II SA/Sz 459/07

II SA/Sz 459/07 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2007-07-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /sprawozdawca/
Barbara Gebel
Grzegorz Jankowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6197 Służba Celna
Hasła tematyczne
Służba celna
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 156 poz 1641
Ustawa z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Gebel Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Protokolant Aneta Kukla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2007 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.
Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 81 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), w wyniku rozpatrzenia złożonego przez W. K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia W. K. ze służby w Izbie Celnej .
Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., Dyrektor Izby Celnej , w oparciu o art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej, zwolnił W. K. ze służby w Izbie Celnej w związku z wniesieniem przeciwko niemu do Sądu Rejonowego przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej aktu oskarżenia z dnia [...] r. (sygn. [...]), o przestępstwo z art. 228 § 3 kk w zw. z art. 12 kk.
W dniu [...] r. W. K. złożył w kancelarii Izby Celnej pismo zatytułowane "odwołanie", z treści którego wynikało, iż jest to wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zwolnienia skarżącego ze służby w Izbie Celnej, zakończonej powołaną wyżej decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Wnosząc o uchylenie tejże decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania W. K. zarzucił jej naruszenie przepisów art. 6 k.p.a. w zw. z art. 81 ust. 1a ustawy o Służbie Celnej poprzez odstąpienie od zachowania obowiązującej procedury administracyjnej i wydanie decyzji z rażącym naruszeniem zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym oraz w niewłaściwym trybie postępowania, jak również naruszenie przepisów art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 ust. 1a ustawy o Służbie Celnej poprzez jego niezastosowanie, wyrażające się w odstąpieniu przez organ rozstrzygający od zapewnienia stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu i niewysłuchanie jej stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż decydujące znaczenie dla sprawy ma fakt wniesienia aktu oskarżenia przeciwko W. K. za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, co stanowi wystarczającą przesłankę do zwolnienia go ze służby. Użycie bowiem w art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej zwrotu "zwalnia się" oznacza, że zwolnienie funkcjonariusza celnego ze służby w oparciu o tę podstawę prawną ma charakter obligatoryjny i nie zależy od uznania organu administracji. Decyzja o zwolnieniu strony ze służby nie wynikała zatem z materiału zgromadzonego w toku przeprowadzonego postępowania i w tych okolicznościach należało uznać na nietrafne jej zarzuty, dotyczące niezachowania właściwej procedury administracyjnej, niezapewnienia stronie czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu oraz niewysłuchania stanowiska strony co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w sprawie.
Pismem z dnia [...] r. W, K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej wymienioną decyzję Dyrektora Izby Celnej . Skarżący wniósł o jej uchylenie, podnosząc zarzuty przedstawione już wcześniej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. dokonanie błędnych ustaleń odnośnie niezastosowania przy zwalnianiu ze służby funkcjonariuszy Izby Celnej przepisów art. 6 i art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 ust. 1a ustawy o Służbie Celnej poprzez odstąpienie od zachowania obowiązującej procedury administracyjnej i wydanie decyzji z rażącym naruszeniem zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym oraz niezapewnienie mu czynnego udziału w toczącym się postępowaniu i niewysłuchanie jego stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak również niezawiadomienie tak o wszczęciu, jak i o zakończeniu postępowania. Skarżący wskazał, iż nie zgadza się z decyzją o zwolnieniu go ze służby, bowiem, jego zdaniem, do postępowania w tym przedmiocie znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nakazujące organom administracji działać na podstawie przepisów prawa, kształtować zaufanie obywateli do siebie, zapewnić im czynny udział w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji - zawiadomić ich o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i umożliwić wypowiedzenie się co do niego. Przepisy te, zgodnie z art. 81 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej, w opinii skarżącego, powinny być - w sprawie zwolnienia ze służby - stosowane wprost i to nie tylko do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale w całym postępowaniu. Jednocześnie, skarżący oświadczył, że nie kwestionuje zasadności zaskarżonej decyzji, przyznając, że obowiązujące przepisy prawa nie pozostawiają organowi odwoławczemu innych możliwości, jak zwolnić funkcjonariusza celnego ze służby w sytuacji wniesienia do sądu aktu oskarżenia w sprawie o przestępstwo umyślne.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu niezawiadomienia strony o wszczęciu i zakończeniu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, organ przyznał, iż brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania stanowi naruszenie przepisu art. 61 § 4 k.p.a., jednakże skarżący nie wykazał, aby brak zawiadomienia o wszczęciu przedmiotowego postępowania stanowił takie uchybienie, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, a tylko takie może być podstawą uchylenia decyzji. Podobnie organ wypowiedział się w kwestii zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem organu, to do strony należy wykazanie, iż niezawiadomienie jej, przed wydaniem decyzji, o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło dokonanie w postępowaniu konkretnej czynności procesowej. W przedmiotowej sprawie strona miała możliwość zaznajomienia się z aktami sprawy o korzystając z tego prawa w dniu [...] r. złożyła pismo, w którym potwierdziła swoje dotychczasowe stanowisko, nie wskazując żadnych nowych dowodów. Za niezrozumiały organ uznał zarzut naruszenia art. 6 i 10 k.p.a. w zw. z art. 81 ust. 1a ustawy o Służbie Celnej, który stanowi, że złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wstrzymuje wykonania decyzji. W ocenie organu nie wystąpił tu żaden związek pomiędzy powołanymi przepisami, który uzasadniałby wpływ ewentualnego naruszenia tychże przepisów na treść rozstrzygnięcia. W opinii organu skarżący nie wykazał zatem, iż został pozbawiony przez organ możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy też możliwości złożenia wyjaśnień, oraz by uchybienie powołanym w skardze przepisom prawa mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r.
Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu wojewódzkie sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości oceniają zaskarżoną decyzję administracyjną lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych rozstrzygnięć. Ponadto, na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy rozstrzygają w granicach danej sprawy nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga W. K, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Zarówno bowiem zaskarżona decyzja z dnia[...] r. nr [...], jak i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] r. nr [...], zwalniająca W. K. ze służby w Izbie Celnej , nie naruszają prawa materialnego, jak również przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Bezspornym jest w sprawie, iż przeciwko W. K. został wniesiony akt oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa, ściganego z oskarżenia publicznego. Konsekwencją wniesienia aktu oskarżenia było zwolnienie skarżącego ze służby w Izbie Celnej. Stosownie bowiem do art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby w wypadku wniesienia aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa, ściganego z oskarżenia publicznego.
Jak trafnie zauważył w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji Dyrektor Izby Celnej , w/w przepis reguluje kwestię zwolnienia ze służby w sposób kategoryczny i nie pozostawia organowi administracji celnej żadnej swobody w decydowaniu o możliwości pozostawienia funkcjonariusza w służbie w razie stwierdzenie wyczerpania przesłanek przewidzianych w cyt. wyżej art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy.
Poza sporem jest również to, iż stosunki służbowe funkcjonariuszy celnych mają charakter administracyjnoprawny i zgodnie z art. 81 ust. 2 ustawy o Służbie
Celnej, do postępowań w sprawach, których przedmiotem jest zwolnienie ze służby funkcjonariusza celnego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Mając na uwadze powołaną wyżej regulację prawną, wobec faktu, iż skarżący, przed wydaniem decyzji o jego zwolnieniu ze służby, nie został zawiadomiony o wszczęciu w tej sprawie postępowania, stwierdzić należy, iż organ administracji celnej tym samym naruszył przepis art. 61 § 4 k.p.a., który nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek zawiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Należy zwrócić jednak uwagę, że nie każde naruszenie przepisów postępowania administracyjnego uzasadnia uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. Podstawą uchylenia decyzji przez sąd jest, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko takie naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść konkretnego orzeczenia. W rozpatrywanej sprawie za tego rodzaju uchybienie trudno uznać niezawiadomienie strony
o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby. W. K. nie wykazał, aby brak zawiadomienia o wszczęciu przedmiotowego postępowania stanowił takie naruszenie, które mogłoby mieć istotny wpływ na treść zapadłej w sprawie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby.
Za bezzasadny uznać także należy zarzut naruszenia art. 6 i 10 k.p.a. w zw. z art. 81 ust. 1a ustawy o Służbie Celnej poprzez odstąpienie od zachowania obowiązującej procedury administracyjnej i wydanie decyzji z rażącym naruszeniem zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym i niewłaściwym trybie postępowania, niezapewnienie stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu i niewysłuchanie jej stanowiska co do zebranych dowodów
o materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ze zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego wynika bowiem, że W. K. doręczono decyzje zwalniające go ze służby i umożliwiono mu zaznajomienie się z aktami sprawy o czym świadczy treść pisma skarżącego z dnia [...] r. skierowanego do organu (karta 44 akt administracyjnych). Tym samym zaniechanie zawiadomienia strony w trybie art. 10 § 1 k.p.a. przed wydaniem pierwszej decyzji, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zostało przez organ konwaiidowane. Wynika z tego, że skarżącemu zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu.
Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.