II SA/Ka 297/03

II SA/Ka 297/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-02-21
Data wpływu
2003-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Symbol z opisem
6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.) Protokolant Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2005 r. sprawy ze skargi W. F. i H. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zalesiania gruntów rolnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego w B. z dnia [...] r., nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących kwotę [...] zł ([...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. su.
Uzasadnienie
Starosta B. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 6 oraz art. 8 i 9 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesiania (Dz. U. nr 73, poz. 764) :
1) stwierdził prowadzenie przez współwłaścicieli H. i W. F. uprawy leśnej w Gminie [...], obręb [...] na działkach o numerach: [...] o łącznej powierzchni [...] ha,
2) odmówił H. i W. F. potwierdzenia nabycia prawa do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej,
3) wskazał, iż ocena udatności upraw nastąpi w miesiącu [...] r., w celu przekwalifikowania zalesionego gruntu.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że po przeprowadzeniu komisyjnych oględzin, zalesionych przez H. i W. F. gruntów ustalono, iż spełniają oni wszystkie wymogi określone w art. 6 ust. 1 ustawy o przeznaczaniu gruntów rolnych do zalesienia, niezbędne do wydania decyzji o stwierdzeniu prowadzenia uprawy leśnej. Postanowiono jednak odmówić prawa do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, ponieważ małżonkowie H. i W.F. pobierają emerytury, do których prawo uzyskali w związku z pracą poza rolnictwem. Konsekwencja taka wynika z art. 7 ust. 6 wyżej powołanej ustawy.
Odwołanie od tej decyzji złożyli H. i W.F. podnosząc, iż odmowa przyznania prawa do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję piewszoinstancyjną.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż art. 7 ust. 6 ustawy o przeznaczaniu gruntów rolnych do zalesienia jednoznacznie stanowi, że właściciel gruntu otrzymuje ekwiwalent do czasu nabycia prawa do emerytury lub renty, nie dłużej jednak niż przez okres 20 lat. Państwo F. nabyli uprawnienia do emerytury, a zatem brak jest podstaw prawnych do przyznania żądanego przez nich świadczenia. Na koniec poinformowano odwołujących się o wymogach skargi do Trybunału Konstytucyjnego.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli H. i W.F. W jej uzasadnieniu podnieśli, że jako emeryci posiadają niewielkie dochody, które uszczuplają wydatki na utrzymanie uprawy leśnej. Zaakcentowali, iż pozbawienie prawa do otrzymywania ekwiwalentu tylko emerytów i rencistów narusza zasadę równości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 2 lutego 2005 r. pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc dodatkowo, że w sprawie zostały wydane dwie różnej treści decyzje organu pierwszej instancji. Na tą okoliczność przedłożył decyzje z dnia [...] r., zaś skarżąca oświadczyła, iż decyzję tę doręczono jej osobiście w starostwie.
W terminie publikacyjnym Starosta [...] powiadomił Sąd, iż decyzja z dnia [...]r., nr [...] została faktycznie przez niego przygotowana, lecz nieznany mu jest sposób, w jaki weszła ona w posiadanie skarżących, bowiem nie miał on zamiaru jej doręczać. W związku z zaistniałą sytuacją wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie jej nieważności.
Skarżący w pismach złożonych w terminie publikacyjnym podtrzymali dotychczasowe żądania oraz przekazali kopię wniosku Starosty [...] skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze . zm.).
Na wstępie przypomnieć przyjdzie, iż zaskarżona decyzja poprzedzona była decyzją Starosty [...] z dnia [...], nr [...], mocą której odmówiono skarżącym prawa do przyznania miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Pełnomocnik skarżących na rozprawie w dniu 2 lutego 2005 r. przedłożył ostateczną decyzję Starosty [...] o tym samym numerze, lecz datowaną [...]r., gdzie prawo do ekwiwalentu zostało przyznane skarżącym. Istnienie i doręczenie skarżącym decyzji z dnia [...]r. potwierdził Starosta [...].
Przedstawiony stan faktyczny wyczerpuje przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego, która stanowi przedmiot zaskarżania w rozpoznawanej sprawie, dotyczą one bowiem sprawy, która rozstrzygnięta została wcześniejszą, ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...]r., nr [...]. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Na koniec przyjdzie dodać, iż okoliczność złożenia przez Starostę [...] wniosku o stwierdzenie nieważności jego decyzji z dnia [...] r. pozostaje bez wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, tym bardziej, że do dnia publikacji orzeczenia do Sądu nie wpłynęła nawet informacja o wszczęciu takiego postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Wyjaśnić nadto trzeba, że pisane wyżej naruszenie prawa przez organy administracji publicznej nie pozwoliło na dokonanie przez Sąd oceny, czy skarżącym przysługiwało prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów rolnych i prowadzenie upraw leśnych.
W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 145 § 2 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], orzekając zarazem, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 cyt. ustawy.