II SA/Ka 469/02

II SA/Ka 469/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-01-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-03-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący/
Henryk Wach
Małgorzata Jużków /sprawozdawca/
Symbol z opisem
620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Sygn. powiązane
OSK 851/04 - Postanowienie NSA z 2004-12-02
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Anna Apollo Sędziowie: NSA (del.) Henryk Wach WSA Małgorzata Jużków (spr.) Protokolant referent Joanna Spadek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. odmówił stwierdzenia u R. P. choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu, wymienionego w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz.294 ze zm.). Jako podstawę prawną swej decyzji Powiatowy Inspektor Sanitarny wskazał art.1 pkt 2, art.4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz.575 ze zm.) oraz §§ 1, 7 i 10 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że swoje rozstrzygnięcie oparł m.in. na orzeczeniu Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej w W., która to placówka nie rozpoznała u R. P. choroby zawodowej ze względu na stwierdzenie obustronnego uszkodzenia słuchu typu odbiorczego z komponentą przewodzeniową.
Nadto organ orzekający w oparciu o przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne ustalił, iż skarżący w latach 1983-1994 pracował w "A" Sp. z o.o. – Ośrodek [...] w S. jako [...]. W czasie zatrudnienia miał kontakt z hałasem o natężeniu w granicach 62 – 78,8 dB, pochodzącym od pracujących maszyn i urządzeń zainstalowanych w hali [...] tj. Hali [...]– w rejonie w którym R. P. przebywał wykonując prace [...] co pozwoliło na stwierdzenie, iż nie pracował on w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. P. osobiście. Nie zgadzał się z wnioskami przedstawionymi w jej uzasadnieniu a w szczególności z konkluzją, iż stwierdzony u niego ubytek słuchu spowodowały czynniki poza zawodowe.
Po rozpoznaniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest ustalenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia schorzenia jako choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem.
Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu pracy R. P. na zajmowanym przez niego stanowisku pracy [...] i [...]. Uznał, że pracował on przez 11 lat w środowisku pracy gdzie hałas nie przekraczał poziomu istotnego zagrożenia dla narządu słuchu (równoważny poziom dźwięku nie przekraczał 82 dB). Zatem Pan R. P. nie pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej.
Dalej stwierdzono, iż pracownik był badany w Poradni Medycyny Pracy Kolejowego Ośrodka Medycyny Pracy w K. oraz Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej w W.. Według ostatniego orzeczenia z dnia [...] r. nr [...] r., nie rozpoznano u niego choroby zawodowej słuchu, a tylko inne choroby nie ujęte w wykazie chorób zawodowych. Stwierdzenie powyższe dotyczy obustronnego niedosłuchu mieszanego (przewodzeniowo-odbiorczego).
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. P. kwestionując motywy przedstawione przez organ odwoławczy domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji celem ustalenia przyczyn jego dolegliwości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 1 pkt 1, § 4, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. dot. chorób zawodowych, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie służby B.H.P. i art.145 k.p., zauważając że stwierdzone u niego choroby pozostają w związku przyczynowym z warunkami pracy, a także nie przedstawiono żadnego argumentu na poparcie tezy przeciwnej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu, podkreślając brak stwierdzenia choroby zawodowej słuchu u Pana R. P. przez lekarzy specjalistów dwóch kompetentnych placówek diagnostycznych (I i II szczebla). Nie stwierdzili oni u badanego choroby słuchu określone w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do w/w rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa.
Na wstępie należy zauważyć, że ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym straciła moc z dniem 31 grudnia 2003 r., na podstawie art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271, zm. Dz.U. Nr 240, poz.205). W myśl art.85 cyt. wyżej ustawy, a na mocy ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.
Nr 153, poz.1269), z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stosownie do art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (...), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia
2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270). Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz.652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
W świetle obszernego materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie nie można podzielić stanowiska R. P., co do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem § 1 ust.1 obowiązującego w dacie wydania niniejszej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz.U. Nr 65, poz.294 ze zm.). Z materiału tego wynika bowiem w jednoznaczny i nie budzący zdaniem Sądu, wątpliwości sposób, że R. P. w okresie swojego zatrudnienia w latach 1983-1994 nie pracował w warunkach narażenia na działanie czynników stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej słuchu. Wyniki dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego w ostatnim zakładzie pracy skarżącego z punktu widzenia istniejącego tam narażenia na działanie hałasu zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. W świetle miarodajnych badań poważne zagrożenie dla narządu słuchu stanowi hałas o poziomie 82 dB (tak twierdzi J. Grzesik w pracy Lekarska profilaktyka zawodowych uszkodzeń słuchu – IMPiZŚ w Sosnowcu, Sosnowiec 1994, str.43). Okoliczność ta wyklucza stwierdzenie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a stwierdzonym schorzeniem, które nie jest chorobą zawodową. Niezależnie od powyższego, w przedmiotowej sprawie dwie kompetentne placówki służby zdrowia wykluczyły istnienie podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej słuchu u R. P.. Oznacza to, iż aktualny stan zdrowia skarżącego nie kwalifikuje go do uznania jego schorzenia jako zawodowe.
Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).