II SA/Ka 3597/01

II SA/Ka 3597/01 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-12-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący/
Łucja Franiczek
Rafał Wolnik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del) Bonifacy Bronkowski, Sędziowie NSA (del) Łucja Franiczek, Asesor WSA Rafał Wolnik - spr., Protokolant referent Beata Malcharek, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2004 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę SJ/
Uzasadnienie
W dniu [...] roku Starosta [...] wydał decyzję nr [...], na mocy której udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku garażowego prze S. i I. G., usytuowanego na działce nr [...], położonej w Ż. przy ul. [...]. Odpis tej decyzji doręczony został stronom postępowania administracyjnego, w tym, w dniu [...] roku, skarżącemu K. S.
K. S. w dniu [...] roku złożył w Starostwie Powiatowym w M. odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji błędnie oceniała stan faktyczny oraz była niezgodna z prawem. W uzasadnieniu odwołania nadmienił, że złożył wcześniej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzje organu nadzoru budowlanego w sprawie nakazania wykonania projektu powykonawczego przedmiotowego garażu (nie wskazując przy tym daty, ani numeru zaskarżonej decyzji, ani też sygnatury akt). Stwierdził, że skoro sprawa zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, to Starosta [...] nie mógł wydać zaskarżonej decyzji zezwalającej na użytkowanie garażu. Powołał się na przepis art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229), twierdząc, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do wydania nakazu rozbiórki garażu. Ponadto podniósł, że naruszone zostały jego prawa oraz, że stworzone zostało zagrożenie pożarowe.
Rozpatrując to odwołanie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] roku nr [...], stwierdził niedopuszczalność odwołania w związku z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia wskazał przepis art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. W
Sygn.akt II SA/Ka 3597/01
uzasadnieniu organ drugiej instancji podał, że skoro decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] roku, to termin do wniesienia odwołania upływał w dniu [...] roku. Skarżący natomiast wniósł odwołanie w dniu [...] roku, a więc po upływie czternastodniowego terminu określonego w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Taki stan rzeczy, zdaniem organu odwoławczego, skutkować musiał wydaniem postanowienia na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skargę na to postanowienie wniósł K. S., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi podał, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Decyzja organu pierwszej instancji doręczona została bowiem jego żonie E. S., która po jej doręczeniu złamała nogę i przebywała na leczeniu szpitalnym do dnia [...] roku. O odebraniu decyzji przypomniała sobie dopiero w dniu[...] roku i w tym dniu przekazała ją skarżącemu. Zdaniem skarżącego takie doręczenie decyzji nie było zgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniach, albowiem decyzja winna być doręczona adresatowi, a nie jego żonie. Twierdził również, że decyzja nie została doręczona w miejscu zamieszkania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zaś ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał, że decyzja został doręczona stronie prawidłowo, gdyż E. S. również była stroną postępowania. Dalej wskazał, że skoro skarżący przyznaje, że decyzję otrzymał w dniu [...]roku, to i tak miał jeszcze kilka dni do upływu terminu do wniesienia odwołania. Wskazał również, że pomimo upływu terminu do wniesienia odwołania, skarżący nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem wnosząc odwołanie od decyzji nie złożył jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Sygn.akt II SA/Ka 3597/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzja Starosty [...] z dnia [...], doręczona została w dniu [...] roku, a okoliczność ta jest bezsporna. Trudno, co prawda, jednoznacznie ustalić, kto podpisał zwrotne potwierdzenie odbioru, gdyż z treści złożonego podpisu wynika, że imię "K." dopisane zostało innym charakterem pisma. Ta okoliczność nie ma jednak, zdaniem Sądu, znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem sam skarżący przyznaje, że przesyłkę zawierającą odpis decyzji odebrała jego żona.
Zgodnie z przepisem art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego, za skuteczne należy uznać doręczenie za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, w tym przypadku żonie skarżącego. W tej sytuacji należy zgodzić się z twierdzeniem organu drugiej instancji, że decyzja, od której odwołanie wniósł skarżący, została doręczona prawidłowo w dniu [...]roku.
W tym stanie rzeczy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem [...] roku. Odwołanie natomiast wniesione zostało w dniu [...]roku (okoliczność bezsporna), a zatem w piątym dniu po upływie terminu.
Zauważyć należy, że nawet, gdyby przyjąć twierdzenia skarżącego, że dopiero w dniu [...] roku miał możliwość zapoznania się z treścią decyzji, to wiedząc, że mogła ona być doręczona jego żonie najpóźniej w dniu [...]roku (pierwszy dzień pobytu E. S. w szpitalu) i tak pozostawało jeszcze siedem dni do upływu terminu do wniesienia odwołania.
Sygn.akt II SA/Ka 3597/01
Dodatkowo, wnosząc odwołanie po upływie ustawowego terminu, skarżący miał możliwość zwrócić się do organu z prośbą o przywrócenie terminu w trybie art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dopiero jednak w skardze skarżący próbuje uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło nie z jego winy. Zgodnie z treścią art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie z tą prośbą należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W tej sytuacji, należy przyjąć, że prośba taka nie została przez skarżonego złożona.
Powyższe okoliczności w pełni uzasadniały wydanie przez organ administracyjny postanowienia w trybie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W tej sytuacji Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).