II SA/Ka 2519/03

II SA/Ka 2519/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-02-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-09-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący/
Małgorzata Jużków
Tadeusz Michalik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie WSA Małgorzata Jużków, NSA Tadeusz Michalik (spr.), Protokolant sekretarz Ewa Olender, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2004 r. sprawy ze skargi "A" w K., "B" Miasta K. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie skargi na uchwałę organu gminy w sprawie zmiany statutu zakładu opieki zdrowotnej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] r. Rada Miejska w K. podjęła działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), w związku z art. 36 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 1991 r. Nr 91, poz. 408 z późn. zm.) uchwałę Nr [...] w sprawie zmian w organizacji działalności niektórych samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej.
W § 1 Rada Miejska K. uchwaliła przyjąć założenia zmiany w organizacji działalności samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej na terenie miasta K., poprzez
1) likwidację Szpitala "C" w K. przy ul. [...], zwanego dalej "Szpitalem"
2) likwidację Zakładu "D" w K. przy ul. [...], zwanego dalej "Zakładem",
3) reorganizację "E" w K. przy ul. [...], zwanego dalej "E", w drodze likwidacji wymienionych w uchwale [...] przychodni lekarskich.
W § 2 wskazano, iż kontynuację udzielania świadczeń zdrowotnych realizowanych przez likwidowany Szpital, Zakład i Przychodnie powierzyć:
1) niepublicznym zakładom opieki zdrowotnej utworzonym przez pracowników zlikwidowanego Szpitala, Zakładu i Przychodni lub wybranym w ofercie publicznej,
2) przychodniom "E".
W § 3 tej uchwały, zobowiązano Prezydenta Miasta K. do uzyskania opinii rad społecznych Szpitala, Zakładu i "E" o proponowanych zmianach w organizacji działalności oraz do wyłonienia podmiotów, wymienionych w § 2 pkt 1, które po likwidacji zapewnią dalsze nieprzerwane udzielanie świadczeń zdrowotnych co najmniej w dotychczasowym zakresie, bez ograniczenia ich dostępności, warunków udzielania i jakości.
Nadto wskazano, że tracą moc uchwała Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] r. w sprawie kierunku reorganizacji "E" w K. i uchwała Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] r. w sprawie kierunku zmian w organizacji działalności samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej lecznictwa zamkniętego, dla których organem tworzącym jest miasto K.. Wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi Miasta K..
W uzasadnieniu wskazano, że ustawa z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 z późn. zm.), która weszła w życie od 01 kwietnia 2003 r., zachowuje zasadę traktowania na równych prawach wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych. Podniesiono, że inicjatywę do udzielanie świadczeń zdrowotnych, po usamodzielnieniu się i wydzieleniu z sektora publicznego zgłosili pracownicy samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, wskazanych w projekcie niniejszej uchwały.
Podniesiono, iż Szpital "C" w K., działający jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej utworzony przez miasto K. (zwany dalej "Szpitalem") osiąga straty finansowe, a przeprowadzone analizy sytuacji finansowo-ekonomicznej wskazują, że pogłębiający się ujemny wynik finansowy osiągnął poziom który wyklucza możliwość pokrycia go przez Szpital we własnym zakresie. Zaakcentowano, że w tej sytuacji ustawa z dnia 30 sierpnia 199 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 z późn. zm.), dopuszcza możliwość podjęcia przez organ, który utworzył samodzielny publiczny zakład uchwały o jego likwidacji. Podniesiono przy tym, że w tej ustawie przyjęto również, że ujemny wynik finansowy samodzielnego publicznego zakładu nie może być podstawą do zaprzestania działalności, jeżeli dalsze istnienie tego zakładu uzasadnione jest celami i zadaniami, do których realizacji został utworzony, a których nie może przejąć inny zakład w sposób zapewniający nieprzerwane sprawowanie opieki zdrowotnej nad ludnością.
Nadmieniono, że Zakład "D" w K. działający jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej (zwany dalej Zakładem) od [...] 2002 r. ma swoją siedzibę w obiekcie Szpitala. Lokalizacja ta uzasadnia stworzenie w ramach reorganizacji kompleksu opieki długoterminowej. Wskazano także, że z kolei jednostka budżetowa Miasta K. pn. "F" przekształcona została w samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej pn. "E" w K. (zwany dalej "E) uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] r. W trakcie działania "E", w oparciu o uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] r. w sprawie reorganizacji "E" w K., dokonano pierwszej reorganizacji polegającej na przejęciu części świadczeń zdrowotnych przez niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej utworzone przez pracowników.
Podkreślono, że przedstawione zmiany w organizacji również mają na celu pracowniczą prywatyzację świadczeń zdrowotnych i dotyczy to wszystkich Przychodni "E" oprócz obecnej Przychodni Nr [...] przy ul. [...] i Przychodni Nr [...] przy ul. [...], które pozostają w strukturze "E".
Zaakcentowano, że niniejsza uchwała kierunkowa ma na celu określenie zmian w organizacji Szpitala, Zakładu i Przychodni, zmierzających do przejęcia udzielania świadczeń zdrowotnych przez niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej (zwane dalej "nzoz") utworzone przez pracowników likwidowanych zakładów, nzoz-y wybrane w ofercie publicznej i inne przychodnie "E", a projekty uchwał dla poszczególnych zakładów objętych reorganizacją zostaną przedstawione Radzie Miejskiej K. po wykonaniu zadań określonych w § 3 uchwały wraz z symulacją kosztów.
Wskazano, że uwzględniając powyższe spełniony zostanie warunek określenia sposobu i formy zapewnienia osobom korzystającym ze świadczeń zdrowotnych likwidowanych zakładów dalszego, nieprzerwanego udzielania takich świadczeń, bez istotnego ograniczenia ich dostępności, warunków udzielania i jakości, zawarty w art. 43 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, a w tworzonych nzoz-ach powinna znaleźć zatrudnienie możliwie największa liczba pracowników obecnie zatrudnionych w tych jednostkach.
Podniesiono, że jak wynika z ustawy o zakładach opieki zdrowotnej konsekwencjami likwidacji Szpitala i Zakładu będzie to, że zgodnie z art. 53a ust. 2 majątek, po zaspokojeniu wierzytelności, stanie się własnością miasta K., które decyduje o jego przeznaczeniu jako podmiot, który go utworzył, a zgodnie z art. 60 ust. 6 zobowiązania i należności po likwidacji staną się zobowiązaniami i należnościami miasta K..
W dniu [...] 2003 r. "A" w K. i "B" Miasta K. złożyły w Radzie Miejskiej w K. wniosek o usunięcie naruszenia prawa w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r.
Uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] Rada Miejska w K. nie uwzględniła w/wym. wniosku o usunięcie naruszenia prawa.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] 2003 r. "A" w K. i "B" Miasta K. wniosły o uchylenie wyżej opisanej uchwały w całości.
Radzie Miasta zarzucono obrazę przepisów prawa procesowego i materialnego, a to art. 7 ust. 1 pkt 5 i art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o Zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 1991 r. Nr 91 poz. 408 ze zm.).
Nadto zarzucono, że błędne są ustalenia faktyczne stanowiące podstawę do podjęcia zaskarżonej uchwały, a mianowicie, że przesłanką do jej podjęcia są wnioski pracowników "E" w K. o utworzenie niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej i przyjęcie udzielania świadczeń przez te zakłady. Wskazano przy tym, że użyto groźby, że w przypadku nie utworzenia samodzielnego niepublicznego zakładu będzie ogłoszony przetarg na świadczenia medyczne osobom trzecim, spoza "E" z pominięciem strony społecznej, a tym samym naruszono art. 1 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 2 i art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 234 z późn. zmianami).
Podniesiono, że naruszono prawo materialne, a to art. 7 ust. 1 pkt 5 i art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Nadto wskazano, że zdaniem strony skarżącej uchwała zapadła z obrazą art. 60 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 1991 r. Nr 91 poz. 408 z późn. zmianami).
Podniesiono, że uchwała prowadzi do tego, iż od [...] 2003 r. [...] przychodni na terenie miasta K. zostaje zlikwidowanych pod względem prawnym. Zdaniem strony skarżącej powyższa uchwała wkracza w zakres objęty polityką zatrudnienia, warunków pracy i płacy, ochrony pracy oraz świadczeń socjalnych. Nadto podniesiono zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. przez nie poinformowanie skarżących o prawie do wniesienia skargi do Sądu.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K. wniosła o oddalenie skargi w całości.
W uzasadnieniu wskazano, że z treści protokołu nr [...] z posiedzenia Rady Społecznej "E" w K., "[...]" z dnia [...] 2003 r. wynika, że działania poprzedzające sformułowanie planowanych kierunków reorganizacji obejmowały uzyskanie od zespołów pracowniczych, inicjujących powstanie niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej, wstępnych deklaracji dotyczących przejęcia działalności likwidowanych jednostek organizacyjnych. W trakcie spotkań z Wiceprezydentem Miasta K. właściwym do spraw ochrony zdrowia, w którym uczestniczyła także przewodnicząca Komisji Ochrony Zdrowia i Środowiska Rady Miejskiej K. oraz przewodnicząca "A" w K., kierownicy i pielęgniarki poszczególnych przychodni, szczegółowo zostali poinformowani o zasadach przejmowania działalności przez nowotworzone niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej oraz warunkach korzystania z mienia będącego obecnie w dyspozycji "E". Założenia zostały ujęte we wzorze opracowanych wniosków i przekazane zainteresowanym. Wszystkie przychodnie brane pod uwagę w planie przekształceń wykazały wolę utworzenia niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej na bazie częściowego lub całościowego przejęcia dotychczasowej działalności medycznej.
Wskazano, że wnioski dobrowolnie złożyły w przewidzianym terminie pracownicze grupy inicjatywne, zmierzające utworzyć niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej w przychodniach "E", w których obecnie pracują, a zespoły pracownicze były dokładnie poinformowane o formalnej procedurze przekształceń zakładów oraz o tym, iż przy braku woli prywatyzacji ze strony pracowników danej przychodni, wybranie świadczeniodawcy nastąpi poprzez ofertę publiczną. Podniesiono, że we wnioskach składanych przez grupy inicjatywne w odpowiedniej rubryce dotyczącej przejęcia personelu, pracownicy własnoręcznym podpisem potwierdzali wolę podjęcia pracy w niepublicznych zakładach opieki zdrowotnej, które miałyby zostać utworzone w przyszłości, a co za tym idzie zarzut skargi w tej mierze jest bezzasadny.
Wskazano, że w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, ustawodawca definiuje związek zawodowy jako dobrowolną i samorządną organizację ludzi pracy, powołaną do reprezentowania i obrony ich praw, interesów zawodowych i socjalnych, a w przedmiotowej sprawie związki zawodowe nie sprecyzowały na piśmie problemu i nie zwróciły się do zespołu do spraw reorganizacji SPZOZ o jego rozpatrzenie. Wskazano, że domniemywać należy, że faktycznie nie powstał żaden zbiorowy interes pracowników, a związki zawodowe nie przedstawiły stosowanej pisemnej zgody pracowników uprawniającej do występowania w ich interesie prawnym, a co za tym idzie nie powstała potrzeba reprezentacji przez związki zawodowe.
Nadmieniono, że zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych Prezydent Miasta K. przesłał organizacjom związkowym projekt przedmiotowej uchwały celem wydania opinii. Podkreślono, że dnia [...] 2003 r. przedstawiciele związków zawodowych uczestniczyli w posiedzeniu Rady Społecznej "E", gdzie szczegółowo przedstawiono zasady przejmowania działalności medycznej przez nowotworzone niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej. Wskazano, że podczas spotkania omówiono zagadnienia dotyczące polityki zatrudnienia, propozycja ochrony pracy pracowników (porozumienia stron, zatrudnienie w niepublicznych zakładach opieki zdrowotnej [...] % obecnych pracowników itd.), a przedstawiciele związków zawodowych nie zajęli wówczas stanowiska i opuścili salę obrad, a zatem zdaniem Rady Miejskiej niezgodny z prawdą jest więc zarzut, że Prezydent Miasta K. uniemożliwił związkom zawodowym uczestniczenie w procesie zmian w organizacji samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Zatem powstanie zarzutu naruszenia art. 7 ustawy o związkach zawodowych nie znajduje – zdaniem Rady Miejskiej – uzasadnienia w świetle ustalonego stanu faktycznego, zwłaszcza zaś, brak jest podstaw do uznania, iż nastąpiło naruszenie praw i interesów zbiorowych pracowników "E". Podobnie nieuzasadnione są dalsze zarzuty odnośnie naruszenia art. 19 ust. 2 i art. 23 ust. 1 i 2 tej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 2 projekt uchwały został skierowany do zaopiniowania związkom zawodowym, natomiast właśnie w myśl kompetencji przyznanych w art. 23 ust. 1 i 2, związki w pełni skorzystały z przyznanych im uprawnień.
Ponadto stwierdzono, że uchwała nr [...] Rady Miejskiej K. jako określająca jedynie kierunki dalszych działań, ma charakter wzorca do dalszego postępowania. Uchwała nie wywołuje bezpośrednich skutków prawnych na etapie jej podjęcia. Wejście w życie uchwały nie wywołało bowiem żadnych konkretnych zmian w organizacji "E" w K., jak błędnie podniesiono w zarzucie w skardze.
Zaznaczono także, że w realizacji kierunków działania dotyczących przekształceń konkretnych zakładów opieki zdrowotnej, nie wykluczono bezpośredniego czynnego udziału związków zawodowych w zakresie ochrony interesów pracowniczych i wbrew stanowisku związków zawodowych zawartemu w skardze kierunki zmian w organizacji samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej są przeprowadzane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Co do podniesionej kwestii naruszenia art. 107 k.p.a. wskazano, że przepis ten dotyczy m.in. pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi na decyzję administracyjną i nie można tego uprawnienia rozszerzać na uchwały podejmowane przez radę gminy.
W piśmie procesowym z dnia [...] 2004 r. strona skarżąca podtrzymała w całości argumenty przytoczone w skardze do Sądu, w szczególności zarzuty dotyczące naruszenia wyżej już wymienionych przepisów ustawy o związkach zawodowych. W jego treści bardzo szczegółowo opisano przebieg zdarzeń – w tym spotkań, kontaktów i korespondencji z przedstawicielami władz miasta K. przed podjęciem przedmiotowej uchwały.
W piśmie procesowym z dnia [...] 2004 r. Rada Miejska w K. podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy stwierdzić, iż z dniem 01 stycznia 2004 r. weszły w życie ustawy reformujące sądownictwo administracyjne, tj. ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271). W myśl art. 97 § 1 ostatniej z powołanych ustaw sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie w nich nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72, poz. 652) dla obszaru województwa śląskiego został utworzony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika, że kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków (...), podejmowane z zakresu administracji publicznej.
W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Przed rozpoznaniem skargi opartej o przywołany przepis prawa sąd weryfikuje przesłanki jej dopuszczalności. Zatem bada, czy skargę wniesiono w sprawie z zakresu administracji publicznej i czy przed wniesieniem skargi skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.
W świetle materiałów sprawy bezspornym jest, że strona skarżąca dopełniła warunku uprzedniego wezwania Rady Miejskiej w K. do usunięcia naruszeń. Niewątpliwie także skarga, z uwagi na jej przedmiot mogła być zaskarżona w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.
Zatem skarżący byli podmiotami uprawnionymi do wniesienia skargi pod warunkiem wykazania, że ich interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w przedmiotowej uchwale.
Należy tu wstępnie nadmienić, iż zaskarżona uchwała jedynie kierunkowo określa przyszłe zamierzenia zmian organizacyjnych w wymienionych w niej placówkach służby zdrowia, a więc sama ta uchwała (wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą) nie wywołała żadnych konkretnych skutków prawnych dla wymienionych w niej placówek służby zdrowia (i zatrudnionych w nich osób).
Zatem Sąd zobligowany był do rozważenia, czy interes prawny lub uprawnienia skarżących zostały naruszone zaskarżoną uchwałą, gdyż tylko ten ma prawo kwestionować uchwałę organów gminy w omawianym trybie, kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie.
Obowiązek wykazania, że interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej zostały naruszone przez uchwałę spoczywa na tej stronie. Zdaniem Sądu w przedmiotowym postępowaniu strona skarżąca nie wykazała w jaki sposób jej interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone.
Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna albo też jednostkowa i konkretna, stąd też badając legitymację procesową Sąd zobowiązany jest ustalić w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu albo uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Innymi słowy mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania. Rozważania te mają też zastosowanie do pojęcia "uprawnienie", będącego elementem składowym szerszej kategorii pojęciowej, jaką jest prawo podmiotowe. Oznacza to, że uprawnienie, jako prawo do żądania od kogoś oznaczonego zachowania istnieje jedynie o tyle, o ile wynika z normy prawnej.
Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.
Zatem przymiot strony postępowania administracyjnego przysługuje podmiotowi, który zgłasza właściwemu organowi żądanie dotyczące jego interesu prawnego, opartego na przepisach prawa materialnego. Takiego przymiotu strony nie wykazuje natomiast podmiot, który swój udział w postępowaniu administracyjnym opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu publicznego.
Zdaniem Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie wykazała naruszenia swojego interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną sytuacją prawną. Taki związek musi już obecnie, a nie w przyszłości, powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków.
Uchwała ta niewątpliwie zaś nie nakłada na skarżące związki zawodowe obowiązków, jak też nie ogranicza lub pozbawia ich konkretnych uprawnień.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej. Tak wiec naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących.
Taka sytuacja nie wystąpiła w przedmiotowym przypadku.
Wbrew stanowisku strony skarżącej, zaskarżona uchwała stanowiąca w istocie wytyczne kierunkowe dla dalszych działań, nie wkracza w zakres objęty polityką zatrudnienia, warunków płacy i pracy, ochrony pracy i świadczeń socjalnych, a więc zakres zadań związków zawodowych, albowiem – jak już wyżej nadmieniono – sama z siebie nie powoduje żadnych skutków prawnych w tej sferze. Rada Miejska w K. zgodnie z obowiązującymi przepisami podjęła zaś uchwałę "kierunkową" z zakresu administracji publicznej, w przedmiocie zamierzeń dotyczących swoich zadań własnych określonych w art. 7 ust. 1 pkt ustawy o samorządzie gminnym. Przy czym w myśl art. 19 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych organ gminy przesłał projekt przedmiotowego aktu prawnego do odpowiednich władz statutowych związku (na marginesie można wskazać, iż z treści tego przepisu wynika jedynie uprawnienie dla związku do przedłożenia swojej opinii co do projektu danego aktu prawnego, nie zaś obowiązek organu do prowadzenia negocjacji ze związkami w przedmiocie projektu aktu prawnego).
Zgodnie z art. 36 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, tworzenie, przekształcenie i likwidacja publicznego zakładu opieki zdrowotnej następuje w drodze rozporządzenia właściwego organu administracji rządowej albo w drodze uchwały właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego (...). Zatem naruszenia swojego interesu prawnego strona skarżąca nie może również upatrywać w treści art. 60 ust. 2 i 3 tej ustawy skoro przedmiotowa uchwała nie tworzy, nie przekształca i likwiduje żadnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Wynika to także z treści samego uzasadnienia zaskarżonej uchwały "kierunkowej", gdzie nadto wskazano wprost, iż projekty uchwał dla poszczególnych zakładów objętych reorganizacją zostaną przedstawione Radzie Miejskiej K., po wykonaniu zadań określonych w § 3 przedmiotowej uchwały.
Trafnie też strona przeciwna, co do podniesionej kwestii naruszenia art. 107 k.p.a. wskazała, że przepis ten dotyczy m.in. pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi na decyzję administracyjną i nie można tego uprawnienia rozszerzać na uchwały podejmowane przez radę gminy.
W tym stanie rzeczy skoro strona skarżąca w rozpoznawanej sprawie nie wykazała, w jaki sposób zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie, powoduje to, że skarżąca nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.
Mając powyższe na uwadze brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).