II SA/Ka 3111/02

II SA/Ka 3111/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący/
Krzysztof Targoński
Łucja Franiczek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.) Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant apl. radc. Joanna Tudyka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi M.K. i K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...], nr [...], 2) orzeka, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] G.K. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie dachu domu jednorodzinnego usytuowanego na nieruchomości oznaczonej numerem działki [...], położonej w D. przy ul. G.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta D., działając w oparciu o art. 39 ust. 1, art. 40 – 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity : Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) oraz na podstawie uchwały RM z dnia [...] nr [...] Dz. Urz. Woj. [...] Nr 13/94 z dnia 10 listopada 1994 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, wskazując, iż planowana przebudowa nie koliduje z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego dla terenu, na którym położona jest nieruchomość inwestora.
Od decyzji tej odwołanie wnieśli M. i K.K. – Właściciele sąsiedniej nieruchomości. W odwołaniu tym wskazali, że budynek inwestora graniczy bezpośrednio z ich nieruchomością, w budynku mieszkalnym, zdaniem odwołujących się, w sposób bezprawny wybudowano okno, a bezpośrednio w granicy szambo. W decyzji Prezydenta Miasta D. maksymalną wysokość budynku ustalono na 2,5 kondygnacji podczas gdy budynek inwestora jest parterowy, a inwestycja dotyczy tylko przebudowy dachu. Wątpliwości odwołujących się budzi również sformułowanie:
" przebudowa dachu budynku mieszkalnego o kubaturze 810 m3 . Ich zdaniem w chwili obecnej budynek inwestora ma kubaturę ok. 400 m3 , a więc o połowę mniejszą. Tego rodzaju rozbieżności świadczą, zdaniem odwołujących się, o rozbudowie budynku sąsiada o dodatkową kondygnację mieszkalną, nie zaś o przebudowie dachu.
Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż po analizie zebranego materiału dowodowego stwierdzono, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren, na którym znajduje się nieruchomość inwestora znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem "[...]", dla którego plan miejscowy przewiduje funkcję mieszkalnictwa o niskiej intensywności zabudowy, z przeznaczeniem pod wszelkie formy zabudowy jednorodzinnej. Zabudowa ta może nastąpić do 2 i ½ kondygnacji. Argumentacja odwołujących się, nakierowana na wykazanie niezgodności technicznych w budynku inwestora, w ocenie Kolegium nie mogła odnieść skutku, gdyż będzie mogła być wzięta pod uwagę na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Z ustaleń planu miejscowego nie wynikają ograniczenia kubaturowe dla wznoszonych obiektów, dlatego też podniesione w odwołaniu w tym zakresie zarzuty nie mogły odnieść skutku. Skoro zatem planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to tym samym nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ( art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ).
W skardze do Sądu M. i K.K. zarzucili Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, iż w toku postępowania odwoławczego pominięty został szereg istotnych, ich zdaniem, faktów. Skarżący podnieśli, że organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do istniejącego sporu sąsiedzkiego. Wskazali również, że nie uwzględniono okoliczności niewłaściwej, ich zdaniem, lokalizacji szamba oraz wybudowania otworu okiennego w ścianie granicznej budynku mieszkalnego. Zdaniem skarżących organ odwoławczy nie zasięgnął również informacji co do ewentualnych, toczących się przez organami nadzoru budowlanego postępowań, co ich zdaniem mogło mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Pismem z dnia [...] skarżący wnieśli o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Argumentacja organu odwoławczego pokrywa się z tą, która zawarta została w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Kolegium podniosło, iż nie leży w jego kompetencjach orzekanie w sprawach sporów sąsiedzkich.
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2003 r. Sąd oddalił wniosek skarżących
o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uczestnik postępowania G.K. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesionych, których stwierdzenie z urzędu musiało skutkować wyeliminowaniem decyzji obydwu instancji z obrotu prawnego.
Obowiązująca w czasie wydania zaskarżonej decyzji ustawa z dnia 7 lipca
1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity : Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) wymagała dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej m.in. na "wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego", wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ). Decyzją tą organ administracji publicznej rozstrzygał, czy zamierzona inwestycja nie koliduje z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku sprzeczności pomiędzy ustaleniami planu miejscowego a planowanym przedsięwzięciem organ był zobligowany do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji ( art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ).
W poddanej kontroli Sądu sprawie wniosek inwestora – G.K. dotyczył przebudowy dachu budynku mieszkalnego usytuowanego na nieruchomości oznaczonej numerem działki [...]. W wyniku wspomnianej przebudowy powierzchnia użytkowa wspomnianego budynku miała wzrosnąć ze 100 m2 do 180 m2 , zaś jego kubatura z 650 m3 do 810 m3 .
Dla terenu, na którym położona jest nieruchomość inwestora, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje oznaczenie "[...]", co oznacza, że jest to "teren mieszkalnictwa o niskiej intensywności zabudowy – przeznaczony pod wszelkie formy zabudowy jednorodzinnej wraz z gospodarczą (...) realizacja nowej zabudowy mieszkaniowej do wysokości 2 i ½ kondygnacji /7 m do okapu /) – vide wyrys z planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta D. – Dzielnicy T. ( karta nr [...] akt administracyjnych ).
Z powyższego wynika, iż planowana przebudowa dachu nie koliduje z ustaleniami planu miejscowego.
Należy również stwierdzić, że w obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanie prawnym ustawodawca wprost wskazał, że "decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji" – art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowiła ona jedynie wstępny etap procesu inwestycyjnego i miała na celu udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy planowana inwestycja pozostaje w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami prawa.
Zatem argumenty M. i K.K. podnoszone tak w skardze, jak
i na etapie postępowania administracyjnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą kwestii pozostających poza zakresem przedmiotowym prowadzonego postępowania. Skarżącym wypada wskazać, że w razie uzasadnionych obaw co do planowanej inwestycji będą mieli możliwość skorzystania ze środków procesowych w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Pozostałe kwestie, dotyczące
w szczególności zaistniałych, zdaniem skarżących, nieprawidłowości w budynku sąsiadów, mogą być przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Odnośnie zaś sportu co do przebiegu granic nieruchomości – właściwym w tej materii jest sąd powszechny.
Jednakże skarga musiała odnieść skutek bowiem decyzje organów obydwu instancji zapadły z naruszeniem art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle tej regulacji, nie wymagały ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane polegające m.in. na przebudowie budynku lub jego części jeżeli nie powodowały zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Sporne zamierzenie inwestycyjne, określone jako przebudowa dachu budynku mieszkalnego, nie wymagało zatem wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to bezprzedmiotowość postępowania, wszczętego z wniosku inwestora w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, a tym samym brak przesłanek do wydania decyzji, uwzględniającej wniosek.
Z tych względów decyzje organów obydwu instancji nie mogły się ostać i podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art. 152 Prawa
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy, rozstrzygnięto po myśli art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy w pierwszym rzędzie wyjaśnić kwestie, czy sporne zamierzenie zostało już zrealizowane. O ile wniosek inwestora zachował aktualność, jego rozpatrzenie winno nastąpić na gruncie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), co wynika a contrario z normy intertemporalnej zawartej w art. 85 ust. 1 tej ustawy. Należy też uwzględnić fakt utraty ważności planu zagospodarowania przestrzennego jako uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r. ( art. 87 ust. 3 cyt. ustawy ). W przypadku braku planu, wyjaśniania wymagać będzie kwestia, czy projektowane roboty budowlane zmienią formę architektoniczną obiektu budowlanego, bowiem w takiej sytuacji wymagane będzie wydanie decyzji rozstrzygającej wniosek merytorycznie zgodnie
z treścią art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 cyt. ustawy.
su.