II SA/KA 3198/03

II SA/Ka 3198/03 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-02-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-12-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Wiesław Morys /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.M. przeciwko Skarbowi Państwa- Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w T. w przedmiocie zwrotu kosztów za postój pojazdów postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
R.M. domagał się wydania orzeczenia w sprawie ponoszenia kosztów przechowywania pojazdów przez Urząd Skarbowy w T. na jego prywatnym parkingu strzeżonym na podstawie umowy ze Starostą T. w łącznej kwocie [...] zł z odsetkami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż- stosownie do brzmienia art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)- z dniem 1 stycznia 2004r. utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zaś po myśli art. 97 § 1, sprawy w których skargi zostały wniesione przed tym dniem i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270).
W dalszej kolejności przyszło zważyć, że Sąd ten władny jest orzekać zasadniczo w zakresie czynności, czy bezczynności organów administracji publicznej, innych organów państwowych, organów samorządowych, wyłącznie w zakresie w jakim działają one w formach władczych lub stanowiących, czyli formach właściwych dla działania administracyjnoprawnego. Stanowi o tym m. in. art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), wedle którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości generalnie przez kontrolę działalności administracji publicznej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1. decyzje administracyjne;
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7. akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4.
Nadto w świetle art. 3 § 3 wyżej cytowanej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Wreszcie zgodnie z art. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej.
Tymczasem skarżący nie zaczepia żadnego aktu podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej. Taki akt nie został bowiem wydany, gdyż nie jest nim pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. Nie może one zostać potraktowane jako decyzja administracyjna, nie jest też postanowieniem w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest wreszcie wyrazem czynności podlegającej zaskarżeniu z mocy art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak więc brak jest tzw. substratu zaskarżenia , zwłaszcza gdy zważyć, że skarżący domaga się w istocie zasądzenia wskazanej na wstępie kwoty.
W ocenie Sądu kwestia będąca przedmiotem skargi zdaje się należeć do zakresu stosunków cywilnoprawnych, w których dominują zasady równości stron i wolności umów. Przeto roszczenia wysuwane przez skarżącego, zwłaszcza gdy mają oparcie w zawartych umowach, dochodzone winny być na drodze sądowej przed właściwym sądem powszechnym. Urząd Skarbowy nie działa tu wykonując funkcje władcze, a występuje jako podmiot stosunku cywilnoprawnego. Nie istnieje zatem możliwość oceny zasadności jego działania w ramach sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, w tym możliwość nakazania mu załatwienia żądania skarżącego, gdyż zakres sprawy nie mieści się tym pojęciu.
Z tych przyczyn skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bez jej merytorycznego rozpoznania.