II SA/Ka 2551/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła skargi H. P. i A. P. na uchwałę Rady Gminy w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący, właściciele nieruchomości, której część została przeznaczona pod ciąg pieszo-jezdny, zarzucili uchwale wadliwość prawną polegającą na pominięciu źródeł pokrycia zobowiązań wynikających z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Argumentowali, że taki obowiązek wynika z art. 38 tej ustawy oraz art. 58 ustawy o samorządzie gminnym. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wnieśli skargę do sądu administracyjnego, domagając się stwierdzenia nieważności uchwały. Organ gminy w odpowiedzi postulował oddalenie skargi, wskazując, że określenie źródeł finansowania nie jest zadaniem planu miejscowego, lecz pochodną jego realizacji. Sąd administracyjny, rozpoznając sprawę, stwierdził, że skarżący dopełnili wymogów formalnych skargi i są legitymowani do jej wniesienia. Analizując zarzut wadliwości uchwały, sąd uznał go za bezzasadny. Wyjaśniono, że roszczenia właścicieli z tytułu utraty wartości nieruchomości (art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) mają charakter cywilnoprawny, a obowiązek określenia źródeł pokrycia zobowiązań (art. 38 ustawy) dotyczy jedynie zobowiązań z ust. 2 art. 36 i nie musi być integralną częścią planu miejscowego. Plan miejscowy określa jedynie stawkę procentową renty planistycznej (art. 10 ust. 3 ustawy). Sąd podkreślił, że uchwała określająca źródła pokrycia zobowiązań nie ma rangi przepisu gminnego, a jej brak w planie nie stanowi naruszenia prawa. Kontrolując legalność uchwały poza granicami zarzutu, sąd uznał, że nie narusza ona prawa, a skarżący byli prawidłowo powiadomieni o czynnościach planistycznych. W konsekwencji, skargę oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w szczególności kwestii obowiązku wskazywania źródeł finansowania potencjalnych zobowiązań w samym planie.
Orzeczenie dotyczy stanu prawnego z 2004 roku i specyfiki ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku, która została zastąpiona nowymi przepisami.
Zagadnienia prawne (2)
Czy uchwała rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wadliwa, jeśli nie zawiera wskazania źródeł pokrycia potencjalnych zobowiązań wynikających z przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, brak wskazania źródeł pokrycia potencjalnych zobowiązań w uchwale o planie miejscowym nie stanowi naruszenia prawa.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że roszczenia właścicieli z tytułu utraty wartości nieruchomości mają charakter cywilnoprawny, a obowiązek określenia źródeł pokrycia zobowiązań (art. 38 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) nie musi być integralną częścią planu miejscowego. Plan miejscowy określa jedynie stawkę procentową renty planistycznej.
Czy właściciel nieruchomości, którego interes prawny został naruszony uchwałą rady gminy w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego, może skutecznie zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że skarżący spełnili wymogi formalne, w tym bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, a przyjęte rozwiązanie planistyczne godziło w ich prawo do nieruchomości, co uzasadniało ich legitymację do wniesienia skargi.
Przepisy (8)
Główne
u.s.g. art. 101 § 1
Ustawa o samorządzie gminnym
Przepis umożliwiał zaskarżenie uchwały organu gminy naruszającej interes prawny lub uprawnienie, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia.
P.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do oddalenia skargi.
Pomocnicze
u.z.p. art. 36 § 1 i 2
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
Przepis przyznawał właścicielom nieruchomości prawo do żądania od gminy odszkodowania lub zamiany nieruchomości, jeśli na skutek uchwalenia planu utraciły wartość lub ich dotychczasowe korzystanie stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone.
u.z.p. art. 36 § 3
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
Określał, że renta planistyczna obliczana była według stawki procentowej wzrostu wartości nieruchomości.
u.z.p. art. 38 § 1
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
Dotyczył ustalenia źródeł zobowiązań wynikających z ust. 2 art. 36.
u.s.g. art. 58
Ustawa o samorządzie gminnym
u.z.p. art. 10
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
Określał, co ustala się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w tym stawkę procentową renty planistycznej.
u.z.p. art. 8 § 1
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
Określał, co stanowi treść uchwały organu gminy w zakresie planu miejscowego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Określenie źródeł finansowania potencjalnych zobowiązań nie jest obligatoryjnym elementem planu miejscowego. • Roszczenia właścicieli z tytułu utraty wartości nieruchomości mają charakter cywilnoprawny i nie muszą być precyzowane w planie miejscowym. • Plan miejscowy określa jedynie stawkę procentową renty planistycznej, a nie źródła pokrycia zobowiązań.
Odrzucone argumenty
Uchwała rady gminy w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego jest wadliwa, ponieważ nie zawiera wskazania źródeł pokrycia zobowiązań wynikających z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Godne uwagi sformułowania
sprawa określenie źródeł finansowania zobowiązań gminy wynikająca z uchwalenia planu nie jest zadaniem planu miejscowego, lecz jest pochodną realizacji tego planu. • Fakt, że uchwała uchwalająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może rodzić określone hipotetyczne roszczenia finansowe nie oznacza automatycznie obowiązku wskazania źródeł ich pokrycia, gdyż w dacie podjęcia uchwały nie wiadomo czy takie roszczenia w ogóle zaistnieją i jaki będzie ich zakres. • Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia uchwałą organu gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej tylko wtedy rodzi skutek w postaci eliminacji przez Sąd uchwały z obrotu prawnego, gdy ta uchwała narusza prawo bądź wydana została bez podstawy prawnej. • Roszczenie, przysługujące z przywołanego art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym miało charakter cywilnoprawny... • Pogląd ten jest nieuprawniony i pozostaje w sprzeczności z zapisem art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym...
Skład orzekający
Małgorzata Korycińska
przewodniczący sprawozdawca
Ewa Krawczyk
sędzia
Iwona Bogucka
asesor
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w szczególności kwestii obowiązku wskazywania źródeł finansowania potencjalnych zobowiązań w samym planie."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy stanu prawnego z 2004 roku i specyfiki ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku, która została zastąpiona nowymi przepisami.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii proceduralnej w planowaniu przestrzennym, która może mieć wpływ na prawa właścicieli nieruchomości. Choć nie zawiera nietypowych faktów, stanowi przykład interpretacji przepisów dotyczących zobowiązań finansowych gminy.
“Czy plan zagospodarowania przestrzennego musi zawierać źródła finansowania? WSA w Gliwicach wyjaśnia.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.