II SA/KA 2762/02

II SA/Ka 2762/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-06-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-11-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Szczepan Prax
Tadeusz Michalik /przewodniczący sprawozdawca/
Teresa Kurcyusz-Furmanik
Symbol z opisem
6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie: NSA Szczepan Prax WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant: ref.staż. Daniel Dudys po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dodatku do uposażenia oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] J. R. zwrócił się do Ś. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z podaniem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] Komendanta Miejskiego PSP w G. odmawiającą uznania roszczeń z tytułu nie dopłaty dodatku za lata służby.
Podstaw do wznowienia postępowania J. R. upatrywał w przepisach:
- art. 145 § 1 pkt. 6 przez wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu ( nie wskazując jednak o jaki organ chodzi w przedmiotowym przypadku),
- art. 145 § 1 pkt. 5 , gdyż jego zdaniem wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, nie znane organowi, który wydał decyzję.
Te okoliczności faktyczne to jego zdaniem:
1. Fakt zachowania przeze niego ciągłości służby w wyniku odwołania go ze stanowiska służbowego w Instytucie Metali Nieżelaznych w G. i przeniesienia służbowego do służby w resorcie Ministerstwa Górnictwa i Energetyki,
2. Fakt ustnego wzajemnego porozumienia się przez J. R. z Komendantem Wojewódzkim Straży Pożarnych w K. i zgodnego pozytywnego oświadczenia woli co do warunków jego przejścia ze służby we Wspólnocie Energetyka i Węgiel Brunatny w W. do służby w Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w G. i w konsekwencji tego porozumienia się samodzielne wydanie przez organ -Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnych w K. pozytywnej dla niego decyzji administracyjnej z dnia [...] w sprawie jego przejścia do służby w Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w G., bez uzyskiwania zgody Komendanta Głównego Straży Pożarnych w W.
3. Fakt braku meldunku o rozwiązaniu z J. R. stosunku służbowego lub wygaśnięciu tego stosunku służbowego w jego aktach osobowych i w aktach spraw Komendy Głównej SP; Komendy Głównej PSP; Komendy Wojewódzkiej SP; Komendy Wojewódzkiej PSP; Komendy Rejonowej SP; Komendy Rejonowej PSP G. i w resortowych jednostkach organizacyjnych ochrony przeciwpożarowej,
4. Fakt braku wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwolnienia go ze służby, jako zawodowego funkcjonariusza pożarnictwa w resortowej ochronie przeciwpożarowej,
5. Fakt, iż nieprzerwane okresy pracy i służby od [...] do [...] zostały mu jako dekretowemu zawodowemu funkcjonariuszowi pożarnictwa zaliczone do wysługi lat w Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w G. a okres zatrudnienia - służby od [...] do [...] do lat służby w Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w G. w [...] na podstawie dekretu z dnia 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa i przepisów wykonawczych do uchwały Nr 34 Rady Ministrów z dnia 18 lutego 1976 r. w sprawie wynagrodzenia funkcjonariuszy pożarnictwa -§ 8 i § 9 zarządzenia nr 23 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 marca 1976r. w sprawie szczegółowych zasad wypłaty nagród jubileuszowych i dodatków za wysługę lat funkcjonariuszom pożarnictwa.
J. R. wskazał, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się w dniu [...]
Decyzją Nr [...] z dnia [...] Ś. Komendant Wojewódzki PSP w K. odmówił J. R. wznowienia postępowania.
Od w/wym. decyzji Ś. Komendanta Wojewódzkiego PSP w Katowicach J. R. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego PSP, który decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego PSP w K. w całości i umorzył postępowanie w I instancji, a to z uwagi na naruszenie art. 150 § 1 k.p.a.
Jednocześnie Komenda Główna PSP pismem z dnia [...] przekazała dokumenty dotyczące wznowienia postępowania Komendantowi Miejskiemu PSP w G. celem rozstrzygnięcia podania o wznowienie postępowania.
Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej decyzją Nr [...] z dnia [...] Nr [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończone decyzją ostateczną Nr [...] z [...] Komendanta Miejskiego PSP w G. o sygn. akt. [...] gdyż J. R. złożył żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia.
Swoją decyzję Komendant Miejski PSP w G. uzasadnił tym, iż J. R. pomimo dwukrotnego wezwania organu nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu, iż o przyczynie wznowienia dowiedział się w dniu [...]i nie przekroczył terminu 1 miesiąca wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a..
Od tej decyzji Komendanta Miejskiego PSP w G. J. R. wniósł w dniu [...] odwołanie do Ś. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. W jego treści domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Komendanta Miejskiego PSP w G., wskazywał na rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego , a mianowicie art. 7, 8, 9 i 11 Kpa, art. 77, 80, 81, 89, 107 k.p.a. oraz twierdził, iż rozstrzygnięcie jest niesłuszne, krzywdzące i nie może być zgodne z prawem. Ś. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. decyzją Nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr[...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia [...] Nr [...].
W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja Nr [...] z dnia [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. jest zgodna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Podkreślił, że okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania wymienione są w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a., a ponadto strona zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. winna wnieść podanie do organu I instancji w terminie 1 miesiąca od dnia w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Podkreślono, że w swoim wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] J. R. nie udowodnił, że wystąpiła jakakolwiek z przyczyn wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 i 145 a § 1 k.p.a., albowiem w toku postępowania przed organem I instancji nie uprawdopodobnił - mimo wezwań organu – że podanie o wznowienie złożył w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania.
W tym stanie rzeczy - zdaniem organu odwoławczego - J. R. nie udowodnił przyczyny wznowienia oraz daty dowiedzenia się o ewentualnej przyczynie wznowienia.
W bardzo obszernej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. R.
domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jako aktów rażąco naruszających prawo, gdyż decyzje zostały wydane "w czasie rozstrzygania tej sprawy przez NSA w Warszawie".
Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego , które to naruszenie – jego zdaniem - miało decydujący wpływ na wynik sprawy, a to :
-przepisu § 4 rozporządzenia MSW z dnia 23 czerwca 1992 r. w sprawie uposażenia strażaków PSP /Dz. U. Nr 51, poz. 236/,
-przepisów § 8 i § 9 Zarządzenia nr 23 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 marca 1976 r. w sprawie szczegółowych zasad wypłaty nagród jubileuszowych i dodatków za wysługę lat funkcjonariuszom pożarnictwa (Dz. Zarz. Rozk. KGSP 1976 nr 1-2, poz. II),
-art. 129 ust. 1 i ust. 2 Ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej,
-art. 5 Kp, art. 29 § 3 Kp, art. 56 Kc w związku z art. 48 dekretu z dnia 27 grudnia 1974r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa,
-art. 1 pkt 2, art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 , art. 48 dekretu z dnia 27 grudnia 1974r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa,
-§ 2 pkt 5 Zarządzenia MSW z dnia 04 marca 1975r w sprawie zasad pełnienia służby przez funkcjonariuszy pożarnictwa,
-art. 13 ust. l pkt 4 Ustawy z dnia 18 luty l 994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...),
-art. 19 Wytycznych nr 9 Komendanta Głównego Straży Pożarnych z dnia 15 grudnia 1976 r. w sprawie niektórych zasad dotyczących mianowania, przenoszenia i zwalniania ze służby funkcjonariuszy pożarnictwa (Dziennik Zarządzeń i Rozkazów KGSP z 1977 r. m l poz. 6).
Nadto wskazał, że organy procedujące w sprawie rażąco naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego naruszono przepisy:
- art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez oczywiste jego niezastosowanie, a to przez rozstrzygnięcie sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
- art. 7; 8; 9; 11; 77 ; 80; 81; 89 ; 107 w związku z art. 140 k.p.a. zwłaszcza przez dowolną interpretację przepisów postępowania, wydanie decyzji bez dostatecznego rozpoznania sprawy do końcowego rozstrzygnięcia oraz przez zaniechanie obowiązku prawidłowego uzasadnienia decyzji odwoławczej.
Zarzucono także organowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia , który mógł mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, wynikający z niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego a w szczególności z nie wyczerpującego przeprowadzenia dowodów oraz dowolnej oceny dowodów w wyniku rażącego naruszenia istotnych przepisów postępowania.
Skarżący podniósł także, iż pozbawiono go możności obrony swych praw przez uniemożliwienie mi wzięcia czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie mu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do przeprowadzonych dowodów i ewentualnego zgłoszenia istotnych uwag wyjaśniających, mogących mieć znaczenie dla sprawy, bądź zgłoszenia dalszych wniosków dowodowych niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.
Zarzucono także organowi brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów postawionych zaskarżonej decyzji odwołaniem, a także zaniechanie przez organ odwoławczy czynności wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego mającego istotne znaczenie dla sprawy,
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż przytoczone przez J. R. w skardze przepisy w żaden sposób nie mają zastosowania w sprawie będącej przedmiotem skargi, a mogły być natomiast ewentualnie podniesione w postępowaniu odwoławczym dotyczącym decyzji Nr [...] Komendanta Miejskiego PSP w G. z dnia [...] co do zarzutów dotyczących uchybienia przepisom postępowania administracyjnego , podniósł, iż nie zasługują na uwzględnienie, albowiem całość postępowania prowadzona była rzetelnie i bezstronnie, a ciężar dowodu wystąpienia przesłanek wynikających z art. 145 § 1 kpa i 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, a strona w toku całego postępowania takiego dowodu nie przedstawiła. Zdaniem organu odwoławczego skarżący poprzez wznowienie postępowania chce ominąć drogę postępowania odwoławczego, którego zaniechał.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.
Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Niniejsza skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach przed dniem 01 stycznia 2004 r.. Z tą datą uległ zmianie stan prawy i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając pod tym względem decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż przy jej wydaniu nie naruszono ani prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w sposób który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie dodatku do uposażenia funkcjonariusza Straży Pożarnej.
Wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a.. Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznaczona jest zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Takie granice postępowania w sprawie wznowienia postępowania wynikają z art. 145 § 1 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie. Według art. 16 § 1 k.p.a. decyzjami ostatecznymi są decyzje, od których nie służy odwołanie w toku instancji.
Skarżący jako podstawę wznowienia w tej sprawie wskazał min. przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, iż wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. A zatem dla zastosowania tej podstawy wznowienia konieczne jest łączne spełnienie trzech przesłanek:
- po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę,
- po drugie, nowe okoliczności faktyczne, jak i nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej,
- po trzecie, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.
Jako drugą podstawę wznowienia skarżący wskazał przepis art. 145 § 1 pkt. 6 k.p.a., podnosząc, iż decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu , nie wskazując przy tym w jakim trybie i jaki organ miałby zająć stanowisko.
Przepis art. 148 § 1 k.p.a. normuje kwestie trybu i terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania, stanowiąc, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Z powyższego uregulowania wynika, iż strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania.
Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2 wydanie, Warszawa 1998 r.). Trzeba przy tym wskazać, że zapis ustawy należy rozumieć ściśle, a więc ,iż termin jednego miesiąca biegnie od dnia, w którym skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do żądania wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym skarżący prawidłowo ocenił znaczenie dowodu lub faktu. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu na ocenę zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a.
Organ administracji obowiązany jest z urzędu zbadać zachowanie tego terminu. Wszczęcie bowiem postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a).
Odnosząc te rozważania do warunków przedmiotowej sprawy , przypomnieć trzeba, że J. R. we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] wskazał, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się w dniu [...]
Prawidłowo zatem z uwagi na bardzo ogólnikowe ,cytowane wyżej stwierdzenie J. R., organ I instancji wezwał pisemnie skarżącego do przedstawienia w terminie do [...] takich dowodów, które potwierdzałyby w jednoznaczny sposób, że podanie o wznowienie wpłynęło i zostało złożone do organu przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, a wyartykułowanych w podaniu.
Ponieważ jednak pismo to J. R. odebrał po wyznaczonym terminie, kolejnym pismem z [...] doręczonym J. R.[...]. zakreślono skarżącemu, nowy, wystarczająco długi termin do przedstawienia żądanych dowodów - do [...] podkreślając, że po upływie tego terminu rozstrzygnięcie w sprawie podania o wznowienie postępowania nastąpi w oparciu o zebrane materiały .
W zakreślonym terminie J. R. nie przedstawił organowi jakichkolwiek informacji na wspomnianą okoliczność terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Zatem skoro J. R. nie wskazał i nie udowodnił w swym podaniu z [...] oraz w wyznaczonym dodatkowo terminie, że o okolicznościach tamże ogólnie wskazywanych dowiedział się w dniu [...] to prawidłową jawi się decyzja odmawiająca wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczna decyzją Komendanta Miejskiego PSP w G. Nr [...] z [...]roku.
Takie stanowisko znajduje pełne oparcie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który np. w wyroku z dnia 16 października 1998 r. , sygn. akt III SA 2802/97 (zbiór orzeczeń LEX nr 34954) wskazał, że strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, a zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze.
Trzeba także podzielić pogląd organu odwoławczego zaprezentowany w odpowiedzi na skargę, że przytoczone przez J. R. w skardze przepisy prawa materialnego w żaden sposób nie mają zastosowania w sprawie będącej przedmiotem skargi, a mogły być natomiast ewentualnie podniesione w postępowaniu odwoławczym dotyczącym decyzji Nr [...] Komendanta Miejskiego PSP w G. z dnia [...] Na poparcie tej tezy można zacytować wyrok NSA z dnia 01 września 2000 r. , sygn. akt III SA 2304/99 (ONSA 2001/4/179), gdzie wskazano, że w pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji ma prawo badać - oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych - tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu (art. 148 k.p.a.). Nie wolno mu natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły; tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.).
Wprawdzie organy obu instancji zaniechały , wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 10 § 1 k.p.a. wezwania strony przed wydaniem decyzji, celem umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, to jednak w warunkach przedmiotowej sprawy to uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze dlatego, że jedynymi czynnościami organu I instancji były tylko wyżej wspomniane pisma kierowane do skarżącego w celu wyjaśnienia terminowości złożenia wniosku, po drugie zaś z tego powodu, iż organ odwoławczy nie dokonał jakichkolwiek nowych czynności w sprawie.
Co do faktu, że organy procedowały w niniejszej sprawie w chwili kiedy przed NSA w Warszawie toczyło się postępowanie w kwestii skargi na decyzję KGPSP z dnia [...]wskazać należy, że nie stanowiło to przeszkody proceduralnej do rozpoznania wniosku skarżącego o wznowienie postępowania. Zatem nie sposób podzielić zarzutu strony skarżącej co do zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Należy natomiast stwierdzić, iż będąca przedmiotem zaskarżenia przed NSA ostateczna decyzja KGPSP z dnia [...] zawierała rozstrzygnięcie o uchylenie decyzji organu I instancji jak również rozstrzygnięcie merytoryczne co do umorzenia postępowania prowadzonego przed niewłaściwym organem. Konsekwencją powyższej ostatecznej decyzji (wskazującej, że wniosek o wznowienie postępowania rozpoznał niewłaściwy organ w rozumieniu art. 150 § 1 k.p.a.) było to, że nadal pozostawał nierozpoznany merytorycznie przez organ właściwy wniosek skarżącego o wznowienie postępowania. A skoro tak to wniosek ten należało rozpoznać, co uczyniono w przedmiotowym postępowaniu.
Mając powyższe na względzie, należy uznać, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, zaś podnoszone w skardze okoliczności nie mogły doprowadzić do jej wzruszenia.
W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).