II SA/Ka 2882/03

II SA/Ka 2882/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-08-29
Data wpływu
2003-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Symbol z opisem
6299 Inne o symbolu podstawowym 629
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie WSA Stanisław Nitecki (spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant st. referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicami kraju 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] r. Nr [...], 2. zasądza na rzecz A. C. od Wojewody Ś. kwotę [...] ([...] zł ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 212 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości ( Dz. U. Nr 9, poz. 32 ze zm.) oraz art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił A. C. zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych przez H.C. poza obecnymi granicami kraju we wsi K. powiat [...], wynoszących zgodnie z operatem szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego na kwotę [...] zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że sporządzona wycena przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego H.Ż. określająca wartość tych nieruchomości nie spełnia wymogów określonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego ( Dz. U. Nr 230, poz. 1924 ). Nadto wskazano, że w operacie tym nie podano żadnej zawartej transakcji do której porównywano by wycenioną nieruchomość. Dodatkowo nie wskazano maksymalnej i minimalnej ceny uzyskiwanej w porównywalnych transakcjach, jak również przyjęto współczynnik [...], gdy dla województwa wołyńskiego wynosi on [...]. Przy wycenie nieruchomości już uzyskanej w ramach ekwiwalentu nie podano źródeł danych o nieruchomości oraz nie wskazano przeznaczenia wycenionej nieruchomości wynikającego z planu miejscowego lub innych dokumentów.
Od decyzji tej odwołanie wniósł pełnomocnik A. C., radca prawny J.S.. W odwołaniu swoim wskazał na naruszenie postanowień art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również podniósł, iż skarżący dołączył do wniosku wszelkie niezbędne i prawem wymagane dokumenty, a jeżeli organ administracji stwierdził występowanie jakichś uchybień w tym zakresie winien usunąć je w ramach własnych uprawnień.
Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 212 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) w związku z § 4 - § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłaty za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości ( Dz. U. Nr 9, poz. 32 ze zm.) oraz § 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego ( Dz. U. Nr 230, poz. 1924 ) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że operat szacunkowy sporządzony w sprawie nie spełnia prawem wymaganych wymogów i podzielił podniesione zastrzeżenia przez organ pierwszej instancji. Nadto organ ten wskazał rażące naruszenie § 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego oraz zakwestionował ustalenia w operacie szacunkowym i jego aneksie dotyczące nieruchomości otrzymanej w ramach rekompensaty w 1946 r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wskazał, że postępowanie w tej sprawie prowadzone jest na wniosek osoby uprawnionej i na niej ciąży obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów i dowodów. Z tego też powodu, jeżeli przedłożony operat szacunkowy nie spełnia prawem przewidzianych wymogów, trudno w tej sytuacji uznać, by strona postępowania przedłożyła wszystkie prawem wymagane dokumenty. Oznacza to, że ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, a w tej sprawie ten obowiązek nie został spełniony, a domaganie się od organu administracji przeprowadzenia niezbędnych czynności procesowych nie znajduje umocowania w przepisach prawa. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia treści art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ organ pierwszej instancji nie zakwestionował przysługiwania skarżącemu uprawnień, a tylko odmówił stwierdzenia wartości nieruchomości pozostawionych przez jego matkę poza granicami kraju, a występujące uchybienie w sentencji decyzji organu pierwszej instancji nie wpływa negatywnie na merytoryczną ocenę tej decyzji. Akcentowane przez skarżącego naruszenie treści art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, także zdaniem organu odwoławczego nie znajduje umocowania, gdyż organ ten na każdym etapie prowadzonego postępowania informował go o jego przebiegu oraz o wymaganiach wynikających z przepisów prawa. Nadto z uwagi na nie występowanie wątpliwości w ocenie materiału dowodowego i treści regulacji prawnych organ pierwszej instancji nie był zobowiązany do ich rozstrzygania na korzyść skarżącego.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na wskazaną powyżej decyzję wniósł pełnomocnik skarżącego, który podniósł, że skarżący przedłożył wszystkie prawem przewidziane dokumenty w sprawie, a organy administracji winny podjąć stosowną decyzję określającą wartość majątku pozostawioną poza granicami kraju. Nadto wskazał, że organy administracji niezasadnie zakwestionowały prawidłowość wyliczeń zawartych w przedłożonym operacie, a zakwestionowanie opinii biegłego może nastąpić jedynie mocą innej opinii.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację jaką zawarł w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Zaakcentował jednocześnie, iż nie przedłożenie przez skarżącego operatu sporządzonego zgodnie z wymogami skutkować musi wydaniem decyzji odmownej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :
Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). W tej sytuacji stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ) właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z tych względów jakie zostały podniesione w skardze.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W pierwszej kolejności przyjdzie przedstawić unormowania prawne obowiązujące w trakcie podjęcia zaskarżonych decyzji. Stosownie do postanowień art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2000 r Nr 46, poz. 543 ze zm.) zalicza się wartość pozostawionych nieruchomości na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży działki budowlanej oraz ceny sprzedaży położonych na niej budynków lub lokali stanowiących własność Skarbu Państwa osobom, które w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. pozostawiły nieruchomości na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru państwa, a które na mocy umów międzynarodowych zawartych przez państwo miały otrzymać ekwiwalent za mienie pozostawione za granicą. Zaliczenie wartości takiej nieruchomości, następuje na rzecz właściciela tych nieruchomości lub wskazanej przez niego jednej osoby uprawnionej do dziedziczenia ustawowego. Po myśli § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat na użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości ( Dz. U. Nr 9, poz. 32 ze zm.), zaliczenie wartości pozostawionych nieruchomości następuje na wniosek osoby uprawnionej, składany do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Do wniosku osoba dołączała : dowody potwierdzające pozostawienie nieruchomości oraz rodzaj i powierzchnię tych nieruchomości; opis pozostawionych nieruchomości; oświadczenie o dotychczasowym stanie realizacji uprawnień, wynikających z przywołanego przepisu ustawy; oświadczenie o wartości pozostawionych nieruchomości oraz o ewentualnych obciążeniach hipotecznych tych nieruchomości. Natomiast, gdy wartość pozostawionych nieruchomości przewyższyła 100.000 zł, do wniosku należało dołączyć operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym określono wartość pozostawionych nieruchomości. Do dowodów, w oparciu o które ustala się wartość nieruchomości i prawo do niej, stosuje się przepisy art.75 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie w rozporządzeniu tym, w sposób szczególny uregulowano zasady prowadzonego postępowania administracyjnego oraz ustalania wartości nieruchomości pozostawionej za granicą.
Z brzmienia przywołanych regulacji prawnych wynika, iż postępowanie w sprawie zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionej za granicą uruchamiane jest na wniosek osoby uprawnionej, która jest zobowiązana do przedłożenia wraz z wnioskiem prawem wymaganych dokumentów.
W rozpatrywanej sprawie istota zagadnienia sprowadza się do ustalenia, czy organ administracji miał prawo oceny merytorycznej przedłożonego operatu, a jeżeli tak to w jaki sposób winien się zachować.
Zdaniem skarżącego przedłożony przez niego operat szacunkowy spełnia wszystkie prawem przewidziane wymogi, a przeprowadzona przez organ pierwszej instancji kontrola wyliczeń zawartych w operacie była nieuprawniona, a domaganie się jego korekty z uwagi na rzekome uchybienia jest zrzucaniem odpowiedzialności na obywatela, który ma prawo z tego powodu utracić zaufanie do organów Państwa. Jednocześnie zaznaczono, że dowód z opinii biegłego można obalić jedynie opinią innego biegłego.
Zdaniem Sądu argumentacja przedstawiona w skardze nie może być uwzględniona. Podmiotem prowadzącym postępowanie administracyjne jest zawsze organ administracji publicznej i to na nim ciąży obowiązek przeprowadzenia postępowania w taki sposób, by po wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności w sprawie mógł podjąć prawem przewidzianą decyzję administracyjną. Z obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie organ administracji nie jest zwalniany, także i w tych sprawach, w których przepisy prawa nakładają na wnioskodawcę obowiązek złożenia ściśle określonych dokumentów. W tych przypadkach uruchomienie postępowania będzie możliwe jedynie po przedłożeniu prawem przewidzianych dokumentów, a w przypadku braku jakiegoś z nich organ administracji stosownie do postanowień art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wzywa osobę do uzupełnienia wniosku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie przedstawiona sytuacja nie występuje, ponieważ skarżący złożył do organu pierwszej instancji wszystkie prawem wymagane dokumenty. Zatem w sprawie tej przywołany przepis nie mógł zostać zastosowany. Skoro skarżący składając wniosek złożył wszystkie dokumenty wymagane treścią § 4 ust. 2 i 2a wyżej wymienionego rozporządzenia, tym samym organ administracji obowiązany był w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku podjąć stosowną decyzję. Przywołany termin wynika z brzmienia § 5 ust. 1 tego rozporządzenia. Termin ten nie posiada charakteru materialnoprawnego, a organ administracji publicznej winien go przestrzegać, w przypadku gdy z jakichś powodów nie będzie w stanie go dotrzymać wówczas, celem uniknięcia zarzutu o bezczynność winien po myśli art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego przedłużyć go i wskazać przyczyny nie załatwienia sprawy w terminie. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji, po złożeniu stosownego wniosku przez skarżącego, organ administracji nie załatwił sprawy we wskazanym terminie jak również nie przedłużył terminu jej załatwienia. Na marginesie należy zaznaczyć, iż w oparciu o przedłożone akta administracyjne nie można w sposób jednoznaczny ustalić daty złożenia wniosku przez skarżącego. Można się domyślać z korespondencji organu pierwszej instancji, że wniosek taki został złożony w dniu [...] r. jednakże nie ma w tym zakresie żadnego dokumentu potwierdzającego złożenie w tym dniu wniosku. Należy zaznaczyć, iż powyższe uchybienia nie stanowią jeszcze o takiej wadliwości prowadzonego postępowania, która uzasadniałaby uwzględnienie wniesionej skargi. W przypadku stwierdzenia przez organ administracji publicznej, że w przedłożonych a prawem wymaganych dokumentach znajdują się uchybienia zadaniem organu administracji publicznej jest ich wyeliminowanie. W tym miejscu należy odnieść się do następującej kwestii, a mianowicie czy organ administracji publicznej ma prawo w trakcie prowadzonego postępowania dokonywać oceny merytorycznej operatu szacunkowego sporządzonego przez uprawnionego biegłego. Zdaniem Sądu organ administracji ma prawo dokonywać oceny przedłożonego operatu pod kątem jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, natomiast organ administracji nie ma prawa kwestionować zawartości merytorycznej operatu. Jeżeli organ ma wątpliwości czy zastrzeżenia co do zawartości merytorycznej wówczas winien wystąpić o sporządzenie drugiego operatu celem zweryfikowania zasadności swoich spostrzeżeń. W niniejszej sprawie operat przedstawiony przez skarżącego, a sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę, nie spełnia wszystkich wymogów przewidzianych przepisami prawa. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organów administracji zamieszczone w uzasadnieniach ich rozstrzygnięć. W szczególności należy to odnieść do takich kwestii jak ; przyjęcie błędnego współczynnika [...] skoro dla województwa wołańskiego w załączniku rozporządzenia przyjęto [...]. Nadto należy podzielić zarzuty dotyczące braku odniesienia się do innej transakcji, do której porównywano by wycenioną nieruchomość, jak również nie zamieszczono cen transakcyjnych ( minimalnych i maksymalnych ). Przyjdzie zauważyć, iż uchybień tych nie niweluje także aneks do operatu. Odrębną kwestią jest natomiast oszacowanie nieruchomości położonej w T., którą matka wnioskodawcy otrzymała w [...] r. w ramach rekompensaty, ponieważ nie podano w tym przypadku żadnych bliższych informacji o tym, jaka jest to nieruchomość i jak ją wyceniono. Uchybienia te zdaniem Sądu zasadnie nie pozwalały organowi administracji na wydanie takiej decyzji o jaką występował skarżący, to jest o stwierdzeniu wartości pozostawionych nieruchomości za granicami kraju. Jednakże działania podjęte przez organ pierwszej instancji oraz potwierdzone przez organ odwoławczy, zdaniem sądu nie mogą zostać zaakceptowane. W takich przypadkach organ administracji, jeżeli stwierdzi wadliwość sporządzonego operatu, w takim zakresie w jakim ma to miejsce w sprawie, zobowiązany był w pierwszej kolejności do wezwania skarżącego do podjęcia działań zmierzających do wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości. Należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji tak nie postąpił, ponieważ pismem procesowym z dnia [...] r. poinformował jedynie skarżącego, o zwrócenie się do Stowarzyszenia A o weryfikację przedłożonego operatu. Należy zauważyć, iż w aktach administracyjnych brak jest dokumentu potwierdzającego takie wystąpienie jak również brak jest takiej opinii. W tym stanie faktycznym Sąd nie jest w stanie stwierdzić, czy organ pierwszej instancji wystąpił o sporządzenie drugiego operatu w sprawie. Wydaje się, że reperkusją wskazanego pisma z dnia [...] r. był sporządzony przez autora operatu aneks, który jednakże nie wyeliminował podnoszonych przez organ administracji zastrzeżeń. W takim stanie faktycznym organ pierwszej instancji kierując się naczelną zasadą postępowania administracyjnego jaką jest zasada prawdy obiektywnej, w przypadku dalszego występowania wskazanych nieprawidłowości winien przed podjęciem rozstrzygnięcia wystąpić o sporządzenie drugiego operatu, przy czym przed podjęciem tej czynności winien poinformować wnioskodawcę o zamierzonej czynności, jednocześnie powiadamiając o treści postanowień art. 262 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, że zostanie obciążony kosztami tego operatu. Organ pierwszej instancji takich czynności nie podjął lecz wydał decyzję, mocą której odmówił skarżącemu orzeczenia wartości nieruchomości pozostawionej za granicami kraju. Takie rozstrzygnięcie znalazło aprobatę ze strony organu odwoławczego, który utrzymał je w mocy.
Zdaniem Sądu działania organów administracji publicznej były nieprawidłowe. Obowiązkiem organu administracji wynikającym z brzmienia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie i podejmowania w tym zakresie wszelkich niezbędnych kroków, jak również załatwienie sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Po myśli art. 77 § 1 tego Kodeksu organ administracji obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wskazane regulacje odnoszą się do wszystkich postępowań prowadzonych przed organami administracji publicznej, zatem i tych, które uruchamiane są na wniosek, a wnioskodawca obowiązany jest wraz z nim przedłożyć prawem przewidziane dokumenty umożliwiające organowi prowadzenie postępowania i w dalszej konsekwencji podjęcie rozstrzygnięcia. W przedstawionym stanie prawnym, w rozpatrywanej sprawie organy administracji dokładnym wyjaśnieniem sprawy nie mogły podjąć rozstrzygnięcia i nie mogły powoływać się na treść § 4 przywoływanego powyżej rozporządzenia określającego jakie dokumenty winny być dołączone do wniosku.
Wskazane uchybienie przepisów postępowania administracyjnego, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym wyczerpana została przesłanka uwzględnienia skargi określona treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W ramach kontroli rozstrzygnięć podejmowanych w rozpatrywanej sprawie należy wskazać, iż organ pierwszej instancji w sposób wadliwy przywołał w podstawie prawnej art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle treści rozstrzygnięcia przepis ten nie znajduje żadnego zastosowania. Okoliczność ta nie została dostrzeżona przez organ odwoławczy, a uchybienie to nie stanowi przesłanki do uwzględnienia skargi. Także takiego skutku nie wywołuje przywołanie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego naruszenie operatem szacunkowym treści § 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego. Należy zauważyć, iż przepis ten znajduje się w rozdziale III rozporządzenia poświęconym określeniu wartości nieruchomości w przypadkach szczególnych i dotyczy określenia wartości nieruchomości oddawanej w trwały zarząd lub ustalaniu opłaty z tego tytułu. W tej sytuacji zarzucanie operatowi naruszenia tego przepisu nie jest uprawnione i nie znajduje umocowania prawnego, jednakże uchybienie to także nie może stanowić samodzielnej podstawy do uwzględnienia wniesionej skargi.
W wyniku podjętego wyroku sprawa trafia z powrotem do organów administracji celem ponownego rozpatrzenia, jednakże z dniem 12 grudnia 2003 r. przyjęta została ustawa o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego ( Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 39 ze zm.), która w art. 15 stanowi, że sprawy wszczęte a nie zakończone decyzjami ostatecznymi prowadzi się na podstawie jej przepisów, a po myśli art. 5 ust. 1 tej ustawy postępowanie w sprawie prowadzi wojewoda, oznacza to, że Prezydent Miasta S. stosownie do postanowień art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przekaże sprawę do załatwienia do właściwego organu.
W rozpatrywanej sprawie Sąd nie wypowiadał się o wykonalności zaskarżonej decyzji, ponieważ jej mocą odmówiono przyznania skarżącemu zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami kraju, w tej sytuacji wstrzymanie wykonania decyzji nie znajdowało uzasadnienia.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 200 i 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
su.