II SA/Ka 287/02

II SA/Ka 287/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-03-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /sprawozdawca/
Ewa Krawczyk /przewodniczący/
Włodzimierz Kubik
Symbol z opisem
613  Ochrona środowiska i ochrona przyrody
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) WSA Włodzimierz Kubik Protokolant stażysta Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2004 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania obiektu budowlanego na środowisko 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające go postanowienie Starosty B. z dnia [...] r. Nr [...] oraz orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] r. skierowanym do Starosty B. Wójt Gminy w P. zwrócił się o wydanie w trybie art.37 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 109, poz.1157 – zwanej dalej ustawą o dostępie do informacji o środowisku) opinii i dokonanie uzgodnienia dla planowanej budowy stacji paliw płynnych w P. przy ul. [...]. Po rozpoznaniu tego wniosku, wydanym z upoważnienia Starosty B. na podstawie art.106 kpa oraz art.37 ust.1 pkt 2 w/w ustawy o dostępie do informacji o środowisku postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] uzgodniono w zakresie oddziaływania na środowisko warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "Budowa stacji paliw płynnych w P. przy ul. [...] Drodze Krajowej Nr [...]" z zastrzeżeniem dopełnienia bliżej określonych w tym postanowieniu w punktach od 1 do 14 warunków. W uzasadnieniu postanowienia podano, że zgodnie
z § 2 pkt 8ł rozporządzenia MOŚZNiL z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. Nr 93, poz.589 ze zm.) planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Wzięto jednak pod uwagę opracowaną dla tej inwestycji przez biegłą z listy Wojewody [...] mgr E.S. ocenę jej oddziaływania na środowisko, zgodnie z którą przy zachowaniu określonych w postanowieniu wytycznych inwestycja ta nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska.
W zażaleniu na to postanowienie T.B. zarzucił, że przeznaczenie terenu w planie zagospodarowania wyklucza jego zdaniem realizowanie na tym terenie stacji paliw, która nie jest usługą podstawową dla terenów zabudowy mieszkaniowej. Realizacja stacji paliw pozostaje też w kolizji z planowaną modernizacją i przebudową drogi relacji B.-M. Przy budowie tej stacji nie będzie też możliwe spełnienie jego zdaniem warunków rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 98, poz.1067). Powołał się też na protest okolicznych mieszkańców, sprzeciwiających się budowie stacji paliw, złożony na ręce Wójta Gminy P.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zażalenia nie uwzględniło i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art.138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art.106 § 5 i art.144 kpa oraz na treść art.37 ust.1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji o środowisku. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że pomimo utraty mocy ustawy o dostępie do informacji o środowisku, zgodnie z art.3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz.1085) do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ostatniej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem SKO przedwczesne byłoby rozstrzyganie zarzutów co do faktycznych możliwości zachowania ustalonych w zakresie ochrony środowiska warunków. Poza zakresem rozpoznania w tym postępowaniu pozostaje też zdaniem organu II instancji kwestia zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty w tym przedmiocie mogą być podniesione dopiero w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Starosta B. i SKO tej kwestii nie rozpoznały, gdyż ich kompetencje ograniczały się do uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska. W tym zaś zakresie postanowienie organu I instancji jest zasadne.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego T.B. wniósł o uchylenie w/w postanowienia SKO jako wydanego jego zdaniem z naruszeniem prawa materialnego przez błędne przyjęcie, że postanowienie to jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 20.09.2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych... Nadto zarzucił, że organ odwoławczy nie ustosunkował się w swoim orzeczeniu do przedstawionych w zażaleniu zarzutów.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie jakkolwiek zasadniczo z innych przyczyn niż w niej zgłoszone, które Sąd nie będąc związany granicami i zarzutami skargi wziął pod rozwagę z urzędu – zgodnie z treścią art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 – zwanej dalej ustawą p.s.a.) w zw. z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 – zwanej dalej ustawą p.w.u.p.). Jak to trafnie stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a co wynikało z art.40 ust.1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.) w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych tą ustawą i przepisami szczególnymi. Taka treść tych przepisów oznaczała zdaniem Sądu, że również wymagane uzgodnienia lub decyzje wydawane w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinny odnieść się do podstawowej dla tego postępowania kwestii tj. zgodności opiniowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ograniczenie zakresu uzgodnienia tylko do kwestii związanych z oddziaływaniem planowanej inwestycji na środowisko byłoby możliwe gdyby wynikało z wyraźnego unormowania. Takiego odrębnego unormowania ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku zdaniem Sądu nie zawierała. W szczególności ograniczenie takie nie wynikało z jej art.27 i art.37. To zaś zdaniem Sądu oznacza, wbrew odmiennemu poglądowi SKO, że postanowienie uzgadniające wydane na podstawie art.27 ust.2 w zw. z art.37 ust.1 pkt 2 i art.25 ust.3 pkt 1 przedmiotowej ustawy oraz w zw. z art.40 ust.1 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powinno odnosić się do zasadniczej dla ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu kwestii tj. zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodność ta powinna być przy tym oceniana z uwzględnieniem przepisów ustawy o dostępie do informacji o środowisku (zobacz w tym względzie mającą zdaniem Sądu odpowiednie zastosowanie uchwałę NSA z dnia 15.02.1999 r. sygn.akt OPK 14/98 – ONSA 1999/3/80). Wydanie przedmiotowego postanowienia bez uwzględnienia tej materii należy uznać zdaniem Sądu za wydanie go z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego.
Z tego też względu postanowienia organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art.145 § 1 pkt 1a i art.135 w zw. z art.134 ustawy p.s.a.
W odniesieniu do zarzutów sformułowanych w skardze należy stwierdzić, że spełnienie przez planowaną inwestycję warunków w/w rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych... powinno być przedmiotem badania ale nie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a w postępowaniu o pozwolenie na budowę.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnią organy orzekające w pierwszej kolejności zmianę stanu prawnego (art.3 ust.1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw – Dz.U. Nr 100, poz.1085 i art.85 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz.U. Nr 80, poz.717) oraz ewentualnie zmianę stanu faktycznego (np. zrealizowanie objętej postępowaniem inwestycji).
O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art.55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.) w zw. z art.97 § 2 ustawy p.w.u.p.
SW