II SA/KA 2507/02

II SA/Ka 2507/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-11-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-10-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Leszek Kiermaszek /przewodniczący/
Łucja Franiczek
Włodzimierz Kubik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2004 r. sprawy ze skargi P.W. na Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. ustalającą, na wniosek L.G. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach oznaczonych nr [...] i [...] położonych w S. przy ul. [...] dla inwestycji polegającej na budowie zakładu pogrzebowego, kwiaciarni z mieszkaniem i garażem oraz przyłączami jako części inwestycji projektowanej na działkach [...], [...] i [...]. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Kolegium jednocześnie uzupełniło pkt 1 tej decyzji o zapis odnoszący się do projektowanej budowy zakładu pogrzebowego stanowiący, iż w zakładzie tym "nie będzie możliwości przechowywania zwłok". Organy obu instancji wydały dwie decyzje o identycznej treści odmiennie oznaczając tylko wymienionego w nich inwestora. Powyższe wynikało z wniesienia przez inwestorów K.G. i L.G. będących współwłaścicielami działek [...] i [...], dwóch odrębnych wniosków o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyżej opisanej inwestycji. Dodatkowo też inwestorzy złożyli wniosek, tym razem wspólny, o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji na działce [...] polegającej na budowie domu pogrzebowego wraz z infrastrukturą. Decyzja wydana w wyniku rozpoznania tego ostatniego wniosku nie została objęta skargą. Natomiast skarżący jednym pismem wniósł skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na obie decyzje Kolegium odnoszące się do działek [...] i [...].
Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Podniósł, że ustalono nią warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zupełnie nowego obiektu, pomimo że plan pozwala jedynie na ewentualną "adaptację istniejących kubatur", a w dodatku zezwolono na budowę budynku mieszkalnego ([...]), pomimo że plan zezwala na realizację w tym obszarze jedynie celów usługowych. Zaskarżona decyzja - zdaniem skarżącego – jest więc sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego. Skarżący powołuje się także na treść wcześniejszej decyzji kasacyjnej wydanej w sprawie przez SKO w K. z dnia [...] nr [...].
W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie nie podzielając stanowiska skarżącego odnoszącego się do wykładni wyżej wskazanych ustaleń planu miejscowego. Zapisy planu odnoszące się do elastyczności interpretacji funkcji UI, przewidują możliwość lokalizowania programów mieszkaniowych w nawiązaniu do otoczenia stanowiących uzupełnienie funkcji usługowych. Funkcje usługową w projektowanej inwestycji mają pełnić zakład pogrzebowy i kwiaciarnia, natomiast uzupełnieniem tej funkcji jest funkcja mieszkaniowa. Gdyby podzielić interpretację skarżącego należałoby dojść- zdaniem Kolegium - do wniosku, że na terenie objętym analizowanym zapisem planu nie można dopuścić do realizacji żadnej nowej funkcji. Ponieważ teren ten jest niezabudowany, wolny od wszelkich funkcji, prowadziłoby to do wniosku, że na tym terenie istnieje zakaz zabudowy, a zapisu takiego plan przecież nie zawiera. Ponadto działa tam już zakład pogrzebowy prowadzony przez wnioskodawców, a zamierzona inwestycja ma poprawić warunki jego funkcjonowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniesiona skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy do jej rozpoznania zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym jak i przepisami postępowania administracyjnego.
Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej decyzji w pierwszym rzędzie Sąd musiał rozważyć czy skarga została wniesiona przez uprawniony podmiot w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej Poppsa. Skarżący jest współwłaścicielem jak i administratorem nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], która znajdowała się w tej samej co nieruchomość inwestora jednostce strukturalnej planu miejscowego. Nieruchomość skarżącego - jak ustalono w toku rozprawy - składa się z czterech działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...], [...], z czego tylko działka [...] graniczy bezpośrednio z działką [...] i to na niewielkim odcinku.
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) obowiązującej w czasie wydawania kontrolowanej decyzji, każdy ma prawo w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, do: 1) zagospodarowania terenu do którego ma tytuł prawny, 2) ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. W świetle tego przepisu należy stwierdzić, że skarżący jako współwłaściciel działki sąsiadującej bezpośrednio z terenem przyszłej inwestycji miał interes prawny w kwestionowaniu zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. W związku z tym, Sąd rozpoznał wniesioną skargę merytorycznie.
Wbrew stanowisku skarżącego Sąd uznał jednak, że kontrolowana decyzja, nie narusza ustaleń "Planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S." przyjętego uchwałą Rady Miejskiej S. z dnia [...] i zmienionego uchwałą z dnia [...] (ogłoszoną dnia [...] w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr 11, poz. 87). Przeznaczone pod projektowaną inwestycję działki położone są w jednostce strukturalnej planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. oznaczonej jako A35UI, dla której część tekstowa planu miejscowego stanowi, że jest to "teren przekształceń dla funkcji usług innych niesprecyzowanych. Sposób przekształceń określi plan szczegółowy opracowywany w miarę potrzeb z uwzględnieniem zieleni izolacyjnej". Integralną część analizowanego planu stanowią także dopuszczalne interpretacje poszczególnych funkcji terenu. Tekst planu odnoszący się do elastyczności interpretacji zapisu UI dopuszcza: "adaptacje i przebudowy istniejących obiektów kubaturowych na inne niesprecyzowane funkcje usługowe, a także lokalizowanie programów mieszkaniowych w nawiązaniu do otoczenia stanowiących uzupełnienie funkcji usługowych. Dopuszczenie realizacji wszelkich programów usługowych wymagać będzie opracowania planu szczegółowego lub realizacyjnego, których granice opracowania określi Urząd Miasta ".
Zasadnie tym samym organy obu instancji uznały, że zamierzenie inwestycyjne L.G. polegające na budowie zakładu pogrzebowego, kwiaciarni z mieszkaniem i garażem oraz przyłączami jako części większej inwestycji projektowanej na działkach [...], [...] i [...] jest zgodne z zapisami planu miejscowego.
Przeszkody w przyjęciu powyższej wykładni przepisów planu nie mogą też stanowić znajdujące się w nim zapisy odsyłające do opracowań zawartych w planie szczegółowym lub realizacyjnym, bowiem plany takie nie zostały uchwalone przez Radę Miejską S. W tym miejscu należy przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 1991 r. sygn. akt IV SA 514/91 (publ. w ONSA 1991/2/49). Zgodnie z zawartą w tym wyroku tezą, "brak planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego, mimo zawartego w planie ogólnym obowiązku sporządzenia takiego planu, nie może stanowić wyłącznej podstawy decyzji odmownej co do realizowania określonego budownictwa, jeżeli teren został już w planie ogólnym przeznaczony pod takie budownictwo". Stanowisko takie wynika też z uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r. sygn. akt OPK 14/96 (ONSA 1997, z. 1, poz. 11).
Na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie mógł skutecznie wpłynąć również zarzut skarżącego podważający - jak się zdaje - zgodność z prawem zawartych w planie przepisów zawierających dopuszczalne interpretacje "funkcji UI". Zdaniem Sądu w postępowaniu sądowoadministracyjnym dopuszczalna jest co prawda kontrola zgodności z prawem aktów prawa miejscowego przyjętych za podstawę zaskarżonych decyzji, to jednak kontrola taka nie może zupełnie zastępować odrębnego postępowania ze skargi przeciwko aktowi prawa miejscowego.
Powyższe stanowisko oznacza zaś, iż odmowa zastosowania przepisu prawa miejscowego, w konkretnej sprawie zakończonej zaskarżoną do Sądu decyzją, może mieć miejsce wyłącznie w przypadku, kiedy taki przepis narusza prawo w sposób oczywisty i rażący. Tak nie jest, kiedy strona skarżąca decyzję o warunkach zabudowy zarzuca planowi zagospodarowania wady, polegające na przyjęciu rozwiązań planistycznych dopuszczających możliwość lokalizacji na danym terenie programów mieszkaniowych w nawiązaniu do otoczenia i stanowiących uzupełnienie funkcji usługowych, a jednocześnie nie dopuszcza do realizacji samodzielnych inwestycji mieszkaniowych.
. Dodatkowo zauważyć przyjdzie, że działki których dotyczy zaskarżona decyzja położone są w niewielkiej odległości od działki [...] przylegającej do ul. [...], na której inwestor L.G. wraz ze swoją krewną K.G. prowadzą zakład pogrzebowy. Tym samym nawet w przypadku gdyby nie doszło do realizacji zamiaru inwestycyjnego na działce [...], na co zdaje się wskazywać skarżący, to i tak należało by przyjąć zgodność projektowanej inwestycji z planem miejscowym.
Z przytoczonych wyżej względów na mocy art. 151 Poppsa w związku z art. 97 § 1 cytowanych wyżej przepisów wprowadzających - Sąd skargę oddalił.