pracy w latach 1983-1998, w "A" S.A. w O. i w "B" w O. na stanowisku [...] oraz w "C" sp. z o.o. w J. na stanowisku [...] miał kontakt z hałasem o natężeniu w granicach 73-88 dB, pochodzącym od pracujących urządzeń [...] oraz używanych [...]. Ustalenia te pozwoliły na stwierdzenie, iż pracował w warunkach stwarzających zagrożenie dla narządu słuchu i powstanie choroby zawodowej.
W konkluzji organ I instancji stwierdził, że z uwagi na brak rozpoznania choroby zawodowej przez obie placówki diagnostyczne, a w szczególności na brak rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu przez lekarzy z Instytutu Medycyny Pracy w S. – jednostki upoważnionej do orzekania w sprawach wątpliwych i spornych, nie było możliwe wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową.
W odwołaniu od powyższej decyzji Z. R. zarzucił, że w całym okresie swego zatrudnienia – od czternastego roku życia pracował w hałasie. Nie zgadzał się z wnioskami przedstawionymi w jej uzasadnieniu a w szczególności ze stwierdzeniem, iż uszkodzenie słuchu jakie u niego rozpoznano nie spowodowały czynniki zawodowe. Podniósł, że nigdy nie chorował na uszy i nie stwierdzono u niego zapalenia ucha środkowego w czasie badania w 1993 r. Sugerował, iż opinia Instytutu odpowiada źle pojętej solidarności lekarskiej – nie podważać opinii kolegi.
Po rozpoznaniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z powołaniem się na treść art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniesiono, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest ustalenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia schorzenia jako choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu pracy Z. R.. Uznał, że pracował przez piętnaście lat w warunkach narażenia na hałas, który w środowisku pracy przekraczał dopuszczalne normy (równoważny poziom dźwięku przekraczał 82 dB). Dalej stwierdzono, iż skarżący był badany [...] r. w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz [...] r. w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Według ostatniego orzeczenia także nie rozpoznano u badanego choroby zawodowej słuchu, lecz inne schorzenie nie ujęte w wykazie chorób zawodowych. Stwierdzenie powyższe dotyczy obustronnego niedosłuchu mieszanego (przewodzeniowo-odbiorczego).
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. R. kwestionując motywy przedstawione przez organ odwoławczy domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji celem uzupełnienia materiału dowodowego o tzw. wywiad zawodowy, przeprowadzany na stanowisku pracy, na którym istniało zagrożenie dla zdrowia pracownika.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że wykluczenie istnienia u Z. R. choroby zawodowej słuchu przez lekarzy specjalistów dwóch kompetentnych placówek diagnostycznych (I i II szczebla) uniemożliwiało stwierdzenie choroby zawodowej przez organ Inspekcji Sanitarnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Na wstępie należy zauważyć, że z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego. Stosownie do treści art.85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz.1271) w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego utworzono w ich miejsce wojewódzkie sądy administracyjne (na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych).
Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (...), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia
2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz.652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
W świetle materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie nie można podzielić stanowiska skarżącego co do wydania decyzji z naruszeniem § 1 ust.1, obowiązującego w dacie wydania niniejszej decyzji, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz.294 ze zm.). W jednoznaczny i nie budzący zdaniem Sądu, wątpliwości sposób, ustalono, że Z. R. w okresie swojego zatrudnienia w latach 1983-1998 pracował w warunkach narażenia na działanie czynników stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej słuchu. Wyniki dochodzenia epidemiologicznego w poszczególnych zakładach zatrudniających skarżącego, z punktu widzenia istniejącego tam narażenia na hałas, zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, a których to ustaleń w zaskarżonej decyzji nie kwestionowano. Dochodzenie epidemiologiczne jest właśnie wskazanym przez skarżącego, brakującym "wywiadem zawodowym". Tym samym podniesiony przez Z. R. zarzut konieczności uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie należy uznać za chybiony.
Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz.294 ze zm.) stanowią, że za choroby zawodowe uznaje się choroby wymienione w jego załączniku, jeśli spowodowane zostały działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym i niezbędnym jest dla jej stwierdzenia, pozytywne ustalenie, iż rozpoznane u pracownika schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, a wykonywana praca odbywała się w warunkach narażających na jej powstanie. Dalej istnieje domniemanie związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy narażającymi na jej powstanie (zobacz wyrok SN z dnia 4 czerwca 1998 r. sygn.akt III RN 36/98 – OSNAPiUS 1999 r. nr 6 poz.192).
W przedmiotowej sprawie dwie kompetentne placówki diagnostyczne I i II stopnia, wykluczyły istnienie medycznych podstaw do stwierdzenia u badanego choroby zawodowej uszkodzenia narządu słuchu wywołanego działaniem hałasu, wymienionej w pozycji 15 wspomnianego wykazu. Orzeczenia te nie negują faktu uszkodzenia słuchu i konieczności korzystania przez skarżącego z aparatu słuchowego. To charakter przewodzeniowo-odbiorczy stwierdzonego niedosłuchu, wyklucza jego zawodowe pochodzenie. Oznacza to innymi słowy, iż aktualny stan zdrowia skarżącego nie kwalifikuje do uznania schorzenia jako zawodowe. Stwierdzenie to nie pozostaje w sprzeczności z faktem długoletniej pracy w hałasie. Sąd zauważa, że charakterystycznym dla zawodowego uszkodzenia narządu słuchu jest niedosłuch o charakterze odbiorczym.
Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).