II SA/KA 364/03

II SA/Ka 364/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-11-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący/
Iwona Bogucka /sprawozdawca/
Tadeusz Michalik
Symbol z opisem
620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie NSA Tadeusz Michalik, asesor WSA Iwona Bogucka (spr.), Protokolant sekr. sądowy Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2004 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie choroba zawodowa uchylono zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. o wszczęciu postępowania w sprawie choroby zawodowej u W. M. Decyzją z [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. orzekł, że u W. M. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu, wskazanej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych Jako podstawa prawna podany został art. 1 pkt. 2 i art. 4 pkt. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575) oraz §1, §7 i §10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że istotnym warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez jednostkę służby zdrowia oraz wykazanie związku przyczynowego między rozpoznaną chorobą a warunkami pracy. W. M. był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., gdzie [...] r. rozpoznano u niego obustronny odbiorczy ubytek słuchu, jednakże jednocześnie zastrzeżono, że brak jest podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu. W oparciu o wyniki dochodzenia epidemiologicznego, dokumentacji lekarskiej i wyników audiometrycznego badania słuchu z [...] oraz [...] r. ustalono, że badany do roku 1984 nie pracował w narażeniu na hałas ponadnormatywny, a po 3 latach w pracy w hałasie stwierdzono ubytek słuchu na poziomie 41-45 dB. Uszkodzenie to w roku 1986 nie było adekwatne do czasu trwania i wielkości narażenia. Porównując wyniki badań z lat 1986, 1991 i 2000 stwierdzono niewielką progresję niedosłuchu, mimo że pacjent pracował w hałasie do 91 dB. W orzeczeniu przyjęto, że skarżący był narażony na działanie hałasu od roku 1984 do 1994 (83,2-91dB) oraz w mniejszym stopniu w latach 1994-1998.
Powtórnemu badaniu W. M. został poddany [...] r. w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. W wystawionym orzeczeniu, przyjmując okres narażenia na hałas od 1984 r. do 1998 r., stwierdzono przesunięcie progu słuchu dla częstotliwości 1,2,4 kHz dla UP 28 dB a dla UL 25 dB i uznano, że nie powoduje ono skutków zdrowotnych uzasadniających rozpoznanie choroby zawodowej.
Organ I instancji przyjął, że strona w okresie od 1984 r. do 1994 r., pracując w Hucie A na stanowisku operatora urządzeń walcowniczych, zgodnie z wynikami przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego, była narażona na ryzyko powstania choroby zawodowej, jednakże wobec braku jej rozpoznania przez właściwe jednostki orzecznicze, nie można stwierdzić choroby zawodowej.
W złożonym odwołaniu W. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, nie zgadzając się z konkluzjami przedstawionymi w orzeczeniach lekarskich i zanegowaniem zawodowego uszkodzenia słuchu.
Zaskarżoną decyzją dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu opisano dotychczasowy przebieg postępowania i wskazano, że warunkiem uznania istnienia choroby zawodowej jest orzeczenie przez placówkę służby zdrowia schorzenia zakwalifikowanego w odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między faktem zatrudnienia a rozpoznana chorobą. Organ przyjął, że skarżący pracował w warunkach stwarzających zagrożenie powstania "przewlekłego urazu akustycznego", co potwierdzają wyniki przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego. Jednakże lekarze dokonujący badania W. M. wykluczyli u niego istnienie choroby zawodowej narządu słuchu, albowiem rozpoznane u niego obniżenie czułości słuchu nie powoduje upośledzenia funkcji narządu słuchu i z lekarskiego punktu widzenia nie jest chorobą, lecz objawem zwanym niedosłuchem audiometrycznym, gdyż nie wywołuje zaburzeń rozumienia mowy. Organ odwoławczy wywodził w związku z tym, że stwierdzone u W. M. obustronne przesuniecie progu słuchu nie skutkuje zdrowotnymi i społecznymi konsekwencjami zaburzeń narządu słuchu, nie jest zatem chorobą w rozumieniu przyjętym przez Światową Organizację Zdrowia. Wobec braku rozpoznania choroby zawodowej przez kwalifikowanych orzeczników, organ stwierdził brak podstaw do uwzględnienia odwołania strony.
W skardze skierowanej do sądu administracyjnego W. M. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego, podkreślając iż pracował w warunkach narażenia na działanie hałasu, a badania wykazały u niego obustronne odbiorcze uszkodzenie słuchu.
W udzielonej odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji, stwierdzając iż nie zakwalifikowanie przez lekarzy orzeczników rozpoznanego schorzenia do kategorii chorób wymienionych wykazie chorób zawodowych, uniemożliwia wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do § 1 ust.l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze, zm.), za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny, na podstawie wyników przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego, o którym mowa w § 5 rozporządzenia, oraz na podstawie orzeczenia lekarskiego w sprawie choroby zawodowej (§ 10 ust. 1 rozporządzenia). Przedmiotem badania organu są okoliczności, stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, a zatem fakt istnienia schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz kwestia zawiązku przyczynowego miedzy schorzeniem a szkodliwymi czynnikami występującymi w środowisku pracy, przy czym w przypadku pozytywnego ustalenia, że rozpoznane u pracownika schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, a wykonywana przez niego praca odbywała się w warunkach narażających na jej powstanie, istnieje domniemanie związku przyczynowego między schorzeniem będącym chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie.
W rozpoznawanej sprawie postępowanie dotyczyło choroby wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, określonej jako uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu. Wyniki przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego wykazały, co zostało przyjęte jako okoliczność faktyczna w sprawie przez organy obu instancji, że W. M. pracował w latach 1984 - 1994 w warunkach hałasu o natężeniu od 83,25 dB do 91 dB, był zatem narażony na ryzyko uszkodzenia. Jednocześnie z zebranych dokumentów, w szczególności z karty informacyjnej pracownika narażonego na hałas nie wynika, aby wskazane zostało inne, pozazawodowe źródło uszkodzenia słuchu. Przeprowadzone w sprawie badania lekarskie z dnia [...] i [...] r. zawierają odpowiednio dane o stwierdzonym "obustronnym odbiorczym ubytku słuchu", określonym następnie jako "przesunięcie progu słuchu". Stopień upośledzenia słuchu został określony dla UP na instancji stwierdził jednak, że istniejące upośledzenie słuchu nie stanowi choroby zawodowej wskazanej w pozycji 15 załącznika, ze względu na stopień tego upośledzenia, albowiem stopień ten nie skutkuje zaburzeniami narządu słuchu z jego konsekwencjami społeczno-zdrowotnymi, nie jest chorobą, lecz "niedosłuchem".
Powyższy wniosek organu należy uznać za wadliwy, wobec brzmienia pkt 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Wskazane tam określenie choroby zawodowej, polegającej na uszkodzeniu słuchu, nie zawiera bowiem żadnego ograniczenia ilościowego, odnoszącego się do stopnia ubytku słuchu, czy też społeczno-zdrowotnych jego skutków. W sensie prawnym, chorobą zawodową jest zatem każde uszkodzenie słuchu, niezależnie od jego stopnia i społecznych skutków, wywołane działaniem hałasu w miejscu pracy. Zatem nie stopień uszkodzenia czy społeczne jego skutki dla chorego mogą stanowić kryterium odmowy uznania choroby zawodowej, lecz jedynie stwierdzenie, że w sprawie nie zachodzi przypadek uszkodzenia słuchu, że stwierdzony stan zdrowia badanego pracownika nie wykazuje cech uszkodzenia słuchu. Natomiast wobec stwierdzenia faktu uszkodzenia słuchu, jakiekolwiek rozważania co do jego stopnia i skutków zdrowotno -społecznych, nie mają znaczenia dla normatywnego pojęcia choroby zawodowej. O chorobie zawodowej nie decydują względy medyczne, a tylko prawne. W judykaturze konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że każde odejście od normy prawidłowości fizjologicznej danego narządu jest jego uszkodzeniem, stąd każdy przypadek odchylenia od wzorca jest cechą patologiczną. Norma zdrowotna jest bowiem oznaką sprawności danego narządu, zaś stan odmienny jest jej obniżeniem. Błędne jest więc twierdzenie, że ubytki słuchu poniżej określonej wielkości nie powodują skutków zdrowotnych, czy też socjalnej niewydolności. Każdy ubytek słuchu jest w istocie oznaką obniżenia sprawności narządu słuchu (por. wyrok Sądu Najwyższego dnia 28 czerwca 2000 r. , sygn. akt III RN 202/99, Wokanda 2000/9/33, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2002 r. sygn. III RN 78/01).
Należy również wskazać, że orzeczenie lekarskie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma w postępowaniu przed inspektorem sanitarnym walor opinii, podlegającej ocenie przez organ orzekający. Wydane w sprawie dwa orzeczenia lekarskie, zawierają odmienne kwalifikacje stwierdzonego stanu słuchu u badanego W. M., jedna z nich stwierdza "obustronny ubytek słuchu", zaś druga "przesunięcie progu słuchu". Różnice te winny zostać przez organ orzekający wyjaśnione i ocenione z punktu widzenia ich znaczenia dla ustalonego stanu zdrowia skarżącego.
Wobec uchylenia decyzji Sąd zwraca uwagę, że jakkolwiek w dacie orzekania przez Sąd obowiązują już przepisy nowego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), to przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będą miały zastosowanie dotychczasowe przepisy, ze względu na przepis § 10 cytowanego rozporządzenia, zgodnie z którym postępowanie rozpoczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (3 września 2002 r.), czyli postępowanie będące w toku, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów.
Uwzględniając przytoczoną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30. 08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
Sz.d