II SA/Ka 2870/02

II SA/Ka 2870/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-10-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Iwona Bogucka /sprawozdawca/
Krzysztof Wujek /przewodniczący/
Małgorzata Jużków
Symbol z opisem
620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie WSA Małgorzata Jużków as. WSA Iwona Bogucka (spr.) Protokolant ref. staż. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2004 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] r., nr [...];
Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. prowadził postępowanie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej u W. B.. Po wydaniu orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. i złożeniu przez W.B. wniosku o przeprowadzenie kolejnego badania, postanowieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. zawiesił postępowanie w sprawie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu wydania orzeczenia lekarskiego. Postanowienie o zawieszeniu zostało doręczone wnioskodawczyni oraz Miejskiej Szkole nr [...] w Z.. Po otrzymaniu orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r., organ I instancji wydał decyzję z dnia [...]r., którą odmówił W.B. stwierdzenia choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu, wskazanej w pozycji 7 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych Jako podstawa prawna podany został art. 1 pkt. 2 i art. 4 pkt. 5 oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575) oraz § 1, 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.).
Na skutek odwołania wniesionego od decyzji przez W.B., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podtrzymując stanowisko, iż wobec braku uznania przez lekarzy istniejącego schorzenia za chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
Skargę na decyzję organu odwoławczego do sądu administracyjnego wniosła W.B., która zwróciła się o ponowne rozpoznanie jej wniosku i podważyła adekwatność wyników przeprowadzonych badań lekarskich do stanu jej zdrowia. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie, podnosząc iż brak rozpoznania choroby zawodowej, uniemożliwia wydanie decyzji stwierdzającej jej istnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Kontrola sprawowana przez Sąd administracyjny dotyczy badania legalności zaskarżonego aktu, zgodnie z zakresem wyznaczonym przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Badając sprawę, Sąd nie rozstrzyga zatem o żądaniach stron, lecz kontroluje zgodność wydanego przez organy administracji aktu z prawem materialnym i procesowym. Rozpoznając sprawę, Sąd rozstrzyga w jej granicach, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosownie do postanowień przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej PoPPSA.
W pierwszej kolejności należy zatem zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, doszło do zawieszenia postępowania. Postanowienie w tej kwestii, wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stało się ostateczne i zostało doręczone stronom. Jakkolwiek w wątpliwość należy poddać samą zasadność i potrzebę zastosowania instytucji zawieszenia postępowania, na podstawie przesłanki przewidzianej w punkcie 4 art. 97 § 1 k.p.a., w sytuacji przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o jakim mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze, zm.), wydanie takiego postanowienia w sprawie jest faktem. Skuteczne zawieszenie przez organ postępowania administracyjnego, rodzi szereg konsekwencji proceduralnych. W trakcie zawieszonego postępowania sprawa nie ma biegu. W tym czasie organ może, zgodnie z art. 102 k.p.a., podejmować tylko określone kategorie czynności, niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu publicznego. Natomiast gdy ustąpią przyczyny uzasadniające zawieszenie, wówczas organ podejmuje postępowanie z urzędu lub na wniosek. Dla podjęcia postępowania, podobnie jak dla jego zawieszenia, wymagana jest forma postanowienia (art. 101 k.p.a.).
W rozpatrywanej sprawie została wydana decyzja administracyjna, nie zostało jednak podjęte postępowanie administracyjne w sprawie, decyzja wydana zatem została a czasie trwającego zawieszenia postępowania i bez usunięcia jego skutków. Wydane rozstrzygnięcie nie może być przy tym zakwalifikowane do kategorii czynności, wymienionych w art. 102 k.p.a. W takim stanie sprawy, wydane przez organy obu instancji decyzje, należy zakwalifikować jako wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, co stanowi przesłankę ich nieważności, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzje te zostały bowiem wydane w sytuacji, gdy przepisy prawa nie zezwalały organom administracji na wykonywanie czynności w sprawie, w tym na jej rozstrzyganie co do istoty.
Uwzględniając przytoczoną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30. 08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.