II SA/Ka 2775/02

Sprawa dotyczyła skargi K.R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., utrzymującą w mocy orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego. Skarżąca od lat cierpiała na bóle dłoni, a lekarz w 1994 r. podejrzewał chorobę wibracyjną. Mimo pogarszającego się stanu zdrowia i subiektywnych odczuć, dwie jednostki medyczne – Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. – po przeprowadzeniu szeregu badań (neurologicznych, ortopedycznych, kapilaroskopowych, prób oziębieniowych, radiologicznych) orzekły o braku podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego, zarówno postaci kostno-stawowej, jak i naczyniowo-nerwowej. Dolegliwości skarżącej zostały przypisane zmianom zwyrodnieniowym kręgosłupa. Organy sanitarne, opierając się na tych orzeczeniach lekarskich, stwierdziły brak jednej z kluczowych przesłanek do stwierdzenia choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę, wskazując, że zgodnie z przepisami, stwierdzenie choroby zawodowej wymaga kumulatywnego spełnienia dwóch warunków: rozpoznania schorzenia przez kwalifikowaną jednostkę medyczną oraz wykazania związku przyczynowego z narażeniem zawodowym. Ponieważ orzeczenia lekarskie nie potwierdziły istnienia zespołu wibracyjnego, sąd nie mógł ingerować w merytoryczną ocenę stanu zdrowia dokonaną przez lekarzy, a jedynie kontrolować legalność działania organów administracji. Sąd podkreślił, że nawet jeśli dochodzenie epidemiologiczne wykazało narażenie na drgania mechaniczne (zarówno miejscowe, jak i ogólne, z przekroczeniami dopuszczalnych norm w niektórych pomiarach), to brak pozytywnego orzeczenia lekarskiego uniemożliwia wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający