II SA/KA 2721/03

II SA/Ka 2721/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-10-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Ewa Krawczyk /przewodniczący/
Rafał Wolnik
Stanisław Nitecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: WSA Rafał Wolnik Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2005 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta O. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego; art. 7, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 41 ust. 1, art. 42 oraz art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.); po rozpatrzeniu wniosku G. i M. M. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w O. – Z. przy ul. P. L. obejmującego działki [...] i [...] pod budowę zespołu budynków mieszkalnych z garażami wbudowanymi oraz przyłączami: wodno-kanalizacyjnym, energetycznym, telekomunikacyjnym. W decyzji tej określone zostały warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych. Projektowana budowa powinna spełniać warunki techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) obowiązujących normach, przepisach szczególnych oraz powinna spełniać warunki określone w przeprowadzonych uzgodnieniach z Okręgowym Urzędem Górniczym w G. oraz G. Zakładem Elektroenergetycznym S.A. w G. z dnia [...] r. W tym zakresie winna być zachowana odległość minimum 6 m, budynków od skraju linii 20 kV przebiegającej nad przedmiotowymi parcelami. Ważność decyzji została ustalono na 1 rok licząc od dnia jej wydania. W uzasadnieniu decyzji tej wskazano, że budowa zgodna jest z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w O. nr [...] z dnia [...] r., jednocześnie zwrócono uwagę na ograniczenie związane z koniecznością respektowania odległości minimum 6 m lokalizacji budynków od skraju linii 20 kV, co będzie rzutowało na sposób zagospodarowania działek.
Od decyzji tej odwołali się G. i M. M. W motywach odwołania wnieśli o uchylenie w pkt III 1 decyzji organu pierwszej instancji uzgodnień z G. Zakładem Elektroenergetycznym S.A. w G. w zakresie zachowania odległości budynków od skraju przewodu linii 20 kV przebiegającej nad działkami. Odwołujący się kwestionują legalność powyższej linii z tego powodu nie znajdują podstaw do uwzględniania jej w przypadku zagospodarowania działek. Nadto wskazali, że GZE S.A. w G. nie przysługuje legitymacja do udziału w postępowaniu administracyjnym w zakresie ustalenia warunków zabudowy terenu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 42 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji tej organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja zgodna jest z przepisami prawa. Zdaniem organu warunek zachowania odległości 6,0 m projektowanych budynków od skrajnego przewodu linii elektroenergetycznej 20 kV wynika nie z woli właściciela tej linii lecz z normy PN-75/E-05100. Z tego też powodu organ wydający decyzję obowiązany był uwzględnić stan faktyczny sprawy istniejący w dacie jej wydania, tym bardziej, że może być wydana decyzja legalizująca tę linię, natomiast w przypadku nakazania jej rozbiórki możliwe będzie wyeliminowanie oprotestowanego warunku w trybach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Z takim rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie zgodził się skarżący, który wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze tej podtrzymał swoje argumenty zaprezentowane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności wskazał, że decyzja nakazująca uzgodnienie zabudowy z G. Zakładem Energetycznym S.A. w G. jest niezgodna z prawem, albowiem Zakład ten przeprowadził przedmiotową linię energetyczną bez zezwolenia, użytkuje ją bez stosownych i prawem wymaganych zezwoleń, sama zaś linia ma charakter samowoli budowlanej. Podniósł także, że wprowadzenie powyższego warunku do decyzji skutkuje uzależnieniem warunków zabudowy od woli sprawcy samowoli budowlanej, który dodatkowo nie jest uczestnikiem postępowania administracyjnego. Skarżący zarzucił także decyzji organu odwoławczego nie rozstrzygnięcie sprawy co do meritum odwołania, jak również uznał, że decyzja organu pierwszej instancji była decyzją przedwczesną.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i odwołał się do argumentacji jaką zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] sprostowało oczywistą omyłkę w uzasadnieniu decyzji, polegającą na zamieszczeniu w wierszu trzecim od dołu zamiast prawidłowego nazwiska strony skarżącej.
Skarżący pismem procesowym z dnia [...] r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podtrzymał wniesioną skargę, jednocześnie zaznaczył, że rozstrzygnięcie SKO w K. jest przedwczesne i zgodnie z jej wnioskiem organ ten winien zawiesić prowadzone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W tej sytuacji stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652) właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia skargi jest Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa.
Stosownie do postanowień art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie zgodność zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest kwestionowana przez skarżących, którzy na żadnym etapie prowadzonego postępowania tego elementu nie kwestionowali. Sąd w ramach przeprowadzanej kontroli także stwierdził, że zamierzona inwestycja zgodna jest z postanowieniami uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O. (Dz. Urz. Woj. Katowickiego Nr [...], poz. [...]).
Głównym przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia ograniczenia zamieszczonego w pkt III decyzji organu pierwszej instancji a podtrzymanego przez organ odwoławczy, a dotycząca niezbędności uzgodnienia projektowanej budowy z G. Zakładem Elektroenergetycznym S.A. w G. oraz konieczność zachowania odległości budynków minimum 6,0 m od skrajnego przewodu linii 20 kV przebiegającej nad parcelami skarżącego. Zdaniem skarżącego skoro przebiegająca nad jego nieruchomościami powyższa linia energetyczna jest samowolą budowlaną, to tym samym organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie powinien zamieszczać w wydanej decyzji nakazu uzgodnienia z podmiotem nielegalnie użytkującym taką linię jak również wprowadzać ograniczeń w zakresie lokalizacji budynków na tychże nieruchomościach. Inaczej mówiąc skarżący akcentuje, że nielegalne jego zdaniem działania jakichś podmiotów nie mogą ograniczać jego praw do dysponowania własną nieruchomością. W tej sytuacji rodzi się pytanie, czy organy administracji ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu winny brać pod uwagę stan formalnoprawny czy też uwzględniać także stan faktyczny jaki występuje w danym momencie na przedmiotowym terenie? Organy administracji obu instancji uznały, że pierwszeństwo ma stan faktyczny występujący na danej nieruchomości, ponieważ jak zauważył to organ odwoławczy istnieje możliwość ewentualnej legalizacji samowolnie postawionej linii energetycznej. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela przywołany pogląd, że przy podejmowaniu decyzji administracyjnych nie można abstrahować stanu faktycznego występującego na nieruchomościach, w stosunku do których ma być wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Działania podejmowane przez skarżącego mogą doprowadzić do usunięcia przedmiotowej linii energetycznej, jednakże w następstwie prowadzonych postępowań może zapaść także decyzja zezwalająca jej dalsze użytkowanie. W przypadku usunięcia wskazanej linii skarżący będzie mógł wykorzystać swoją nieruchomość w sposób na jaki zezwolą mu obowiązujące przepisy, natomiast sytuacja uległaby zmianie, gdyby w następstwie prowadzonych postępowań nastąpiło zalegalizowanie przedmiotowej linii, ponieważ wówczas wskazane w decyzji ograniczenia byłyby zasadne i miałyby umocowanie w obowiązujących przepisach, zwłaszcza dotyczących stref ochronnych względem takich linii.
Skarżący w piśmie procesowym skierowanym do tutejszego Sądu z dnia [...] r. podniósł, że wraz z odwołaniem występował do organu odwoławczego z wnioskiem o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania dotyczącego wyjaśnienia legalności przebiegu linii 20 KV nad jego nieruchomościami, a organ odwoławczy nie rozpatrzył tego wniosku, czym dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Przyjdzie zauważyć, że wskazany zarzut nie znajduje umocowania w aktach administracyjnych. Z akt tych nie wynika, by skarżący występował wraz z odwołaniem do organu odwoławczego o zawieszenie prowadzonego postępowania. W odwołaniu jak również w innych pismach znajdujących się w tych aktach nie został zamieszczony taki wniosek. W tej sytuacji organ odwoławczy wbrew twierdzeniom skarżącego nie miał podstaw do zawieszenia postępowania, tym bardziej, że rozstrzygnięcie w zakresie legalności przebiegu wskazanej linii energetycznej nie warunkuje wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej, choć oczywiście ma wpływ na treść tej decyzji. Nadto należy zauważyć, że decyzja o warunkach zabudowy terenu, w przypadku zmiany okoliczności stanowiących podstawę jej wydania może być zmieniona w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego bądź też skarżący będzie miał możliwość wystąpić do organu administracji publicznej o wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo należy podnieść, że okres ważności zaskarżonej decyzji już upłynął, ponieważ jak wynika to z pkt VII tej decyzji ważna jest rok licząc od dnia jej wydania. W tej sytuacji prawnej i faktycznej podniesiony zarzut nie może zostać uwzględniony.
Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.